Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Οι Marx, Engels, και Lenin για την ατομική τρομοκρατία

Σχετικά με τη «Μυστική Συμμαχία»

Οι Μαρξ-Ενγκελς, έχουν δώσει πλήθος στοιχείων ως προς τη δράση των Μπακούνιν και Νετσάγιεφ και την πρακτόρικη-προβοκατόρικη ταχτική τους. Πρόσφατα, δημοσιογράφος απογευματινής εφημερίδας παρουσίασε το Νετσάγιεφ ως μαρξιστή, τον οποίο μάλιστα είχαν ως πρότυπό τους οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» στην Ιταλία αποδίδοντας έτσι στο μαρξισμό την «ιδεολογία της τρομοκρατίας». Ο Νετσάγιεφ βεβαίως ήταν πράκτορας της «Οχράνας» του Τσάρου της Ρωσίας και μαζί με τον Μπακούνιν είχαν ιδρύσει τη «Μυστική Συμμαχία», η οποία σκοπό της έχει την είσοδο μελών της στη «Διεθνή Ενωση Εργατών», με σκοπό την υπονόμευση και διάλυσή της. Ενώ ταυτόχρονα δρούσαν αυτοτελώς με μορφές πάλης την ατομική τρομοκρατία, τις δολοφονίες πολιτικών, τη διάπραξη άλλων εγκλημάτων του κοινού ποινικού δικαίου.

Τα κείμενα που τους αποκαλύπτουν γράφτηκαν από τους Κ. Μαρξ και Φ. Ενγκελς με τη συνεργασία του Π. Λαφάργκ. Ολη η εργασία τους τυπώθηκε σε φυλλάδιο στο Λονδίνο και το Αμβούργο τον Αύγουστο του 1873.


Να λοιπόν τι γράφουν σχετικά μ' αυτή την υπόθεση:

«Αυτή η ένωση εκπορεύεται απ' την πεποίθηση ότι ποτέ οι επαναστάσεις δεν πραγματοποιούνται ούτε από προσωπικότητες, ούτε από μυστικούς Συνδέσμους. Πραγματοποιούνται σαν από μόνες τους, προκαλούμενες από τη δύναμη των πραγμάτων, από την πορεία των γεγονότων και των περιστάσεων. Προετοιμάζονται μακροχρόνια βαθιά μέσα στην ενστικτώδη συνείδηση των λαϊκών μαζών και κατόπιν ξεσπούν... Ο,τι μπορεί να κάνει ένας μυστικός Σύνδεσμος καλά οργανωμένος, είναι, πρώτα απ' όλα, να υποβοηθήσει τη γέννηση της επανάστασης, διαδίδοντας στις μάζες τις ιδέες, που να ανταποκρίνονται στα ένστικτα των μαζών και να οργανώσει όχι το στρατό της επανάστασης - στρατός πρέπει να είναι πάντα ο λαός (κρέας για τα κανόνια), - αλλά το επαναστατικό επιτελείο, που θα αποτελούν άνθρωποι αφοσιωμένοι, δραστήριοι, έξυπνοι και, το κυριότερο, ειλικρινείς,- και όχι ιδιοτελείς και ματαιόδοξοι,- φίλοι του λαού, ικανοί να γίνουν οι μεσάζοντες μεταξύ της επαναστατικής ιδέας» (και μονοπωλητές της) «και των λαϊκών ενστίκτων». Από κείμενα της «Μυστικής Συμμαχίας»

Η πραγματική επαναστατική πραχτική

Απέναντι σ' αυτή τη λογική οι Μαρξ-Ενγκελς απαντούν:

«Για να διασφαλιστεί η επιτυχία της επανάστασης, χρειάζεται να υπάρχει ενότητα σκέψης και δράσης. Τα μέλη της Διεθνούς πασχίζουν να δημιουργήσουν αυτή την ενότητα με την προπαγάνδα, τη συζήτηση και την ανοιχτή οργάνωση του προλεταριάτου, ενώ ο Μπακούνιν χρειάζεται μόνο μια μυστική οργάνωση εκατό ανθρώπων, προνομιούχων εκπροσώπων της επαναστατικής ιδέας, ένα αυτοδιορισμένο γενικό επιτελείο που βρίσκεται στην εφεδρεία και υπό τις διαταγές του μόνιμου "πολίτη Μπ" (σ.σ. Μπακούνιν). Ενότητα σκέψης και δράσης δε σημαίνει τίποτα άλλο παρά δογματισμό και τυφλή υποταγή. Perinde ac cadaver. (Σαν ένα πτώμα). Εχουμε να κάνουμε με ένα πραγματικό Τάγμα ιησουιτών.

Το να λέει κανείς ότι οι εκατό διεθνείς αδελφοί πρέπει "να γίνουν μεσάζοντες μεταξύ της επαναστατικής ιδέας και των λαϊκών ενστίκτων", είναι σα ν' ανοίγει μιαν άβυσσο ανάμεσα στην επαναστατική ιδέα της Συμμαχίας και στις μάζες των προλετάριων, είναι σαν να ομολογεί την αδυναμία του να στρατολογήσει αυτούς τους εκατό φρουρούς κάπου αλλού, εκτός από τις προνομιούχες τάξεις».

Γι' αυτό και καταλήγουν ως εξής:

«Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εταιρία, που, κάτω απ' τη μάσκα του πιο ακραίου αναρχισμού, δε στρέφει τα χτυπήματά της ενάντια στις υπάρχουσες κυβερνήσεις... Για να επιτύχει τους σκοπούς της, η εταιρία αυτή δε διστάζει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο και κάθε δολιότητα. Το ψέμα, η συκοφαντία, οι εκφοβισμοί, οι τραμπουκισμοί, είναι χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Τέλος, στη Ρωσία η εταιρία αυτή αντιποιείται κατάφωρα τον τίτλο της Διεθνούς και, καλυπτόμενη πίσω από την επωνυμία της Διεθνούς, διαπράττει ποινικά αδικήματα, απάτες, μια δολοφονία, ενώ για όλα αυτά ο κυβερνητικός και ο αστικός Τύπος επιρρίπτει την ευθύνη στην Ενωσή μας (...) Ας φωνασκούν οι ηγέτες της Συμμαχίας περί προδοσίας. Εμείς τους παραδίδουμε στην περιφρόνηση των εργατών και στην εύνοια των κυβερνήσεων, στις οποίες πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες, αποδιοργανώνοντας το εργατικό κίνημα. Η εφημερίδα της Ζυρίχης "Tagwacht" είχε απόλυτο δίκιο όταν, απαντώντας στον Μπακούνιν, έλεγε:

"Αν δεν είσθε πληρωμένος πράκτορας, τότε, όπως και νά 'χει, ένα είναι φανερό: κανένας πληρωμένος πράκτορας δε θα μπορούσε να προξενήσει μεγαλύτερη ζημιά απ' ό,τι προξενήσατε εσείς"».

Δράση που βολεύει το σύστημα

Οι Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν, αντιμετώπισαν ως έναν από τους βασικούς εχθρούς του εργατικού κινήματος, ομάδες και πρόσωπα, που είχαν αιχμή της δράσης τους την ατομική τρομοκρατία, στο κίνημα των αναρχικών, αλλά και των ναρόντνικων, (αγροτικό δημοκρατικό κίνημα στα μέσα του 19ου αιώνα στη Ρωσία). Αλλά και στη συνέχεια, αρχές του 20ού αιώνα, ο Λένιν το αντιμετώπισε στη δράση των εσέρων (σοσιαλιστές - επαναστάτες).

Σχετικά με τη δράση τέτοιων ομάδων και προσώπων γράφει ο Ενγκελς σε επιστολή του προς τον Πάμπλο Ιγκλέσιας στη Μαδρίτη:

«(...) Οσο για τους αναρχικούς, αυτοί φαίνεται δεν απέχουν πολύ απ' την αυτοκτονία. Τούτη η παθιασμένη πυρετώδης φούρια, τούτο το πυροτέχνημα των δολοφονιών, που δεν έχουν κανένα νόημα, και, αν το καλοκοιτάξεις, είναι πληρωμένες και μονταρισμένες απ' την αστυνομία, δεν μπορεί να μην ανοίξει τα μάτια ακόμα και του αστισμού για τον αληθινό χαρακτήρα αυτής της προπαγάνδας των φρενοβλαβών και βαλτών πρακτόρων(...).

Κι αν τώρα διακινδυνεύουμε κι εμείς να δεινοπαθήσουμε απ' την αστική αντίδραση, τελικά θα βγούμε κερδισμένοι, διότι αυτή τη φορά θα μπορέσουμε ν' αποδείξουμε σε όλους ότι εμάς και τους αναρχικούς μας χωρίζει άβυσσος».(Κ. ΜΑΡΞ - Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Απαντα, τόμ. 39, σελ. 223).

Μετά το ματοβαμμένο τσάκισμα της «Κομμούνας του Παρισιού», οι αναρχικοί επιτέθηκαν στη «Διεθνή Ενωση Εργατών», επίθεση συνδυασμένη με την επίθεση των αστικών κυβερνήσεων.

Ο Ενγκελς, σε επιστολή του από το Λονδίνο, στις 24 Γενάρη του 1872, ένα χρόνο μετά την Κομμούνα, προς τον Τέοντορ Κούνο στο Μιλάνο αναφέρεται σ' αυτό ως εξής:

«(...)Αν αναλογιστεί κανείς σε ποια στιγμή -τώρα ακριβώς που όλα τα σκυλιά έχουν ξαμοληθεί καταπάνω στη Διεθνή- οι άνθρωποι αυτοί οργανώνουν τη συνωμοσία τους, τότε δεν μπορεί να μην περάσει απ' το μυαλό του πως οι κύριοι της διεθνούς αστυνομίας έχουν βάλει το χέρι τους στην υπόθεση. Κι αυτό πράγματι συμβαίνει. Στο Μπεζιέ, οι μπακουνικοί της Γενεύης έχουν σαν εκπρόσωπό τους τον διευθυντή της αστυνομίας! (...) Ως ποιο βαθμό είναι ανακατεμένη στην υπόθεση η ρωσική αστυνομία είναι κάτι που το αφήνω ανοιχτό για την ώρα, αλλά ο Μπακούνιν ήταν χωμένος ως τα μπούνια στην υπόθεση "Νετσάγιεφ" (βέβαια, το διαψεύδει, αλλά εμείς εδώ έχουμε τα πρωτότυπα των ρωσικών κειμένων κι επειδή και ο Μαρξ και εγώ καταλαβαίνουμε τα ρωσικά, δεν μπορεί να μας ρίξει στάχτη στα μάτια). Κι ο Νετσάγιεφ, είτε είναι agent provocateur (πράκτορας) των Ρώσων, είτε οπωσδήποτε έδρασε ως τέτοιος. Πέρα απ' αυτό, ανάμεσα στους Ρώσους φίλους του Μπακούνιν υπάρχουν κάθε λογής ύποπτα άτομα (...). (Κ. ΜΑΡΞ - Φ. ΕΝΓΚΕΛΣ, Απαντα, τόμ. 33, σελ. 388 - 392).

ΜΑΡΞ - ΕΝΓΚΕΛΣ - ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η υπόθεση Νετσάγιεφ
Η εξέγερση των «Δεκεμβριστών» στις 14 του Δεκέμβρη 1825 στη Ρωσία

Η υπόθεση Νετσάγιεφ, με αφορμή μια δίκη που έγινε στη Ρωσία το 1871, αποκάλυψε το ρόλο του ως πράκτορα, με διάφορα περιστατικά ανθρώπων, οι οποίοι έχοντας σχέση μαζί του συνελήφθησαν από το τσαρικό καθεστώς, με επαναστατικό υλικό στην κατοχή τους. Τα κείμενα των Μαρξ - Ενγκελς γι' αυτή την υπόθεση, αποκαλύπτουν τον προβοκατόρικο ρόλο αυτού, που ως επαναστατική μορφή πάλης είχε την ατομική τρομοκρατία. Ας αφήσουμε τα κείμενα των κλασικών του μαρξισμού να μιλήσουν γι' αυτόν.

Η δίκη Νετσάγιεφ
«Πληροφορηθήκαμε, γράφουν οι Μαρξ - Ενγκελς, για τη δράση της Συμμαχίας στη Ρωσία από την πολιτική δίκη, γνωστή ως υπόθεση Νετσάγιεφ, που έγινε τον Ιούλιο του 1871 στο δικαστήριο της Πετρούπολης. Για πρώτη φορά στη Ρωσία μια πολιτική δίκη έγινε μπροστά σε ορκωτό δικαστήριο και δημόσια. Ολοι οι δικαζόμενοι, πάνω από ογδόντα άτομα, άνδρες και γυναίκες, ανήκαν, εκτός από λίγες εξαιρέσεις, στη σπουδάζουσα νεολαία. Είχαν μείνει προφυλακισμένοι από το Νοέμβριο του 1869 ως τον Ιούλιο του 1871 στα μπουντρούμια του φρουρίου του Πετροπαβλίφσκ, με αποτέλεσμα δυο απ' αυτούς να πεθάνουν και μερικοί άλλοι να παραφρονήσουν. Βγήκαν από τα μπουντρούμια απλώς για να ακούσουν την απόφαση, που τους καταδίκαζε σε καταναγκαστικά έργα στα ορυχεία της Σιβηρίας, σε ειρκτή και σε φυλάκιση δεκαπέντε, δώδεκα, δέκα, εφτά και δύο χρόνων(...) Το έγκλημά τους ήταν πως ανήκαν σε μια μυστική εταιρία, η οποία είχε σφετερισθεί το όνομα της Διεθνούς Ενωσης Εργατών και στην οποία στρατολογήθηκαν από απεσταλμένο της διεθνούς επαναστατικής επιτροπής, που διέθετε πληρεξούσια δήθεν με τη σφραγίδα της Διεθνούς. Αυτός ο απεσταλμένος τους έβαλε να διαπράξουν μια σειρά απάτες και ανάγκασε μερικούς απ' αυτούς να γίνουν συνεργοί του στη διάπραξη μιας δολοφονίας. Αυτή η δολοφονία ήταν που οδήγησε την αστυνομία στα ίχνη της μυστικής εταιρίας, αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως, ο ίδιος ο απεσταλμένος είχε ήδη εξαφανιστεί. Σ' όλη αυτή την υπόθεση ο ρόλος του απεσταλμένου ήταν πολύ ύποπτος. Ο απεσταλμένος αυτός ήταν ο Νετσάγιεφ (...)

Το 1861, απαντώντας στα φορολογικά μέτρα, που αποσκοπούσαν στο να μην μπορούν οι άποροι νέοι να πλησιάσουν στην ανώτερη εκπαίδευση, και στα δικαστικά μέτρα, που απέβλεπαν στο να τους υποτάξουν στην αστυνομική αυθαιρεσία, οι φοιτητές εξέφρασαν έντονη και ομόφωνη διαμαρτυρία, που από τις συνελεύσεις την κατέβασαν στους δρόμους και τη μετέτρεψαν σε εντυπωσιακές διαδηλώσεις (...) Οι συνελεύσεις (...) έδιναν ταυτόχρονα τη δυνατότητα να συζητούνται πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Η ρωσική σπουδάζουσα νεολαία, που στο μεγαλύτερο μέρος της την αποτελούσαν παιδιά αγροτών και άλλων φτωχών ανθρώπων, είχε διαποτιστεί σε τέτοιο βαθμό απ' τις σοσιαλιστικές ιδέες, ώστε ονειρευόταν κιόλας την άμεση υλοποίησή τους (...) Μέσα σ' αυτή την κατάσταση έκανε την εμφάνισή του ό Νετσάγιεφ, που, εκμεταλλευόμενος το κύρος της Διεθνούς και τον ενθουσιασμό αυτής της νεολαίας, επιχείρησε να πείσει τους φοιτητές ότι δεν είναι καιρός να ασχολούνται με τέτοια μικροπράγματα, τη στιγμή που υπάρχει μέσα στη Διεθνή μια τεράστια μυστική εταιρία, που ανάβει τη φωτιά της παγκόσμιας επανάστασης και είναι έτοιμη για άμεσες ενέργειες στη Ρωσία. Ο Νετσάγιεφ κατάφερε να εξαπατήσει μερικούς νέους ανθρώπους και να τους παρασύρει σε εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, που έδωσαν την ευκαιρία στην αστυνομία να τσακίσει αυτό το κίνημα των σπουδαστών, τόσο επικίνδυνο για την επίσημη Ρωσία.

Η ύποπτη φυγή στη Γενεύη
Το Μάρτιο του 1869 έφτασε στη Γενεύη ένας νεαρός Ρώσος, που προσπάθησε να αποκτήσει την εμπιστοσύνη όλων των Ρώσων εμιγκρέδων, παριστάνοντας τον αντιπρόσωπο των φοιτητών της Πετρούπολης. Εμφανιζόταν με διάφορα ονόματα. Μερικοί εμιγκρέδες γνώριζαν από αξιόπιστες πηγές πως από την Πετρούπολη δεν είχε σταλεί κανένας αντιπρόσωπος. Αλλοι, ύστερα από συζήτηση με τον δήθεν αντιπρόσωπο, τον πέρασαν για χαφιέ. Στο τέλος, είπε το πραγματικό του όνομα: Νετσάγιεφ. Ελεγε ότι είχε αποδράσει απ' το φρούριο της Πετρούπολης, όπου ήταν έγκλειστος σαν πρωτεργάτης των ταραχών που ξέσπασαν τον Ιανουάριο του 1869 στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πρωτεύουσας. Μερικοί εμιγκρέδες, που είχαν μείνει για καιρό έγκλειστοι σ' αυτό το φρούριο, γνώριζαν από προσωπική εμπειρία ότι από κει είναι αδύνατο να ξεφύγει κανείς. Γι' αυτό κατάλαβαν ότι εδώ ο Νετσάγιεφ λέει ψέματα. Εξάλλου, επειδή στις εφημερίδες και τα γράμματα που έπαιρναν μνημονεύονταν τα ονόματα των διωκόμενων φοιτητών και πουθενά δε γινόταν λόγος περί Νετσάγιεφ, θεώρησαν ότι τα όσα αραδιάζει για τη δήθεν επαναστατική δράση του είναι παραμύθια. Ο Μπακούνιν, όμως, έπαιρνε φανερά το μέρος του Νετσάγιεφ. Διαλαλούσε παντού πως ο Νετσάγιεφ είναι "έκτακτος απεσταλμένος της μεγάλης μυστικής οργάνωσης που υπάρχει και δρα στη Ρωσία"(...) Σε μια συζήτηση που είχε ο Νετσάγιεφ με έναν εμιγκρέ, αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι δεν τον έστειλε αντιπρόσωπο καμία μυστική οργάνωση (...)

Και όμως έπεφταν στα χέρια του Τσάρου
Από τον Απρίλιο του 1869 οι Μπακούνιν και Νετσάγιεφ άρχισαν να προετοιμάζουν το έδαφος για επανάσταση στη Ρωσία. Από τη Γενεύη έστελναν επιστολές, εκκλήσεις και τηλεγραφήματα στην Πετρούπολη, στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις. Ωστόσο, γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να φτάσουν στη Ρωσία επιστολές, εκκλήσεις και ιδίως τηλεγραφήματα, δίχως να το μάθει το "III Γραφείο", (σ.σ.το 3ο Γραφείο της καγκελαρίας του Τσάρου, που ήταν η διεύθυνση της μυστικής αστυνομίας στη Ρωσία), (η μυστική αστυνομία). Ολα αυτά μπορούσαν να έχουν ένα και μόνο σκοπό: να εκθέσουν ανθρώπους. Αυτές οι ανέντιμες μέθοδοι, ανθρώπων που δε ριψοκινδύνευαν τίποτα στην καλοστεκούμενη Γενεύη, οδήγησαν σε πολυάριθμες συλλήψεις στη Ρωσία. Τους είχαν, μάλιστα, προειδοποιήσει ότι δημιουργούν κινδύνους. Εχουμε αποδείξεις πως γνωστοποίησαν στον Μπακούνιν την ακόλουθη περικοπή μιας επιστολής απ' τη Ρωσία.

"Για όνομα του Θεού, πέστε στον Μπακούνιν να πάψει, αν έχει έστω και κάτι ιερό μέσα του για την επανάσταση, να στέλνει τις εξωφρενικές προκηρύξεις του, που οδηγούν σε έρευνες σε πολλές πόλεις, σε συλλήψεις και παραλύουν κάθε σοβαρή δουλιά"(...)

Στις 7 Απριλίου 1869, ο Νετσάγιεφ γράφει στην Κα Τομίλοβα, σύζυγο συνταγματάρχη, ο όποιος αργότερα πέθανε απ' τον καημό για τη σύλληψη της γυναίκας του, ότι "στη Γενεύη πνίγονται στις δουλιές" και την προτρέπει να στείλει εκεί έναν σίγουρο άνθρωπο για να μιλήσει μαζί του. "Η υπόθεση, για την οποία πρέπει να κουβεντιάσουμε, δεν άφορα μόνο το δικό μας εμπόριο, αλλά και το πανευρωπαϊκό. Εδώ το πράγμα βράζει. Μαγειρεύεται μια τέτοια σούπα, που δε θα μπορέσει ούτε όλη η Ευρώπη να την αποτελειώσει. Βιαστείτε, λοιπόν". Ακολουθεί σύσταση της Γενεύης. Αυτή η επιστολή δεν έφτασε στον παραλήπτη. Την έπιασε στο ταχυδρομείο η μυστική αστυνομία, με επακόλουθο τη σύλληψη της Κας Τομίλοβα, που πρωτοείδε την επιστολή μόνο κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων ("Εφημερίδα της Πετρούπολης", αρ. φύλ. 187, 1871)(...)

Και η περίπτωση της Αλεξαντρόφσκαγια
Η Κα Αλεξανδρόφσκαγια ήταν πολύ εκτεθειμένη στην περίοδο των ταραχών του 1861-1862. Κάθισε μάλιστα και στη φυλακή, όπου η στάση της δεν ήταν και τόσο σωστή. Σε μια κρίση ειλικρίνειας έγραψε μια εξομολόγηση προς τους δικαστές της και η εξομολόγηση αυτή ενοχοποίησε πολλούς ανθρώπους(...) Είναι άξιο απορίας για ποιο λόγο ο Νετσάγιεφ χρειάστηκε έναν συνεπιβάτη,(σ.σ. για ταξίδι από τη Ρωσία στη Γενεύη), του οποίου και μόνο η παρουσία θα ήταν αρκετή για να προκαλέσει τη σύλληψή του στα σύνορα: Μολαταύτα, ο Νετσάγιεφ, συνοδευόμενος από την Κα Αλεξανδρόφσκαγια, έφθασε αισίως στη Γενεύη και, ενώ τους άμοιρους ανθρώπους που εξαπάτησε τους έριχναν στη φυλακή, αυτός μαζί με τον Μπακούνιν καταπιάστηκε με τη σύνταξη του δεύτερου τεύχους της "Λαϊκής Τιμωρίας". Ο Μπακούνιν, απέραντα υπερήφανος διότι η "Journal de Geneve" γράφει για τη συνωμοσία Νετσάγιεφ και του αποδίδει (του Μπακούνιν) καθοδηγητικό ρόλο σ' αυτήν, ξέχασε πως η "Λαϊκή Τιμωρία" του τυπώνεται δήθεν στη Μόσχα και αναδημοσίευσε σ' αυτήν μια ολόκληρη σελίδα απ' το άρθρο της "Journal de Geneve", γραμμένο στα γαλλικά. Μόλις ετοιμάστηκε το περιοδικό, ανέθεσαν στην Κα Αλεξανδρόφσκαγια να το μεταφέρει μαζί με άλλες προκηρύξεις στη Ρωσία. Στα σύνορα, ένας πράκτορας του ΙΙΙ Γραφείου, που είχε στήσει καρτέρι στην Κα Αλεξανδρόφσκαγια, της πήρε το πακέτο. Μετά τη σύλληψή της, παρέδωσε στον πράκτορα έναν κατάλογο ονομάτων, που μόνο ο Μπακούνιν μπορούσε να τα γνωρίζει. Ενας από τους κατηγορούμενους στην υπόθεση Νετσάγιεφ, αλλά και από τους πιο κοντινούς του ανθρώπους, παραδέχτηκε στο δικαστήριο ότι "θεωρούσε προηγούμενα τον Μπακούνιν έντιμο άνθρωπο και δεν καταλαβαίνει πως αυτός, μαζί με τους άλλους, μπόρεσε τόσο ύπουλα να εκθέσει αυτή τη γυναίκα στον κίνδυνο της σύλληψης"».

Αυτός λοιπόν ήταν ο Νετσάγιεφ, ένας κοινός προβοκάτορας, που είχε σχέση ή χρησιμοποιήθηκε από τις τσαρικές αρχές ενάντια στους επαναστάτες.

Τα κείμενα των Μαρξ - Ενγκελς είναι από το βιβλίο «Κ.Μαρξ - Φ.Ενγκελς, για τον αναρχισμό, εκδόσεις «Καζάντζα».

Και ο Λένιν

Ο Λένιν ήταν επίσης φανατικός πολέμιος της ατομικής τρομοκρατίας ως μορφής πάλης. Είναι χαρακτηριστική αυτή η πολεμική του στους σοσιαλιστές επαναστάτες, που δρούσαν με τις μορφές των πολιτικών δολοφονιών. Στο έργο του «Επαναστατικός τυχοδιωκτισμός», αποσπάσματα του οποίου παρουσιάζουμε, αναφέρει:

«Ας περάσουμε στο δεύτερο σημείο, στο ζήτημα της τρομοκρατίας.

Υπερασπίζοντας την τρομοκρατία, που η ακαταλληλότητά της έχει αποδειχθεί τόσο καθαρά από την πείρα του ρωσικού επαναστατικού κινήματος, οι σοσιαλιστές - επαναστάτες διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και δηλώνουν πως αναγνωρίζουν μόνον την τρομοκρατία που συνδυάζεται με τη δουλειά στις μάζες και γι' αυτόν το λόγο δεν τους αφορούν τα επιχειρήματα, με τα οποία οι Ρώσοι σοσιαλδημοκράτες αναιρούσαν (και αναίρεσαν για πολύ καιρό) τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας μεθόδου πάλης.(...)

Εμείς δεν επαναλαμβάνουμε τα λάθη των τρομοκρατών, δεν αποσπούμε κανέναν από τη δουλειά στις μάζες, βεβαιώνουν οι σοσιαλιστές - επαναστάτες, και ταυτόχρονα συνιστούν θερμά στο κόμμα πράξεις σαν τη δολοφονία του Σιπιάγκιν από τον Μπαλμασόφ, αν και ο καθένας ξέρει θαυμάσια και βλέπει πως η πράξη αυτή δεν έχει καμιά σχέση με τις μάζες, ούτε και μπορούσε να έχει...

"Ποιον να χτυπάμε;" - ρωτάει το κόμμα των σοσιαλιστών - επαναστατών και απαντά: Τους υπουργούς και όχι τον τσάρο, γιατί "ο τσάρος δε θα εξωθήσει τα πράγματα στα άκρα" (!! από πού το έμαθαν;;), κι έπειτα "αυτό είναι και πιο εύκολο" (έτσι επί λέξει!): "Κανένας υπουργός δεν μπορεί να κλειστεί στο παλάτι, σαν σε φρούριο". Και η επιχειρηματολογία αυτή τελειώνει με τον ακόλουθο συλλογισμό, που αξίζει ν' απαθανατιστεί, σαν πρότυπο "θεωρίας" των σοσιαλιστών - επαναστατών. "Ενάντια στον όχλο, ο απολυταρχισμός έχει τους φαντάρους, ενάντια στις επαναστατικές οργανώσεις τη μυστική και φανερή αστυνομία, τι θα τον σώσει, όμως..." (ποιον, την απολυταρχία; Ο συντάχτης, χωρίς να το καταλάβει, συνταύτισε πια την απολυταρχία με τον υπουργό, που είναι ευκολότερο να χτυπηθεί!) "... από τα μεμονωμένα άτομα ή τους μικρούς ομίλους που ασταμάτητα και εν αγνοία μάλιστα του ενός από τον άλλο (!!) ετοιμάζονται για επίθεση και επιτίθενται; Καμιά δύναμη δε θα βοηθήσει απέναντι στο ασύλληπτο. Συνεπώς, το καθήκον μας είναι καθαρό: Να βγάζουμε από τη μέση κάθε αυταρχικό σατράπη της απολυταρχίας με το μοναδικό μέσο που μας άφησε (!) η απολυταρχία - το θάνατο".

Να καλείς σε μια τέτοια τρομοκρατία, όπως είναι η διοργάνωση αποπειρών δολοφονίας ενάντια σε υπουργούς από μεμονωμένα άτομα και από άγνωστους μεταξύ τους ομίλους, τη στιγμή που οι επαναστάτες δεν έχουν αρκετές δυνάμεις και μέσα για την καθοδήγηση της μάζας, που ήδη ξεσηκώνεται, - σημαίνει ότι όχι μόνο διακόπτεις μ' αυτόν τον τρόπο τη δουλειά μέσα στις μάζες, αλλά και προκαλείς άμεσα την αποδιοργάνωση της δουλειάς.

Εμείς, οι επαναστάτες (...) Πρέπει να δρούμε όλοι μαζί πιο ενεργητικά, πιο θαρραλέα και πιο οργανωμένα. Ενώ οι σοσιαλιστές - επαναστάτες συμπεραίνουν: "Πυροβόλα, ασύλληπτο άτομο, γιατί, αλίμονο, η μάζα θα αργήσει ακόμα, και γιατί ενάντια στη μάζα υπάρχουν φαντάροι". Αυτό πια είναι τελείως ανόητο, κύριοι!» (Β. Ι. ΛΕΝΙΝ: «Απαντα», τ. 6, σελ. 381 - 385, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή»).

Οι επαναστάτες για τους "επαναστάτες"
«Το συνέδριο αποκρούει κατηγορηματικά την τρομοκρατία, δηλαδή το σύστημα των πολιτικών εκτελέσεων μεμονωμένων προσώπων σαν μέθοδο πολιτικής πάλης τελείως ακατάλληλη... (γιατί) καλλιεργεί και στους ίδιους τους επαναστάτες και στον πληθυσμό γενικά τις πιο στραβές αντιλήψεις για τα καθήκοντα και τις μεθόδους πάλης ενάντια στην απολυταρχία».
(ΛΕΝΙΝ, Απαντα τ. 7, σελ. 249).

«(...) Οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη (...)».
(ΛΕΝΙΝ, Απαντα, τ. 40, σελ. 312).
*
«Είμαστε ειλικρινά πεπεισμένοι ότι η τρομοκρατία είναι ένα αρνητικό όπλο, που δεν προσφέρει απολύτως ποτέ τα αναμενόμενα αποτελέσματα κι ότι μπορεί να απομακρύνει το λαό από ένα επαναστατικό κίνημα, αφού συνδέεται ολοκληρωτικά με αυτούς που επιδιώκουν ανθρώπινες απώλειες χωρίς προοπτική για τα προσδοκώμενα αποτελέσματα».
(Τσε Γκεβάρα, «Ο Ανταρτοπόλεμος», σελ. 127, εκδόσεις «Καρανάση», Αθήνα, 1982).

«Η δολοφονία και ο τυφλός τερορισμός (τρομοκρατία) δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται. Είναι προτιμότερο να γίνεται μαζική δουλειά, να εντυπώνεται το επαναστατικό ιδανικό, και να το κάνει να ωριμάσει για να μπορούν, στη δοσμένη στιγμή, να κινητοποιήσουν αυτές τις μάζες υποστηριζόμενες από τον επαναστατικό στρατό και να κάνουν να κλίνει η πλάστιγγα προς την πλευρά της Επανάστασης».
(Τσε Γκεβάρα, στο ίδιο, σελ. 118-119).

7 σχόλια:

  1. (1) Δεν γνωρίζω ποιος "δημοσιογράφος απογευματινής εφημερίδας παρουσίασε το Νετσάγιεφ ως μαρξιστή, τον οποίο μάλιστα είχαν ως πρότυπό τους οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» ", αλλά είναι βέβαιο ότι πρόκειται για φανατικό αναγνώστη της wikipedia και μονάχα της αγγλικής έκδοσης ... Όπως σχεδόν πάντα τα τελευταία χρόνια οι δημοσιογράφοι είναι οι μεγαλύτεροι τεμπέληδες όσο και αγράμματοι και ίσως για αυτό οι πιο αισχροί αντιγραφείς. Σημειωτέον ότι η συγκεκριμένη παράθεση δεν υποστηρίζεται καν από παραπομπή. Αλλά γιατί δεν μπήκε στον κόπο να αναφέρει και την άλλη αρλούμπα, ότι δηλαδή και ο Λένιν και ο Στάλιν εφάρμοσαν επιτυχώς τις ιδέες του Nechayev? Μάλλον, θα είναι ένας άσσος στο μανίκι του για το επόμενο πόνημα ...

    (2) Απ' όσα λίγα είμαι σε θέση να γνωρίζω η βεβαίωση στην αρχή του κειμένου ότι ο Nechayev ήταν πράκτορας της Οχράνα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δέχομαι να συζητήσω ενδεχόμενη αντίθετη εμπεριστατωμένη άποψη.

    (3) Σε όλες τις περιπτώσεις ατομικής τρομοκρατίας η ποιότητα του δρόντος υποκείμενου (αν διακρίνεται από θάρρος, αυταπάρνηση ή ακόμη από ατομικιστική μισανθρωπία, μνησικακία, ελιτισμό) πρέπει να διαχωρίζεται από τις πολιτικές συνέπειες της πράξης του, οι οποίες στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι αρνητικότατες για τις μαζικές οργανώσεις που δρουν στο φως της ημέρας και σε όλες τις περιπώσεις αποβαίνουν ιστορικά αδιάφορες σε αναφορά με τον αρχικό σχεδιασμό των σχεδιαστών, ανεξάρτητα από την εκτελεστική επιτυχία ή αποτυχία.

    (4) Το θέμα της ατομικής τρομοκρατίας και οι μέθοδοι της αποτέλεσαν φλέγον ζήτημα έρευνας και αντιπαράθεσης μέσα κι έξω από τις τάξεις της σοσιαλδημοκρατίας στο γύρισμα του 20ου αιώνα. Η απάντηση σχετικά με την αποφασιστική άρνηση ανάληψης και συμμετοχής σε τέτοια δράση σχηματίστηκε μέσα από το συνδυασμό της θεωρίας και της πράξης, δηλαδή με διαλεκτική ... απουσία προκατάληψης.
    Επειδή ο Λένιν δεν ξεπήδησε ως πάνσοφη Αθηνά από το κεφάλι του ... Μαρξ, επανέθεσε περισσότερες από μια φορές το ζήτημα της πρακτικής αξίας του σχηματισμού και της δράσης αυτόνομων ομάδων, σε διαφορετική βέβαια βάση από αυτές του μισάνθρωπου ελιτισμού του Nechayev ή των Γάλλων αναρχικών (τύπου τζιχάντ), αλλά σε συνεργασία με το εργατικό κίνημα κατά τη διάρκεια της κρίσιμης τριετίας 1905-1907. Για παράδειγμα, δείτε
    http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1906/gw/iii.htm, ιδιαίτερα την υποσημείωση.

    Επίσης, σε άλλο πλαίσιο επαναστατικης δράσης, δες (Where to Begin?)
    http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1901/may/04.htm
    ιδιαίτερα την πέμπτη παράγραφο.

    (5) Σύμφωνα με τον βασικό βιογράφο του (Deutcher), ο Τρότσκυ στα 1902 είχε προκαλέσει σκάνδαλο και μέσα στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με τη σκληρή θέση του, οι τρομοκράτες για το κακό που κάνουν στο μαζικό κίνημα να περνάνε από δίκη όχι από το τσαρικό καθεστώς αλλά από ... λαικά δικαστήρια.

    Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να (ξανα)-τεθεί από τον καθένα το καθήκον για μια ανάλογη ιδεολογική προετοιμασία ενάντια στην ατομική τρομοκρατία, δουλειά που να μην είναι βασισμένη στη μεταφυσική δύναμη των δογμάτων και στη χρηστική αξία τω τσιτάτων, αλλά στη βάση της εμπειρίας, της θεωρίας και της ιστορικής πράξης. Το ιστορικό πεδίο είναι τραχύ ενώ προσφέρει άνθη για τους οποιουσδήποτε σκοπούς κάθε (κακο-καλο-προαίρετου) συλλέκτη. Έπειτα, ακόμη και η ιστορική μελέτη της δράσης των διαφόρων τρομοκρατικών ομάδων κατά τον 20 αιώνα δεν βλάπτει, ώστε να είναι δυνατή η αντιπαράθεση στα αισχρά ψεύδη της κυρίαρχης προπαγάνδας που έχουν στόχο, έτσι κι αλλιώς, την ενοχοποίηση του μαζικού κινήματος. Για παράδειγμα, δεν είναι μικρής σημασίας η διαπίστωση ότι στις ιστορικά επιβεβαιωμένες αρχές δράσης της αναρχικής τρομοκρατίας δεν παρατηρούνται τυφλά κτυπήματα με θύματα αθώους. Αντίθετα, τέτοια μέσα και μεθόδους χρησιμοποιεί η μαύρη, φασιστική και παρακρατική τρομοκρατία. Το ιστορικό παράδειγμα της Ιταλίας των ετών '60-'70 είναι διαφωτιστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Έπειτα, ακόμη και η ιστορική μελέτη της δράσης των διαφόρων τρομοκρατικών ομάδων κατά τον 20 αιώνα δεν βλάπτει, ώστε να είναι δυνατή η αντιπαράθεση στα αισχρά ψεύδη της κυρίαρχης προπαγάνδας που έχουν στόχο, έτσι κι αλλιώς, την ενοχοποίηση του μαζικού κινήματος»

      Να καταθέσω μια ένσταση για την λέξη «ατομική». Τι σημαίνει εδώ «ατομική»; Γιατί επιλέχθηκε ο όρος; Οι πλέον βάρβαρες τρομοκρατικές «ομάδες» στον 20 αιώνα στην Ευρώπη ήταν κρατικές-παρακρατικές --- κατά τον μεσοπόλεμο οργανώσεις με έδρα στις κεντρικές δυνάμεις και διασυνδέσεις με τμήματα των μυστικών των λοιπών ευρωπαϊκών «δημοκρατιών» (πβ. «θεαματική» δολοφονία Μπαρτού-Αλεξάνδρου, κοινό σχέδιο Αυστρίας-Ιταλίας-Ουστάσι-Γερμανίας κ.ο.κ.). Αντιλαμβάνομαι ότι τα κείμενα τού Ρ που αναπαράγει ο Αντώνη ίσως συντάχθηκαν με σκοπό τη διαπαιδαγώγηση. Αλλά και πάλι βρίσκω άκαιρο να θέτει κανείς τώρα σε πρώτο πλάνο την έννοια «ατομική». Υπάρχει κανείς λογικός άνθρωπος που να αμφιταλαντεύεται για το καταδικαστέο τού προχθεσινού «εγχειρήματος»; Οι μόνοι που θα έπρεπε εν προκειμένω να κάνουν αυτοκριτική και να θέσουν σε πρώτο πλάνο κάποιο προβληματισμό περί «ατομικής» τρομ. είναι οι γράφοντες σε σάιτ όπως το «Βαθύ Κόκκινο» και το ΑβανΓκαρντ που τα τελευταία δύο χρόνια υποστήριζαν λίγο-πολύ τη συγκρότηση «αντιταγμάτων» εφόδου.

      Διαγραφή
    2. Η συλλογή αυτή παλαιότερων κειμένων του "Ρ" είχε ως στόχο να αναδείξει θεωρητικά ζητήματα που αφορούν στην σχέση του κομ. κινήματος με την τρομοκρατική βία η οποία ασκείται εκτός του λαϊκού κινήματος και συνωμοτικά και διεκδικεί τον χαρακτήρα "πρωτοπορίας."

      Δημοσιεύτηκε διότι σειρά αρθρογράφων επιχειρούν και θα συνεχίσουν να επιχειρούν να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις και να δώσουν τροφή στην αντικομμουνιστική υστερία και ΟΧΙ επειδή χρειάζεται η Μ-Λ θεωρία για να κατανοήσει κανείς ποιον και τι εξυπηρετούν οι πρόσφατοι φόνοι -- αλλίμονο αν θεωρείτο ότι για να εκφράσει κανείς κρίση επί τούτου χρειάζεται να μελετήσει Λένιν.

      Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

      Όσο για τον όρο "ατομική", πολλά αλλάζουν αν δεν θεωρήσει κάποιος πως αναφέρεται στον διενεργώντα αλλά στον στόχο: είναι χαρακτηριστικό της τρομοκρατίας αυτής πως στοχοποιεί συγκεκριμένα άτομα και ως εκ τούτου συσκοτίζει ότι η σύγκρουση αφορά τάξεις -- ούτε άτομα ούτε καν συγκεκριμένες οργανώσεις ή κόμματα.

      Διαγραφή
    3. Η τρομοκατία ως τρόπος πολιτικής δράσης της αυτοκολακευόμενης "πρωτοπορίας" εξαιτίας του μηχανιστικού αναγωγισμού με τον οποίο θεωρεί τα κοινωνικά φαινόμενα (και τον εαυτό της), συγκεντρώνει στο μέγιστο βαθμό την προσοχή της και τις δυνάμεις της στην επιχειρησιακή επιτυχία της εξουδετέρωσης "ατόμων". Κατά μία έννοια πρόκειται για τεράστια σπατάλη δυνάμεων συγκεντρωμένη σε μια τυχαία ιστορική στιγμή, πέραν του όλου κακού που επιφέρει στον αγώνα για την ενσυνείδητη κοινωνική χειραφέτηση.

      Το ότι, όπως έχει αποδειχθεί μερικές φορές ή όπως απορρέει ως λογικό συμπέρασμα από τα υπάρχοντα δεδομένα, πλείστες τρομοκρατικές ομάδες υπόκειται από κάποια στιγμή και έπειτα (αναμφίβολα, κάποιες από τη γέννησή τους) στη διάβρωση και στην έμμεση καθοδήγηση από τις μυστικές υπηρεσίες είναι χρήσιμο να το έχει κανείς κατα νου. Όμως, κι εδώ ο μηχανικιστικός αναγωγισμός δεν βοηθά ούτε στην αντιμετώπιση της διαρκούς αναγέννησης αυτού του ζημιογόνου φαινομένου στις τάξεις του εργατικού κινηματος, ούτε στην αντιπαράθεση με την "αντιτρομοκρατική" προπαγάνδα της κυρίαρχης ιδεολογίας.

      Θα βόλευε για την οικονομία των επιχειρημάτων να θεωρήσει κανείς ότι η πλειοψηφία των διάφορων Nechayef είναι στη λίστα πληρωμών των μυστικών υπηρεσιών, εντούτοις οι εύκολες γενικεύσεις δεν περιγράφουν την πραγματικότητα.

      Το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα έθεσε και απάντησε στο πρόβλημα και στην πιθανή πολιτική αξία "της τρομοκρατίας της πρωτοπορίας" με τρόπο διαλεκτικό. (Ούτε με επίκληση ηθικολογίας ούτε με επιχειρήματα για μηχανορραφίες των μυστικών υπηρεσιών.)

      Διαγραφή
    4. «Θα βόλευε για την οικονομία των επιχειρημάτων να θεωρήσει κανείς ότι η πλειοψηφία των διάφορων Nechayef είναι στη λίστα πληρωμών των μυστικών υπηρεσιών, εντούτοις οι εύκολες γενικεύσεις δεν περιγράφουν την πραγματικότητα»

      Νομίζω ότι τελείς σε βαθιά σύγχυση.

      Διαγραφή
    5. ... Να το δεχτώ, αν σε βολεύει, για την οικονομία των επιχειρημάτων, πάντα ...

      Διαγραφή
  2. Αρχες της δεκαετιας του 80 οταν ενταθηκε η δραση της 17Ν ,ειχα διαβασει την ανακοινωση του κομματος που μιλαγε εξ αρχης καθαρα για προβοκατορικη οργανωση που δρουσε και λειτουργουσε ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ το συστημα οταν αυτο τα εβρισκε σκουρα .Οσο φευγαλεα κι αν το διαβασα τοτε η δραση της ωσπου την πιασανε και τα χτυπηματα της καθε φορα επιβεβαιωναν εκ των υστερων αυτη την θεση .Παντα πριν απο καποιο μεγαλο συλλαλητηριο ,μεγαλη απεργια και γενικα αγωνες των εργαζομενων να αποκρουσουν μια κυβερνητικη-εργοδοτικη επιθεση .Επισης οταν οι πολιτικες εξελιξεις υπηρχε κινδυνος να εκτραπουν σε δρομους που δεν ηθελε το “συστημα” .Εφτασα σε σημειο παρατηρωντας την προηγουμενη αυτη δραση της να προβλεπω σχεδον τον χρονο του επομενου χτυπηματος με σοβαρες πιθανοτητες επιτυχιας .Καταλαβα επισης ΤΙ επιδιωκε το “συστημα” να περασει μαζικα στον κοσμο μ αυτην …

    ΦΟΒΟ κι ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ .

    Παραλληλα με την δραση αυτων των θυλακων της τρομοκρατιας το “συστημα” ειχε και αρωγους μεσα στη δραση των διαδηλωσεων που ηταν επιφορτισμενοι σταθερα κι αταλλαντευτα με το να ΔΙΩΧΝΟΥΝ κοσμο απο την καθε φορα ΕΠΟΜΕΝΗ διαδηλωση …οι ασφαλιτες κουκουλοφοροι μπαχαλακηδες ,οι “γνωστοι αγνωστοι” .
    Οταν ο ΓΑΠ μιλησε απ το Καστελλοριζο ,ηδη το κλιμα που θα διαμορφωνοταν στον λαο τους ηταν γνωστο ,η αντιδραση του λαου εστελνε μηνυματα απο καθε σπιτι ,συνδικατο ,συλλογο και γενικα καθε οργανωμενη συλλογικοτητα του λαου μας .Ετσι οταν ελαβε χωρα η τεραστια λαικη διαδηλωση στις 5 Μαιου του 10 ,το “συστημα” τα χρειαστηκε μεν αλλα ηταν ηδη ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟ ! Περιμενε οτι το λαικο ποταμι θα φουσκωνε στην συνεχεια σε σημειο τετοιο που θα το επνιγε σε ζρονο dt δρομολογωντας αλλες εξελιξεις …Ετσι ..

    ΜΑΡΦΙΝ ..!!!!

    Κλειδωμενοι μεσα απο την εργοδοσια ….ειδικες μολοτωφ … σε χρονο που δεν θα ηταν απεξω διαδηλωτες τετοιοι που μπορει με την πειθαρχια και οργανωση τους να χαλασουν το “εγχειρημα”.,συλλαμβανοντας καποια απο τα εμμισθα ΜΠΑΧΑΛΑ δολοφονους …
    Το αποτελεσμα ? Πληθος κοσμου ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΑΤΕΒΗΚΕ σε διαδηλωση για πολυ καιρο ,ο λαος μουδιασε απ το σοκ …

    Τις προαλλες ειχαμε αποφασισει στις 6 Νοεμβρη στην ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΕΡΓΙΑ να κατεβουμε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΣ με τον κουμπαρο .Με τις γυναικες ,τα παιδια …ολοι ΚΑΤΩ .Ποτε δεν ειχε κατεβει σε διαδηλωση και τωρα ηταν πιο ενθερμος κι απο μενα : Αν δεν ξεκουνηθουμε ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΩΣΟΥΝ …μου ελεγε

    Σημερα το πρωι με πηρε τηλεφωνο :
    - Τι εγινε ,του λεω ,κουμπαρακο ; Ειμαστε ετοιμοι για μεθαυριο ;
    - Ασε ρε μλκα ,μου λεει ,…..εδω βρωμαει μπαρουτι …δεν βλεπεις ;

    Το παλευω και μαλλον θα τον ...πεισω

    ΑπάντησηΔιαγραφή