Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Philip Glass-Violin Concerto

15 σχόλια:

  1. Μεταμοντερνισμός σ` όλο του το μεγαλείο!

    Η φασματογραφία του κλιπ τα λεέι όλα...


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πώς ορίζεται ο μεταμοντερνισμός μουσικολογικά; Εννοώ, σε ποια μουσικολογική βάση είναι μεταμοντέρνα αυτή η σύνθεση;

      Διαγραφή
    2. Ως παλινόρθωση του παρελθόντος σε μια εκλεκτιστική σούπα, που στερείται αυθεντικής, προσωπικής εκφρασης και ουσίας.

      Δεν είναι δύσκολο να διακρίνεi κανείς ότι το πρώτο μέρος είναι "διασκευή" του κονσέρτου του Beethoven.

      Μ` απλά λόγια, oπώς το λέει ο Κελαηδόνης, "π`όλο κάτι να θυμίζει και να μην ξερουμε τι".


      Για περισσότερα, δες Adorno, "Philosophie de la nouvelle musique", σύγκριση ανάμεσα στην αυθεντικά νεωτερική μουσική της σχολής του Shoenberg και στον εκλεκτικισμό του Stravinsky.

      Υπάρχει στο scribd:

      http://www.scribd.com/doc/33600639/Adorno-de-La-Nouvelle-Musique


      Μάνος

      Διαγραφή
    3. Εννοείς αυτό το κονσέρτο φαντάζομαι: http://www.youtube.com/watch?v=ESpi9J-pt_w

      Μπορείς να μου πεις πιο συγκεκριμένα σε ποια στοιχεία εντοπίζεται ότι το πιο πάνω είναι "διασκευή"; Εννοώ, κι εμένα μου θυμίζει Μπετόβεν, αλλά εγώ είμαι άσχετος από σύνθεση.

      Διαγραφή
  2. Είναι πανεύκολο για οποιονδήποτε επαγγελματία συνθέτη μουσικό, είτε της κλασσικής, είτε της τζαζ είτε του σκυλάδικου, εάν του δώσεις μια χ μουσική φράση να παράξει, με πάμπολλες τεχνικές, απ` αυτήν άπειρες παραλλαγές, που ένα μη εξασκημένο αυτί θα τις εκλάβει ως κάτι διαφορικό απ` το πρωτότυπο.

    Το αποτέλεσμα όμως, όπως καταλαβαίνεις δεν είναι συνήθως κάτι αυθεντικά νέο και δημιουργικό.

    Μπορεί να γίνει δημιουργικό μόνο κάτω από εξαιρετικές περιστάσεις.

    Ίσως το λαμπρότερο παράδειγμα αυτού στην ιστορία της μουσικής, είναι οι 33 παραλλαγές Diabelli για πιάνο του Beethoven.

    Εκεί ξεκινώντας από ένα απλοϊκό θέμα-βαλς, ο Beethoven δημιουργεί ένα αριστούργημα, ολωσδιόλου μεγαλοφυΐες, αυτοτελές, συνεκτικό, πρωτότυπο και προσωπικό.

    Κι αν βρεις τι σχέση έχει καθεμία απ` τις παραλλαγές μεταξύ τους και με το κυρίως θέμα, τρύπα μου τη μύτη.

    Παρ` όλα αυτά αυτή η σχέση υπάρχει:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Diabelli_Variations

    Άκουσε οπωσδήποτε αυτό το αριστούργημα, που είναι 3000 ετη φωτός πιο σύγχρονο και μοντέρνο απ` τον οποιονδήποτε Glass.


    Προσοχή: συνίσταται η εκτέλεση με τον Claudio Arrau ή αν δεν τη βρεις, κάποια ηχογράφηση του Richter.
    Με τίποτα Brendel….!


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Sorry αν ξέχασα την υποφραφή στο σχόλιο.


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν χρειάζεται να είσαι μουσικολόγος για να εκτιμήσεις την μουσική. Αρκεί να έχεις αυτιά. H τέχνη είναι πάνω απ' όλα αίσθηση. Εσένα προσωπικά, σου αρέσει; Σου λέει κάτι; Σου γεννά σκέψεις και συναισθήματα; Τότε έχει πετύχει τον σκοπό της!
    Και μην προσπαθούμε να κάνουμε κατηγοριοποιήσεις. Δεν είναι απαραίτητο ότι οι αρπισμοί είναι Beethoven ή Vivaldi. Ούτε οι κρατημένες νότε σημαίνουν ντε και καλά Tchaikovsky. Τεσπα, αυτό που προσπαθώ να πω νυχτιάτικα είναι ότι στην μουσική, ακούμε και νιώθουμε και το βουλώνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ασφαλώς και μου αρέσει. Αν δεν μου άρεσε (χρόνια) δεν θα το ανέβαζα.

      Ωστόσο, προσπαθώ να μάθω από τους συνομιλητές μου για θέματα για τα οποία δεν έχω ίδια γνώση. Δεν είναι κακό αυτό.

      Διαγραφή
    2. @ Singularity

      Οπότε μας λες πως σ`ό,τι αφορά τη μουσική ισχύει απολύτως το "Περι ορέξεως κολοκθυόπιτα"!

      Και προφανώς όλοι οι τόνοι των βιβλίων που έχουν γραφτεί για τη μουσικοκριτική είναι για την πυρα...

      Μάλιστα...



      Μάνος

      Διαγραφή
    3. Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο τού Αντόρνο στα αγγλικά* (ο οποίος βεβαίως μιλάει για τον νεοκλασσικισμό και όχι για τον μεταμοντερνισμό), μπορείς να σχηματίσεις μια ιδέα με βάση τα όσα λέει ο Μπαντιού για την ακαδημαϊκή τέχνη [συντηρητικό υποκείμενο-αντίδρασης]. Είναι το ίδιο μοτίβο. Μόνο που ο Αντόρνο, πολιτικά υπερσυντηρητικός, εμφανίζεται αισθητικά υπεραριστεριστής.

      Ενδεικτικά:

      [tous, les épigones: Chostakovitch, ... Benjamin Britten et son indigence tapageuse, tous], ils ont en commun un goût pour le mauvais goût, une simplicité due à une mauvaise formation, une immaturité qui se croit décantée, tous manquent de capacité technique.

      Ο Μπάρτοκ μόλις που γλυτώνει από την Αντορνιάδα. Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.

      *παρεμπιπτόντως, η αγγλική μετάφραση δεν διαβάζεται.

      Διαγραφή
    4. Σωστό, το μεταμοντέρνο κόλλαγε στο clip, δε γνωρίζω εάν είναι επιλογή του ίδιου του συνθέτη...

      Η μουσική του πάντως είναι καθαρά νεοκλασσικιστική - εκλεκτικιστική, αυτό που περιγράφει ο Αντόρνο στο κεφάλαιο "Stravinsky et la restauration".

      Κρίνω όμως πως η κριτική που ασκείται στην "Ιεροτελεστία της Άνοιξης", που είναι και το κυριο έγο που εξετάζεται, δεν είναι καθόλου πολιτικά συντηριτική...


      Μάνος

      Διαγραφή
    5. "Σωστό, το μεταμοντέρνο κόλλαγε στο clip, δε γνωρίζω εάν είναι επιλογή του ίδιου του συνθέτη..."

      Το βίντεο δημιουργήθηκε με τον Video Editor του Youtube από αυτόν που το ανέβασε.

      Τελικά δεν είναι μεταμοντερνισμός σε όλο του το μεγαλείο το Violin Concerto δηλαδή.

      Είναι νεοκλασικισμός διότι ο Glass κάνει ό,τι και ο Στραβίνσκι. Αλλά αυτό δεν το λέει ο Αντόρνο, που δεν συζητάει τον Glass. Το λες εσύ. Σωστά;

      Διαγραφή
  5. Καλημέρα!
    @Μάνος:
    α) Μη μου βάζεις λόγια στο στόμα. Δεν είπα ότι οι τόνοι των βιβλίων μουσικοκριτικής είναι για την πυρά. Εσύ το είπες.
    β) Και ναι, στην μουσική και στην τέχνη είναι ό,τι εμπνέει τον καθένα. Κολοκυθόπιτα, πατατόπιτα, γλαρόπιτα. Το υποκειμενικό αισθητήριο του καθενός είναι για τον ίδιο, ορθότερο από το επίσης υποκειμενικό αισθητήριο του μουσικοκριτικού.
    γ) Τί είναι τελικά μεταμοντέρνο στη μουσική; «Το μυστήριον ελύθη, αλλά το πρόβλημα παραμένει τελικώς άλυτο». :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Glass has distanced himself from the "minimalist" label, describing himself instead as a composer of "music with repetitive structures. Though his early mature music shares much with what is normally called "minimalist", he has since evolved stylistically. Currently, he describes himself as a "Classicist", pointing out that he is trained in harmony and counterpoint and studied such composers as Franz Schubert, Johann Sebastian Bach and Wolfgang Amadeus Mozart with Nadia Boulanger."


    http://en.wikipedia.org/wiki/Philip_Glass



    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Singularity

    OΚ τότε, κι εμένα, μ`εμπνέει η Σωτη Τριαναφύλλου από λογοτεχνία κι ο Sotis Volanis από μουσική.

    Γουστάρω, ρε αδερφέ, πως να το κάνουμε;



    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή