Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

Ο Λένιν ως θεωρητικός και η κατάστασή μας σήμερα

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι σήμερα η εργατική τάξη, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, βρίσκεται σε ένα οργανωτικό, ιδεολογικό και πολιτικό ναδίρ. Είναι αναμφισβήτητο πως είναι περισσότερο διασπασμένη από ποτέ, περισσότερο συγχυσμένη από ποτέ, περισσότερο συμβιβασμένη και ηττοπαθής από ποτέ, περισσότερο διαβρωμένη και διεφθαρμένη από τα αστικά ιδεολογήματα από ποτέ, περισσότερο μικροαστικοποιημένη από ποτέ, περισσότερο αδύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της και τα συμφέροντά της --πόσο μάλλον να τα αναγάγει σε εξουσία-- από ποτέ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί κανείς να κρύβεται πίσω από τις ξεφτισμένες μπερνσταϊνικές γελοιότητες τύπου "άλλο η Ρωσία του 1917, άλλο η Ελλάδα σήμερα, άρα δεν μας κάνει ο Λένιν, χρειαζόμαστε κάτι διαφορετικό." 

Ναι, είναι "άλλο", όχι επειδή το 1917 φορούσαν άλλα ρούχα, ούτε επειδή το τσαρικό κράτος διαφέρει σε κάτι ουσιώδες και μεταφυσικά σημαίνον από το κράτος του αστικού κοινοβουλευτισμού, ούτε επειδή στην Ρωσία κάνει περισσότερο κρύο.


Είναι "άλλο" επειδή η οργάνωση, η συνειδητότητα και η αποφασιστικότητα της ρωσικής εργατικής τάξης ήταν πολύ μεγαλύτερη, επειδή η διαφθορά της απ' την αστική ήταν πολύ μικρότερη, επειδή η μικροαστικοποίηση του πληθυσμού ήταν απείρως πιο ισχνή, επειδή η ρωσική αστική τάξη δεν είχε προλάβει ακόμα να αναπτυχθεί και να ασκήσει την εξουσία της με τα σύγχρονα ιδεολογικά μέσα που έχει κάθε αστική τάξη στη διάθεσή της.

Το ότι εγώ είμαι υπερβολικά χοντρός για να τρέξω τα 100 σε κάτω από 20 δεύτερα δεν σημαίνει ότι για να το καταφέρω πρέπει να αρθεί ο νόμος της βαρύτητας, ή να φυτρώσουν φτερά στα πόδια μου, ή να γίνουν τα 100 μέτρα δύο. Τα μέτρα παραμένουν 100 κι εγώ χοντρός, όσα τέτοια σοφίσματα κι αν σκαρφιστώ για να αντιπαρέλθω την αδυναμία μου.

Για να αλλάξει κάτι υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να αδυνατίσω και να προπονηθώ.

Το ότι η εργατική τάξη σήμερα είναι αδύνατο να διανοηθεί καν την κατάσταση δυαδικής εξουσίας και ένοπλης σύγκρουσης με το αστικό κράτος δεν σημαίνει ότι υπάρχει άλλος τρόπος να ανατραπεί η κρατική εξουσία οριστικά (Νέγκρι, Αγκάμπεν), ούτε ότι δεν έχει πια σημασία γιατί έχει αντικατασταθεί, πχ, απ' την "πειθαρχικότητα" (Φουκώ), ούτε ότι δεν ανατρέπεται αλλά "μετασχηματίζεται" (Πουλαντζάς), όπως έπεισαν την εργατική τάξη οι κάθε είδους τσαρλατάνοι που ελκύουν οι άνθρωποι όταν γίνονται οκνηροί και φυγόπονοι.

Σημαίνει απλώς ότι η εργατική τάξη παραμένει υπερβολικά αδύνατη και απροετοίμαστη για τα καθήκοντα που της επιβάλλονται αν θέλει να καλυτερέψει τη θέση της.

Και άρα ότι πρέπει να κάνει αυτό που επιβάλλεται για να γίνει δυνατή και προετοιμασμένη.

Τίποτε άλλο.

Χρειάζεται άραγε "απόδειξη" για το ότι ο Λένιν είχε διαχρονικό και οικουμενικό --κι όχι "σχετικό", "τοπικό" και "συγκυριακό"-- δίκαιο στην αντίληψή του για το κράτος και οι "αναθεωρητές" του απόλυτο άδικο στις "διαφωνίες" τους, άλλη απ' το γεγονός ότι ο Λένιν καθοδήγησε με το κόμμα του την επανάσταση για την οποία μιλούσε ενώ οι "αναθεωρητές" του έγραψαν απλώς βιβλία και εργασίες, συνήθως για καλό της καριέρας τους στο ατάραχο και ανέγγιχτο αστικό κράτος;

4 σχόλια:

  1. Γενικά ένα πολύ καλό κείμενο υπενθύμισης και πολεμικής απέναντι στον οπορτουνισμό και τον αναθεωρητισμό γενικότερα.
    με το μόνο που διαφωνώ είναι η φράση:"ο Λένιν έκανε την επανάσταση για την οποία μιλούσε"
    λανθασμένη και ιδεαλιστική προσέγγιση.έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο καθοδηγητή μαζών.αλλά οι μάζες κάνανε την επανάσταση!γιατί πολύ απλά η στρατηγική των μπολσεβίκων δέθηκε με την αντίθεση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στις ξεπερασμένες σχέσεις παραγωγής και τις αναπτυσσόμενες παραγωγικές δυνάμεις στη Ρωσία τη δοσμένη εποχή.
    καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις έπαιξε ο πόλεμος για τον οποίο οι μπολσεβίκοι στην αρχή ήταν καταδικασμένοι και προδότες στα μάτια του λαού αλλά τελικά δικαιώθηκαν πλήρως γιατί είχαν επαναστατική θέση.αντίστοιχη με τις συνθήκες και αντίστοιχη με την ανάγκη του εργατικού κινήματος τότε.
    ναι δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα έτσι ώστε να χρειαζόμαστε άλλη θεωρεία άλλη δράση και άλλους καθοδηγητές.έχει απόλυτο δίκιο το κείμενο σε αυτό.
    στο 19ο συνέδριο του ΚΚΕ αναπτύχθηκε αντιπαράθεση στρατηγικής που έθιξε όλα τα ζητήματα και υπήρχαν όλες οι απόψεις.οι επαναστατικές,οι ντροπαλές ρεφορμιστικές και οι φουριόζες ρεφορμιστικές.αυτό το συνέδριο που ήταν συνέδριο επαναστατικής ωρίμανσης για το Κόμμα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα πρέπει να φέρει την τέχνη της καθοδήγησης σε ραγδαία άνοδο.

    "ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΧΜΕΡ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σωστή είναι η διαφωνία σου. Θα επαναδιατυπώσω το σημείο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σωστός σε όλα

    Γενικά αποτελεί πλέον πολιτικό μίνιμουμ η θέση ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι καλύτερη και περισσότερη μαζική δουλειά παρά μια νέα σουπερ γουάου εκ του μηδενός μελέτη του μαρξισμού. Η οποία βέβαια ακόμα κι αν ήταν απαραίτητη, ακόμα και αν γινόταν εν τέλει σε τίποτα δε θα αναιρούσε το ότι το κρίσιμο ζήτημα της εποχής είναι η παρέμβαση στην Ε.Τ. και η διαδικασία οργάνωση της σε υπολογίσιμη απειλή για την εξουσία του κεφαλαίου.

    Περισσότερο λενινιστική από ποτέ η εποχή μας λοιπόν ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ασφαλώς, πίσω από τον όρο "περισσότερη δουλειά" κρύβονται τρομερά δυσεπίλυτα προβλήματα τακτικής. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για τους θεωρητικούς λοιπόν. Αλλά μιλάμε για τακτική που υποτάσσεται σε μια συγκεκριμένη επαναστατική στρατηγική. Που δεν έχει αλλάξει, γιατί το κράτος δεν έχει γίνει λούνα-παρκ επειδή έτσι ήθελε ο Πουλαντζάς, οι ευρωκομμουνιστές και οι σημερινοί τους εκφυλισμένοι διάδοχοι.

      Διαγραφή