Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Antonio Gramsci-Η Aντίδραση

Antonio Gramsci
Η Αντίδραση
Avanti!, 17 Οκτώβρη 1920
Μτφρ.: Lenin Reloaded

[...] Αναμφίβολα, η Αντίδραση στην Ιταλία δυναμώνει και θα επιδιώξει να επιβληθεί δια της βίας ανά πάσα στιγμή: η Αντίδραση, η οποία υπήρχε πάντα, η οποία υπακούει τους δικούς της νόμους εξέλιξης, και η οποία θα αποκορυφωθεί στην πιο θηριώδη τρομοκρατία που έχει ποτέ γνωρίσει η ιστορία. Δεν είναι τυχαίο σήμερα ότι ολωνών τα μάτια είναι καρφωμένα στο Φιούμε και τη Δαλματία, στον Ντ' Ανούντσιο, τον Μίλλο και τον Καβίλια. Η Αντίδραση είναι παράγωγο της αποτυχίας του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Είναι παράγωγο των οικονομικών συνθηκών στις οποίες εξανάγκασε τον ιταλικό λαό ο καπιταλισμός. Είναι παράγωγο των εθνικιστικών αυταπατών και των οπορτουνιστικών ψευδαισθήσεων ενός κράτους που δεν μπορεί πλέον να εγγυηθεί τη διατροφή, το ρουχισμό, τη στέγαση του πληθυσμού. Η Αντίδραση είναι η προσπάθεια να ξεφύγουμε από την τωρινή κατάσταση μέσω ενός νέου πολέμου. Είναι η προσπάθεια να διορθωθεί το κρατικό έλειμμα με την επιδρομή σε γειτονικά έθνη. Είναι η φυσιολογική, βιολογική έκφραση του καθεστώτος της εθνικής και ατομικής ιδιοκτησίας, καθώς μάχεται με νύχια και με δόντια να σωθεί απ' την άβυσσο.


Πάντα υπήρχε η Αντίδραση στην Ιταλία. Δεν είναι εξαιτίας των κομμουνιστών που απειλεί να αναδυθεί ξανά. Η Αντίδραση είναι η αποτυχία του έννομου κράτους. Το έννομο κράτος δεν απέτυχε σήμερα, και δεν απέτυχε ακριβώς εξαιτίας των κομμουνιστών. Ο Ντ' Ανούντσιο, που παρότρυνε στρατιώτες και στρατηγούς σε ανταρσία ενάντια στη "νόμιμη" κυβέρνηση, ήταν κομμουνιστής; Ο Μίλλο, που αρνήθηκε να υπακούσει τους "νόμιμους" ανωτέρους του, ήταν κομμουνιστής; Αυτοί που έκαψαν τα γραφεία της Avanti! στη Ρώμη και το Μιλάνο ήταν κομμουνιστές; Ο Καντόρνα, όταν έκανε προετοιμασίες για στρατιωτικό πραξικόπημα το 1917, ήταν κομμουνιστής; Οι έμποροι όπλων και οι σπεκουλαδόροι που άρπαξαν τον εθνικό μας πλούτο και τον έστειλαν στο εξωτερικό είναι κομμουνιστές; Όλα αυτά είναι εκφάνσεις της ιταλικής Αντίδρασης. Καμιά κυβέρνηση δεν προσπάθησε να την καταπνίξει. Στην πραγματικότητα, κάθε κυβέρνηση την ενθάρρυνε, την προήγαγε και την συνέδραμε λίγο-πολύ ανοιχτά. Κανένα εγχείρημα της Αντίδρασης δεν τιμωρήθηκε. Κάθε ακρότητα της αντιδραστικής παραβατικότητας έχει νομιμοποιηθεί, αφού δεν υπήρξαν κυρώσεις εναντίον της από την ποινική δικαιοσύνη. Είναι έγκλημα να καις τα γραφεία μιας σοσιαλιστικής εφημερίδας; Όχι, διότι οι ένοχοι, που είναι γνωστοί και έχουν ομολογήσει, όχι απλώς δεν συνελήφθηκαν, αλλά αντιθέτως τους επιτράπηκε να οργανώσουν κι άλλα ανάλογα εγχειρήματα. Είναι έγκλημα να δολοφονείς έναν εκπρόσωπο της εργατικής τάξης; Όχι, διότι οι δολοφόνοι και οι συνεργοί τους, οι άνθρωποι πίσω απ' τους φονιάδες, που είναι γνωστοί και ομολόγησαν και καμάρωναν για το έγκλημα, ούτε τιμωρήθηκαν και ούτε καν ενοχλήθηκαν.

Εδώ και δυο χρόνια, απ' την μέρα της Ανακωχής, ο ιταλικός λαός ζει σε ένα κλίμα απροκάλυπτης τρομοκρατίας. Η εργατική τάξη δεν έχει πλέον σωματική ασφάλεια, και οι πολιτικές εγγυήσεις ειρήνης έχουν εξαφανιστεί. Στο παρόν, η τρομοκρατία προσπαθεί να μετακινηθεί από την ιδιωτική στη δημόσια σφαίρα. Δεν ικανοποιείται πλέον με την ατιμωρισία της απ' το κράτος, θέλει να γίνει το κράτος. Αυτή είναι σήμερα η σημασία της φράσης για την "έλευση" της Αντίδρασης. Σημαίνει πως η Αντίδραση έχει γίνει τόσο ισχυρή που δεν βλέπει πλέον το προσωπείο του έννομου κράτους ως χρήσιμο για τους στόχους της. Σημαίνει πως η Αντίδραση θέλει να χρησιμοποιήσει όλους τους πόρους του κράτους για τους δικούς της σκοπούς. Σημαίνει πως η Ιταλία πλησιάζει σε έναν νέο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, του οποίου στόχος θα είναι η ένοπλη λεηλάτηση κάποιων πλούσιων γειτόνων.

Η Αντίδραση είναι εμμενής στις οικονομικές συνθήκες της χώρας μας. Και ο στόχος της Αντίδρασης δεν είναι η αποκατάσταση της τάξης στη χώρα, αλλά η προετοιμασία για πόλεμο εκτός χώρας. Η τάξη στη χώρα είναι άνευ νοήματος κάτω από τις παρούσες συνθήκες -- είναι ουτοπία. Ακόμα κι αν το προλεταριάτο δούλευε 16 ώρες τη μέρα, η αστική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να ισορροπήσει τον κρατικό προϋπολογισμό, ούτε να αναδιοργανώσει την εθνική παραγωγή. Η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επαναφέρει στη ζωή τους 500.000 ανθρώπους που σκοτώθηκαν στον πόλεμο και να τους δώσει δουλειά. Δεν μπορεί να δώσει την οικονομική στήριξη που τους ανήκει στις εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που την έχασαν και εξαναγκάζονται να ζουν με ελεημοσύνη, εξαναγκάζονται να καταναλώνουν χωρίς να παράγουν και να υποχρεώνονται στην παρασιτεία. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να φέρει πίσω στην Ιταλία τους ξένους τουρίστες που πριν τον πόλεμο μας άφηναν 500 εκατομμύρια σε χρυσό. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναδιοργανώσει τη ροή μεταναστών, που ξαλάφρωναν τη χώρα από 250.000 απελπισμένες ψυχές ένα χρόνο πριν τον πόλεμο και έφερναν 700 εκατομμύρια σε χρυσό το χρόνο στον ιταλικό προϋπολογισμό. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επιλύσει την κρίση της βιομηχανίας χάλυβα. Κάθε χρόνο τρώει εκατοντάδες επί εκατοντάδων εκατομμυρίων σε χρυσό, υπονομεύει την οργάνωση της πίστωσης και εμποδίζει τους αγρότες να αποκτήσουν φτηνό γεωργικό εξοπλισμό, κι έτσι, εμποδίζει και την ανάκαμψη της παραγωγής τροφίμων. Η Ιταλία κατάντησε ανοιχτή πληγή απ' τον πόλεμο, και το αίμα τρέχει απ' το σακατεμένο της σώμα. 

Εδώ βρίσκεται η πηγή της Αντίδρασης: στον αποτρελαμένο φόβο του θανάτου απ' την εξάντληση, που αναμειγνύεται με μια πανικόβλητη επιθυμία να ξαμολήσουμε τον εαυτό μας πάνω σε μια γειτονική χώρα που παραμένει επαρκής, να την καταβροχθίσουμε, και να σωθούμε απ' τη μετάγγιση αίματος. Κι εδώ, επίσης, βρίσκεται η πηγή του κομμουνισμού, ο οποίος είναι συνέπεια της Αντίδρασης. Ο κομμουνισμός είναι η απάντηση στην Αντίδραση. Μόνο η εργατική τάξη είναι ελεύθερη ευθυνών για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Μόνο η εργατική τάξη, μέσα από τη διεθνή της οργάνωση, μπορεί να ελπίσει να κερδίσει στο εξωτερικό το είδος στήριξης που θα σταματήσει το περαιτέρω βούλιαγμα της χώρας στην απόλυτη βαρβαρότητα. Μόνο η εργατική τάξη, που δεν έχει κανένα προνόμιο, μπορεί να δώσει στην πλειοψηφία του ιταλικού λαού τη βεβαιότητα πως το προλεταριακό Κράτος δεν θα διαφυλάξει τα προνόμια και θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για να βγει η χώρα απ' το χάος. Κι αυτό ακόμα εξοργίζει την Αντίδραση: γιατί η Αντίδραση είναι αναγκασμένη να αναγνωρίσει πως η εργατική τάξη είναι η μοναδική ζωντανή δύναμη στη χώρα, αναγνωρίζοντας στον εαυτό της μονάχα τους τελευταίους, λυσσασμένους σπασμούς ενός εξουθενωμένου οργανισμού.

17 σχόλια:

  1. Και όλα αυτά τα έγραψε το 1920... Διορατικός μέχρι λεπτομέρειας!
    Η τελευταία παράγραφος νομίζω έχει την μεγαλύτερη διαλεκτική αξία! Για τον ίδιο λόγο εννοείτε, είναι και διαχρονικά τα συμπεράσματα της, αφού αυτά μπορούν εύκολα να χρησιμοποιηθούν για να προβληθεί-ερμηνεύει και η σημερινή μας κατάσταση!
    Ας μην ξεχάσουμε τα σάλια που τρέχανε από τους αστούς πολιτικούς, όταν μαθεύτηκε η επικείμενη επέμβαση στην Συρία... Απλά σήμερα είναι λίγο πιο καλά κριμένα όλα αυτά.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγκλονιστικό κείμενο Αντώνη! Περιγράφει με ακρίβεια τι θα συμβεί αν αυτη η κρίση δεν βρει επαναστατική διέξοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δημιουργήθηκε μόνιμη ετικέτα "Αρχείο Γκράμσι", όπου υπάρχουν 18 κείμενα προς το παρόν: http://leninreloaded.blogspot.com/p/gramsci-lr.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Γκράμσι της εποχής μας θα γράψει: "...πάνω σε μια γειτονική χώρα...";
    ή
    "...τους προδότες ομοεθνείς μας...";

    Οι φασίστες της εποχής μας έχουν στερέψει από εξωτερικούς εχθρούς και ζωτικούς χώρους και έχουν στόχο τον εσωτερικό εχθρό όπου πρόδηλα εννοούν τους μετανάστες αλλά μισό-δειλά ξεκινάνε να μιλούν για τρίτο γύρο με τους "γνωστούς" ομοεθνείς τους.

    Αναρωτιέμαι αν η μεσόγειος που φλέγεται από εμφύλιες συρράξεις είναι μια λύση που θα φέρει και τις εξωτερικές επεμβάσεις-παρεμβάσεις.

    Συγνώμη, αλλά Γκράμσι χωρίς αναγωγές στο σήμερα νομίζω πως χάνει την χρησιμότητά του.

    Νίκος Ζ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια ερώτηση: Η μετάφραση του Γκράμσι επιτρέπεται ή απαγορεύεται πλέον;

      Γιατί εγώ μεταφράσεις, έκανα δεν έκανα ερμηνείες.

      Και βλέπω μεγάλο στράβωμα που μεταφράζεται ο Γκράμσι.

      Που νόμιζα ότι ήταν "άκρως επίκαιρος" μέχρι να αρχίσω να τον μεταφράζω εγώ.

      Διαγραφή
    2. Ο Νίκος Ζ. είναι οπαδός τής θέσης "ουδέποτε έλαβαν χώρα ο πόλεμος τής Λιβύης, οι πόλεμοι τού Κόλπου " ... κι αν "έλαβαν" δεν ήταν πόλεμοι, ήταν [το] κάτι άλλο ... ξέρω 'γω ... εκδρομή, πάρτι τσαγιού .... ομοίωμα, προσομοίωση ... όνειρο ... τηλεοπτική σειρά ...

      "Μαγική Εικόνα: Συνέδριο στις ΗΠΑ με προσκεκλημένους Συριζαίους. Βρείτε τον Φασίστα" [Hint: κοιτάξτε κάτω από τον μπουφέ με τα καναπεδάκια].

      Διαγραφή
    3. @waltendegewalt
      έχεις δίκιο. Ξέχασα τον πόλεμο της Αιγύπτου που ίσως ξαναγίνει σύντομα, τον πόλεμο στην Συρία κτλ.
      Αυτόν τον πόλεμο στην Λιβύη δεν τον θυμάμαι. Μήπως εννοείς τότε που οι "ποντικοί" στο έδαφος είχαν αεροπορική υποστήριξη από Γαλλία, Νάτο κτλ;

      Για τους πολέμους του Κόλπου υπάρχει το ενδιαφέρον σημείο. Ο πρώτος δεν τελείωσε ποτέ. Στον δεύτερο πούλησε τους ντόπιους "συμμάχους" και δήλωσε κατοχή της χώρας η Αμερική. Τα ντόπια φερέφωνα ελπίζουν να τους αφήσει κάποτε να κυβερνήσουν, το ποιο κομμάτι είναι το άγνωστο σε ένα εμφυλιοπολεμικό Ιράκ.
      Αν πιστεύεις πως δέκα χρόνια από τον πρώτο στον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου δεν έκαναν τα πάντα για εμφύλιο ξεσηκωμό οι Αμερικάνοι πάω πάσο και κοιτώ κάτω από τον μπουφέ με τα καναπεδάκια. Εκεί βλέπω πως τώρα έχουν καταφέρει να γίνεται εμφύλιος στο Ιράκ.

      Νίκος Ζ.

      Διαγραφή
  5. Ναι, ματάκια μου, «μόνο ένας φασισμός μπορεί να μας σώσει»* απ' τους φασίστες και τον εμφύλιο σπαραγμό. Άνθρωποι, άνθρωποι ... Ψή(ο)φο στον ΣΥΡΙΖΑ.

    «Μόνο ένας Τσίπρας μπορεί να μας σώσει», Μάρτιν Χάιντεγκερ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νομίζω ότι στο κείμενο του Γκράμσι υπάρχουν κάποια σημεία που θέλουν προσοχή, ή τουλάχιστον που εμένα με προβλημάτισαν αναφορικά με το πού μπορεί να πάει η σκέψη. (Προκαταβολικά λέω ότι δεν έχω επαφή με τη σκέψη του, ούτε έχω τις θεωρητικές προϋποθέσεις προκειμένου να συμφωνήσω ή να αντιπαρατεθώ επί σημείων) π.χ.

    1) "Πάντα υπήρχε η Αντίδραση στην Ιταλία. Δεν είναι εξαιτίας των κομμουνιστών που απειλεί να αναδυθεί ξανά. Η Αντίδραση είναι η αποτυχία του έννομου κράτους". Σε αυτό μπορούν πολύ εύκολα να στηριχτούν οι συριζαίοι και να μιλήσουν για το δίπολο Δημοκρατία vs Φασισμός. Αν καταλαβαίνω καλά, ο Γκράμσι εδώ εννοεί ως αποτυχία του έννομου κράτους, την αποτυχία να "πειστεί" η εργατική τάξη με τη μέθοδο του καρότου.

    2) "Οι έμποροι όπλων και οι σπεκουλαδόροι που άρπαξαν τον εθνικό μας πλούτο και τον έστειλαν στο εξωτερικό είναι κομμουνιστές;" Η φράση αυτή μπορεί να στηρίξει μέχρι και την ατάκα περί "υγιούς επιχειρηματικότητας" του ΣΥΡΙΖΑ. Νομίζω ότι ο Γκράμσι εδώ μιλάει (προκειμένου να τους απαντήσει με τα δικά τους επιχειρήματα) με τους όρους του "μέσου" μικροαστού που έχει τη λογική: "μας φταίνε οι κλέφτες πολιτικοί και τα λαμόγια". Διαφορετικά, νομίζω ότι πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να ξεστρατίσει προς τα συριζαίικα: επαναπροσδιορισμός της παραγωγής κ.τ.λ.

    3) "[η τρομοκρατία δ]εν ικανοποιείται πλέον με την ατιμωρισία της απ' το κράτος, θέλει να γίνει το κράτος." Προβληματικό σημείο, που επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τη συριζαίικη λογική "Δημοκρατία vs Φασισμός". Ας ισχυροποιήσουμε τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη, ώστε να μη μπορέσει η τρομοκρατία (φασισμός, Χ.Α. ή ό,τι άλλο) να αλώσει το κράτος. Από κοντά και τα γνωστά κηρύγματα περί σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, κράτους δικαίου κ.τ.λ.

    4) "Σημαίνει πως η Αντίδραση έχει γίνει τόσο ισχυρή που δεν βλέπει πλέον το προσωπείο του έννομου κράτους ως χρήσιμο για τους στόχους της. Σημαίνει πως η Αντίδραση θέλει να χρησιμοποιήσει όλους τους πόρους του κράτους για τους δικούς της σκοπούς." Νομίζω ότι καλύτερα θα ήταν αν έλεγε αστική τάξη. Το γιατί προτίμησε το Αντίδραση που και πιο ασαφές είναι και παρερμηνεύσιμο, δε μπόρεσα να καταλάβω.

    Leon

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστές είναι οι παρατηρήσεις σου, εγώ δεν διαφωνώ στις ενστάσεις σου. Στο "Δημοκρατία και φασισμός" όμως (βλέπε μετάφραση πρώτου μέρους), οι διατυπώσεις είναι αρκετά διαφορετικές για αρκετά από αυτά τα ζητήματα.

      Διαγραφή
    2. Εδώ: http://leninreloaded.blogspot.com/2013/12/antonio-gramsci-i.html

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ Αντώνη. Γενικότερα πάντως, προβληματίζομαι για το κατά πόσο πλέον πρέπει να χρησιμοποιούμε τον όρο δημοκρατία (ακόμα και το "αστική δημοκρατία") στη ρητορική μας. Είναι όρος ασαφής (ο καθένας κρύβει από πίσω ό,τι θέλει), πολύ φθαρμένος και κατά τη γνώμη μου παραπλανητικός, χώρια που εύκολα μπορεί να κατηγορηθεί ο κομμουνιστής ως "αντιδημοκρατικός" και άντε μετά να εξηγήσεις και ποιος θα σε καταλάβει... . Θα προτιμούσα το "κοινοβουλευτικό σύστημα" ή ακόμα και το ξενόφερτο "ρεπουμπλικανικό σύστημα".

      Leon

      Διαγραφή
    4. Άσχετο: δεν είναι εντυπωσιακό πώς όλοι (από δεξιούς, σοσιαλδημοκράτες και κεντρώους μέχρι οπορτουνιστές, ρεφόρμες και δήθεν "ορθόδοξους" μ-λ) δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναφέρονται και να επικαλούνται στην επιχειρηματολογία τους τη Ρόζα (θυμίζω ότι η Ε.Ε. της έχει και...ίδρυμα) και τον Γκράμσι (έγινε και αφισάκι σε ομιλία του Αλέξη); Όσο και να διαφωνούμε οι κομμουνιστές με/για Ρόζα και Αντόνιο, νομίζω ότι κανείς δε διανοείται να αμφισβητήσει τις επαναστατικές περγαμηνές τους ούτε την κομμουνιστική τους πολιτική και ηθική ακεραιότητα. Φαίνεται ότι οι αστοί (και οι αριστεροί τους κομπάρσοι) συνειδητά επιλέγουν να ενσωματώσουν στη ρητορική τους, τους επαναστάτες που δε μπόρεσαν (λόγω υποκειμενικών αδυναμιών ή αντικειμενικών δυσχερειών) να πραγματοποιήσουν επιτυχημένα την επανάσταση. Αυτή η τακτική απέναντι στους "αποτυχημένους" επαναστάτες, σε συνδυασμό με το ότι είναι καρφί στο μάτι τους οι "επιτυχημένοι" επαναστάτες Λένιν και Στάλιν, νομίζω ότι εξηγεί πολλά. Ακολουθώντας αυτή την τακτική οι αστοί θολώνουν τόσο τα νερά, που άντε μετά να καταλάβει ο απλός κόσμος τη σκοπιμότητα του ότι τον έναν τον κάνουν ίδρυμα και αφίσα και τον άλλον τον θεωρούν διάβολο και εφάμιλλο του Χίτλερ. Για δες το, μπορεί να βγαίνει και ανάρτηση

      Leon

      Διαγραφή
    5. Πραγματι οι Γκραμσι και Λουξεμπουργκ ηταν επαναστατες με μεγαλη ακεραιοτητα τους οποιους σκυλευουν οι σοσισλδημοκρατες επειδη ειχσν την καλη ιδεα να δολοφονηθουν και να σαπισουν στη φυλακη πριν καταφερουν να ηγηθουν μιας πετυχημενης επαναστασης. Το θεμα το εχουμε πραγματευτει στο παρελθον πανω απο μια φορα.

      Διαγραφή
    6. @Leon για σημεία 1 & 3

      Να έχεις υπόψη ότι η είσοδος τής Ιταλίας στη "σταυροφορία τής ειρήνης" στο πλευρό των "δημοκρατικών" δυνάμεων (Αντάντ) συνοδεύθηκε από γενικευμένα έκτακτα μέτρα αναστολής - όπως θα λέγαμε σήμερα - των θεμελιωδών δικαιωμάτων (αυστηρότατη λογοκρισία, μη απόρρητο τής αλληλογραφίας, εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες των λιποτακτών ή αυτο-ακρωτηριασμένων στρατιωτών, επιβολή αντιποίνων στις οικογένειές του κ.λπ.). Οπότε η σύγχρονη αναλογία για "αποκατάσταση τής δημοκρατίας" δεν λειτουργεί --- η αναφορά στην κατάλυση τού "έννομου κράτους" ή τής ευνομούμενης πολιτείας αναφέρεται υποθέτω και σε αυτά τα φαινόμενα. Επιπλέον, από μνήμης (όταν θα βρω χρόνο, ίσως δώσω πηγές) με το τέλος τού πολέμου, που σήμανε τη μη ικανοποίηση των επιδιώξεων τής Ιταλίας (ένας από τους χαμένους νικητές τού Α'ΠΠ), ξέσπασαν μια σειρά από σκάνδαλα (χρεοκοπίες επιχειρήσεων-τραπεζών και σκανδαλώδεις διασώσεις με σημαντικότατα κρατικά κονδύλια). Αυτά στα υπόψη.

      Διαγραφή
  7. Περί Ιταλίας και αντίδρασης ο λόγος λοιπόν, έτσι δίνω ένα άρθρο από την "καθημερινή" του καναδά, να δείτε το πρόσωπο του φασισμού και στην άλλη μεριά του ατλαντικού (ίδιο με αυτό στην ελλάδα είναι βασικά):

    http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/international-business/european-business/italys-chinese-garment-workshops-boom-as-workers-suffer/article16131018/

    Δώστε βάση στις συνεχείς αναφορές στους "λαθρομετανάστες", στην "άχρωμη" τεχνοκρατική προσέγγιση της σύγχρονης αγοράς και στους ρυθμούς που αυτή επιβάλλει, και στην σχεδόν ανύπαρκτη καταγραφή των συνθηκών εργασίας (σε γενικό πλαίσιο δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα, απλώς γράφουν κάποια πράγματα στο ύφος αστυνομικού ρεπορτάζ γιατί πέθαναν 7 σε πυρκαγιά σε αυτό το κάτεργο, ενώ απ'την άλλη εμμέσως πλην σαφώς εννοούν ότι οι αυστηρότεροι έλεγχοι και η αυστηρότερη εργατική νομοθεσία καταστρέφουν την ζωή των εργατών που πλέον μένουν άνεργοι ενώ πριν είχαν κι ένα κομμάτι ψωμί να φάνε).

    Το άρθρο κινείται δε στην ευρύτερη κατηγορία της θεματολογίας του "ethical clothing", που ξεκίνησε με την αποκάλυψης της εμπλοκής καναδικών εταιριών στο κτίριο που κατέρρευσε στο μπαγκλαντές. Κάντε και τις συγκρίσεις εδώ με την μανωλάδα και την στάση του αστικού πολιτικού κόσμου στο θέμα (από τα δεξιά ως τα "αριστερά").

    Καλό υπόλοιπο γιορτών σε όλους.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή