Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Ο "Εργατικός Αγώνας", η Προσωρινή Διοίκηση, ο Νίκος Ζαχαριάδης και ο "νεοτροτσκισμός"

Αν υπάρχει κάποια αμφιβολία για τις τροτσκιστικές επιρροές της ηγεσίας του ΚΚΕ που είναι εμφανείς στο ζήτημα της εξάρτησης, δεν αφήνεται καμία αμφιβολία όταν κάποιος διαβάσει τη Θέση 60 σχετικά με τον πόλεμο. Για την ΚΕ δεν υπάρχει η έννοια της πατρίδας, όλοι οι πόλεμοι είναι ίδιοι και άρα ίδια πρέπει να είναι η αντιμετώπιση τους από την πλευρά του κομμουνιστικού κόμματος. Πρόκειται για μια θέση βαθιά αντιλενινιστική που μπορεί να οδηγήσει το κόμμα σε μεγάλες περιπέτειες.

[...]

Η ΚΕ θέτει ως στόχο στις Θέσεις και την αναθεώρηση του 1ου δοκιμίου της ιστορίας του ΚΚΕ. Αν, λοιπόν, πάρουμε υπόψη τις τωρινές Θέσεις και όλες τις διολισθήσεις που πραγματοποιήθηκαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα τότε πρέπει να αναμένουμε τη συνολική αναθεώρηση της ιστορίας του κόμματος. Είναι, πλέον, σχεδόν βέβαιο πως θα «αποκατασταθεί» η αριστερίστικη στροφή του κόμματος τη δεκαετία του 1920, ενώ δεν απέχουμε και πολύ από το να χαρακτηριστεί το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη ως ένα κείμενο σοσιαλσωβινισμού και ταξικής προδοσίας.
Εργατικός Αγώνας, 14 Δεκέμβρη 2012

"Το ΚΚΕ και ο πόλεμος του 1940-44: Απάντηση στους Πλαστογράφους", Ριζοσπάστης, 11 Νοέμβρη 1980 (ΓΓ Χαρίλαος Φλωράκης):
"Από την πρώτη στιγμή, η 'Προσωρινή Διοίκηση", που εργαζόταν για λογαριασμό της Ασφάλειας, όπως είπαμε, διαστρέβλωσε την πατριωτική γραμμή του ΚΚΕ προς όφελος του Μεταξά. Έτσι, έγραφε ότι ο πόλεμος της Ελλάδας εναντίον της Ιταλίας είναι παρόμοιος με τον πόλεμο της ΕΣΣΔ-Φινλανδίας και ότι ο Μεταξάς είναι ο πρωτεργάτης στον παγκόσμιο αντιφασιστικό αγώνα, κι άλλα παρόμοια, με σκοπό να κάνει το ΚΚΕ όργανο της πολιτικής του Μεταξά. Η 'Προσωρινή Διοίκηση' ανάπτυξε μια επιχειρηματολογία σοσιαλ-πατριωτική, διαστρέφοντας την ουσία του 'ανοιχτού γράμματος'. Επικρίνοντας αυτή τη γραμμή της 'Προσωρινής Διοίκησης', γράφει ο Ζαχαριάδης στον πρόλογο αυτής της επιστολής, που φέρνει ημερομηνία 15 Γενάρη 1941 και απευθύνεται στην Κομμουνιστική Φοιτητική Οργάνωση (ΚΚΕ και ΟΚΝΕ): 'Αγαπητοί σύντροφοι. Έχω για σας μια παράκληση: Να τυπώσετε, μοιράσετε, τοιχοκολλήσετε στην Αθήνα-Πειραιά-Θεσσαλονίκη, αν είναι μπορετό σ' όλη τη χώρα και στο μέτωπο το παρακάτω γράμμα μου. Κρατάτε ψηλά τη σημαία του ΚΚΕ και συνεχίστε με πιο μεγάλη ορμή την πολιτική και οργανωτική σας δουλιά.' Και συνεχίζει: 'Το γράμμα αυτό το γράφω, γιατί παρουσιάστηκε μια βασική ριζική διαφωνία με την προσωρινή διοίκηση, που παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος του ΚΚΕ από το Σεπτέμβρη του 1940 και με την οποία είχα δεχτεί την πολιτική μόνο συνεργασία (παρά τους σοβαρούς δισταγμούς μου). Η βασική όμως διαφωνία μας με αναγκάζει να μηλήσω ανοιχτά."

Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ (Βικιπαίδεια):

Η Προσωρινή Διοίκηση (ΠΔ) ήταν ο υπό την καθοδήγηση των αρχών ασφαλείας μηχανισμός του ΚΚΕ, που έδρασε κατά την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας.

Το 1936 με το ξέσπασμα της μεταξικής δικτατορίας όλα τα κόμματα πέρασαν στην παρανομία. Ωστόσο, το δικτατορικό καθεστώς έδειξε απίστευτη αγριότητα απέναντι στο ΚΚΕ. Αρκετά στελέχη του (π.χ. Νίκος Ζαχαριάδης και Μανώλης Μανωλέας) συνελήφθησαν από τις πρώτες μέρες της δικτατορίας, ενώ όσα στελέχη διέφυγαν αρχικά τη σύλληψη έδρασαν κάτω από σκληρούς συνωμοτικούς κανόνες. Τη θέση του Γενικού Γραμματέα υπό αυτές τις συνθήκες κάλυψε μέχρι το 1938 η τριμελής Γραμματεία του ΚΚΕ που αποτελείτο από τους Βασίλη Νεφελούδη, Στέλιο Σκλάβαινα και Μήτσο Παρτσαλίδη[1]. Ωστόσο οι συλλήψεις κλιμακώθηκαν κατά τα έτη 1938-1939, και ολόκληρος ο καθοδηγητικός μηχανισμός εξαρθρώθηκε με εξαίρεση τους Δαμιανό Μάθεση και Μήτσο Παπαγιάννη. Κατά τη φυλάκισή τους, αρκετά καθοδηγητικά στελέχη λύγισαν και υπέγραψαν τις λεγόμενες δηλώσεις μετάνοιας, που ήταν έμπνευση του Μανιαδάκη. Ανάμεσα σ'αυτά τα στελέχη όμως βρίσκονταν και εκείνοι που μεταστράφηκαν, έγιναν αντικομμουνιστές και πέρασαν στην υπηρεσία της δικτατορίας συνειδητά. Ο πυρήνας αυτών των στελεχών ήταν οι Μιχάλης Τυρίμος, Μανώλης Μανωλέας, Γιάννης Μιχελίδης. Την συνεργασία με το τμήμα των πρακτόρων στους κόλπους του ΚΚΕ ανέλαβαν ο ίδιος ο Μανιαδάκης, καθώς και ο ανώτατος αξιωματικός της ασφάλειας, Σπύρος Παξινός, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί για τη δίωξη του Κομμουνισμού στη Γκεστάπο.

Συγκρότηση και παρέμβαση της ΠΔ

Το 1939 η Γραμματεία του ΚΚΕ υπό τον Νίκο Ζαχαριάδη στην Αχτίνα Θ' έπειτα από πληροφορίες νεοσυλληφθέντων που αποδείκνυαν πως ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν κι εκείνος πράκτορας των αρχών ασφαλείας, δίνει εντολή στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάννη Μιχαηλίδη να υπογράψει δήλωση ούτως ώστε να ελευθερωθεί, να ξανασυνδεθεί με τα παράνομα μέλη του κόμματος και να ξεκαθαρίσει τον παράνομο μηχανισμό από τους πράκτορες που δρούσαν στο κόμμα. Ωστόσο, στη προσπάθεια σύνδεσης του με τον παράνομο μηχανισμό ο Μιχαηλίδης μπλέκεται στα δίχτυα της Ασφάλειας. Τότε, Μανιαδάκης και Τυρίμος αποφασίζουν τη ίδρυση του χαφιέδικου μηχανισμού και ο Μιχαηλίδης αναγκάζεται να συμμετάσχει[3]. Στην ίδρυση της ΠΔ κομβικό ρόλο παίζει και ο Δημήτρης Κουτσογιάννης (ψευδώνυμα Δημητριάδης, Ψαράς), καθοδηγητικό στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ, υπεύθυνος τυπογραφείου Ριζοσπάστη, ο οποίος ήταν πράκτορας των αρχών ασφαλείας από το 1927[4]. Η ΠΔ, μάλιστα, αποφάσισε να εκδόσει και δικό της Ριζοσπάστη προκειμενου να προκαλέσει σύγχυση στους κόλπους των Κομμουνιστών.

Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την -καθαρή- Παλιά Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ), τον άλλο παράνομο καθοδηγητικό μηχανισμό του ΚΚΕ επί μεταξικής δικτατορίας. Εντούτοις, υπήρχαν άλλα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ τα οποία κατηγγειλαν την ΠΔ όπως ο Άρης Βελουχιώτης ο οποίος πέρασε ένα διάστημα από τους κόλπους της[5] και ο Πέτρος Ρούσος[6]. Η ΠΔ βρέθηκε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ την καθοδήγηση της οποίας είχε ο Νίκος Πλουμπίδης, ενώ συνεχώς αντάλλασαν κατηγορίες για χαφιεδισμό. Ο ρόλος της ΠΔ άρχισε να αποκαλύπτεται στα τέλη του 1940, όταν ο πλαστός Ριζοσπάστης άρχισε να υμνεί τον Μεταξά και να αποκτά έντονο εθνικιστικό και φιλοκαθεστωτικό λόγο.

Τελικά η δράση της ΠΔ έληξε με την έναρξη της γερμανικής Κατοχής το 1941. Καθοδηγητής της από το 1939 μέχρι το 1941 ήταν ο Μιχάλης Τυρίμος[7]. Τον Μάιο του 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή, από στελέχη του κόμματος που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους, που ξεκαθάρισε το τοπίο και έγινε η μόνη και αδιαμφισβήτητη καθοδήγηση του ΚΚΕ.

Τα στελέχη της ΠΔ

Μιχάλης Τυρίμος (εκτελέστηκε το 1945 από την ΟΠΛΑ)

Μανώλης Μανωλέας (εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ το 1944)

Γιάννης Μιχαηλίδης (δικάστηκε το 1944 από δικαστήριο του ΚΚΕ και αφέθηκε ελεύθερος)[8]

Δημήτρης Κουτσογιάννης (εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ στα Δεκεμβριανά)

Γιάννης Μιχελίδης (ο ίδιος αργότερα αρνήθηκε ότι έγινε συνεργάτης της ασφάλειας και στέλεχος της ΠΔ[9])

Τηλέμαχος Μύτλας

Π.Τιμογιαννάκης

Βύρων Καστρινός

Όλγα Μπακόλα (σκοτώθηκε το 1943 σε αντιναζιστική-αντιβουλγαρική Εαμική διαδήλωση από τον κατοχικό στρατό) [10]

"Τα τρία γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη", Ριζοσπάστης, 29 Οκτώβρη 2011:

Το πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη καθορίζει το χαρακτήρα του πολέμου ως εθνικοαπελευθερωτικό. Ταυτόχρονα, στο γράμμα συνδέεται άμεσα με τον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο το ταξικό περιεχόμενο της πάλης. Το υποδηλώνει η παράγραφος «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούργια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

Στον Ζαχαριάδη ήταν καθαρό ότι η απόκρουση της ιταλικής επιδρομής θα είχε τη συνέχειά της, δηλαδή τη μετατροπή - από την πλευρά της κυβέρνησης Μεταξά - του αμυντικού πολέμου σε πόλεμο κατακτητικό, με στόχο την κατάληψη της Αλβανίας από τον ελληνικό στρατό. Στη σοβινιστική της επιδίωξη η κυβέρνηση είχε ως πρόσχημα την ύπαρξη της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Αυτή η βέβαιη εξέλιξη θα άλλαζε τα δεδομένα του πολέμου.

Ετσι, φαίνεται ότι στη σκέψη του Ζαχαριάδη πρυτάνευε το εξής: Υποστηρίζοντας οι κομμουνιστές το συγκεκριμένο πόλεμο μέχρι ενός σημείου, βοηθούσαν το λαό να δει καλύτερα τα πράγματα, να κατανοήσει το επόμενο «βήμα», την εναντίωση στον πόλεμο, καθώς και την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης. Αποδεικνύεται αυτό στα κείμενα και των τριών γραμμάτων.

Εχοντας καθαρό ποιες ήταν οι προθέσεις της κυβέρνησης Μεταξά, ο Ν. Ζαχαριάδης διευκρινίζει από την αρχή: «Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι». Ο λαός της Ελλάδας και όχι η πλουτοκρατία! Και κλείνει το γράμμα του με την υπογράμμιση της διεθνούς διάστασης της λαϊκής πάλης: «Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας». Οι εργαζόμενοι, λοιπόν, όχι οι κυβερνήσεις τους, όπως αυτές της Ελλάδας και της Μ. Βρετανίας.

Τα πράγματα εξελίχθηκαν έτσι ακριβώς. Και τότε ο Ζαχαριάδης παρενέβη με το δεύτερο γράμμα του, για να υπογραμμίσει: Πρώτον, ότι ο χαρακτήρας του πολέμου, ως εθνικοαπελευθερωτικός, έχει πάψει να υφίσταται από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός χάλασε τα σχέδια του φασισμού. Δεύτερο, ότι, αφού στον πόλεμο κυριάρχησε πια η κατακτητική πτυχή, ως καθήκοντα της πάλης μπαίνουν η ειρήνη και η ουδετερότητα της Ελλάδας. Τρίτο, ότι τώρα επιβάλλεται να προσδιοριστεί σαφέστερα ο «νέος» αντίπαλος του ελληνικού λαού, ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός, και να υπάρξει προσανατολισμός προς τον αληθινό φίλο της χώρας, τη Σοβιετική Ενωση. Τέταρτο, ότι ο λαός πρέπει να προετοιμάζεται για το νέο μέτωπο αγώνα που ανοιγόταν μπροστά του, που σαφέστατα είχε αντικυβερνητικό περιεχόμενο.

Εχει μεγάλη σημασία να δει κανείς ότι το δεύτερο γράμμα ο Ζαχαριάδης το έγραψε τη στιγμή που ο ελληνικός στρατός είχε σχεδόν πετάξει τους Ιταλούς εισβολείς έξω από τα ελληνικά σύνορα. Σχεδόν. Γι' αυτό και είναι προειδοποιητικός σε μεγάλο βαθμό, κάτι που βεβαίως δεν κάνει πια στο τρίτο γράμμα.

Είναι, λοιπόν, πολύ καθαρή η σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο γράμμα, όπως είναι πολύ καθαρές και οι διαφορές του ενός από το άλλο. Κύρια διαφορά: Ο χαρακτήρας του πολέμου.

Ωστόσο, συγκεκριμένοι λόγοι, τους οποίους ο Ζαχαριάδης αναφέρει, τον υποχρέωσαν στη δημοσιοποίηση και τρίτου γράμματος. Το τρίτο γράμμα δεν έχει, ως προς την κατεύθυνση, ουσιαστικές διαφορές από το δεύτερο. Οπως μάλιστα φαίνεται από το «σχέδιο απόφασης» που συνόδευε το δεύτερο και το οποίο δόθηκε από τον Ζαχαριάδη στην «Προσωρινή Διοίκηση», για να το δημοσιεύσει - που όμως εκείνη δεν το δημοσίευσε - το σχέδιο και το τρίτο γράμμα είναι πανομοιότυπα. Θέτουν και τα δύο το θέμα της ανατροπής της κυβέρνησης Μεταξά. Το τρίτο γράμμα:

«...παραμένει (ο Μεταξάς) κύριος εχθρός του λαού και της χώρας. Η ανατροπή του είναι το πιο άμεσο και ζωτικό συμφέρον του λαού μας. Λαός και στρατός πρέπει να πάρουνε στα χέρια τους τη διαχείριση της χώρας και του πολέμου...»

Και το «σχέδιο απόφασης»:

(...) «V. Στο δρόμο αυτό της Ειρήνης - Λευτεριάς εξασφάλισης, κύριο εμπόδιο στέκεται η μοναρχοφασιστική διχτατορία του Μεταξά. Για να εξασφαλιστεί ο δρόμος αυτός πρέπει να συντριβεί η διχτατορία αυτή. Ο λαός και ο στρατός πρέπει να πάρουν στα χέρια τους τον αγώνα της υπεράσπισης της χώρας απ' την ιταλοφασιστική εξωτερική επιδρομή και απ' την εσωτερική φασιστική διχτατορία. Αυτός είνε σήμερα ο δρόμος του ΚΚΕ και του λαού της Ελλάδας».

Μάλιστα στο θέμα αυτό ο Ζαχαριάδης έδωσε και τούτη τη θεμελιακή διάσταση:

«Οι λαοί και οι φαντάροι της Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί, μα αδέρφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο που κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες τους».

Εχοντας, λοιπόν, συμπληρωματική σχέση και συνέχεια το πρώτο γράμμα με το δεύτερο, είναι σαφές ότι την ίδια σχέση και συνέχεια έχει και το πρώτο με το τρίτο.

Είναι σημαντική η τοποθέτηση του Κώστα Καραγιώργη, ο οποίος έγραψε σε άρθρο στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση (ΚΟΜΕΠ) τον Οκτώβρη του 1946, για τη σχέση που έχουν μεταξύ τους τα γράμματα του Ζαχαριάδη. Διαβάζουμε:

«Αργότερα, από τα μπουντρούμια της Γενικής Ασφάλειας της Αθήνας, όταν το Κόμμα έξω οργανωτικά είταν διαλυμένο και βασίλευε ιδεολογική σύγχυση με την χαφιέδικη "Προσωρινή Διοίκηση"και την παλιά "Κεντρική Επιτροπή"(...) Εγραψε μέσα από το κελλί το περίφημο γράμμα του για το πανεθνικό μέτωπο κατά του Ιταλού εισβολέα και κατόπιν το δεύτερο γράμμα του για το συγχρονισμό της πολιτικής γραμμής που επέβαλλαν οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν με την απώθηση των Ιταλών έξω από τα ελληνικά σύνορα».

Ο Καραγιώργης ως δεύτερο εννοούσε το τρίτο, αφού το δεύτερο δεν το γνώριζε ακόμα. Η Ασφάλεια, όπως είδαμε, το δημοσιοποίησε το Μάρτη του 1947, ενώ το άρθρο στην ΚΟΜΕΠ ο Καραγιώργης το έγραψε τον Οκτώβρη του 1946.

Η δραματική ιστορία των τριών γραμμάτων, της πολεμικής που δέχτηκαν και όλων των τότε συνθηκών που διαμορφώθηκαν στο ΚΚΕ, δεν τελειώνει με τα παραπάνω. Μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο μιας άλλης έρευνας.

Υστερόγραφο, Lenin Reloaded: Αν και ο "ΕΑ" έχει καταστήσει σαφή την αγωνία του μήπως η πρώτη επιστολή Ζαχαριάδη εκληφθεί ως "κείμενο σοσιαλσωβινισμού και ταξικής προδοσίας", σιωπά εκκωφαντικά για την δεύτερη και τρίτη επιστολή, για τις οποίες ο "Ριζοσπάστης" μιλά τόσο το 1980 όσο και το 2011. Γιατί; Δεν θα είχε ενδιαφέρον η τοποθέτησή του για το πώς εκλαμβάνει, λ.χ, τη φράση του Ζαχαριάδη "Οι λαοί και οι φαντάροι της Ελλάδας και Ιταλίας δεν είναι εχθροί, μα αδέρφια και η συναδέλφωσή τους στο μέτωπο θα σταματήσει τον πόλεμο που κάνουν οι εκμεταλλευτές κεφαλαιοκράτες τους» σε σχέση με τις "τροτσκιστικές επιρροές" της "ηγεσίας" του σημερινού ΚΚΕ; Θα είχε τρομερό ενδιαφέρον· σχεδόν όσο ενδιαφέρον θα είχε η τοποθέτηση του "ΕΑ" για την αναφορά στην "σοσιαλπατριωτική" διαστρέβλωση της πρώτης επιστολής από τους προδότες και χαφιέδες του Μανιαδάκη, για την οποία κάνει λόγο το "φλωρακικό" ΚΚΕ του 1980.

12 σχόλια:

  1. Κανένα σχόλιο για λαθρεπιβάτες της ηγεσίας, νεοτροτσκισμό, αντιφλωρακισμό, αντιζαχαριαδιακισμό επί φλωρακισμού, αποκαθηλώσεις, αποκαταστάσεις, αποβλακώσεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειναι νωρις ακομα δεν εχει πεσει η γραμμη....οταν ειναι θα το καταλαβουμε απο τον εκπληκτικο συγχρονισμο κειμενων και επιχειρηματων...ε.α.,ν.σ.,νευροσπαστες κλπ ωρες ειναι λες και γραφει ο ιδιος ανθρωπος..ουτε συγγοινονουντα δοχεια με ενιαιο κεντρο να ηταν...ή μηπως ειναι?

      ratm

      Διαγραφή
  2. Αντώνη μου φαίνεται πως αποφεύγεις να απαντήσεις στην ουσία του άρθρου του ΕΑ.

    Β. Λ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποια ουσία ρε ψώνιο;
      Απαντημένα είναι όλα.
      Μην γυρνάτε σαν τις μύγες...

      Διαγραφή
    2. Με δεδομένο ότι η ανάρτηση συζητά συγκεκριμένα τεκμήρια και θέτει συγκεκριμένα ερωτήματα στον ΕΑ για τον ρόλο της ιστορικο-ιδεολογικής του "ερμηνείας" θα έλεγα πως η απόφανση ότι εγώ αποφεύγω να απαντήσω στην ουσία είναι κρίση των αλλοτρίων εξ ιδίων, καθώς ουδεμία απάντηση επί των ερωτημάτων μου διακρίνω στο σχόλιο του Β.Λ.

      Και μιας και ο ΕΑ είναι ο επιτθέμενος της υπόθεσης, ε, κάποια απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα με την ανάλογη τεκμηρίωση την ψιλο-ωφείλει, θα έλεγα.

      Διαγραφή
  3. O E.A βλεπει "νεοτροτσκισμο", ο Αναδρανιστακης το μουστακι του Ιωσηφ. Παιδες εχετε χασει τη μπαλα γι'αυτο συντονιστειτε. ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καμιά μπάλα δεν έχασαν. Diversified attack λέγεται.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    2. Σωστό, και χρησιμοποιείται από παλιά η μέθοδος, πριν την εξελιγμένη τεχνολογία.

      Διαγραφή
    3. Ο "νεοτρολλισμός" είναι η κοινή τους συνισταμένη και ταυτόχρονα το πιο μεγάλο πρόβλημα απ' όλα.

      Διαγραφή
  4. Εγώ δε βλέπω καμία αντίφαση πάντως. Όσο η Ελλάδα, τότε μια καπιταλιστική χώρα μεσαίας ανάπτυξης με μη ολοκληρωμένους αστικοδημοκρατικούς μετασχηματισμούς (πχ στην αγροτική εκμετάλλευση), δέχτηκε επίθεση από την ιμπεριαλιστική φασιστική δύναμη Ιταλία, μέλος της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας του Άξονα, η γραμμή ήταν για εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που θα είχε ως έπαθλο μια Ελλάδα χωρίς καμία ιμπεριαλιστική εξάρτηση και με λαοκρατία.
    Όταν, ο πόλεμος άρχισε να γίνεται επιθετικός ενάντια (στην ουσία) στην Αλβανία, η γραμμή άρχισε να αλλάζει με στόχευση ενάντια στη δικτατορία της αστικής τάξης και των Άγγλων ιμπεριαλιστών.
    Αυτή η γραμμή δεν είχε και πολύ μέλλον, διότι σύντομα άρχισε η επίθεση και των Γερμανών, οπότε και η Ελλάδα επέστρεψε στην αρχική κατάσταση της άμυνας απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη. Σε όλα αυτά ρόλο έπαιξε φυσικά και το διεθνιστικό καθήκον της υπεράσπισης της ΕΣΣΔ από την επίθεση του ναζισμού από τη στιγμή που ξεκίνησε η επίθεση των Γερμανών εναντίον της, καθήκον τερράστιας σημασίας για την παγκόσμια εργατική τάξη, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια από την εξέλιξη του πολέμου, αλλά και από όλες τις χώρες που πέρασαν μεταπολεμικά στο σοσιαλισμό.
    Πουθενά δεν υπάρχει δογματισμός σε όλα αυτά, παρά μόνο λενινιστική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης στη συγκεκριμένη στιγμή.
    Στις σημερινές θέσεις του ΚΚΕ από το 19ο συνέδριο γιατί γίνεται λόγος μόνο για ένα δυνατό/πιθανό είδος πολέμου;..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Στις σημερινές θέσεις του ΚΚΕ από το 19ο συνέδριο γιατί γίνεται λόγος μόνο για ένα δυνατό/πιθανό είδος πολέμου;"

      Επειδή ο "εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος" ως τέτοιος δεν μπορεί να υπάρξει σε συνθήκες αναπτυγμένου ιμπεριαλισμού. Μπορεί να υπάρξει, και για αυτό γίνεται λόγος, ανάγκη ταυτόχρονου πολέμου ενάντια στην εγχώρια και ιμπεριαλιστική αστική τάξη (εμφυλίου δηλαδή) και πολέμου ενάντια σε ξένη ιμπεριαλιστική δύναμη. Για να είμαι ακριβέστερος, μπορεί να υπάρξει χρησιμοποίηση του ιμπεριαλιστικού πολέμου για την διευκόλυνση της ανατροπής της ντόπιας αστικής τάξης στην ίδια διαδικασία που εμπεριέχει την εθνική απελευθέρωση. Αυτό που δεν μπορεί να υπάρξει είναι το "πρώτα εθνική απελευθέρωση και μετά βλέπουμε." Αυτό μας τέλειωσε στη Βάρκιζα.

      Όσο για τις "αντιφάσεις". Δεν υπάρχουν λογικές αντιφάσεις, υπάρχει ωστόσο στροφή πολιτικής από μέρος της Κ.Δ με επίδραση στην στρατηγική του ΚΚΕ: http://www.komep.gr/2012-teyxos-6/o-lenin-gia-ton-polemo-kai-th-stash-ton-kommoyniston

      Διαγραφή