Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Antonio Gramsci-Επιστολή στην ΚΕ του ΚΚΣΕ, Οκτώβρης 1926

Πάνω δεξιά, ο Τζουλιάνο Γκράμσι, γιος του Αντόνιο.  Γεννήθηκε στη Μόσχα, δυο μήνες πριν την σύλληψη του πατέρα του. Πέθανε στη Μόσχα το 2007. Δεν είδε ποτέ τον πατέρα του.

Ιστορικό υπόβαθρο: Την άνοιξη με καλοκαίρι του 1926, οι Κάμενεφ, Ζινόβιεφ και Τρότσκι ένωσαν δυνάμεις ενάντια στην πλειοψηφία Στάλιν-Μπουχάριν στην ΚΕ και το ΠΓ του ΚΚΣΕ και ανακοίνωσαν επίσημα, μέσω του Τρότσκι, την ίδρυση της Ενωμένης Αντιπολίτευσης. Ο Ζινόβιεφ απομακρύνθηκε από το ΠΓ. Στις 4 του Οκτώβρη του 1926, και σε έναν ελιγμό της απέναντι στην πλειοψηφία, η Ενωμένη Αντιπολίτευση ανακοίνωσε πως δεν θα επεδίωκε να οργανώσει φράξια μέσα στο κόμμα και ζήτησε ανακωχή, που κράτησε όμως ελάχιστα. Ο Γκράμσι συνέταξε την επιστολή εκ μέρους του ΠΓ του Ιταλικού ΚΚ, και την παρέδωσε στον Παλμίρο Τολιάτι για να την μεταφέρει στη Μόσχα. Ο Τολιάτι δεν μετέφερε την επιστολή. Αντ' αυτού, έστειλε απάντηση στον Γκράμσι στις 18 Οκτώβρη 1926 για τους λόγους που δεν συμφωνεί με την επιστολή, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, το επιχείρημα ότι αυτή τείνει να κρατά εσφαλμένα ίσες αποστάσεις μεταξύ της πλειοψηφίας και της αντιπολίτευσης. Σε απαντητική του επιστολή στον Τολιάτι με ημερομηνία 26 Οκτώβρη 1926, ο Γκράμσι αντιτείνει για το συγκεκριμένο σημείο ότι ο Τολιάτι ερμηνεύει την επιστολή αποσπασματικά, και ότι θα μπορούσε να είχε προβεί σε δομικές αλλαγές αν δεν θεωρούσε το μήνυμα αρκετά σαφές από την αρχή. Ο Γκράμσι συνελήφθη στις 8 Νοέμβρη του 1926. Ακολουθεί το απόσπασμα της επιστολής που θέτει το ζήτημα των θέσεων του ΠΓ του ΙΚΚ σε σχέση με το διαγραφόμενο σχίσμα στο ΚΚΣΕ.



Το ΠΓ του ΙΚΚ μελέτησε με την μεγαλύτερη προσοχή και σημασία που μπορούσε να δώσει όλα τα προβλήματα που τίθενται σήμερα υπό συζήτηση στο ΚΚΣΕ. Τα ζητήματα που τίθενται για σας σήμερα, μπορεί να τεθούν για το δικό μας κόμμα αύριο. Και στη δική μας χώρα, οι αγροτικές μάζες αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Επιπλέον, όλα τα προβλήματα τα οποία είναι εγγενή στην προλεταριακή ηγεμονία θα παρουσιαστούν σίγουρα στη χώρα μας με πιο πολύπλοκη και πιο οξεία μορφή ακόμα και από ό,τι στη Ρωσία, διότι η πυκνότητα του αγροτικού πληθυσμού στην Ιταλία είναι τρομερά μεγαλύτερη· διότι οι αγρότες μας έχουν μια εξαιρετικά πλούσια παράδοση στην οργάνωση, και πέτυχαν πάντοτε να κάνουν το ειδικό τους βάρος αισθητό πολύ ξεκάθαρα στην εθνική μας πολιτική ζωή· διότι ο οργανωτικός μηχανισμός της εκκλησίας έχει δύο χιλιάδες χρόνια ιστορίας στη χώρα μας, και έχει ειδικευτεί στην προπαγάνδα και στην οργάνωση των αγροτών με τρόπο που δεν έχει όμοιό του σε άλλες χώρες. Αν είναι αλήθεια πως η βιομηχανία είναι πολύ πιο αναπτυγμένη στη δική μας χώρα, και πως το προλεταριάτο έχει σαφή υλική βάση, είναι επίσης αλήθεια πως αυτή η βιομηχανία δεν έχει πρώτες ύλες μέσα στη χώρα και για αυτό το λόγο είναι εκτεθειμένη στις κρίσεις. Συνεπώς, το προλεταριάτο θα μπορέσει να αναλάβει την ηγετική του λειτουργία μόνο αν έχει σε πολύ αναπτυγμένο βαθμό το πνεύμα της θυσίας, και αν έχει ελευθερωθεί εντελώς από κάθε ίχνος ρεφορμιστικού ή συνδικαλιστικού κορπορατισμού.

Το ΠΓ του ΙΚΚ μελέτησε τις συζητήσεις σας από αυτή την ρεαλιστική και --θεωρούμε-- λενινιστική οπτική. Ως τώρα, εκφράσαμε κομματική άποψη μόνο για το αυστηρά πειθαρχικό ζήτημα των φραξιών, εφόσον θελήσαμε να σεβαστούμε το αίτημα που διατυπώσατε μετά το 15ο Συνέδριό σας να μην μετακυλίσουμε τη ρωσική συζήτηση στους άλλους τομείς της Διεθνούς. Τώρα, δηλώνουμε ότι θεωρούμε κατά βάση σωστή την πολιτική γραμμή της πλειοψηφίας της ΚΕ του ΚΚΣΕ, και ότι η πλειοψηφία του ΙΚΚ θα πάρει οπωσδήποτε την ίδια θέση, αν καταστεί αναγκαίο να θέσουμε το όλο ζήτημα. Δεν επιθυμούμε, και το θεωρούμε άχρηστο, να κάνουμε προπαγάνδα ή αγκιτάτσια σε ό,τι αφορά εσάς ή τους συντρόφους της Ενωμένης Αντιπολίτευσης. Για τον λόγο αυτό δεν θα κάνουμε κατάλογο από όλα τα συγκεκριμένα ερωτήματα με τη γνώμη μας γραμμένη στο περιθώριο. Επαναλαμβάνουμε πως μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι η στάση της Αντιπολίτευσης αφορά ολάκερη την πολιτική γραμμή της ΚΕ, και ακουμπά στην ίδια την καρδιά της λενινιστικής διδασκαλίας και της πολιτικής δράσης του Σοβιετικού μας κόμματος. Αμφισβητούνται οι αρχές και η πρακτική της προλεταριακής ηγεμονίας· η θεμελιώδης συμμαχία μεταξύ εργατών και αγροτών διακυβεύεται και τίθεται σε κίνδυνο -- μιλάμε για τους πυλώνες του εργατικού κράτους και της επανάστασης.

Σύντροφοι, η ιστορία δεν είδε ποτέ ολάκερη μια κυρίαρχη τάξη να βιώνει συνθήκες διαβίωσης κατώτερες από αυτές ορισμένων στοιχείων και στρωμάτων της κυριαρχούμενης και υποταγμένης τάξης. Αυτή η χωρίς προηγούμενο αντίφαση έχει φυλαχτεί απ' την ιστορία ως πεπρωμένο για το προλεταριάτο. Σ' αυτή την αντίφαση βρίσκονται οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι για τη δικτατορία του προλεταριάτου, κυρίως στις χώρες εκείνες όπου ο καπιταλισμός δεν είχε σπουδαία ανάπτυξη, ούτε πέτυχε να ενώσει τις παραγωγικές δυνάμεις. Απ' αυτή την αντίφαση, που επιπρόσθετα εμφανίζεται ήδη σε ορισμένες μορφές στις καπιταλιστικές αυτές χώρες όπου το προλεταριάτο έφτασε αντικειμενικά σε ψηλή κοινωνική λειτουργία, γεννιούνται ο ρεφορμισμός και ο συνδικαλισμός, το κορπορατιστικό πνεύμα και οι διαστρωματώσεις της εργατικής αριστοκρατίας.

Όμως το προλεταριάτο δεν μπορεί να γίνει η κυρίαρχη τάξη αν δεν υπερβεί αυτή την αντίφαση μέσα από τη θυσία των κορπορατιστικών του συμφερόντων. Δεν μπορεί να εδραιώσει την ηγεμονία του και τη δικτατορία του αν, ακόμα και όταν έχει γίνει κυρίαρχο, δεν θυσιάσει αυτά τα άμεσα συμφέροντα για τα γενικά και μόνιμα συμφέροντα της τάξης. Βεβαίως, είναι εύκολο να είμαστε δημαγωγικοί σ' αυτό το πεδίο: "Εσείς είστε οι ηγέτες, εσείς, οι κακοντυμένοι και κακοθρεμμένοι εργάτες; Ή μήπως ηγέτης πραγματικός είναι ο Νέπμαν [ο άνθρωπος της ΝΕΠ] με τις γούνες του, με όλα τα καλά της γης στη διάθεσή του;" Παρομοίως, οι ρεφορμιστές, μετά από μια επαναστατική απεργία που έχει αυξήσει τη συνοχή και την πειθαρχία των μαζών, αλλά που, σαν αποτέλεσμα της μεγάλης της διάρκειας, έχει φτωχύνει περισσότερο τους εργάτες ατομικά, λένε: "Και γιατί παλέψατε; Καταστραφήκατε και φτωχύνατε!" Είναι εύκολο να είμαστε δημαγωγικοί σ' αυτό το πεδίο, και είναι δύσκολο να μην είμαστε όταν το ζήτημα έχει τεθεί με όρους κορπορατιστικού πνεύματος και όχι με τους όρους του Λενινισμού, της διδασκαλίας για την ηγεμονία του προλεταριάτου, το οποίο, ιστορικά, βρίσκεται σε μία θέση και όχι σε άλλη.

Για μας, αυτό είναι το βασικό στοιχείο των συζητήσεών σας. Εκεί βρίσκεται η ρίζα των λαθών της Ενωμένης Αντιπολίτευσης, και η πηγή των άρρητων κινδύνων που περιέχουν οι δραστηριότητές της. Στην ιδεολογία και στην πρακτική της Ενωμένης Αντιπολίτευσης ξαναγεννιούνται, σε πλήρη μορφή, ολάκερη η παράδοση της σοσιαλδημοκρατίας και του συνδικαλισμού που εμπόδισε ως τα τώρα το προλεταριάτο στη Δύση να οργανωθεί ως ηγετική τάξη.

Μόνο η στιβαρή ενότητα και η αυστηρή πειθαρχία στο κόμμα που κυβερνά το εργατικό κράτος μπορεί να εξασφαλίσει την προλεταριακή ηγεμονία κάτω απ' το καθεστώς της ΝΕΠ -- δηλαδή μέσα στην πλήρη εκδίπλωση της αντίφασης στην οποία αναφερθήκαμε. Όμως η ενότητα και η πειθαρχία στην περίπτωση αυτή δεν πρέπει να είναι μηχανικές και με το ζόρι. Πρέπει να είναι πιστές και να οφείλονται στην πεποίθηση, κι όχι να 'ναι [αντιδράσεις] ενός τμήματος του εχθρού που φυλακίστηκε και πολιορκήθηκε, και που η μόνη του σκέψη είναι να αποδράσει ή να κάνει μια αιφνίδια έξοδο.

Αυτά, αγαπητοί σύντροφοι, θέλαμε να σας πούμε, αδέρφια και φίλοι, ακόμα κι αν είμαστε νεότεροι αδελφοί. Οι σύντροφοι Ζινόβιεφ, Τρότσκι, Κάμενεφ έχουν συνδράμει πολλά στην εκπαίδευσή μας για την επανάσταση. Κάποιες φορές μας διόρθωσαν με μεγάλη βία και αυστηρότητα. Ήταν ανάμεσα στους δασκάλους μας. Σ' αυτούς ειδικά απευθυνόμαστε, ως κύριους υπεύθυνους για την παρούσα κατάσταση, διότι θέλουμε να νιώθουμε βέβαιοι πως η πλειοψηφία της ΚΕ της ΕΣΣΔ δεν έχει πρόθεση να καταφέρει μια συντριπτική νίκη στην διαπάλη, και έχει την διάθεση να αποφύγει τα ακραία μέτρα. Η ενότητα του αδελφού μας κόμματος στη Ρωσία είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη και τον θρίαμβο των παγκόσμιων επαναστατικών δυνάμεων. Για αυτή την αναγκαιότητα, κάθε κομμουνιστής και διεθνιστής πρέπει να είναι έτοιμος να κάνει τις μεγαλύτερες θυσίες. Η ζημιά που γίνεται από το σφάλμα ενός ενωμένου κόμματος διορθώνεται εύκολα. Η ζημιά που δημιουργεί ένα σχίσμα, ή η παρατεταμένη κατάσταση ενός ανεκδήλωτου σχίσματος, μπορεί εύκολα να αποδειχτεί αδιόρθωτη και μοιραία.

Με κομμουνιστικούς χαιρετισμούς,
Το ΠΓ του ΙΚΚ

14 σχόλια:

  1. Πολύ σημαντική ανάρτηση, ίσως δεν χρειάζεται ν ανεβάσεις τίποτα άλλο μέχρι την καινούργια χρονιά ώστε να το διαβάσουν και ξαναδιαβάσουν όλοι με την ησυχία τους και να το εμπεδώσουν, ειδικά οι "κινηματικοί"....κι ο Μπουρνούς!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από αυτήν την επιστολή οι "κινηματικοί" που λες είναι ικανοί να κρατήσουν μόνο την παρακάτω πρόταση:

      "...Σ' αυτούς ειδικά απευθυνόμαστε, ως κύριους υπεύθυνους για την παρούσα κατάσταση, διότι θέλουμε να νιώθουμε βέβαιοι πως η πλειοψηφία της ΚΕ της ΕΣΣΔ δεν έχει πρόθεση να καταφέρει μια συντριπτική νίκη στην διαπάλη, και έχει την διάθεση να αποφύγει τα ακραία μέτρα..."

      όπου ειδικό βάρος θα δώσουν μόνο στο δεύτερο μισό, και θα αγνοήσουν εντελώς και την υπόλοιπη επιστολή.

      Το πιο σημαντικό και σχετικό με το σήμερα σημείο της επιστολής για τους "κινηματικούς" ωστόσο θεωρώ πως είναι η παράγραφος:

      "...Όμως το προλεταριάτο δεν μπορεί να γίνει η κυρίαρχη τάξη..."

      Ας αντιπαρατεθούν αυτές οι φράσεις με τις πρόσφατες απεργίες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα και την στάση του συριζα εκεί. Απ'την μια οι υποσχέσεις στους δημόσιους υπαλλήλους για την επίλυση των προβλημάτων τους από την επερχόμενη αριστερή κυβέρνηση, και απ'την άλλη οι οχετοί της Αυγής για τον "καταδικασμένο σε ήττα" αγώνα των χαλυβουργών.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    2. «η θεμελιώδης συμμαχία μεταξύ εργατών και αγροτών διακυβεύεται και τίθεται σε κίνδυνο -- μιλάμε για τους πυλώνες του εργατικού κράτους και της επανάστασης»

      Μπορεί κανείς να διευκρινίσει το επίδικο τη διαφωνίας πλειοψηφίας-αντιπολίτευσης; Πρόκειται για πρόωρη πρόταση κολλεκτιβοποίησης; Η επιστολή φαίνεται να αφορά τη διάρρηξη της συμμαχίας αγροτών-εργατών με ["δημαγωγικό"] "πρόσχημα" την "απόδοση" στην εργατική τάξη τής μερίδας του πλούτου που "δικαιωματικά" της ανήκει ως [δυνάμει] κυρίαρχης (εξ ου και οι αναφορές στην δυτ. εργ. αριστοκρατία).

      Διαγραφή
    3. Η αναφορά είναι στην τροτσκιστική γραμμή περί αναγκαιότητας ραγδαίας εκβιομηχάνισης και υποβάθμισης της συμμαχίας με τους αγρότες.

      Παραθέτω τα σχετικά με τη διχογνωμία από van Ree:

      "Για τους μπολσεβίκους, το ερώτημα του αν η Ρωσία θα προσέγγιζε τον σοσιαλισμό μέσα από την αγροτική συνεργατοποίηση συνδεόταν με το ερώτημα της βιομηχανοποίησης. Ο Μπουχάριν και ο Στάλιν ισχυριζόταν πως η σοβιετική βιομηχανία ήταν κατά βάση εξαρτημένη από την αγροτική αγορά. Θα έπρεπε λοιπόν να εγγυηθεί κανείς ότι το χωριό είχε αρκετά χρηματικά μέσα για να αγοράσει βιομηχανικά προϊόντα με καλούς όρους. Μακροπρόθεσμα, και η βιομηχανία θα κέρδιζε από τις αυξημένες πωλήσεις. Αυτή η προσέγγιση ήταν ευνοϊκή για τις αγροτικές εμπορικές κο-οπερατίβες, οι οποίες αποκτούσαν μια γερή οικονομική βάση. Όμως η λεγόμενη αριστερή αντιπολίτευση, με ηγέτες όπως οι Τρότσκι και Πρεομπαζένσκι, ισχυριζόταν πως η βιομηχανική παραγωγή ήταν υπερβολικά χαμηλή. Ήταν άχρηστο να δοθεί περισσότερος οικονομικός χώρος στους αγρότες ώστε να αγοράζουν ανύπαρκτα αγαθά. Το μόνο λογικό θα ήταν να αντληθούν πόροι από τα πιο ευκατάστατα τμήματα του χωριού ώστε να χρησιμοποιηθούν για βιομηχανικές επενδύσεις.

      Οι αριστεριστές θεωρούσαν ότι μακροπρόθεσμα, η αγροτική παραγωγή θα κέρδιζε επίσης από μια αυξημένη προσφορά απ' τη βιομηχανία και από τις χαμηλότερες τιμές που θα έφερνε η αυξημένη βιομηχανική ικανότητα. Αλλά βραχυπρόθεσμα, η πολιτική τους ήταν λιγότερο ευαίσθητη προς τον αγροτικό τομέα. Δεν είναι αναπάντεχη η σχετική αδιαφορία των αριστεριστών για την πορεία αυτών των κο-οπερατίβων; Είτε συμφωνεί κανείς ότι αυτά τα εγχειρήματα ήταν σοσιαλιστικά είτε όχι, κανείς μπολσεβίκος δεν θα διαφωνούσε ότι αποτελούσαν βήμα στην σωστή κατεύθυνση. Δεν θα περίμενε κανείς λοιπόν οι αριστεριστές να είναι πιο επίμονοι από ό,τι ο Στάλιν ή ο Μπουχάριν στην στήριξη της κολλεκτιβοποίησης; Όμως αυτό δεν έγινε. Ο Τρότσκι και οι σύντροφοί του συγκεντρώθηκαν στη βιομηχανία και δεν ενδιαφερόντουσαν ιδιαίτερα για την πρόοδο της αγροτικής συνεργατοποίησης.

      Πώς εξηγείται αυτό;

      Διαγραφή

    4. [...]

      Ο Πρεομπαζένσκι ζήτησε απ' το κράτος να μην εφαρμόσει, ενσυνείδητα, "την ανταλλαγή ίσης αξίας" ανάμεσα στις πόλεις και την επαρχία. Την θέση για την ισότητα της ανταλλαγής την είχαν όλοι οι μπολσεβίκοι, όμως ο Πρεομπαζένσκι ήθελε να μεγιστοποιήσει την υπέρμετρη άντληση πόρων [από τους αγρότες]. Θεωρούσε επίσης ότι δεν μπορούσε να υπάρξει βιώσιμη ισορροπία μεταξύ της σοσιαλιστικής βιομηχανίας και της ιδιωτικής γεωργίας. Το κράτος έπρεπε να καταβροχθίσει τη δεύτερη, για την οποία το μέλλον δεν είχε τίποτε παρά "εξαθλίωση." Ο Πρεομπαζένσκι επέδειξε μικρό ενδιαφέρον για την συνεργατοποίηση του ιδιωτικού τομέα. Κατά την άποψή του, οι εμπορικές κο-οπερατίβες [αγροτών] εξακολουθούσαν να βρίσκονται στον "καπιταλιστικό δρόμο." Ήταν χωρίς νόημα από σοσιαλιστική σκοπιά, διότι η παραγωγική τους βάση παρέμενε ιδιωτική. Οι παραγωγικές κο-οπερατίβες αποτελούσαν όντως μια μορφή μετάβασης στον σοσιαλισμό, αλλά μπορούσαν να προοδεύσουν μόνο όταν η μεγάλης κλίμακας βιομηχανία, η "μοναδική ενεργητική αρχή της σοσιαλιστικής συνεργασίας", είχε πρώτα γίνει πολύ ισχυρότερη. Η συνεργατική αγροτική παραγωγή δεν θα μπορούσε ποτέ να αποκτήσει σημαντική ευρύτητα μέχρι "να ολοκηρωθεί η περίοδος της σοσιαλιστικής πρωταρχικής συσσώρευσης." Ο Τρότσκι πήρε επίσης τη θέση πως όσο η βιομηχανία δεν γινόταν ο κυρίαρχος τομέας της ρωσικής οικονομίας, οι κο-οπερατίβες παρέμεναν αναπόφευκτα απλό εργαλείο των καπιταλιστικών στρωμάτων μέσα στους αγρότες.

      [...]

      [Για τους Τρότσκι/Πρεομπαζένσκι] όσο η Σοβιετική Ρωσία ήταν κυρίως αγροτική χώρα, η προοπτική της σοσιαλιστικής γεωργίας και άρα του σοσιαλισμού με την αναπτυγμένη έννοια, ήταν χίμαιρα. Αυτό ήταν το ιδεολογικό αδιέξοδο όταν ξέσπασε η διαφωνία πάνω στον "σοσιαλισμό σε μία χώρα." Το φθινόπωρο του 1924, ο Τρότσκι δημοσίευσε τη μπροσούρα Μαθήματα του Οκτώβρη [...] Ο Γκριγκόρι Ζινόβιεφ και ο Μπουχάριν αντέδρασαν οργισμένα στην παλιά ιδέα του Τρότσκι ότι μια απομονωμένη Ρωσία δεν μπορούσε να αποφύγει να γίνει κομμάτια από μια βίαιη σύγκρουση ανάμεσα στους εργάτες και τους αγρότες.

      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/09/eric-van-ree.html

      Διαγραφή
    5. "Στο μεταξύ, η συζήτηση γύρω από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στη Ρωσία απέκτησε άλλη μια διάσταση. Σύμφωνα με τα επιχειρήματα του Μπουχάριν, η αγροτική αγορά ήταν πάντα κεντρικής σημασίας. [...] Η σοσιαλιστική βιομηχανία έπρεπε να αντλεί κάποια υπεραξία από τους μικροπαραγωγούς, αλλά οι τιμές δεν έπρεπε να φέρνουν διακρίσεις κατά των αγροτών σε τέτοιο βαθμό ώστε να επιφέρουν βλάβη στην απορροφητική ικανότητα της εσωτερικής αγοράς. [...] Αυτό εξυπάουε ένα λίγο ως πολύ αύταρκες μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο καθιστούσε αναπόφευκτο η Ρωσία να χτίσει δική της βαριά βιομηχανία.

      [...]

      Ο Τρότσκι ήταν σφόδρα αντίθετος προς το μοντέλο της αυτάρκειας. Ευνοούσε τον προσανατολισμό στην παγκόσμια αγορά και ήλπιζε να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο τον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Ο αριστεριστής ηγέτης θεωρούσε πως μια κλειστή οικονομία με πλήρη και αναλογική ανάπτυξη όλων των κλάδων θα ελάττωνε την αποτελεσματικότητα και άρα και τον ρυθμό ανάπτυξης. Κάτω από τις ισχύουσες διεθνείς συνθήκες "καπιταλιστικής περικύκλωσης", η Σοβιετική Ρωσία έπρεπε να μεγιστοποιήσει το ρυθμό βιομηχανικής της ανάπτυξης για να επιβιώσει."Το βασικό κριτήριο της οικονομικής μας ανάπτυξης πρέπει να είναι ο ρυθμός--η ταχύτητα συσσώρευσης." [...] Έτσι, αναδύθηκε μια νέα σύγκρουση ανάμεσα στην μετριοπαθή κομματική πλειοψηφία και την αριστερή αντιπολίτευση. Δύο μοντέλα συγκρουόταν: αυτό της αργά αναπτυσσόμενης αυτάρκειας με έμφαση στη βαριά βιομηχανία· κι αυτό του προσανατολισμού στην παγκόσμια αγορά, που επένδυε τις ελπίδες του στην υψηλή ταχύτητα και στα γρήγορα κέρδη της ελαφριάς βιομηχανίας.

      [...]

      Μετά την αποπομπή του από την Σοβιετική Ένωση, ο Τρότσκι έχασε κάθε δισταγμό που μπορεί να είχε. Το 1929 έγραψε:
      Σε μια απομονωμένη προλεταριακή δικτατορία, οι εσωτερικές και εξωτερικές αντιφάσεις αναπτύσσονται αναπόφευκτα μαζί με τα επιτεύγματα που κατορθώνονται. Αν παραμείνει απομονωμένο, το προλεταριακό κράτος αναγκαστικά θα πέσει στο στέλος θύμα αυτών των αντιφάσεων. Η διέξοδος για αυτό βρίσκεται μόνο στη νίκη του προλεταριάτου των αναπτυγμένων χωρών.
      Ο Τρότσκι επέστρεψε πλήρως στην παλιά θέση που ο ίδιος και ο Λένιν είχαν στηρίξει στις αρχές του [20ου] αιώνα και σύμφωνα με την οποία ένα απομονωμένο σοσιαλιστικό εγχείρημα στη Ρωσία ήταν καταδικασμένο να καταρρεύσει εντελώς."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/09/eric-van-ree_2.html

      Θα δημοσιεύσω στο μέλλον αποσπάσματα από τον "Δρόμο προς τον Οκτώβρη" (1924) του Στάλιν, σχετικών με το θέμα.

      Διαγραφή
    6. Boukharine N. & Preobrajenski E. 1969: ABC du Communisme

      Συσσώρευση κατ αναλογία προς την καπιταλιστική πρωταρχική συσσώρευση μέσω την εκμετάλλευση μιας οιονεί "εσωτερικής αποικίας" [Preobr.] αποτελούμενης από την αγροτική παραγωγή και τους τομείς όπου κυριαρχούν οι "προ-σοσιαλιστικές οικονομικές μορφές". (Losurdo) Καλά κατάλαβα.

      Για την αυτάρκεια είναι ανοησίες τού Τρότσκι. Ήταν πάγια η πολιτική για άνοιγμα της οικονομίας με σύναψη διμερών συμφωνιών αλλά οι δυτικές δυνάμεις και μάλιστα η Γαλλία δυναμίτιζε τα συμβόλαια.

      Διαγραφή
  2. "Ο Τρότσκι επέστρεψε πλήρως στην παλιά θέση που ο ίδιος και ο Λένιν είχαν στηρίξει στις αρχές του [20ου] αιώνα και σύμφωνα με την οποία ένα απομονωμένο σοσιαλιστικό εγχείρημα στη Ρωσία ήταν καταδικασμένο να καταρρεύσει εντελώς."

    Για τον Μενσεβίκο Διεθνιστή γνωρίζω ότι αυτή ήταν η θέση του, για το Λένιν από που το συνάγει αυτό ο Van Ree???

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε θυμάμαι να παραθέτει πηγές Λένιν το κεφάλαιο.

      Διαγραφή
  3. Δεν έχω προλάβει ακόμα να διαβάσω όλα αυτά που μετέφρασες Αντώνη (και σε ευχαριστούμε πολύ) αλλά από μια ματιά που έριξα στη βιογραφία του Gramsci στην wikipedia διαπίστωσα ότι η ελληνική έκδοση έχει πολύ ωραία, αντικειμενική ανάλυση για τη μαρξιστική θεωρία. Σε κάποιο σημείο, κάποια στιγμή αναφέρει και την άποψη του Γκράμσι, έτσι για ξεκάρφωμα:

    Γκράμσι και Μαρξισμός
    Στα μέσα του 20ου αιώνα κατέστη φανερή όσο ποτέ η αποτυχία της μαρξιστικής θεωρίας. Ο Οικονομικός Ντετερμινισμός του Μαρξ που θεωρούσε ότι μόνο το βιομηχανικό προλεταριάτο μπορούσε να κάνει την επανάσταση, η οποία θα οδηγούσε αρχικώς στην εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου και αργότερα με πιο ώριμες τις συνθήκες στον πραγματικό Σοσιαλισμό, διαψεύστηκε από τα γεγονότα. Αρχικώς στην Κίνα, ο Μάο Τσε Τουνγκ με την επιτυχία της επανάστασής του ενάντια στους εθνικιστές του στρατηγού Τσανγκ Κάι Σεκ, βασιζόμενος στους αγρότες μιας αχανούς χώρας όπου υπήρχαν άλλωστε ελάχιστοι βιομηχανικοί εργάτες, κλόνισε την κλασική μαρξιστική θεωρία της πίστης στο βιομηχανικό προλεταριάτο ως μοναδική δύναμη της επανάστασης (οι αγρότες θεωρούντο ότι ενδιαφέροντο μόνο για την κατοχή ενός κομματιού γης και δεν είχαν ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση ούτε και μπορούσαν να αναπτύξουν τέτοια ένεκα του ότι ήταν βαθιά συντηρητικοί, λόγω του γεγονότος των στενών δεσμών τους με τη γη και των προκαταλήψεων, δεισιδαιμονιών και εν τέλει βαθύτατου συντηρητισμού που αυτό συνεπάγεται-Ένας αγρότης όντας δέσμιος και των διαθέσεων τού καιρού αναπτύσσει φοβικά σύνδρομα και μοιρολατρικές συνήθειες και κοσμοθεώρηση ενώ τείνει να πιστεύει υπερβολικώς στην αξία της σκληρής δουλειάς ακόμα και όταν τυγχάνει θύμα εκμετάλλευσης).
    Οι δε αναπόφευκτες σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία επαναστάσεις στις εκβιομηχανισμένες χώρες της δύσης κάθε άλλο πάρα συνέβησαν. Αντιθέτως και παρά τη μεγάλη οικονομική κρίση της δεκαετίας του '30, οι κοινωνίες στράφηκαν στο φασισμό. Μετά δε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μεσαίες τάξεις απήλαυσαν εξαιρετική ευμάρεια, αντί να βυθιστούν στη φτώχεια και να αποτελέσουν τη ριζοσπαστική και κινητήριο δύναμη της εξέγερσης. Οι κομμουνιστικές κοινωνίες της εποχής χαρακτηρίζοντο επίσης από απανθρωπιά και ανεπάρκεια, στοιχεία που πόρρω απείχαν από το όραμα και τη θεωρία του Μαρξ για μια κοινωνία της αλληλεγγύης και κατάργησης των ανισοτήτων μεταξύ των τάξεων. Επιπροσθέτως, οι κομμουνιστικές ελίτ είχαν διαφθαρεί από την εξουσία και φοβούμενες τόσο την απώλεια των προνομίων τους μέσω δημοκρατικών παροχών όσο και πιθανές αντεπαναστάσεις επέβαλαν ένα κρατικό μόρφωμα χαρακτηριζόμενο από έντονη καταστολή, ολοκληρωτικές μεθόδους και στασιμότητα, αναπτύσσοντας στους κόλπους τους καχυποψία και διστακτικότητα για ρίσκα, στοιχεία που αποτέλεσαν τροχοπέδη για κάθε αλλαγή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Γκράμσι, οξυδερκής παρατηρητής των γεγονότων και των κοινωνικών ζυμώσεων και διαδικασιών, επιδίωξε να αποβάλει τον Οικονομικό Ντετερμινισμό (οικονομική αιτιοκρατία - θεωρία που χαρακτήριζε το προλεταριάτο ως τη μοναδική δύναμη ικανή να κάνει την επανάσταση, προσδίδοντας κυρίαρχη, τελολογική σχεδόν διάσταση στη σημασία των οικονομικών αρμών που συνέχουν μια κοινωνία και καθορίζουν τις μορφές συναλλαγής των ανθρώπων) και να ανάγει την εξήγηση και ουσία της κοινωνικής αλλαγής στο ρόλο του εποικοδομήματος (εποικοδόμημα ήταν κατά τον Μαρξ οι νόμοι, οι παραδόσεις, οι κυβερνήσεις, οι θρησκείες και γενικότερα όλοι οι πολιτισμικοί θεσμοί σε μια κοινωνία, την ανεξαρτησία των οποίων θεωρούσε μια ολοκληρωτική ψευδαίσθηση, άρα φενάκη που δεν θα μπορούσε ποτέ να απεικονίζει την ουσία μιας κοινωνίας, καθότι ο ίδιος προέκρινε ως μοναδική πραγματική ιδεολογική λειτουργία του πολιτισμού την προστασία των συμφερόντων της τάξης που κατείχε τις παραγωγικές δυνάμεις, π.χ. ο γάμος και η οικογενειακή ζωή φαίνεται να είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι επιλέγουν να ζουν, αλλά στην πραγματικότητα η οικογενειακή ζωή είναι σχεδιασμένη και έχει επιβληθεί ως ορθός τρόπος ζωής για τη σταθερή παραγωγή του εργατικού δυναμικού χωρίς κόστος για τα αφεντικά, δίδοντάς τους τη δυνατότητα για καλύτερο έλεγχο των γεννήσεων, σταθερής ροής υγιούς εργατικού δυναμικού και επιβολής μορφών σταθερότητας σε μια κοινωνία. Σήμερα π.χ. που οι καπιταλιστικές κοινωνίες έχουν ανάγκη όσο ποτέ από καινοτόμες και νέες ιδέες, δημιουργία συνεχών αναγκών και όλο και περισσότερους ανθρώπους καταναλωτές σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία οι μεικτοί γάμοι είναι πια μια πραγματικότητα σε πολλές δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, άλλωστε κάθε νέο νοικοκυριό, ακόμα και από μέλη του ίδιου φύλου αυξάνει τις συνολικής ανάγκες μιας κοινωνίας προς κάλυψη άρα και την πώληση προϊόντων και το κέρδος των πωλητών, ο κοινωνικός δε αποκλεισμός ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων σε μια εποχή αδυσώπητου ανταγωνισμού για συσσώρευση πλούτου για νέες επενδύσεις, απλώς στερούσε από τους κεφαλαιοκράτες μια τεράστια αγορά, μιας και ο κοινωνικός αποκλεισμός οδηγεί συνήθως και σε οικονομικό αποκλεισμό μέσω της παρεμπόδισης κάλυψης συγκεκριμένων αναγκών).

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%BF_%CE%93%CE%BA%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%83%CE%B9

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Γκράμσι και Μαρξισμός
      Στα μέσα του 20ου αιώνα κατέστη φανερή όσο ποτέ η αποτυχία της μαρξιστικής θεωρίας."

      Ό,τι να ναι. Ο Τζήμερος έγραψε το λήμμα; Ο Γκράμσι πέθανε το 1937, αρκετά πριν "τα μέσα" του 20ου αιώνα. Στα οποία (1950), ο Μαρξισμός είχε αποτύχει τόσο πολύ που από το 1950 ως το 1956 εξελισσόταν στις ΗΠΑ ο Κόκκινος Φόβος (Red Scare), και ο Ψυχρός Πόλεμος μαινόταν σε όλο τον πλανήτη.

      Αλλά και το λήμμα, Ψυχρός Πόλεμος με άλλα μέσα είναι.

      Διαγραφή
    2. Ψυχρός πόλεμος? Που τον βλέπεις τον ψυχρό πόλεμο ωρε Αντώνη, είτε τότε είτε τώρα? Διάλεξε και πάρε άποψη::

      α) ήταν θέμα ενός ψυχωτικού Μακ Αρθρουρ, που εφόσον έπαψε να υπάρχει αυτός, επανήλθε η δημοκρατία στο σωστό δρόμο με την ελευθερία της έκφρασης.

      β) ο ψυχρός πόλεμος ήταν ένα κατασκεύασμα των νότιων πολιτειών των ΗΠΑ για να προωθήσουν τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τα ανάλογα συμφέροντα

      και γ) πάρε και την αριστερή παρανάγνωση:
      “Η ύπαρξη της ΕΣΣΔ σε ΚΑΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ δεν απείλησε τα κέρδη τους [των μονοπωλίων].Δέσμευσε βέβαια κάποιες αγορές [η ΕΣΣΔ] αλλά η ζημιά ισοφαρίστηκε και επιτέλους μπορούσαν να περιμένουν [τα μονοπώλια] το Ελντοράντο της κατάρρευσης [της ΕΣΣΔ]. Έβγαλαν [τα μονοπώλια] από την ύπαρξη της ΕΣΣΔ βγάζουν και από την κατάρρευσή της.
      (...) πραγματικά δεν έχει νόημα κανενός είδους αντισοβιετική προπαγάνδα. Η ΕΣΣΔ κατέρρευσε και σαν καλοί μαρξιστές οφείλουμε να αναζητήσουμε τις εγγενείς ταξικές αντιθέσεις που παρήγαγαν αυτό το αποτέλεσμα. Το 17, η δεύτερη έφοδος στον ουρανό, μας αφορά όλους και η ανάλυση του τι συνέβη, η ανάλυση της ήττας, είναι μάλλον όρος επιβίωσης των ιδεών του κομμουνισμού.”


      Πρωτοχρονιάτικο κουίζ:
      Αυτός που έγραψε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον Γκράμσι στην ελληνική wikipedia πιστεύετε ότι ήταν:
      1) Νεοφιλελεύθερος
      2) Ψεκασμένος με ειδικά αέρια
      3) Καλός Μαρξιστής, που ενδιαφέρεται για την επιβίωση των ιδεών του κομμουνισμού, τύπου Ζιζεκ.

      Διαγραφή
    3. Μακ Αρθουρ=McCarthy Joseph (τον εκανα αγνωριστο...)

      Καλη χρονια με καινούργια μυαλα στους κολλημενους και πολλη αντοχή στους "απολιθωμενους"!

      Διαγραφή