Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Πρώτα πορίσματα για την εφαρμοσιμότητα της απόφασης για την "εργατική κυβέρνηση" στη σημερινή εποχή

Αμερικανοί εκπρόσωποι στο συνέδριο της Κομιντέρν το 1922. Πρώτος αριστερά ο Max Eastman.
Είδαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις (1, 2) ότι στην προεκλογική περίοδο, αλλά και στην περίοδο του 19ου συνεδρίου, το ΚΚΕ δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις για την άρνηση συμμετοχής του σε μια "εργατική κυβέρνηση" ή, στην κυρίαρχη εκδοχή, σε μια "κυβέρνηση της αριστεράς" που θα προήγαγε "μεταβατικά αιτήματα", τα οποία με τη σειρά τους θα οδηγούσαν σε κάποιου είδους "ρήξη" και "ανατροπή" σε συνάρτηση με αδιευκρίνιστους, και αδιευκρίνιστου χαρακτήρα, αντιπάλους. Οι επιθέσεις αυτές προήλθαν από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, κύρια όμως από τα "δεξιά" (ΣΥΡΙΖΑ) και από τα "αριστερά" (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ή από αδιευκρίνιστων και άρρητων πολιτικών επιδιώξεων μορφώματα που σχηματίστηκαν από πρώην μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, τα οποία συντάχθηκαν με την μεθοδολογία κριτικής των πιο πάνω (π.χ, "Εργατικός Αγώνας").

Ακόμα και η βιαστικότερη μελέτη των πιο πάνω επιθέσεων αποκαλύπτει μια σειρά από θεμελιώδη για την επιχειρηματολογία τους κοινά σημεία:


1. Την απόδοση στην άρνηση συμμετοχής σε "αριστερή κυβέρνηση" (ΣΥΡΙΖΑ) ή "εργατική κυβέρνηση" (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και στην απόρριψη της θεωρίας περί "μεταβατικού σταδίου" της κατηγορίας του "αριστερισμού", στη βάση ρητών, και σπανιότερα υπόρρητων, αναφορών σε κάποια σημεία του έργου του Λένιν Ο Αριστερισμός: Η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού, του 1920.

2. Την συνεπαγόμενη, έμμεση ή άμεση, επίκληση του "αληθινού λενινισμού" για τους πολιτικούς χώρους που εξέφραζαν τα πιο πάνω κείμενα, ή του θώκου του "αληθινού λενινιστή" για τους συγγραφείς τους.

3. Την επίθεση στο ΚΚΕ στη βάση της απουσίας αντίληψης της τακτικής ή της διαλεκτικής τακτικής-στρατηγικής.

4. Την επίθεση στο ΚΚΕ για "σεχταρισμό" και στείρο "αναχωρητισμό" από τα φλέγοντα προβλήματα του λαού.

5. Την επίθεση στο ΚΚΕ για την αδυναμία του να εκμεταλλευτεί αυτό που τα κείμενα αντιλαμβάνονταν ως "αριστερή στροφή" στην ελληνική κοινωνία και ως "κρίση νομιμοποίησης" του αστικού πολιτικού συστήματος.

Όπως είναι προφανές, το πρώτο σημείο είναι η βάση και πηγή όλων των υπολοίπων, για αυτό και έχει εξέχουσα σημασία η περαιτέρω ανάλυσή του.

Η ανάλυση των ιστορικών και ιδεολογικών συμφραζομένων του έργου του Λένιν Ο Αριστερισμός, της σχέσης του με την συνολική σκέψη του Λένιν, καθώς και του συνολικού (και όχι αποσπασματικού) χαρακτήρα των προτάσεών του, καθίσταται ακόμα πιο απαιτητική από ό,τι θα ήταν υπό άλλες συνθήκες, ακριβώς λόγω της βίαιης διαστρέβλωσης που υπέστη --και την οποία υφίσταται εδώ και δεκαετίες-- από τον λεγόμενο "δεξιό" και "αριστερό" οπορτουνισμό, που στην πραγματικότητα είναι μόνο δεξιός οπορτουνισμός (ενώ είναι κρίσιμης σημασίας, αλλά όχι κάτι που θα πραγματευτώ εδώ, να διαχωριστεί ιστορικά και θεωρητικά ο "αριστερός οπορτουνισμός" από τον "αριστερισμό", που αν δεν ενσαρκώνεται, όπως θέλουν οι κατηγορίες, από το ίδιο το ΚΚΕ, δεν υπάρχει πουθενά στο πολιτικό σκηνικό της σύγχρονης εποχής).

Αφήνοντας παράμερα προς το παρόν το ίδιο το έργο του Λένιν, θα εστιάσω σε αυτό που του έδωσε μια ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα για τις διάφορες εκδοχές σοσιαλδημοκρατικού οπορτουνισμού στη Δύση: την απόφαση της Κομιντέρν, στο τέταρτο Συνέδριό της, για την "αριστερή κυβέρνηση" δύο χρόνια μετά τη δημοσίευσή του, το 1922.

Η μελέτη της ίδιας της απόφασης καθώς και της ιστορικής εισαγωγής σ' αυτήν του John Riddell μας επιτρέπει την εξαγωγή κάποιων προκαταρκτικών πορισμάτων που θα φανούν χρήσιμα στα πλαίσια μιας πιο ολοκληρωμένης μελέτης της σημασίας της παρανάγνωσης του έργου του Λένιν από τα σοσιαλδημοκρατικά ρεύματα, που πάλεψαν πολύ να τον μετατρέψουν σε...σύμμαχο, ώστε να ανακτήσουν ένα βαθμό αξιοπιστίας μετά την δραματική ήττα που υπέστησαν στο θεωρητικό και πρακτικό πολιτικό επίπεδο από το ξεσκέπασμα και την απονομιμοποίηση του Κάουτσκι και της (κυρίως γερμανικής) ηγεσίας της Δεύτερης Διεθνούς από τον ίδιο τον ηγέτη της Οκτωβριανής επανάστασης.

1. Το ζήτημα της "αριστερής κυβέρνησης" τέθηκε λόγω των de facto τακτικών επιλογών κομμουνιστικών κομμάτων εκτός Ρωσίας, σε καταστάσεις πολιτικής αναταραχής ή και εξέγερσης που δημιουργήθηκαν στον απόηχο της Οκτωβριανής επανάστασης (Γερμανία, και όπως θα δούμε σε άλλες αναρτήσεις, Ουγγαρία λίγο πριν).

2. Οι τακτικές αυτές επιλογές δεν ήταν σε κανένα σημείο, ούτε πριν, ούτε μετά την απόφαση της Κομιντέρν, αδιαμφισβήτητες στους κόλπους της Τρίτης Διεθνούς, ούτε εκλήφθηκαν πριν ή μετά το 1922 ως αναντίρρητα "ορθόδοξες."

3. Οι διεργασίες του Τέταρτου Συνεδρίου της Κομιντέρν αναδεικνύουν την ύπαρξη έντονης ιδεολογικής διαπάλης, η οποία αποτυπώνεται όχι μόνο στην διαδικασία διατύπωσης της απόφασης, η οποία περνά από τέσσερις εκδοχές, αλλά και από διακριτές αντιφάσεις μέσα στην ίδια απόφαση.

4. Η κεντρικότερη και πιο βαρύνουσας σημασίας για το παρόν αντίφαση της απόφασης της Κομιντέρν είναι η άμεση σύγκρουση ανάμεσα στην σαφώς αντιλενινιστική τοποθέτηση περί μεταβιβασιμότητας του μηχανισμού του αστικού κράτους σε εργατικά χέρια ("ολόκληρος ο μηχανισμός του κράτους μπορεί να περάσει στα χέρια της εργατικής κυβέρνησης, κι έτσι να ενισχύσει την εξουσία της εργατικής τάξης") --θέση που απορρίπτει κάθετα ο Λένιν στο Κράτος και επανάσταση ως στόχο της προλεταριακής επανάστασης, η οποία πρέπει αντίθετα να "τσακίσει" τους μηχανισμούς του αστικού κράτους-- και στην αναφορά στην ένοπλη πάλη ως στόχο της "εργατικής κυβέρνησης" (η "κυβέρνηση της αριστεράς", ή πιο ενδοτικά ακόμα, η "κυβέρνηση με κορμό της αριστεράς" αποτελούν μετέπειτα επινοήσεις της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας).

5. Πιο συγκεκριμένα, η απόφαση του 1922 αναφέρει: "Το βασικό καθήκον της εργατικής κυβέρνησης πρέπει να συνίσταται στον οπλισμό του προλεταριάτου, τον αφοπλισμό των αντεπαναστατικών οργανώσεων, την εισαγωγή του [εργατικού] ελέγχου στην παραγωγή, τη μεταβίβαση του δυσβάσταχτου βάρους της φορολογίας στους ώμους των πλουσίων, και την συντριβή της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας. [...] Προφανώς, η γέννηση και η συνέχεια της ζωής μιας αυθεντικής εργατικής κυβέρνησης, η οποία επιδιώκει επαναστατικές πολιτικές, θα πρέπει να καταλήξει σε μια σφοδρή πάλη με την αστική τάξη, και πιθανά σε εμφύλιο πόλεμο. Ακόμα και η προσπάθεια του προλεταριάτου να δημιουργήσει μια τέτοια εργατική κυβέρνηση θα βρει από την αρχή την πιο αποφασιστική αντίσταση της αστικής τάξης. Το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης έχει συνεπώς τη δυνατότητα να συσπειρώσει το προλεταριάτο και να εξαπολύσει την επαναστατική πάλη."* Συνεπώς, η βασική ιδέα πίσω από την έννοια της "εργατικής κυβέρνησης" ως "μεταβατικό στάδιο" είναι πως είναι το μεταβατικό στάδιο προς τον (νικηφόρο) εμφύλιο πόλεμο, αφού μόνο τα όπλα --και όχι η ίδια η "εργατική κυβέρνηση" και η όποια μεταρρυθμιστική της δράση-- μπορούν να εξασφαλίσουν το πέρασμα στην εργατική εξουσία πολιτικά και από εκεί στον σοσιαλισμό οικονομικά. Ο ρόλος της "εργατικής κυβέρνησης" είναι ακριβώς να οπλίσει --κυριολεκτικά βέβαια-- την εργατική τάξη, και να αφοπλίσει, επίσης κυριολεκτικά, την αστική και τα σώματα καταστολής τα οποία βρίσκονται στη διάθεσή της. 

Αυτή φυσικά είναι και η τεράστια αδυναμία της απόφασης, αφού υποθέτει πως η κοινοβουλευτική νομιμότητα θα μπορούσε να είναι ποτέ εφαλτήριο αφοπλισμού του αστικού κράτους και οπλισμού των προλεταριακών μαζών, δηλαδή εφαλτήριο κατάλυσης του ίδιου κράτους το οποίο εκφράζει μια οποιαδήποτε μη επαναστατικά, εκλογικά και κοινοβουλευτικά ανακύπτουσα κυβέρνηση. Η απόπειρα να παρακαμφθεί η ένοπλη επανάσταση ως μέσο ακριβώς ώστε να επιτευχθεί ως σκοπός, η απόπειρα, ταυτόχρονα, να αφεθεί χώρος για κοινοβουλευτικά μέσα τα οποία ουσιαστικά έχουν ως σκοπό την κατάργηση του αστικού κοινοβουλίου, είναι όχι απλά φύσει αντιφατική αλλά και λογικά ανερμάτιστη. Αν η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να βάλει στην κυβερνητική εξουσία ανθρώπους που έχουν τη δύναμη να της δώσουν τα όπλα και να τα πάρουν από τους αντιπάλους της, τότε γιατί χρειάζεται καν τη διαμεσολάβηση της "εργατικής κυβέρνησης" και δεν αναλαμβάνει η ίδια να προετοιμάσει την επανάσταση; Είναι ποτέ δυνατόν να χρησιμοποιηθούν θεσμοί του αστικού κράτους για να καταλυθεί το αστικό κράτος "κάτω απ' τη μύτη" της κυρίαρχης τάξης; (δείτε την έκφραση αυτού του παράδοξου στην λογικά αντιφατική διατύπωση περί "εισαγωγή[ς] του [εργατικού] ελέγχου στην παραγωγή" και ταυτόχρονα, περί μεταβίβασης "του δυσβάσταχτου βάρους της φορολογίας στους ώμους των πλουσίων" και συγκρίνετε με τις αντιφάσεις στο Σχέδιο Καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ).

6. Είναι απόλυτα αναμφισβήτητο ότι η επίκληση της "αριστερής κυβέρνησης" και του "μεταβατικού σταδίου" σήμερα (αλλά και παλαιότερα) αποσιωπά πλήρως την θεμελιώδη (αν και αντιφατική, όπως εξήγησα) θέση ότι ο μεταβατικός στόχος της εργατικής κυβέρνησης είναι ο εμφύλιος πόλεμος, δηλαδή, ότι το "μεταβατικό στάδιο" το οποίο εκπροσωπεί δεν είναι μετάβαση στον σοσιαλισμό αλλά μετάβαση στον εμφύλιο πόλεμο που είναι απαραίτητος για την μετάβαση στον σοσιαλισμό. Πουθενά, σε καμία από τις επιθέσεις στον "αριστερισμό" ΚΚΕ, δεν αναφέρεται τίποτε τέτοιο, και για ευνόητους λόγους. Η ήδη αντιφατική απόφαση της Κομιντέρν έχει εκφυλιστεί σε μια παρωδία του εαυτού της, όπου στόχος της "εργατικής κυβέρνησης" (ή, ακόμα πιο εκφυλιστικά, της "κυβέρνησης της αριστεράς"), είναι, εντελώς αφηρημένα και γενικόλογα, μια "ρήξη" χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο και μια "ανατροπή" χωρίς απτό στόχο.

Η αποσιώπηση του κεντρικής σημασίας άξονα της απόφασης ανοίγει το δρόμο για κατά το δοκούν ερμηνείες της, πράγμα που διευκολύνεται ιδιαίτερα από επιμέρους, ασύμβατες ουσιαστικά με αυτόν τον άξονα διατυπώσεις, στις οποίες επέμεινε η πλειοψηφία της γερμανικής αντιπροσωπείας και τις οποίες νομιμοποίησε ως πρόεδρος ο Ζινόβιεφ. Παραδείγματος χάρη, στη διατύπωση "Οι κομμουνιστές είναι ακόμα έτοιμοι, κάτω από ορισμένες συνθήκες και με ορισμένες εγγυήσεις, να υποστηρίξουν μια εργατική κυβέρνηση η οποία δεν είναι καθαρά κομμουνιστική, και στην πραγματικότητα, ακόμα και μια απλώς ψευδαισθησιακή εργατική κυβέρνηση – μονάχα στον βαθμό, βέβαια, που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργατών."

Η διατύπωση αυτή, αφηρημένη και γενικόλογη καθώς είναι (τι εννοούμε "συμφέροντα των εργατών" όταν τα θεωρούμε συμβατά με την στήριξη σε μια ψευδεπίγραφη εργατική κυβέρνηση;), είναι "βούτυρο στο ψωμί" των σημερινών οπορτουνιστών και φυσικά είναι τελείως ανακόλουθη με τον δεδηλωμένο στόχο "οπλισμού του προλεταριάτου" και "αφοπλισμού των αντεπαναστατικών οργανώσεων" που υποτίθεται πως αποτελούσε πρακτική προτεραιότητα για το εργατικό κίνημα της περιόδου σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ουγγαρία.

Εδώ θα βάλουμε μια άνω τελεία στην διαδικασία επεξεργασίας των ζητημάτων της "εργατικής κυβέρνησης", του "μεταβατικού προγράμματος" και του "μεταβατικού σταδίου", στα οποία θα επανέλθουμε αργότερα.

Σημείωση
* John Riddell:

Όταν το πραξικόπημα της δεξιάς το 1920 αντιμετωπίστηκε με την εξεγερσιακή Γενική Απεργία των γερμανών εργατών, ο ηγέτης των σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων Carl Legien πρότεινε να επιλυθεί η κρίση με τη δημιουργία μιας κυβέρνησης εργατικών κομμάτων και συνδικάτων.

Το ΚΚ Γερμανίας (KPD) απάντησε πως θα στήριζε μια τέτοια κυβέρνηση αν έπαιρνε αποτελεσματικά μέτρα για να αφοπλίσει την αντεπανάσταση και να υπερασπίσει τους εργάτες.

[...]

Ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ο πρόεδρος της ΚΔ, καθώς και ακροαριστερές δυνάμεις της Γερμανίας (υπό την ηγεσία της Ρουθ Φίσερ), της Ιταλίας (υπό την ηγεσία του Αμαντέο Μπορντίγκα) και άλλων χωρών, υποστήριξαν πως ο όρος "εργατική κυβέρνηση" αναφερόταν μονάχα σε ένα καθεστώς του είδους που εδραίωσε η Ρωσική Επανάσταση του Οκτώβρη του 1917. [...] Μετάβαση: Η έννοια αυτή, την οποία υποστήριξε η πλειοψηφία του ΚΚ Γερμανίας και ο ηγέτης της Κομιντέρν Καρλ Ράντεκ, έβλεπε την απαίτηση για "εργατική κυβέρνηση" ως συστατικό ενός μεταβατικού προγράμματος, δηλαδή ενός συνόλου αιτημάτων τα οποία "υπονομεύουν την ισχύ της αστικής τάξης, οργανώνουν το προλεταριάτο και οριοθετούν στάδια στην πάλη για τη δικτατορία του." Μια τέτοια κυβέρνηση, αν και είναι εφικτό να σχηματιστεί με κοινοβουλευτικά μέσα, θα στηριζόταν στο εργατικό μαζικό κίνημα και θα έπαιρνε μέτρα για τη διάλυση του αστικού κράτους.

Βλ. και Eric van Ree, Η πολιτική σκέψη του Ιωσήφ Στάλιν:

Το 1920, ο Λένιν είχε συμπεράνει πως ήταν αποδεκτό για τους κομμουνιστές να υποστηρίζουν σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Στο τέταρτο συνέδριο της Κομιντέρν το 1922, οι κομμουνιστές πήραν άδεια να ενωθούν με τους σοσιαλδημοκράτες στις λεγόμενες "εργατικές κυβερνήσεις" ή τις "κυβερνήσεις των εργατών και αγροτών", με βάση την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αλλά αυτές έπρεπε να είναι ριζοσπαστικές κυβερνήσεις, να εξοπλίζουν τους εργάτες και να αφοπλίζουν "τις αστικές αντεπαναστατικές οργανώσεις", εισάγοντας τον έλεγχο πάνω στην παραγωγή και επιβάλλοντας βαρύ φόρο πάνω στους πλούσιους. Το αποτέλεσμα θα ήταν ο εμφύλιος πόλεμος και η ένοπλη αντίσταση της αστικής τάξης, η οποία θα έπρεπε να συντριβεί. Με τον τρόπο αυτό, αυτή η κυβέρνηση θα λειτουργούσε ως μεταβατικό βήμα για την επανάσταση και την προλεταριακή δικτατορία.

62 σχόλια:

  1. Κάνεις πολύ καλά, πιστεύω, που επιμένεις στο ζήτημα της τακτικής με επίκεντρο την ύπαρξη ή μη δυνατότητας περάσματος στο σοσιαλισμό μέσω μεταβατικών προγραμμάτων, σταδίων κτλ. Αυτό το γράφω και σε αντιπαραβολή με κάποια σχόλια που διάβαζα πρόσφατα σε παλιότερες αναρτήσεις πολεμικής εναντίον των οπορτουνιστών, σύμφωνα με τα οποία "μα γιατί ασχολούμαστε με τους ανύπαρκτους και δεν εστιάζουμε απλώς - σε σχέση με τις μάζες - στο πόσο κακός είναι ο καπιταλισμός κτλ. κτλ." Όχι. Η πολιτική γραμμή των οπορτουνιστών εκφράζει ακριβώς αυτή την τάση της εργατικής τάξης να ψάχνει την πιο εύκολη ή αν θες όσο γίνεται πιο ανώδυνη/λιγότερο επώδυνη (και πιο "σύντομη" ίσως;) λύση στο κεντρικό πολιτικό πρόβλημα, και με κεκαλυμένες μορφές συναντάται κυριολεκτικά παντού, ακόμα και ασυνείδητα, χωρίς να χρειάζεται κανείς να έχει ιδέα π.χ. για την πρόσφατη πολιτική απόφαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

    Αλλά το σημαντικό είναι ότι ο εργατόκοσμος αυτός που μπορεί να μην έχει καμία σημαντική μαρξιστική/λενινιστική κατάρτιση, έχει κάτι που οι καλοί μας οπορτουνιστές έχουν απολέσει προ πολλού: προλεταριακό ένστικτο και (έστω και εμβρυακό) κριτήριο. Τις προάλλες είχα μια τέτοια κουβέντα μ' ένα φίλο, μη-κομμουνιστή αλλά συμπαθούντα σε γενικές γραμμές, ο οποίος με την απλή γλώσσα του μη συνειδητού προλετάριου μου εξέφραζε την αγωνία του για το πώς θα γίνει να δούμε άσπρη μέρα, και εντάξει ναι ο κομμουνισμός καλός ακούγεται αλλά πώς θα φτάσουμε σ' αυτόν κτλ. Στο ερώτημά του για το αν χρειάζονται συγκεκριμένα στάδια, βήματα κτλ. για να φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία, και βέβαια ποιά μπορεί να είναι αυτά, του απάντησα κι εγώ, με όσο πιο απλή γλώσσα μπορούσα, ότι μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού δεν μπορεί να μεσολαβεί απολύτως τίποτα ως ιστορικά "μεταβατικό" στάδιο, γιατί απλούστατα θα έπρεπε να ενσωματώνει την εξωφρενική αντίφαση του να είναι και τα δύο (ή τίποτα απ' τα δύο!), δηλαδή και καπιταλισμός και σοσιαλισμός, και εκμεταλλευτική και μη-εκμεταλλευτική κοινωνία, μια κοινωνία όπου την εξουσία κατά κάποιον τρόπο πρέπει να υποθέσουμε ότι θα "μοιράζονται" αστοί και εργάτες! Και στο πολύ γνωστό ερώτημα "...δηλαδή αν γίνουν εκλογές και, λέμε τώρα, το ΚΚΕ γίνει κυβέρνηση, τι θα γίνει;", του απάντησα πάλι ότι αυτό απλά δε θα γίνει ποτέ γιατί οι αστοί δε θα επιτρέψουν ποτέ μέσα από ένα δικό τους μηχανισμό να "πάρει την εξουσία" ο χειρότερος εχθρός τους, δηλαδή το Κομμουνιστικό Κόμμα. Και εκεί που οι καλοί μας οπορτουνιστές θα άρχιζαν τα "ναι αλλά ο Λένιν μπούρου μπούρου" και "ναι αλλά η διαλεκτική τακτικής και στρατηγικής μπλαμπλαμπλά" και "ναι αλλά οι *ανταγωνιστικοί* θεσμοί κρα κρα κρα κρααααα" και άλλα τέτοια φληναφήματα, ο φίλος μου απλά γύρισε και μου είπε "εντάξει, ναι, γενικά λογικό μου φαίνεται αυτό που λες". Ε, αυτή είναι η διαφορά.

    (συνεχίζεται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. (συνέχεια)

    Όσο για τον Λένιν, να μην έχουμε αυταπάτες, οι οπορτουνιστές πάντα θα βρίσκουν τον τρόπο, μελετώντας ή μνημονεύοντάς τον αποσπασματικά, να μας τον "γυρνάνε" εναντίον μας και να δημιουργούν συγχύσεις. Σημείο των καιρών πάντως, μ' έναν τρόπο: εδώ και χρόνια, και πολύ πριν από την κρίση, ο Μαρξ είχε ήδη κακοποιηθεί από πολλούς σε σημείο του να γίνεται αγνώριστος. Τι "κριτική του καπιταλισμού", τι "θεωρητική ανάλυση για τη *βαθμιαία* μετάβαση από τη μισθωτή στη μη-μισθωτή εργασία", τα πάντα είχαμε διαβάσει. Τώρα που η κρίση έφερε στο προσκήνιο τα αξεπέραστα αδιέξοδα του καπιταλισμού στο μονοπωλιακό, ιμπεριαλιστικό του στάδιο, ήρθε η ώρα του Λένιν ως κατ' εξοχήν θεωρητικού της επαναστατικής πάλης σε συνθήκες ιμπεριαλισμού να κατακρεουργηθεί, με αποτέλεσμα να διαβάζουμε ότι ο σημερινός λενινισμός είναι ο μετασχηματισμός του (δηλαδή η άρνησή του!), ότι ο Λένιν "πειραματίστηκε" λέει με τα ζητήματα του κόμματος και του κράτους και άρα το ίδιο πρέπει να κάνουμε σήμερα κι εμείς (και τώρα ρε απατεώνες πώς "αποδέχεστε" την επιστημονική υπόσταση της θεωρίας του;!) και άλλα τέτοια όπως έγραφε στο Red Notebook εκείνος ο μασκαράς που πόσταρες χτες-προχτές, πότε ήτανε.

    Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία σε μένα (και πιστεύω και σε πολλούς άλλους) είναι φανερό ότι έχει αναλάβει τρόπον τινά μια ειδική "χρέωση" επίθεσης στο Κόμμα και στο κίνημα από δήθεν επαναστατικές θέσεις (αφού οι "άλλοι" έχουν γίνει απροκάλυπτα κυβερνητικοί), αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να εντοπιστεί η συγκεκριμένη θεωρητική αφετηρία της σημερινής της μπουρδολογίας έτσι ώστε η τελευταία να ξεβρακωθεί με απόλυτα ολοκληρωμένο τρόπο - και βασικά αναφέρομαι εδώ στη γνωστή θεωρητική επινόηση του ΝΑΡ ως βασικού πυλώνα της περί "ολοκληρωτικού καπιταλισμού" ως "νέου" σταδίου στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Αν έχεις ήδη ασχοληθεί με το θέμα, μπορείς να με παραπέμψεις σε κάτι συγκεκριμένο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις πρόσφατα αντιλήφθηκα ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέτει τον "ολοκληρωτικό καπιταλισμό" ως διακριτό στάδιο της ανάπτυξης του καπιταλισμού και ήταν να ρωτήσω στο ιστολόγιο πού βασίζεται θεωρητικά η θεωρία αυτή, η οποία προϋποθέτει, φαντάζομαι, ότι έχουμε περάσει πέρα απ΄τον ιμπεριαλισμό--και σε τι συνίσταται η ιδιαιτερότητα του "σταδίου."

      Οπότε, κι εγώ έχω πολύ βασικές απορίες για αυτό για να μπορέσω να βοηθήσω στο ερώτημά σου.

      Για το πιο πάνω κείμενο, θα με ενδιέφερε αν υπάρχουν στοιχεία για το πώς διαχειρίζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το νόημα της μετάβασης στην εργατική κυβέρνηση ως μετάβαση σε εμφύλιο πόλεμο. Η αίσθησή μου είναι ότι αυτό εξαφανίζεται εντελώς, και ότι αντικαθίσταται από μια ανύπαρκτη στην απόφαση της Κομιντέρν μετάβαση στον σοσιαλισμό χωρίς ένοπλη σύγκρουση.

      Διαγραφή
    2. Ναι, συμφωνώ, η αντίληψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει ούτε καν εκείνη τη μαχητική - έστω - αντίληψη χρησιμοποίησης "μεταβατικών" κυβερνήσεων για τράβηγμα του κινήματος σε εμφύλιο πόλεμο, που είχε η παλιά ΚΔ. Απ' την άλλη η συγκεκριμένη σύλληψη της ΚΔ παραμένει προβληματική και έχει αφήσει μέχρι και σήμερα περιθώρια για ανάπτυξη κοινοβουλευτικών αυταπατών. Αυτό το βλέπεις και στον πολιτικό λόγο των περισσότερων σημερινών κομμουνιστικών κομμάτων. Το ωραίο είναι βέβαια ότι οι Ναρίτες πιθανότατα θα βγάζανε σπυριά με την ύπαρξη ακόμα και μιας τέτοιας, όχι-απόλυτα-συνεπούς Κομιντέρν στο σήμερα. "Σταλινισμός", "παρέμβαση στα εσωτερικά των κομμάτων", "περιορισμός της δημοκρατίας", απ' όλα θα χε ο μπαξές.

      Για τη γραμμή του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ εγώ έχω την αίσθηση ότι γενικά η πολιτική τους έχει διαβρωθεί σε μη αναστρέψιμο επίπεδο από τη χρόνια "όσμωσή" τους με την εγχώρια "αντεξουσιαστική" καρικατούρα στους προνομιακούς τους χώρους (...βασικά, στα πανεπιστήμια και στα σχολεία). Δεν είναι τυχαίο εκείνο το παλιό ανέκδοτο για τους πολιτικούς χώρους όταν παίζουν σκάκι, όπου στο "ματ" η ατάκα που αποδιδόταν στους εαακίτες/ναρίτες ήταν "γρήγορα, πίσω απ' τα *παιδιά*!" Έχουν υιοθετήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή τη στείρα "πολιτισμική" αντίληψη περί "εξεγερσιακών" δυνάμεων, "ανταγωνιστικών θεσμών και *πράξεων*" και άλλων τέτοιων μεταφυσικών. Έτσι, από τον μαρξισμό/λενινισμό έχουν κρατήσει, και μάλιστα ούτε καν συνολικά, μόνο το εξωτερικό περίβλημα, τη μορφή, και το περιεχόμενο της ταξικής πολιτικής έχει πάει στον αγύριστο. Γι' αυτό όταν τους ρωτάς σήμερα "και ποιός ακριβώς θα εφαρμόσει αυτό το μεταβατικό πρόγραμμα που λέτε" ή "δηλαδή μια τέτοια κυβέρνηση ή *εξουσία* είναι ή δεν είναι κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού", παθαίνουν σκοτοδίνη και πέφτουν σε αντιφάσεις επί αντιφάσεων στην προσπάθειά τους να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

      Διαγραφή
    3. "Απ' την άλλη η συγκεκριμένη σύλληψη της ΚΔ παραμένει προβληματική και έχει αφήσει μέχρι και σήμερα περιθώρια για ανάπτυξη κοινοβουλευτικών αυταπατών."

      Σαφώς, αυτό είναι πυρηνικό ζήτημα στην ανάλυσή μου. Αλλά εξίσου πυρηνικής σημασίας είναι η γαργάρα για το σκεπτικό της αντιφατικής αυτής απόφασης. Τι υιοθετείται τελικά απ' αυτή; Αέρας κοπανιστός, νομίζω.

      Διαγραφή
    4. Χρειάζεται πολύ θράσος για να το παίξει κανείς "αληθινός λενινιστής" και τιμητής του "αριστερισμού" σε τόσο σαθρές θεωρητικά και ιστορικά βάσεις.

      Αλλά από θράσος, όπως φαίνεται, ορισμένοι έχουν μεγάλο πλεόνασμα...

      Διαγραφή
  3. Η κυβέρνηση Αλιέντε δε θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ακριβώς μια σοβαρή απόπειρα "εργατικής κυβέρνησης" που όμως δεν θεώρησε τον εαυτό της μεταβατικό στάδιο σε εμφύλιο πόλεμο (και φυσικά δεν ήταν καθόλου λιγότερο το αίμα που χύθηκε λόγω του κοινοβουλευτισμού της); Νομίζω σε κάποια άλλη ανάρτηση το είχες θίξει αυτό το θέμα.

    Έφη Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς.

      Έχει όμως ενδιαφέρον μεγάλο, και μεγαλύτερη ιστορική συνάφεια για το 1922, η ουγγρική εμπειρία του 1919 για την οποία θα μιλήσουμε σε προσεχείς αναρτήσεις.

      Διαγραφή
    2. Έφη, αν δεν έχεις διαβάσει τα πρόσφατο σχετικό άρθρο στο Ριζοσπάστη (δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη στις 1/12 και 15/12 με τίτλο "Για τη συμμετοχή των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις - η περίπτωση του ΚΚ Χιλής"), κάντο, είναι πολύ διαφωτιστικό και αναλυτικό.

      Διαγραφή
    3. Ωραία, ευχαριστώ!
      Έφη Α.

      Διαγραφή
    4. Το αποκλείουμε κατηγορηματικά οτι μια "εργατική κυβέρνηση" μπορεί να προωθήσει με κάποιο τρόπο συνταγματικές αναθεωρήσεις ώστε να μεταβάλλει τον χαρακτήρα του κράτους; Το αστικό σύνταγμα προστατεύει σαφώς την ιδιωτική ιδιοκτησία στα μεσα παραγωγής, αλλα προβλέπει το ίδιο την αναθεώρηση του.



      (Βεβαια όταν μια τετοια κυβερνηση επιχειρησει κατι τέτοιο, ενα πραξικόπημα ή μια ξενη επεμβαση είναι σιγουρα, δηλαδή ο εμφυλιος δεν αποφευγεται.)


      tkar

      Διαγραφή
    5. Ναι, είναι πολύ καλό το συγκεκριμένο.

      Διαγραφή
    6. Το άρθρο του Ρίζου, αν και κατατοπιστικό, παραμένει σχετικά επιφανειακό, (υποθέτω και λόγω χώρου και είδους άρθρου). Υπάρχει και στο τχ 5/2013 της ΚΟΜΕΠ άρθρο για την Χιλή, ίσως είναι το ίδιο μ αυτό του Ρίζου;;; Γενικά, για την χιλιανή εμπειρία υπάρχει σχετικά μεγάλη βιβλιογραφία (όχι όμως και στα ελληνικά)...Θυμάμαι πάντως ένα παλιότερο περιεκτικό άρθρο στην ΚΟΜΕΠ (πριν ένα ή δύο χρόνια) κι ένα βιβλίο που είχε εκδώσει η ΣΕ παλιά σε μια σειρά αφιερωμένη στα διάφορα επαναστατικά κινήματα, δεν θυμάμαι τον τίτλο αλλά στην ίδια σειρά είχαν κυκλοφορήσει μικρά κατατοπιστικά βιβλία για τους Σαντινίστας, για την Αφρική κλπ... κι αυτό: Χιλή 1970-1975, έκδοση ΚΝΕ, 1975 Ενδιαφέρον, τουλάχιστον απο άποψη πληροφοριών και ιστορικού πλαισίου έχουν: η ελληνική μετάφραση -επανέκδοση;;;(του γαλλικού "Chili: l'affrontement des classes") "Επανάσταση κι Αντεπανάσταση στη Χιλή. Η ταξική αναμέτρηση" (οκτώβρης 2013) (Αυτό δεν ξέρω αν έχει κάποια σχέση παρ ότι έχει τον ίδιο τίτλο: Σουήζυ – Μάγκντοφ, Επανάστα­ση και αντεπανάσταση στη Χιλή, εκδ. Καρανάσης, 1976 όπως κι αυτό Χιλή Η ταξική αναμέτρηση, εκδοσεις Βέργος 1974)), "Χιλή 1972-1973. Η τραγωδία του κοινοβουλευτικού δρόμου" (Σεπτέμβρης 2013 απ το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο)...
      Επίσης, για τις αντιφάσεις των θέσεων του ΚΚ Χιλής: Λουί Κορβαλάν, Ο μη ένοπλος δρόμος της επανάστασης, Προβλήματα ειρήνης και σο­σιαλισμού, τ. 1/1978 και άρθρο του ιδιου στη ΚΟΜΕΠ, τ. 1, Γενάρης 1974
      Υπάρχουν και κάποια άλλα άρθρα στα ελληνικά τα περισσότερα δημοσιευμένα από τον λεγόμενο φιλοτροτσκιστικό χώρο.. Βρήκα κι ένα σε ηλεκτρονική μορφή Η κυβέρνηση της "Λαϊκής ενότητας" στη Χιλή 1970-1973 που είναι έργο του Καλτσώνη τον οποίο δεν γνώριζα αλλά βέβαια όλοι ξέρουμε τον Εργατικό Αγώνα....ο οποίος έχει εκδώσει αυτό το βιβλίο (που δεν έχω διαβάσει)
      Για τους ισπανομαθείς μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και τα αρχεία, εκτος του ΚΚ Χιλής, των οργανώσεων FPMR (που αποτελούσε το ένοπλο τμήμα του ΚΚ Χιλής επί δικτατορίας, και του οποίου υπεύθυνη ήταν η μετέπειτα ΓΓ του ΚΚ Γκλάντυς Μαρίν) εδώ http://www.fpmr.cl/
      και του MIR του οποίου ο αρχειακός ιστότοπος είναι πολύ πλούσιος:
      http://www.archivochile.com/entrada.html
      (μέρος ντοκουμέντων του MIR εκδόθηκαν στα ελληνικά: Ντοκουμέντα του MIR, Εξάντας, 1975
      Στα αγγλικά μπορεί όποιος θέλει να συμβουλευθεί τις εργασίες του James Petras
      Προφανώς, τα συμπεράσματα των μεν και των δε χρίζουν προσοχής και κριτικής αντιμετώπισης, είναι όμως πολύ διαφωτιστικά...

      Διαγραφή
    7. "Το αποκλείουμε κατηγορηματικά οτι μια "εργατική κυβέρνηση" μπορεί να προωθήσει με κάποιο τρόπο συνταγματικές αναθεωρήσεις ώστε να μεταβάλλει τον χαρακτήρα του κράτους;"

      Μία κυβέρνηση προκύπτει επαναστατικά, οπότε η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι θεμελιώδης διάσταση της διαδικασίας, ή κοινοβουλευτικά, οπότε η δραστική αναθεώρηση του Συντάγματος σε ό,τι αφορά τις βασικές του αρχές (και τώρα και του ευρωσυντάγματος) συνιστά πραξικόπημα και οφείλει να αντιμετωπιστεί ένοπλα απ' τον λαό...για προστασία του Συντάγματος. Αυτό τουλάχιστο λέει το Σύνταγμα.

      Σύντομη απάντηση λοιπόν: ΟΧΙ, ο χαρακτήρας του κράτους δεν μεταβάλλεται χωρίς επανάσταση.

      Διαγραφή
    8. Από Ριζοσπάστη πρόσφατα και αυτό

      Σκέψεις με αφορμή τα 40 χρόνια από το φασιστικό πραξικόπημα στη Χιλή
      http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7602279

      "Η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας φυσικά τελικά έδρασε στο πλαίσιο από το οποίο αντλούσε τη νομιμότητά της.[v] Γι' αυτό όχι μόνο δε διαμορφώνεται Λαϊκό Κράτος και «νέα θεσμική τάξη πραγμάτων» που υποσχόταν το πρόγραμμά της, αλλά σύνθημα κεντρικό των κυβερνητικών κύκλων γίνεται η αυστηρή τήρηση της θεσμικής νομιμότητας του αστικού κράτους, την ώρα που οι κλασικοί του Μαρξισμού - Λενινισμού προειδοποιούσαν πως η συντριβή του είναι προϋπόθεση για τη λαϊκή εξουσία. Το πρόβλημα της εξουσίας επιδρά και στην πολιτική συμμαχιών με τα μικροαστικά στρώματα, καθώς το κράτος - αστικό ή εργατικό - αποτελεί βασικό μοχλό για την υλοποίησή της.

      Καθόλη αυτή την περίοδο η ταξική πάλη οξύνεται με όλες τις μορφές. Η ταξική και πολιτική πόλωση κλιμακώνεται. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις αυξάνονται εντυπωσιακά, δείχνοντας μια ανεβασμένη κινητικότητα της εργατικής τάξης. Παράλληλα πολλαπλασιάζονται οι απόπειρες αποσταθεροποίησης. Τον Οκτώβρη του 1970 δολοφονείται ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Σνέιντερ. Τον Οκτώβρη του 1972 εκδηλώνεται λοκ-άουτ με πυρήνα τους ιδιοκτήτες των φορτηγών, που επιχειρεί να παραλύσει μεταφορές και συγκοινωνίες. Το 1973 εκδηλώνεται η καπιταλιστική κρίση με ιδιαίτερη ένταση στη Χιλή. Ο πληθωρισμός τρέχει με τριψήφιο νούμερο. Παρά ταύτα στις βουλευτικές εκλογές της 4 Μάρτη η Λαϊκή Ενότητα λαμβάνει το 43,4% των ψήφων. Η οργανωμένη ένοπλη βία από παρακρατικές οργανώσεις όπως η «Πατρίδα και Ελευθερία» δεν συναντά οργανωμένη λαϊκή απάντηση. Τον Ιούλη δολοφονείται ο πλοίαρχος Αρτούρο Αράγια, υπασπιστής του Αλιέντε. Στις 22 Αυγούστου το Κοινοβούλιο καταγγέλλει με ψήφισμά του τον Αλιέντε για παραβιάσεις του Συντάγματος και επιδίωξη εγκαθίδρυσης ολοκληρωτικού καθεστώτος.

      Ο Αλιέντε όχι μόνο απορρίπτει κάθε πρόταση για εξοπλισμό του λαού αλλά στις 23 Αυγούστου τοποθετεί τον Πινοσέτ επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων και επιπλέον του εμπιστεύεται τα όποια σχέδια υπήρχαν για την άμυνα σε ενδεχόμενο πραξικόπημα. Η συνέχεια είναι γνωστή..."

      [v] Ακόμα και το ΚΚ Χιλής το Γενάρη του 1972 μίλησε για επαναστατικές αλλαγές που όμως θα πραγματοποιούνται στο πλαίσιο των νόμων. Δες «El Partido Comunista de Chile en la lucha por la revoluciοn».

      thorpe

      Διαγραφή
    9. Λέει πολλά, νομίζω, για ένα θέμα που ανακύπτει ουσιαστικά το 1919 και θεωρώ πως κλείνει οριστικά για τον Μαρξισμό-Λενινισμό μετά την αιματηρή κατάληξη της κυβέρνησης Αλιέντε.

      Φυσικά, η σοσιαλδημοκρατία πάντα θα προσπαθεί να ανακινήσει το θέμα, και απ' την την σκοπιά των συμφερόντων της, καλά κάνει να πουλάει παραμύθια με ουρά.

      Το ζήτημα για μας είναι ότι δεν μπορούμε να της επιτρέψουμε να βάζει και τον Λένιν μέσα στα παραμύθια που πουλά, αλλά αντιθέτως, πρέπει να τον χρησιμοποιούμε ως μηχανή που κάνει τα παραμύθια της κομφετί.

      Διαγραφή
  4. Έχω κάποιες ερωτήσεις για τον συγγραφέα του κειμένου.

    Τι αντίκτυπο πιστεύει πως έχει η παρακάτω φράση όταν φτάνει στα αυτιά των σημερινών Ελλήνων;
    "...ο μεταβατικός στόχος της εργατικής κυβέρνησης είναι ο εμφύλιος πόλεμος, δηλαδή, ότι το "μεταβατικό στάδιο" το οποίο εκπροσωπεί δεν είναι μετάβαση στον σοσιαλισμό αλλά μετάβαση στον εμφύλιο πόλεμο που είναι απαραίτητος για την μετάβαση στον σοσιαλισμό."

    Στην εξέλιξη της ιστορίας Τσάβες και λοιποί μπορούμε να πούμε πως βρίσκουμε ένα ισοδύναμο της κατάστασης που αναφέρει η ΚΔ;
    Αν ναι, γιατί συνεχίζει να επαναλαμβάνεται αυτό το μοντέλο διεθνώς;

    Τέλος, κατά την περίοδο εκείνη (ΚΔ) υπήρξε προπαγάνδιση και δημοσιοποίηση του "εμφύλιου πολέμου" ως στόχου έστω μεταβατικού σε όλον τον πληθυσμό;

    Ν.Ζ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξεκινώντας από το τέλος, εξ όσων γνωρίζω, τα δημόσια πρακτικά δημόσιων συνεδρίων αποτελούν "δημοσιοποίηση". Και οι ένοπλες εξεγέρσεις των Σπαρτακιστών και των κινέζων κομμουνιστών, με τις συνακόλουθες εμφύλιες συρράξεις, από τα τέλη του 1910 στα μέσα του 1920 είναι ακριβώς περιπτώσεις που δείχνουν σαφή αντίληψη ότι τίθεται ζήτημα τέτοιου είδους.

      Τσάβεζ: Αν και υπάρχει ένοπλη σύγκρουση με την δεξιά στην περίοδο της προεδρίας του, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ισοδύναμο, ούτε όμως και για κάποια μετάβαση στον σοσιαλισμό.

      Αντίκτυπο στα αυτιά των σημερινών Ελλήνων: Υπονοείται, προφανώς, ότι το ψέμα και η διαστρέβλωση της ιστορίας είναι ζήτημα λεπτού γούστου;

      Διαγραφή
    2. Ή μήπως ότι οι σημερινοί οπορτουνιστές έχουν την πρόθεση να κάνουν επανάσταση αλλά χωρίς να τρομάξουν τους δυνάμει επαναστάτες;

      Διαγραφή
    3. Συμφωνώ με όσα λέτε αλλά εμμένω σε όσα ρώτησα.

      Σήμερα στην Ελλάδα ο "εμφύλιος πόλεμος" δεν είναι συνώνυμο με ταξικό πόλεμο αλλά είναι περισσότερο αντιληπτός ως "ξένοι μας έβαλαν να αλληλοσκοτωθούμε". Γιατί να πρέπει να δεχτώ πως τον αστό κεφαλαιοκράτη, που δεν έχει πατρίδα το κεφάλαιό του, πολεμώντας τον, κάνω εμφύλιο πόλεμο;

      Ο Τσάβες σε συνέχεια του Αλιέντε(;) είχε θεσμούς που τον υποστήριξαν στο πραξικόπημα. Ο Μαδούρο θα βγάλει εκτός νόμου αρκετούς ταξικούς του αντιπάλους. Διαφωνεί κανείς πως η διαμάχη θα πάρει ένοπλη μορφή; Ο "άδικος" που θα πάρει τα όπλα εναντίον του καθεστώτος ποιος θα είναι;

      Δεν έχω πηγές που να αναφέρουν πως σε εργατικά συμβούλια, ανοιχτές συγκεντρώσεις κτλ την εποχή της ΚΔ γινόταν λόγος για μεταβατικό στόχο τον εμφύλιο πόλεμο. Κατά ανάγκη, ιστοριοδιαλεκτικά και άλλες συνεπαγωγές ναι. Με άλλα λόγια δεν τονίστηκε ποτέ γιατί ίσως και οι σοσιαλδημοκράτες δεν θα έρχονταν σε Ενιαίο Μέτωπο κτλ κτλ.

      Συμπερασματικά μπορεί να νομίσει κάποιος πως είναι ζήτημα λεπτού γούστου να μην βλέπω τον "εμφύλιο πόλεμο" με καλό μάτι.
      "Εμφύλιος = αδελφός να σκοτώνει αδελφό", είναι διαφορετικό με "επανάσταση = ο δούλος να σκοτώνει τον δυνάστη του"

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    4. Ο ΝΖ έχει εν μέρει δίκιο σε αυτό που λέει. Η λέξη εμφύλιος όντως μπορεί να γίνει αντιληπτή ως "αδελφός σκοτώνει αδελφό" - τι είναι η φυλή αν όχι αδερφότήτα; - ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες οπου ή έννοια αποδίδεται με τον όρο πολιτικός/πολιτειακός πόλεμος (Civil, Γκραζντάνσκαγια). Γιαυτό νόμιζω οτί το Κόμμα γενικά αποφεύγει τον όρο όταν μιλάει για τον ΔΣΕ, προτιμώντας να αναφέρεται στον ένοπλο αγώνα ως κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης κλπ.

      Διαγραφή
    5. Ο Ν.Ζ δεν έχει φιλολογικά προβλήματα με την ιστορική αλήθεια, έχει ιδεολογικοπολιτικά προβλήματα με αυτή.

      Πες του το "κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης", πες του το "πολιτειακό πόλεμο", εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα. Είναι η ένοπλη σύγκρουση με την αστική τάξη της χώρας σου και τα όργανά της.

      Σου αρέσει Ν.Ζ πως κανονικά η "αριστερή κυβέρνηση" του ΣΥΡΙΖΑ, αν την έπαιρνε κανείς σοβαρά, είναι πρόσκληση να πάρουμε τα όπλα και να σκοτώσουμε τους αστούς; Δεν θα το πούμε εμφύλιο. Συμφωνείς;

      Διαγραφή
    6. "Ο Ν.Ζ δεν έχει φιλολογικά προβλήματα με την ιστορική αλήθεια, έχει ιδεολογικοπολιτικά προβλήματα με αυτή." Argumentum ad hominem.

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    7. Ναι, αυτό που λες, αντ χόμινεμ, έμινεμ, τέτοια. Για την ταμπακιέρα κάτι; Η συμβολή σου είναι να πεις ότι η μετάφραση του civil war σε εμφύλιο πόλεμο (έτσι μεταφράζεται στην ελληνική, δε φταίω εγώ) είναι το συνολικό πρόβλημα της ιστορίας των τελευταίων 90 ετών;

      Διαγραφή
    8. Ρώτησα.
      Είπα την άποψη μου σε δεύτερο χρόνο.
      Δεν πήρα απάντηση για τον αντίκτυπο που εσείς γνωρίζεται να έχει η έννοια "εμφύλιος πόλεμος" στην Ελλάδα και στους Έλληνες.
      Χρησιμοποιήσατε άμεση προσβολή προς το πρόσωπο μου που απλά ρώτησα.
      Δεν βλέπω κανέναν Έμινεμ να χωρά στην κουβέντα μας.
      Δεν είπα ούτε υπονόησα τίποτα από αυτά που βάζετε ως πλάγιο λόγο μου στις ερωτήσεις σας.
      Στο κείμενό σας είναι προβληματική η απόδοση "εμφύλιος πόλεμος", ναι, αν ρωτάτε την γνώμη μου.

      Η ιστορία των τελευταίων 90 ετών μας δείχνει πως πολλά επαναλαμβάνονται γιατί δεν μπορούμε να δούμε τις λεπτομέρειες που αλλάζουν. ΠΧ Ο Αλλιέντε τότε και ο Τσάβες-Μαδούρο σήμερα. Η Οκτωβριανή επανάσταση και η Ουγγρική που απέτυχε κτλ

      Ας είναι. Θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε το θέμα γιατί είναι τολμηρό και επίκαιρο αλλά θέλει δύο η προσπάθεια διαλόγου.

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    9. "Στο κείμενό σας είναι προβληματική η απόδοση "εμφύλιος πόλεμος", ναι, αν ρωτάτε την γνώμη μου."

      Αυτή είναι η μετάφραση στην ελληνική γλώσσα της έκφρασης civil war. Το αν οι Έλληνες αποδίδουν στην ένοπλη σύγκρουση σε μια χώρα χαρακτήρα αδελφοκτονίας αφορά τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις και προτιμήσεις και όχι την ιστορία και τις συνέπειες για την μπαρουφολογία της "εργατικής κυβέρνησης" που θα κάνει "ρήξη" και "ανατροπή" στους αιθέρες.

      Νομίζω τα πράγματα είναι σαφέστατα. Έχεις κάποια θέση;

      Διαγραφή
    10. Επίσης, γράψε κανα παράπονο στον Μαρξ γιατί τιτλοφόρησε το βιβλίο του "Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία" και τρόμαξε τους Γάλλους για τον χαρακτήρα των γεγονότων του 1871 αντί να το πει, ρομαντικότερα "Η κομμούνα". Έλεος.

      Διαγραφή
    11. Η ερώτηση είναι απλούστατη, αλλά κάνεις πως δεν την βλέπεις.

      Αυτοί που κατηγορούν το ΚΚΕ για σεχταρισμό στην βάση της απόρριψης της "εργατικής κυβέρνησης/κυβέρνησης της αριστεράς" εννοούν με αυτές τις εκφράσεις κυβέρνηση η οποία θα αφοπλίσει την αστική τάξη και θα οπλίσει την εργατική;

      Ναι ή όχι; Αυτό είναι το ζήτημα.

      Αν όχι, τι ακριβώς εννοούν με την έννοια "εργατική κυβέρνηση/κυβέρνηση της αριστεράς" και πού ακριβώς βρίσκουν την "λενινιστική" νομιμοποίησή της; Με επιχειρήματα και αναφορές στα πρωτότυπα κείμενα.

      Διαγραφή
    12. Να σου πω εγώ ρε Ν.Ζ.;

      Είτε λέμε σήμερα "εμφύλιος πόλεμος", είτε "επανάσταση", είτε "ένοπλη εξέγερση της εργατικής τάξης ενάντια στην αστική εξουσία", είτε "βίαιη ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος", είτε "νέα έφοδος στον ουρανό", είτε "βραστούς, βραστούς θα φάμε τους αστούς" (θες κι άλλα; έχει), το "αντίκτυπο στους Έλληνες" θα ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ, γιατί είμαστε σε μη επαναστατικές συνθήκες και το ευαγγέλιο του μέσου Έλληνα εργάτη (ακόμα κι αυτού - για τους μικροαστούς και πάνω ας μην το συζητήσουμε καλύτερα) είναι η εθνική ενότητα που από πίσω της κρύβεται η υποταγή όλης της κοινωνίας στα συμφέροντα του κεφαλαίου.
      Πώς σου φαίνεται; Σου κάνει;

      Διαγραφή
    13. Να σου πω πως μου φαίνεται ρε Dearg Doom
      επειδή έτσι είναι και χειρότερα θα πρέπει να προσέξουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε γιατί εκεί κρύβει τις δικαιολογίες του ο πατριώτης μας σήμερα.
      Γιατί όταν σου λέει πως "εμάς όλους τους Έλληνες έχουνε στόχο οι Γερμανοί, Εβραίοι, Πορτογάλοι" θα πρέπει να του θυμίζεις πως ο Βαρδινογιάννης δεν έχει πρόβλημα και ο κ. Γερμανός πούλησε Ελλάδα και τώρα έχει εταιρία κινητής στην Πολωνία.
      Αν τον αρχίσεις όπως τα μπάχαλα - που παιδιά του λαού είναι και αυτά - για αστυνομικούς που πρέπει να πεθάνουν γιατί όργανα της αστικής τάξης είναι, μάλλον τον έχασες λόγω του ξαδέλφου του Θανάση.
      Βλέπεις ο ξάδελφος Θανάσης είναι σε γραφείο και περιμένει να βγει στην σύνταξη με "τρελόχαρτο υπηρεσίας"

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    14. Αυτή είναι η μετάφραση στην ελληνική γλώσσα της έκφρασης civil war--->
      Το αν οι Έλληνες αποδίδουν στην ένοπλη σύγκρουση σε μια χώρα χαρακτήρα αδελφοκτονίας αφορά τις ιδεολογικές τους πεποιθήσεις--->


      Να υπενθυμίσω κάτι που είχα αναφέρει και στο παρελθόν σε σχέση με την --- μάλλον όχι αυτόχθονη και αυθόρμητη* --- ερμηνευτική κατασκευή τής "αδελφοκτονίας". H θεωρητικοποίηση τού πολέμου μεταξύ των --- παραδοσιακά ιμπεριαλιστικών --- κρατών-κοινωνών τού ευρωπ. δημόσιου δικαίου (ius publicum europaeum) στηρίχθηκε στην έννοια τής "στάσης" [εμφυλίου], με χαρακτήρα αντιπαράθεσης εντός συγκεκριμένων, προσυμπεφωνημένων ορίων [αναλογία: μονομαχία-duelling]. Απεναντίας, η έννοια τού "πολέμου" εφαρμοζόταν αποκλειστικά στην περίπτωση που ο αντίπαλος _δεν_ αποτελούσε υποκείμενο τού διεθνούς δικαίου (-->βάρβαροι, έγχρωμοι αποικιοκρατούμενοι λαοί, οι εβραιο-μπολσεβίκοι). Έτσι, για παράδειγμα, ήταν αδύνατο να στοιχειοθετηθούν εγκλήματα πολέμου στην περίπτωση που τα θύματα ανήκαν στην τελευταία κατηγορία [μη υποκείμενα τού διεθν. δικαίου--- Αιθιοπία, Λιβύη*. Βεβαίως, το σύστημα τού ευρωπαϊκού διεθνούς δικαίου διαβρώθηκε σταδιακά με την μετατροπή τής "στάσης" σε "ολικό πόλεμο". Ωστόσο, η δημιουργία τού ΝΑΤΟ και η ένταξη στον οργανισμό αυτό των πρώην φασιστικών χωρών αποτέλεσε το πρώτο στάδιο για την επανασύσταση τού εν λόγω συστήματος (εδώ ριζώνει ο αναθεωρητισμός - αρνητισμός [ολοκαύτωμα, αποκατάσταση των συνεργατών των ναζί στις Βαλτικές κ.λπ.], που υποτίθεται ότι αποκλίνει από τα ευρωπαϊκά μας πρότυπα-ιδεώδη). Νομίζω πρέπει κανείς να έχει υπόψη τα ανωτέρω γιατί εν προκειμένω έχουμε μάλλον να κάνουμε με ένα χιαστί σχήμα με αντιμετάθεση τής έννοιας --- και τού χαρακτήρα των "αντιπάλων" --- τού "εμφυλίου".

      *Ουσιαστικά, η συγκεκριμένη μυθοπλαστική-λογοτεχνοφιλμική κατασκευή (όπως τουλάχιστον την χρησιμοποιεί ο σχολιαστής ΝΖ πιο πάνω και άλλοι εξωμπλογκικοί αριστεροί ή δεξιοί ΝαΖί) ανάγει την καταγωγή της στην "Πολιτεία" (και όχι στην ιστορία τής δεκαετίας τού 40 κ.λπ.).

      Διαγραφή
    15. O waltendegewalt το πηγαίνει περισσότερο βαθιά και θυμίζει την χρήση που θα του κάνουν οι "δεξιοί" ΝαΖι. Τόνοι μαύρης μελάνης για να καταγραφεί πως "Ο εμφύλιος ξεκίνησε το 1943". (Ν. Μαραντζίδης και Στ. Καλύβας)
      Ας είναι. Στην επανέκδοση του πρώτου τόμου θα δούμε την απόδοση του όρου που θα κάνει το ΚΚΕ. Οι αποδόσεις των όρων είναι πολιτικές αποφάσεις όπως αναφέρει σε κάθε εισαγωγή βιβλίου του το ΚΚΕ. ΠΧ. στο Κεφάλαιο δεν έχει γίνει μετάφραση αλλά απόδοση στα ελληνικά περνώντας από ΚΕ ως πολιτική απόφαση.

      Το δεύτερο στοιχείο που στα ερωτήματά μου είχα θέσει ήταν πως εκτός από τα δικά μας ειδικά χαρακτηριστικά και συγκεκριμένες συνθήκες της Ελληνικής κατάστασης υπάρχει και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.
      Δεν υπάρχει η ΚΔ που στα κείμενα του ΚΚΕ ορίζεται ως κόμμα με Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό που κυριαρχούσε η μία τάση από τις άλλες. Η απόφαση της ΚΔ για «εργατική κυβέρνηση» που «αντιφάσκει», επιβεβαιώνει αυτόν τον ορισμό εφόσον φανερώνει τάσεις με αντίθετες θέσεις για την πρακτική τουλάχιστον.

      Σήμερα, πχ το Πορτογαλικό ΚΚ ή το Ουκρανικό ΚΚ επιλέγει «Ενιαίο Μέτωπο» ποιος έχει το δικαίωμα να τους προσβάλει ως μη κομμουνιστές;
      Πως θα βρει «εντελώς» το νόημά της η φράση του Λένιν: «Είναι εντελώς αναμφίβολο ότι θα ήταν λάθος να μιμηθείτε απλώς τη δική μας τακτική στη Ρωσία σε όλες τις λεπτομέρειες υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες της ουγγρικής επανάστασης.»;

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    16. Συνεχίζεις να είσαι εντελώς εκτός θέματος. Αυτό είναι το τελευταίο εκτός θέματος σχόλιό σου που θα δημοσιευτεί.

      Αρκετά.

      Διαγραφή
    17. "Αυτοί που κατηγορούν το ΚΚΕ για σεχταρισμό στην βάση της απόρριψης της "εργατικής κυβέρνησης/κυβέρνησης της αριστεράς" εννοούν με αυτές τις εκφράσεις κυβέρνηση η οποία θα αφοπλίσει την αστική τάξη και θα οπλίσει την εργατική;

      Ναι ή όχι; Αυτό είναι το ζήτημα.

      Αν όχι, τι ακριβώς εννοούν με την έννοια "εργατική κυβέρνηση/κυβέρνηση της αριστεράς" και πού ακριβώς βρίσκουν την "λενινιστική" νομιμοποίησή της; Με επιχειρήματα και αναφορές στα πρωτότυπα κείμενα."

      Για να απαντήσει κάποιος πρέπει να μιλάμε για ίδια πράματα:
      1. Συμφωνούμε πως στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα υπάρχει αυτή την στιγμή που μιλάμε η τάση των "εργατικών κυβερνήσεων" και του "Ενιαίου Μετώπου" ;

      εάν ναι τότε:

      2. Αυτοί που κατηγορούν το ΚΚΕ για σεχταρισμό στην βάση της απόρριψης της "εργατικής κυβέρνησης/κυβέρνησης της αριστεράς" εννοούν με αυτές τις εκφράσεις κυβέρνηση η οποία θα αφόπλιζε την αστική τάξη αν επιχειρούσε με την βία κατάληψη της εξουσίας και θα μπορούσε να οπλίσει την εργατική τάξη για να αντισταθεί αν υπήρχε ένα ΚΚ που να πιέζει για αυτό. Εργατικά συμβούλια εργατών, στρατιωτών κτλ.
      Στην Ελλάδα σήμερα δεν υφίσταται πλάνο τέτοιας κατεύθυνσης γιατί το ΚΚΕ έχει αρνηθεί ξεκάθαρα αυτήν την τακτική.

      Η τακτική αυτή εφαρμόστηκε παλαιότερα και πήρε την μορφή της γραμμής της ΚΔ με το "Ενιαίο Μέτωπο" όταν η ΚΔ υπήρχε.
      Σήμερα χωρίς ΚΔ δεν υπάρχει συγκεκριμένη γραμμή για αυτού του είδους την τακτική και κάθε ΚΚ κάνει αυτό που οι συνθήκες και τα χαρακτηριστικά της χώρας του επιτρέπουν(;).

      Η ερώτηση αν θα μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα εκτός από το τραγελαφικό αν είχε καρούλια κτλ θα μπορούσε να πάρει μερικές απαντήσεις με τα ΔΕΝ: Αν ΔΕΝ είχε γίνει ο συνασπισμός και η συγκυβέρνηση, αν ΔΕΝ ήταν τόσο έτοιμη η Αντίδραση με τους κλόουν που έβαλε για αντιπερισπασμό κτλ κτλ. Φαντασία να έχει κάποιος αλλά δεν έχουν καμία σημασία τα υποθετικά.

      "Η εργατική τάξη ποτέ δεν ξεκινά κάτι πρώτη. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να είναι έτοιμη για τα πάντα."
      Την θεωρώ σπουδαία αυτή τη θέση του ΚΚΕ.

      Όπως καταλαβαίνετε ήμουν διαρκώς εντός θέματος αλλά μπορείτε απλά να μου πείτε να μην ξαναγράψω σχόλιο.

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    18. Συμφωνούμε πως στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα υπάρχει αυτή την στιγμή που μιλάμε η τάση των "εργατικών κυβερνήσεων" και του "Ενιαίου Μετώπου" ;

      Συμφωνούμε ότι εντός του ΔΚΚ υπάρχουν ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ για το θέμα αυτό.

      Μόνο που αυτοί που εγκαλούν το ΚΚΕ για αριστερισμό ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΘΕΣΜΙΚΑ ΣΤΟ ΔΚΚ, ΔΕΝ ΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ.

      Δεν το πρόσεξες αυτό? Σου ξέφυγε?

      Διαγραφή
    19. Ούτε θεσμικά ούτε τίποτα, απέναντι είναι κι εντός κι εκτός χώρας. Ας μη το παραβλέπουμε. Πονηρούληδες...

      Διαγραφή
    20. "επειδή έτσι είναι και χειρότερα θα πρέπει να προσέξουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε γιατί εκεί κρύβει τις δικαιολογίες του ο πατριώτης μας σήμερα.
      Γιατί όταν σου λέει πως "εμάς όλους τους Έλληνες έχουνε στόχο οι Γερμανοί, Εβραίοι, Πορτογάλοι" θα πρέπει να του θυμίζεις πως ο Βαρδινογιάννης δεν έχει πρόβλημα και ο κ. Γερμανός πούλησε Ελλάδα και τώρα έχει εταιρία κινητής στην Πολωνία."

      Γιατί μωρέ, απ' το πρωί μέχρι το βράδυ δεν πασχίζουμε να περάσουμε αυτή τη λογική για την πραγματική διαχωριστική γραμμή, αυτή της ταξικής αντίθεσης; Σε ποιόν ακριβώς απευθύνεται αυτό που λες;
      Όσο για τις λεξούλες, όποιος πιστεύει ότι παράγουν ιδεολογία από μόνες τους, χωρίς συγκεκριμένη αντιστοίχιση με τη ζώσα πραγματικότητα, κακό του κεφαλιού του.

      "Αν τον αρχίσεις όπως τα μπάχαλα - που παιδιά του λαού είναι και αυτά - για αστυνομικούς που πρέπει να πεθάνουν γιατί όργανα της αστικής τάξης είναι, μάλλον τον έχασες"

      Από πού ξεφύτρωσε αυτό εδώ τώρα, δεν μπορώ να καταλάβω.
      Δείξε μου τέτοια διατύπωση σε κομματικό ντοκουμέντο κι εγώ θα πάω να γίνω μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

      "Σήμερα, πχ το Πορτογαλικό ΚΚ ή το Ουκρανικό ΚΚ επιλέγει «Ενιαίο Μέτωπο» ποιος έχει το δικαίωμα να τους προσβάλει ως μη κομμουνιστές;"

      Γιατί, ποιός το κάνει;
      Εδώ η Αλέκα (μια ψιλοξεχασμένη αλλά σημαντική δήλωση) όταν είχε πρωτοξεκινήσει η ιστορία με το Πορτογαλικό ΚΚ κι εκείνο το "Μπλοκ της Αριστεράς" αν θυμάμαι καλά, είχε πει ότι οι πορτογάλοι σύντροφοι δεν έχουν περάσει ιστορικά τη διαδικασία που περάσαμε εμείς εδώ το '89-'91, δεν έχει γίνει ξεσκαρτάρισμα στις γραμμές τους.
      Μέχρι κι αυτό τους "έδωσε" δηλαδή, γιατί δεν είναι καν σίγουρο (νομοτελειακό) ότι θα γίνει οπωσδήποτε αυτό το ξεσκαρτάρισμα. Μόνο να ελπίζουμε μπορούμε.
      Φαντάσου δηλαδή να λέγαμε "ρε δεν πάνε στο διάολο τα οπορτούνια", τι θα έγραφες.

      Διαγραφή
    21. Προς Αντώνη
      "Συμφωνούμε ότι εντός του ΔΚΚ υπάρχουν ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ για το θέμα αυτό."
      Μοιάζει να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας αλλά είναι περισσότερο σωστή ως πρόταση από την δική μου.
      "Στο ΔΚΚ σήμερα υπάρχει ΚΑΙ η τάση..." είναι η πραγματική αποτύπωση μιας που κάποια ΚΚ που παίρνουν μέρος στο ΔΚΚ έχουν αυτήν την τακτική.

      Γιατί θα πρέπει να διαφωνήσω μαζί σας;
      Όταν το ΚΚΕ λέει ξεκάθαρα όχι σε "εργατική κυβέρνηση" δεν πα να λένε ότι θέλουν, αυτή στην Ελλάδα δεν θα γίνει.
      Εκτός, εκτός αν "δημιουργηθεί" ένα ΚΚ με μεγαλύτερη απήχηση από το ΚΚΕ και λάβει μέρος εκείνο σε μία τέτοια τακτική. Όσοι το ονειρεύονται ή το επιδιώκουν δεν μένει παρά να το προσπαθήσουν.

      Όπως κανένα ΚΚ του ΔΚΚ δεν θα κάνει επίθεση στην τακτική που έχει επιλέξει το ΚΚΕ έτσι και το ΚΚΕ κάνει μόνον αντιπαράθεση θέσεων. Εκείνο λέει αυτό, για παράδειγμα, ενώ εμείς το άλλο, στο θέμα της Ουκρανίας.
      Χωρίς την ύπαρξη ΚΔ δεν μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε ως μόνη σωστή γραμμή για όλο το ΔΚΚ την τάδε τακτική.

      Από την πρώτη στιγμή δεν διαφώνησα με εσάς. Είδα μία απόδοση σε όρο που πίστευα πως θα την αλλάζατε. Για παράδειγμα σε έναν άλλο διεθνή κομμουνιστικό όρο το ΚΚΕ νομίζω πως τον αποδίδει στα Ελληνικά με "...οργάνωση της εργατικής τάξης ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ..."

      Προς Dearg Doom
      συμφωνώ με όσα λες.
      Το έγραψα μεταξύ άλλων το 89-91 της Αλέκας αλλά είπα πως δεν έχει σημασία το ΑΝ δεν υπήρχε ο Συνασπισμός όταν το ΚΚΕ έχει ξεκάθαρη θέση σήμερα ΟΧΙ σε "βαρίδια συμφωνίες με οπορτουνιστές όταν υπάρχει η πιθανότητα επαναστατικής κατάστασης στην Ελλάδα"

      Ν.Ζ.

      Διαγραφή
    22. Που καταλήγουμε τελικά; Ειλικρινά.

      Διαγραφή
    23. «Που καταλήγουμε τελικά; Ειλικρινά.»
      Οπου επιλεξει ο καθενας;
      Η τακτικη που εχει επιλεξει το ΚΚΕ ειναι αυτη που πρεπει ολοι εμεις να συστρατευτουμε αν πιστευουμε σε Δημοκρατικο Συγκεντρωτισμο.
      Την τακτικη που εχει επιλεξει το Πορτογαλικό ΚΚ και ειναι αντιθετη με αυτην υπευθυνοι ειναι οι εκει συντροφοι να την ακολουθησουν.
      Καμια τακτικη δεν ειναι συνταγη απο τσελεμεντε που μπορει να σε οδηγησει στην επιτευξη του στρατηγικου στοχου της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.
      Οποιος μπορει να διαβασει για την ιστορια του Πορτογαλικου ΚΚ.

      ARA

      Διαγραφή
    24. "Που καταλήγουμε τελικά; "

      Στο ασύστολο τρολάρισμα.

      Διαγραφή
    25. Καμία υποτίμηση του Πορτογαλικού ΚΚ και της ιστορίας του.
      "Καμια τακτικη δεν ειναι συνταγη απο τσελεμεντε..." δεκτό, άλλωστε μπορεί να αλλάζει ανάλογα με τις απαιτήσεις της εποχής, αλλά μιας και μιλάμε για φαϊ, καλό είναι να μην επαναλαμβάνονται οι "πατάτες" του παρελθόντος, είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού.

      Διαγραφή
  5. τελικα ο Λενιν ειχε υποστηριξει η οχι αυτη τη γραμμη? Αυτο χρησιμοποιουν ως επιχειρημα.
    Παντελης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα δοθούν, νομίζω, ικανοποιητικές απαντήσεις σε τούτο το ερώτημα.

      Διαγραφή
    2. Για αρχή, δύο δημοσιεύσεις από Λένιν πάνω στην κυβέρνηση συνεργασίας στην Ουγγαρία, η δεύτερη ΜΕΤΑ τον "Αριστερισμό."

      Για απορίες, εδώ είμαστε.

      Διαγραφή
  6. μια παρατηρηση να κανω. Αν το παμε το πραγμα σε τελευταια αναλυση ουτε αυτη η γραμμη σχετιζεται με την αναγκη το ΚΚΕ το 2012 να εθετε απενανι στον ΣΥΡΙΖΑ μια ΑΑ κυβερνηση οπως μονο ο Γερασιμος αραβανης απο τα παλια ηγετικα στελεχη που ασκησαν κριτικη ειχε την τιιοτητα να πει στον προσυνεδριακο (ολα τα αλλα παλια στελεχη τα μασαγαν) . Εδω μιλαει η ΚΔ για κυβερνηση που θα οπλισει τους εργατες . αυτο σημαινει οτι οι εργατες εχουν δεχτει οτι πρεπει να παρουν τα οπλα απλα η κυβερνηση τους διευκολυνει (λεει πχ στον στρατηγο πρατς δωσε τους οπλα. Η πλακα ειναι οτι τους το ειπε ο στρατηγος και αυτοι ελεγαν οχι ζητω η νομιμοτητα). Καμια σχεση με τον μαη-ιουνη του 12. Παντελης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν το παμε το πραγμα σε τελευταια αναλυση ουτε αυτη η γραμμη σχετιζεται με την αναγκη το ΚΚΕ το 2012 να εθετε απενανι στον ΣΥΡΙΖΑ μια ΑΑ κυβερνηση οπως μονο ο Γερασιμος αραβανης απο τα παλια ηγετικα στελεχη που ασκησαν κριτικη ειχε την τιιοτητα να πει στον προσυνεδριακο (ολα τα αλλα παλια στελεχη τα μασαγαν)

      Για εξήγησέ το λίγο καθαρότερα αυτό.

      Διαγραφή
    2. αν δει κανεις τα προσυνεδριακα αρθρα θα δει οτι μονο ο γερασιμος αραβανης εβαζε καθαρα οτι τον μαη-ιουνη επρεπε να κατεβουμε με ταχτικο στοχο την αα κυβερνηση. Ολοι οι αλλοι (αναφερομαι στα πρωην μελη της ΚΕ) ελεγαν αμεσο προγραμμα , μεταβατικα αιτηματα αλλα στο κεντρικο ζητημα εξουσια-διακυβερνηση μονο ο αραβανης μιλησε καθαρα. Απλως ειναι προφανες οτι το αιτημα της εργατικης κυβερνησης ανεξαρτητα απο τις παρατηρησεις, η ΚΔ δεν το εριχνε με στοχο τα καλυτερα εκλογικα αποτελεσματα και το καλυτερο πλασαρισμα στο πολιτικο σκηνικο .παντελης

      Διαγραφή
    3. φανταζομαι να εγινα κατανοητος. Για να το κλεισω η συζητηση για την εργατικη κυβερνηση να γινει . Με τον μαη-ιουνη του 12 δεν εχει σχεση. Συνθημα για λυση μεσα απο την κοινοβουλευτικη διαδικασια σε τετοιες συνθηκες θα ενισχυε μονο τις αυταπατες και μεταφορα αυτου του συνθηματος στις συνθηκες των τελευταιων εκλογων συνιστα εξοφθαλμη μηχανιστικη μεταφορα ταχτικων εξω απο τοπο χρονο και συνθηκες δλδ καταφωρη παραβιαση του μ-λ. Απο την αλλη να ειναι ετοιμοι οι εργατες να παρουν τα οπλα και πρακτικα να τους το λυσει μια κυβερνηση αυτο σημαινει τετοια κινηση μαζων που ειναι σχεδον επαναστατικη κατασταση. Χρειαζεται να δουμε τις συνθηκες που εγιναν και ειπωθηκαν αυτα και ελπιζω με τις παρατηρησεις σου να φωτισεις ορισμενες πλευρες. Παντελης

      Διαγραφή
    4. Πάλι δεν κατάλαβα τίποτα.

      Αν καταλαβαίνει κάποιος άλλος ας με βοηθήσει και μένα.

      Διαγραφή
    5. Κατ' αρχάς, έχω ψοφήσει στο γέλιο.

      Κατά δεύτερον, ο Παντελής σε απλά ελληνικά νομίζω ότι λέει το εξής: ααα, βλέπω τονίζετε εδώ τη διαφορά της απόφασης της ΚΔ το '22 από τις μαλακίες που λένε οι αντικουκουέδες σήμερα, άρα την υποστηρίζετε αυτή την απόφαση, αλλά ξέρετε το κουκουέ ούτε αυτό έκανε πέρυσι στις εκλογές.

      Από κει και πέρα το αν εννοεί ότι καλά έκανε το Κόμμα που δεν το έκανε αυτό το πράγμα γιατί δεν ήταν ίδιες ή παρόμοιες οι συνθήκες, γιατί διαλεκτική όχι μηχανιστική εφαρμογή των κομμουνιστικών αρχών μπούρου μπούρου, ή αν εννοεί ότι κακώς δεν πήγε το Κόμμα σε μια τέτοια λογική, γι' αυτό δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω ότι εννοεί το πρώτο. Βέβαια δεν έχει καταλάβει νομίζω κάτι βασικό, ότι ο Αντώνης δεν υποστηρίζει την ορθότητα της τότε απόφασης της ΚΔ (φαίνεται και από ένα σχόλιό του πιο πάνω), αλλά απλά επισημαίνει ότι οι σημερινοί οπορτουνιστές γίνονται γελοίοι όταν για να επιτεθούν στο Κόμμα πάνε να επικαλεστούν ακόμα και την ψιλοπροβληματική τακτική που είχε υιοθετήσει τότε το κομμουνιστικό κίνημα. Αυτά.

      Διαγραφή
    6. "Βέβαια δεν έχει καταλάβει νομίζω κάτι βασικό, ότι ο Αντώνης δεν υποστηρίζει την ορθότητα της τότε απόφασης της ΚΔ (φαίνεται και από ένα σχόλιό του πιο πάνω)"

      Διάβολε, δεν φαίνεται απλώς από σχόλιο!

      Έγραψα στο ΚΕΙΜΕΝΟ: "Οι διεργασίες του Τέταρτου Συνεδρίου της Κομιντέρν αναδεικνύουν την ύπαρξη έντονης ιδεολογικής διαπάλης, η οποία αποτυπώνεται όχι μόνο στην διαδικασία διατύπωσης της απόφασης, η οποία περνά από τέσσερις εκδοχές, αλλά και από διακριτές αντιφάσεις μέσα στην ίδια απόφαση.

      Πιο συγκεκριμένα, η απόφαση του 1922 αναφέρει: "Το βασικό καθήκον της εργατικής κυβέρνησης πρέπει να συνίσταται στον οπλισμό του προλεταριάτου, τον αφοπλισμό των αντεπαναστατικών οργανώσεων, την εισαγωγή του [εργατικού] ελέγχου στην παραγωγή, τη μεταβίβαση του δυσβάσταχτου βάρους της φορολογίας στους ώμους των πλουσίων, και την συντριβή της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας. [...] Προφανώς, η γέννηση και η συνέχεια της ζωής μιας αυθεντικής εργατικής κυβέρνησης, η οποία επιδιώκει επαναστατικές πολιτικές, θα πρέπει να καταλήξει σε μια σφοδρή πάλη με την αστική τάξη, και πιθανά σε εμφύλιο πόλεμο. Ακόμα και η προσπάθεια του προλεταριάτου να δημιουργήσει μια τέτοια εργατική κυβέρνηση θα βρει από την αρχή την πιο αποφασιστική αντίσταση της αστικής τάξης. Το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης έχει συνεπώς τη δυνατότητα να συσπειρώσει το προλεταριάτο και να εξαπολύσει την επαναστατική πάλη."* Συνεπώς, η βασική ιδέα πίσω από την έννοια της "εργατικής κυβέρνησης" ως "μεταβατικό στάδιο" είναι πως είναι το μεταβατικό στάδιο προς τον (νικηφόρο) εμφύλιο πόλεμο, αφού μόνο τα όπλα --και όχι η ίδια η "εργατική κυβέρνηση" και η όποια μεταρρυθμιστική της δράση-- μπορούν να εξασφαλίσουν το πέρασμα στην εργατική εξουσία πολιτικά και από εκεί στον σοσιαλισμό οικονομικά. Ο ρόλος της "εργατικής κυβέρνησης" είναι ακριβώς να οπλίσει --κυριολεκτικά βέβαια-- την εργατική τάξη, και να αφοπλίσει, επίσης κυριολεκτικά, την αστική και τα σώματα καταστολής τα οποία βρίσκονται στη διάθεσή της.

      Αυτή φυσικά είναι και η τεράστια αδυναμία της απόφασης, αφού υποθέτει πως η κοινοβουλευτική νομιμότητα θα μπορούσε να είναι ποτέ εφαλτήριο αφοπλισμού του αστικού κράτους και οπλισμού των προλεταριακών μαζών, δηλαδή εφαλτήριο κατάλυσης του ίδιου κράτους το οποίο εκφράζει μια οποιαδήποτε μη επαναστατικά, εκλογικά και κοινοβουλευτικά ανακύπτουσα κυβέρνηση. Η απόπειρα να παρακαμφθεί η ένοπλη επανάσταση ως μέσο ακριβώς ώστε να επιτευχθεί ως σκοπός, η απόπειρα, ταυτόχρονα, να αφεθεί χώρος για κοινοβουλευτικά μέσα τα οποία ουσιαστικά έχουν ως σκοπό την κατάργηση του αστικού κοινοβουλίου, είναι όχι απλά φύσει αντιφατική αλλά και λογικά ανερμάτιστη. Αν η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να βάλει στην κυβερνητική εξουσία ανθρώπους που έχουν τη δύναμη να της δώσουν τα όπλα και να τα πάρουν από τους αντιπάλους της, τότε γιατί χρειάζεται καν τη διαμεσολάβηση της "εργατικής κυβέρνησης" και δεν αναλαμβάνει η ίδια να προετοιμάσει την επανάσταση; Είναι ποτέ δυνατόν να χρησιμοποιηθούν θεσμοί του αστικού κράτους για να καταλυθεί το αστικό κράτος "κάτω απ' τη μύτη" της κυρίαρχης τάξης; (δείτε την έκφραση αυτού του παράδοξου στην λογικά αντιφατική διατύπωση περί "εισαγωγή[ς] του [εργατικού] ελέγχου στην παραγωγή" και ταυτόχρονα, περί μεταβίβασης "του δυσβάσταχτου βάρους της φορολογίας στους ώμους των πλουσίων" και συγκρίνετε με τις αντιφάσεις στο Σχέδιο Καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ).

      [...]

      Η ήδη αντιφατική απόφαση της Κομιντέρν έχει εκφυλιστεί σε μια παρωδία του εαυτού της, όπου στόχος της "εργατικής κυβέρνησης" (ή, ακόμα πιο εκφυλιστικά, της "κυβέρνησης της αριστεράς"), είναι, εντελώς αφηρημένα και γενικόλογα, μια "ρήξη" χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο και μια "ανατροπή" χωρίς απτό στόχο.

      Διαγραφή
    7. Η αποσιώπηση του κεντρικής σημασίας άξονα της απόφασης ανοίγει το δρόμο για κατά το δοκούν ερμηνείες της, πράγμα που διευκολύνεται ιδιαίτερα από επιμέρους, ασύμβατες ουσιαστικά με αυτόν τον άξονα διατυπώσεις, στις οποίες επέμεινε η πλειοψηφία της γερμανικής αντιπροσωπείας και τις οποίες νομιμοποίησε ως πρόεδρος ο Ζινόβιεφ. Παραδείγματος χάρη, στη διατύπωση "Οι κομμουνιστές είναι ακόμα έτοιμοι, κάτω από ορισμένες συνθήκες και με ορισμένες εγγυήσεις, να υποστηρίξουν μια εργατική κυβέρνηση η οποία δεν είναι καθαρά κομμουνιστική, και στην πραγματικότητα, ακόμα και μια απλώς ψευδαισθησιακή εργατική κυβέρνηση – μονάχα στον βαθμό, βέβαια, που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εργατών."

      Η διατύπωση αυτή, αφηρημένη και γενικόλογη καθώς είναι (τι εννοούμε "συμφέροντα των εργατών" όταν τα θεωρούμε συμβατά με την στήριξη σε μια ψευδεπίγραφη εργατική κυβέρνηση;), είναι "βούτυρο στο ψωμί" των σημερινών οπορτουνιστών και φυσικά είναι τελείως ανακόλουθη με τον δεδηλωμένο στόχο "οπλισμού του προλεταριάτου" και "αφοπλισμού των αντεπαναστατικών οργανώσεων" που υποτίθεται πως αποτελούσε πρακτική προτεραιότητα για το εργατικό κίνημα της περιόδου σε χώρες όπως η Γερμανία και η Ουγγαρία."

      Αν αυτό δεν είναι σαφέστατη κριτική της απόφασης της Κομιντέρν, τι διάολο είναι;

      Από κει και πέρα, σαφέστατα, όσα προβλήματα κι αν έχει η απόφαση, όσες αντιφάσεις κι αν αποκαλύπτει, εκθέτει ανεπανόρθωτα τον φλύαρο συρφετό που φοράει τη μάσκα της μαρξιστικής ορθοδοξίας όχι απλά για να καλύψει τον ακατάσχετο μικροαστισμό του, αλλά για να κάνει και "λενινιστική κριτική" στο ΚΚΕ. Αυτό είναι εντελώς άνω ποταμών, διότι πολύ απλά αυτά που υποστηρίζουν όλοι τούτοι δεν έχουν την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΣΧΕΣΗ με το τι ήταν η κυβέρνηση συμμαχίας για την Κομιντέρν και ποιος ήταν ο ρόλος που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να επιτελέσει.

      Διαγραφή
    8. να με συμπαθατε αν δεν εγινα κατανοητος. Για το ζητημα του 1922 εχω καθαρη θεση. Προκειτε για μια γραμμη που δεν την επιβεβαιωσε η ζωη. Θα ηθελα να ξερω περιισοτερα για τη σταση του λενιν. Απο κει και περα η προσπαθεια συγκεκριμενων δυναμεων αλλα και ορισμενων συντροφων να ταυτισουν το 1922 με το 2012 απο αποψη συνθηκων για να πλαγιοκοπησουν τη ταχτικη και τη στρατηγικη του κομματος συνιστα ολα τα παραπανω (μηχανιστικη μεταφορα ταχτικων, ενισχυση κοινοβουλευτικων αυταπτων σε συνθηκες που η λογικη ης αναθεσης κυριαρχει στη σκεψη και δραση των λαικών μαζών). '' ααα, βλέπω τονίζετε εδώ τη διαφορά της απόφασης της ΚΔ το '22 από τις μαλακίες που λένε οι αντικουκουέδες σήμερα, άρα την υποστηρίζετε αυτή την απόφαση, αλλά ξέρετε το κουκουέ ούτε αυτό έκανε πέρυσι στις εκλογές''. Ουτε γι αστειο δεν υπονοησα κατι τετοιο. Παντελης

      Διαγραφή
  7. Πιάνεις εδώ ένα ενδιαφέρον και διαφωτιστικό ζήτημα. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια περίοδο, ο Ζινόβιεφ έκανε, στα εσωτερικά της ΕΣΣΔ, "αριστερή" στροφή, αξιοποιώντας διάφορα από τα Τροτσκιστικά επιχειρήματα της εποχής γύρω από τη ΝΕΠ, με αποκορύφωμα την ανοιχτή αντιπαράθεση (συμμαχώντας με Κάμενεφ και Κρούπσκαγια) στο ΧΙΙΙ συνέδριο του ΡΚΚ (μπ) το' 25, που οδήγησε στην αποπομπή του από την ηγεσία της ΚΟ Λένινγκραντ. Μάλιστα, ο Ζινόβιεφ υποστήριξε τις θέσεις του εκδίδοντας ένα βιβλιαράκι με το όνομα "Λενινισμός" το οποίο εγκαινίασε την τσιτατολογική παραχάραξη του Λένιν στην οποία επιδίδονται διάφοροι σήμερα. Αυτό για να βλέπουμε ότι η αλληλοκάλυψη αριστερού και δεξιού οπορτουνισμού (που ευνοεί πάντα τον δεύτερο) δεν είναι καθόλου πρόσφατο φαινόμενο και δεν εκφράζεται απαραίτητα μόνο μέσω της αλληλεπίδρασης διακριτών πολιτικών χώρων, αλλά και μέσω της δραστηριότητας και σκέψης ενός και μόνο ατόμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Ιστρολλικός
      αριστερού και δεξιού οπορτουνισμού = "αριστερού" και δεξιού οπορτουνισμού
      για να είμαστε σημειολογικά εντάξει.
      Σε κανένα κείμενο του Κόμματος δεν υπάρχει "αριστερός οπορτουνισμός" χωρίς εισαγωγικά.

      Λάμπης

      Διαγραφή
  8. Ας κάνω κι εγώ ο άσχετος μια ερώτηση. Συγνώμη ειλικρινά αν είναι βλακεία, απλά μου κάνει λογικά αντίφατικό:

    Λέτε ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα, πρέπει να μπαίνει σε διαδικασία συγκυβέρνησης μόνο όταν αυτή η κυβέρνηση ξεκάθαρα σκοπεύει να οπλίσει/αφοπλίσει επαναστάτες/αντεπαναστάτες.
    Μα αφού μια τέτοια κυβέρνηση οι αστοί δε θα την αφήσουν να "βγει", το συμπέρασμα που βγαίνει δεν είναι οτι ένα ΚΚ δε μπαίνει πότε σε συγκυβέρνηση?

    Φιλικά,

    Δημήτρης Μ.

    ΥΣ. Επιμένω είμαι άσχετος σε σχέση με τους περισσότερους εδώ. Αλλά αυτό είναι διαλεκτικό?

    Απο τον Dearg Doom:
    "[Μ]εταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού δεν μπορεί να μεσολαβεί απολύτως τίποτα ως ιστορικά "μεταβατικό" στάδιο, γιατί απλούστατα θα έπρεπε να ενσωματώνει την εξωφρενική αντίφαση του να είναι και τα δύο (ή τίποτα απ' τα δύο!), δηλαδή και καπιταλισμός και σοσιαλισμός, και εκμεταλλευτική και μη-εκμεταλλευτική κοινωνία, μια κοινωνία όπου την εξουσία κατά κάποιον τρόπο πρέπει να υποθέσουμε ότι θα "μοιράζονται" αστοί και εργάτες!"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ίδιο των "άσχετων" είναι ότι αφού εξαπολύσουν επιθέσεις, όταν τα στοιχεία τους βουλώνουν το στόμα, αλλάζουν ΠΑΝΤΑ τη βάση της συζήτησης.

      Η ανάρτηση έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο. Έχεις κάτι να πεις επί του περιεχομένου της ανάρτησης; Διαφωνείς με κάτι, με ποιο και γιατί; Είναι ή δεν είναι αυτή η απόφαση η ιστορική βάση των επιθέσεων στο ΚΚΕ για την "αριστερίστικη" άρνηση ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ συμμετοχής σε αστική κυβέρνηση; Ναι ή ου;

      Διαγραφή
    2. "Απο τον Dearg Doom" κτλ.

      Τι δεν καταλαβαίνεις Δημήτρη Μ.;

      Θεωρείς ότι είναι αντιδιαλεκτικό να λες ότι δεν μπορεί να υπάρχει ενδιάμεση εξουσία μεταξύ αστικής και εργατικής;

      Αν υπάρχει, πες μας κι εμάς ποιά είναι να δούμε το Φως το Αληθινό.

      Διαγραφή
    3. Είπα αυτές τις μέρες να αφήσω την πλάκα στους καραγκιόζηδες του ΣΦΥΡΙΖΑ και να γράψω κανα σοβαρό άρθρο και με έχουν φλομώσει στην κοτσάνα για ανταμοιβή...

      Διαγραφή
    4. Μα δεν εξαπέλυσα επίθεση Αντώνη, ώστε να χρειαστεί ν' αλλάξω συζήτηση...
      Απλά επέιδη δεν είμαι από το μισητό ΣΥΡΙΖΟ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ποστ δεν με προσέβαλε ουτε μου βούλουσε το στόμα. Κάνω σχόλιο στο ποστ σου και στις απαντήσεις που ακολούθησαν γιατί μου έκαναν αντιφατικά κι εσύ απλώς απαξιώνεις και προσβάλεις, χωρίς να απαντήσεις όμως. Μερσί.

      Έχεις δίκιο Dearg Doom, μάλλον δεν μπορεί να υπάρχει. Εγώ μάλλον σκεφτόμουν κυβέρνηση. Αλλά παραδέχτηκα οτι είμαι άσχετος, οχι? Και δεν το έκανα ειρωνικά ώστε να απαντήσεις για αληθινά φώτα. Ωραία συμπεριφορά στις μάζες.

      Δημήτρης Μ.

      Διαγραφή