Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Κοκτέιλ Μολότωφ #324

Η τάξη όλη έχει καιρό καλέσει προσκλητήριο. Την αγωνία στη φωνή της όλοι την ακούν. Όποιος ακούει τη φωνή με την καρδιά του, παρών δηλώνει, κι ούτε λογαριάζει στην πορεία δικά του λάθη ή και άλλων. Το παρελθόν του, όποιο κι αν ήταν, σπουδαίο αν ήταν ή ασήμαντο, σήμερα αναμετριέται με το παρόν. Κι αν το παρόν ντροπιάζεται από τις πράξεις τις σημερινές, ανώφελο το παρελθόν. Κι αν στέκεται ορθό και άφοβο, ωφέλιμο το παρελθόν και λυτρωμένο ακόμα.

Μη φλυαρείτε όσοι καμώνεστε πως δήθεν δεν ακούσατε κάλεσμα κανένα. Για τη μνησικακία σας δεν έχουμε καιρό. Στα θέατρά σας οι θεατές δεν έχουνε πληρώσει εισιτήριο. Μονάχα βαριεστημένοι τζαμπατζήδες παρακολουθούν τις δίκες όπου προεδρεύει το Εγώ σας.

Ξέρετε τούτο: Όποιον τώρα προστρέχει δεν τον ρωτάς γιατί -- αρκεί ότι προστρέχει. Όποιον τώρα ριψάσπις πιάνεται δεν τον ρωτάς γιατί -- αρκεί ότι καθώς η πόλη καίγονταν, έτρεξε πρώτος να προλάβει μήπως και βρει επιείκεια στον εχθρό.

Μάταια ζωγραφίζετε τη διαχωριστική γραμμή με στοχαστικό δήθεν καπνό. Μάταια την αναζητάτε σε λόγια και δημοκοπίες, μάταια επιστρατεύετε τη ρητορεία τη δικανική. Στο χώμα κάτω βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή. Όλοι τη βλέπουν, όλοι στην μία ή στην άλλη της πλευρά θε να βρεθούν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου