Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Το ΚΚΕ, η ΕΕ, και η εσωτερική διαπάλη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα

Στον κυριακάτικο Ριζοσπάστη των τελευταίων δύο εβδομάδων δημοσιεύτηκαν δύο άρθρα τα οποία αφορούν, απ' τη μια τους σχεδιασμούς των μονοπωλίων στην ΕΕ, και απ' την άλλη την εσωτερική διαπάλη που εκδιπλώνεται στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα με αφορμή μια σειρά από ερωτήματα, που περιλαμβάνουν το ζήτημα της φύσης της κρίσης, το ζήτημα των διεθνών ανακατατάξεων και αλλαγών στους διεθνείς συσχετισμούς δύναμης, το ζήτημα της μετάβασης στον σοσιαλισμό, των μέσων και στόχων της κομμουνιστικής πολιτικής, και το ζήτημα της στάσης απέναντι στον οπορτουνισμό και τις αρχές που πρέπει να διέπουν την συνεργασία κομμάτων.

Τα σχετικά άρθρα αναδημοσιεύονται εδώ, με το πιο πρόσφατο πρώτο και αυτό της προηγούμενης Κυριακής να ακολουθεί:



ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Κρατά δεμένους τους λαούς, με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο

Η φιλολογία που αναπτύσσεται μεταξύ των αστικών πολιτικών δυνάμεων και αυτών του οπορτουνισμού για τα περιθώρια διαπραγμάτευσης εντός της ΕΕ είναι σκέτα φούμαρα. Η μόνιμη οικονομική επιτήρηση από τις Βρυξέλλες, οι εποπτείες, τα μνημόνια, ο μόνιμος και διαρκής έλεγχος των προϋπολογισμών από την Κομισιόν και η επιβολή δημοσιονομικών μέτρων και διαρθρωτικών μέτρων σε όλη τη διάρκεια του έτους, είναι «κανόνες» που έχουν αποδεχθεί τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών, για λογαριασμό των αστικών τους τάξεων, έχουν επιλέξει συνειδητά να παραχωρήσουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής, προκειμένου μέσα από αυτή τη διαδικασία να διασφαλίσουν τους όρους για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων αλλά και για την ίδια την ύπαρξη της διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης.

Οι σχετικές υπογραφές έχουν μπει ήδη από τη σύσταση της ΕΕ και στη συνέχεια της ΟΝΕ. Το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, ήρθε να επιταχύνει την προώθηση των διαρθρωτικών ανατροπών και να επιβάλει ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής.

Οι συμφωνίες και οι κανονισμοί που έχουν θεσμοθετήσει από το 2011 και μετά οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ -μέρος των οποίων θα παρουσιάσουμε σήμερα- φανερώνει ότι οι λαοί θα βρίσκονται σε μόνιμη βάση πάντα αντιμέτωποι με βάρβαρα μνημόνια διαρκείας είτε οι κυβερνήσεις έχουν υπογράψει μνημόνια είτε όχι.

Συγκεκριμένα έχουν θεσμοθετηθεί:

1) «Συνθήκη για τη σταθερότητα, το συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση» (γνωστή και ως το «δημοσιονομικό σύμφωνο»). Η συγκεκριμένη συνθήκη, που τέθηκε σε ισχύ από την 1η Γενάρη του 2013 προβλέπει:

-- Τη θέσπιση στο Σύνταγμα ή με νόμο κανόνων για «πλεονασματικούς προϋπολογισμούς» ή με ανώτερο έλλειμμα το 0,5% του ΑΕΠ. Σε περίπτωση υπέρβασης, θα ενεργοποιείται ένας αυτόματος μηχανισμός «διόρθωσης» για τη λήψη μέτρων. Η κυβέρνηση, δηλαδή, θα παίρνει διαρκώς νέα αντιλαϊκά μέτρα, προκειμένου να καλύπτονται οι κανόνες του «συμφώνου».

-- Την «επιβολή κυρώσεων για χώρες με έλλειμμα μεγαλύτερο του 3% του ΑΕΠ». Σε περίπτωση υπέρβασης, προβλέπεται παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο δικαιούται να επιβάλει πρόστιμο μέχρι 0,1% του ΑΕΠ, που θα καταβάλλεται στο Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης (ESM).

-- Αυτόματη επιβολή «δημοσιονομικών και οικονομικών προγραμμάτων» (μνημόνια) από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, σε χώρες που το δημόσιο χρέος ξεπερνάει το 60% του ΑΕΠ. Χώρες όπως η Ελλάδα, με μεγάλο χρέος, οφείλουν να το μειώνουν κατά 1/20 του ΑΕΠ κάθε έτος. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να έχει πρωτογενές πλεόνασμα για πολλές ακόμη δεκαετίες, ώστε να χρησιμοποιεί μέρος του, για τη μείωση του χρέους.

2) Κανονισμός της ΕΕ «αριθ. 472 της 21ης Μαΐου 2013». Εχει τεθεί σε εφαρμογή από το καλοκαίρι του 2013 και προβλέπει:

-- Αρθρο 14.1: «Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ (σ.σ. τους μηχανισμούς δανειοδότησης της ΕΕ προς τα κράτη μέλη)».

Η παραπάνω πρόβλεψη πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα ακόμα και αν βγει στις καπιταλιστικές αγορές για δανεισμό, θα βρίσκεται σε «καθεστώς εποπτείας», η δε αποπληρωμή των ποσοστών του χρέους που απαιτείται, με τους πιο αισιόδοξους υπολογισμούς, θα αγγίξει περίπου τα 30 χρόνια, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι η επιτήρηση θα λήξει μετά το 2040!

-- Αρθρο 14.3: «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πραγματοποιεί, σε συνεννόηση με την ΕΚΤ, τακτικές αποστολές επιθεώρησης στο κράτος μέλος υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα, προκειμένου να εκτιμήσει την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική του κατάσταση».

Με άλλα λόγια, ακόμα και μετά την έξοδο από το δημοσιονομικό πρόγραμμα, δηλαδή το μνημόνιο, η εποπτεία συνεχίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΕ, οι οποίες θα έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν στους προϋπολογισμούς των κρατών - μελών.

3) Κανονισμός της (ΕΕ) αριθ. 473 της 21ης Μαΐου 2013. Ισχύει από το καλοκαίρι του 2013, δίνει «υπερεξουσίες» στην Κομισιόν για τον έλεγχο των κρατικών προϋπολογισμών σε όλη τη διάρκεια του οικονομικού έτους. Συγκεκριμένα προβλέπει:

-- Αρθρο 1: «Ο παρών κανονισμός προβλέπει (...) τη διασφάλιση ότι οι εθνικοί προϋπολογισμοί είναι συμβατοί με την καθοδήγηση οικονομικών πολιτικών που εκδίδεται στο πλαίσιο του ΣΣΑ (σ.σ. Συμφώνου Σταθερότητας) και του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου για το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών».

-- Αρθρο 6.1 «Τα κράτη μέλη υποβάλλουν κάθε χρόνο στην Επιτροπή και στην Ευρωομάδα έως τις 15 Οκτωβρίου το αργότερο το σχέδιο δημοσιονομικού τους προγράμματος για το επόμενο έτος».

-- Αρθρο 7.2 «Η Επιτροπή εκδίδει τη γνώμη της (...) ζητά να υποβληθεί αναθεωρημένο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος».

-- Αρθρο 9.1 «Εάν το Συμβούλιο αποφασίσει ότι σε ένα κράτος μέλος υφίσταται υπερβολικό έλλειμμα, το σχετικό κράτος μέλος υποβάλλει στην Επιτροπή και στο Συμβούλιο πρόγραμμα οικονομικής εταιρικής σχέσης στο οποίο περιγράφει τα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες προκειμένου να διασφαλιστεί μια αποτελεσματική και διατηρήσιμη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος».

4) «Σύμφωνο για το Ευρώ+». Εχει αποστολή «να οδηγήσει σε καλύτερο συντονισμό των οικονομικών πολιτικών, με στόχο την τόνωση της ανταγωνιστικότητας και την επίτευξη υψηλότερου βαθμού σύγκλισης». Τα κράτη μέλη που υπέγραψαν το Σύμφωνο δεσμεύτηκαν σε ετήσια βάση να προωθούν «δέσμη συγκεκριμένων δράσεων», που θα «εντάσσουν στα εθνικά τους προγράμματα μεταρρυθμίσεων» και θα αφορούν:

ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ:
«Το κόστος εργασίας θα βρίσκεται υπό στενή παρακολούθηση και θα συγκρίνεται με τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης και των κύριων εμπορικών εταίρων της ΕΕ (...) Οι μισθοί θα πρέπει να βρίσκονται σε συνάρτηση με την ανταγωνιστικότητα». Επί της ουσίας, προωθείται η αντιστοίχηση των μισθών με αυτούς που ισχύουν σε ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως είναι η Κίνα.

«Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στην ενίσχυση της αποκέντρωσης των μισθολογικών διαπραγματεύσεων και τη "βελτίωση" των μηχανισμών τιμαριθμικής προσαρμογής». Στόχος είναι η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, η γενίκευση των ατομικών και η οριστική κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, όπου αυτή συνεχίζει να υπάρχει.

Οι κυβερνήσεις της ΕΕ «δεσμεύονται να συγκρατήσουν τους μισθούς στο δημόσιο τομέα», ώστε να «μην επηρεάζουν τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα».

ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ:
«Είναι απαραίτητο να ευθυγραμμιστεί η ηλικία συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής, να μειωθούν τα συστήματα πρόωρης συνταξιοδότησης και να αξιοποιηθούν στοχευμένα κίνητρα για την παραμονή στην εργασία των μεγαλύτερων εργαζομένων».

ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
«Η αγορά εργασίας πρέπει να γίνει πιο ελκυστική και να προσαρμοστεί στη ζήτηση». Προωθείται η αντιδραστική «ευελφάλεια» και ταυτόχρονα προτείνεται η παραπέρα μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών. Προβλέπεται μάλιστα οι «απώλειες» που θα υπάρξουν στα δημόσια έσοδα από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών να μετακυλίονται στο λαό, μέσω της αύξησης των έμμεσων φόρων.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο αντιδραστικός χαρακτήρας της ΕΕ δεν αλλάζει. Στη βάση αυτή οι υποσχέσεις της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ ότι η χώρα «σύντομα θα βγει από τα μνημόνια», οι κορόνες του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα «επαναδιαπραγματευτεί τις δανειακές συμβάσεις» και θα αντικαταστήσει τα μνημόνια με «εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης», τα συνθήματα των υπόλοιπων κομμάτων της αστικής διαχείρισης που ζητούν «πολιτική διαπραγμάτευση», αποτελούν ωμή κοροϊδία σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Η κοινή τους θέση για παραμονή στην ΕΕ, αυτόματα ισοδυναμεί με συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής. Μέσα σ' αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο η πάλη για την αποδέσμευση από την ΕΕ είναι μονόδρομος για το λαό.

Π.Θ.
Ριζοσπάστης


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ
Για τη συζήτηση και τα αποτελέσματα της 15ης Διεθνούς Συνάντησης

Η 15η Διεθνής Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων πραγματοποιήθηκε στη Λισσαβόνα στις 8 - 10 Νοέμβρη 2013 με θέμα: «Το βάθεμα της κρίσης του καπιταλισμού, ο ρόλος της εργατικής τάξης και τα καθήκοντα των κομμουνιστών στον αγώνα για τα δικαιώματα των εργαζομένων και των λαών. Η επίθεση του ιμπεριαλισμού, η διεθνής ανακατάταξη δυνάμεων, το εθνικό ζήτημα, η ταξική χειραφέτηση και ο αγώνας για το σοσιαλισμό». Στη Συνάντηση συμμετείχαν 75 κόμματα από 63 χώρες. Επίσης, 14 κόμματα, που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν κατάφεραν να παραβρεθούν, έστειλαν μηνύματα. Οι συμμετέχοντες τίμησαν τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Αλβαρο Κουνιάλ, Γενικού Γραμματέα του Πορτογαλικού ΚΚ και σημαίνουσας προσωπικότητας του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Χαιρέτισαν τους αγώνες των εργαζομένων σε όλο τον κόσμο, τους δρόμους που ανοίγουν για την προώθηση της συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα ενάντια στα μονοπώλια, για την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, για το σοσιαλισμό. Επιβεβαίωσαν τη διεθνιστική τους αλληλεγγύη με τους λαούς της Παλαιστίνης, της Συρίας και της ευρύτερης περιοχής, με το λαό της σοσιαλιστικής Κούβας, με όλους τους λαούς που είναι αντιμέτωποι με ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, πόλεμο, εκβιασμούς και επεμβάσεις. Εκφράσανε την υποστήριξή τους στα Κομμουνιστικά κι Εργατικά Κόμματα που δρουν σε συνθήκες παρανομίας, αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή, αντικομμουνιστικές διώξεις και περιορισμούς.

Ανταλλαγή πείρας
Στη Συνάντηση έγινε ανταλλαγή πείρας και απόψεων σχετικά με την εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης, τις ανακατατάξεις στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και τους κινδύνους ευρύτερων ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, την πορεία της ταξικής πάλης και τα καθήκοντα που απορρέουν για τους κομμουνιστές.

Η Συνάντηση ανέλυσε βασικές πλευρές των διεθνών εξελίξεων στο φόντο της κρίσης του καπιταλισμού που συνεχίζει να εκδηλώνεται με οξύτητα για 6ηχρονιά και βαθαίνει. Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα εκτίμησαν πως πρόκειται για μια κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, που εκφράζει την ένταση των αντιθέσεων του καπιταλισμού, ιδιαίτερα της βασικής του αντίθεσης ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και την ατομική της ιδιοποίηση, υπογραμμίζει τον ιστορικά ξεπερασμένο και απάνθρωπο χαρακτήρα του καπιταλιστικού συστήματος.

Παράλληλα, επιτείνονται οι ανακατατάξεις στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με βασικό στοιχείο την υποχώρηση των ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνίας έναντι ανερχόμενων καπιταλιστικών δυνάμεων, γεγονός που οδηγεί σε μεγάλη όξυνση των ανταγωνισμών και αντιθέσεων ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, στον Περσικό Κόλπο, στην Κασπία Θάλασσα, στην Αφρική και τις περιοχές του Νότιου Ειρηνικού.

Κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Συνάντησης εκφράστηκαν διαφορετικές γνώμες για τη φύση των αντιθέσεων μεταξύ εδραιωμένων και ανερχόμενων καπιταλιστικών δυνάμεων. Ορισμένα κόμματα θεωρούν ότι οι αντιθέσεις αυτές λειτουργούν προς όφελος των λαών και της πάλης τους. Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα εκτίμησαν ότι πρόκειται για αντιθέσεις μεταξύ χωρών με ισχυρή μονοπωλιακή βάση, όπου κυριαρχούν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να λάβει το μέρος καμίας αστικής τάξης στο μεταξύ τους ανταγωνισμό.

Διαφορετικές εκτιμήσεις
Υπήρξαν αποκλίνουσες εκτιμήσεις και για τη φύση των εξελίξεων στη Λατινική Αμερική. Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα σημείωσαν πως η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι αντιλαϊκή και σε αυτή την περιοχή, ότι δεν μπορεί αστικές κυβερνήσεις και μάλιστα ισχυρών καπιταλιστικών δυνάμεων, που μετέχουν στους G20, να δίνουν ώθηση στην αντιιμπεριαλιστική πάλη. Η συζήτηση αυτή επεκτείνεται και στη στάση απέναντι στις διάφορες διακρατικές καπιταλιστικές ενώσεις, που έχει τις ρίζες της σε διαφορετικές αντιλήψεις. Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα επισήμαναν ότι ο ιμπεριαλισμός σύμφωνα με τη λενινιστική θεωρία είναι το τελευταίο κι ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού και δεν περιορίζεται μόνο στην επιθετική εξωτερική πολιτική, που ασκούν ισχυρά καπιταλιστικά κράτη. Σημείωσαν ότι η απόσπαση οικονομίας - πολιτικής οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και υπογράμμισαν ότι τα γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού απορρέουν από τη φύση του ως μονοπωλιακού καπιταλισμού, ως καπιταλισμού που σαπίζει. Αναπτύσσεται η διαπάλη γύρω από τις διάφορες εκδοχές της αστικής διαχείρισης, για τον επιμερισμό της ζημιάς από την απαξίωση και καταστροφή κεφαλαίων. Ανεξάρτητα όμως από τη μορφή της αστικής διαχείρισης, ο στόχος παραμένει η αύξηση του ποσοστού κέρδους μέσω της έντασης του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και της μεγαλύτερης συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου σε βάρος των μικροπαραγωγών σε πόλη και χωριό, των λαϊκών στρωμάτων. Το βάθος της κρίσης και οι δυσκολίες στη διαχείρισή της επιτείνουν την επιθετικότητα του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων. Δυναμώνουν ο αυταρχισμός, η κρατική καταστολή, ο αντικομμουνισμός. Χτυπιούνται δημοκρατικά και κυριαρχικά δικαιώματα. Αντιδραστικοποιούνται συνολικά τα αστικά πολιτικά συστήματα, δυναμώνουν οι προσπάθειες για τη θωράκιση και αναμόρφωσή τους. Σε αυτό το πλαίσιο και ενόσω το εργατικό επαναστατικό κίνημα δεν έχει περάσει στην αντεπίθεση επανεμφανίζονται ή και ενδυναμώνονται φασιστικές δυνάμεις, καθώς και άλλες σκοταδιστικές τάσεις.

Αποκλίνουσες απόψεις υπήρξαν στο θέμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», στο θέμα των μεταρρυθμίσεων στο έδαφος του καπιταλισμού. Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα σημείωσαν ότι δεν πρέπει να συγχέονται οι συγκεκριμένοι αντιμονοπωλιακοί αντικαπιταλιστικοί στόχοι πάλης του εργατικού κινήματος με μια μεταρρυθμιστική στρατηγική, που δήθεν θα «εκδημοκρατικοποιήσει» και θα μετασχηματίσει τον καπιταλισμό και θα ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό. Εκτίμησαν πως η εργατική - λαϊκή εξουσία είναι αναγκαία προϋπόθεση για την ανατροπή της κυριαρχίας των μονοπωλίων και των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Ανάγκη η αντιπαράθεση με τη σοσιαλδημοκρατία και τον οπορτουνισμό
Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα σημείωσαν την ανάγκη αντιπαράθεσης με τη σοσιαλδημοκρατία και τόνισαν ότι δίχως την πάλη και κατά του οπορτουνισμού ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού είναι «κενό γράμμα».

Επιπλέον, ανέδειξαν τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης και σημείωσαν ότι ιστορικά πίσω από τα «εθνικά μοντέλα» και την «πολυμορφία των δρόμων για το σοσιαλισμό» κρύβονταν σοβαροί κίνδυνοι για απομάκρυνση από τις αρχές της κοσμοθεωρίας μας.

Το ΚΚΕ κι άλλα κόμματα υπογράμμισαν την αναγκαιότητα ισχυροποίησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, της ενίσχυσης του ταξικού εργατικού κινήματος. Τόνισαν την αναγκαιότητα κι επικαιρότητα του σοσιαλισμού, που αποτελεί τη μόνη πραγματική εναλλακτική διέξοδο για τους λαούς.

Επιπλέον, εκτίμησαν ότι η ενότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος δεν μπορεί να επιτευχθεί στη βάση του ελάχιστου κοινού παρονομαστή μεταξύ των κομμάτων, αλλά στη βάση που υπαγορεύει η όξυνση της ταξικής πάλης για το σοσιαλισμό, η υπεράσπιση του μαρξισμού - λενινισμού και της προσφοράς του σοσιαλισμού, η ανάγκη διαμόρφωσης ενιαίας επαναστατικής στρατηγικής ενάντια στον καπιταλισμό.

Η 15η Διεθνής Συνάντηση των Κομμουνιστικών Κομμάτων κατέληξε σε ένα πλαίσιο κοινών δράσεων, που μπορούν να αναπτύξουν από κοινού τα ΚΚ, ενώ κατατέθηκαν κι ορισμένα ψηφίσματα για διάφορα ζητήματα.

Αποφασίστηκε ακόμη η διεύρυνση και με άλλα κόμματα της Ομάδας Εργασίας, που ασχολείται με την προετοιμασία αυτών των Διεθνών Συναντήσεων, η οποία πλέον αποτελείται από τα εξής κόμματα:

Κόμμα Εργασίας Βελγίου, ΚΚ της Βραζιλίας, ΚΚ Κούβας, ΚΚΕ, ΚΚ Ινδίας, ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικό), ΚΚ Ισημερινού, ΚΚ Ισπανίας, Λιβανέζικο ΚΚ, ΚΚ Ουκρανίας, Νοτιοαφρικανικό ΚΚ, Πορτογαλικό ΚΚ, ΚΚ Ρωσικής Ομοσπονδίας, Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, ΚΚ Τουρκίας, ΚΚ Βοημίας - Μοραβίας (Τσεχία).

ΤΜΗΜΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Ριζοσπάστης

Τα Κόμματα που έλαβαν μέρος
Κομμουνιστικό Κόμμα Αζερμπαϊτζάν, Κομμουνιστικό Κόμμα Αιγύπτου, Αλγερινό Κόμμα για Δημοκρατία και Σοσιαλισμό, Κομμουνιστικό Κόμμα Αργεντινής, Κομμουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας, Κόμμα Εργατών Βελγίου, Βραζιλιάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Βραζιλίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας, Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Ενοποιημένο Κομμουνιστικό Κόμμα Γεωργίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Γουαδελούπης, Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα Γουιάνας, Κομμουνιστικό Κόμμα στη Δανία, Κομμουνιστικό Κόμμα Δανίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Εκουαδόρ, Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ, Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (μαρξιστικό), Κόμμα Τουντέχ του Ιράν, Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Ιρλανδίας, Κόμμα Εργατών Ιρλανδίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ, Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών, Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας, Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας, Κόμμα των Κομμουνιστών της Καταλονίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Καναδά, Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, Κολομβιανό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κόμμα Εργατών Κορέας, Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας, Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού Κύπρος, Λαϊκό Επαναστατικό Κόμμα του Λάος, Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Λευκορωσίας, Λιβανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου, Κομμουνιστικό Κόμμα Μάλτας, Κομμουνιστικό Κόμμα Μεξικού, Κόμμα των Κομμουνιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, Δημοκρατικό Προοδευτικό Βήμα Μπαχρέιν, Κομμουνιστικό Κόμμα Νορβηγίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Νότιας Αφρικής, Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Ολλανδίας, Ουγγρικό Εργατικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας, Ενωση Κομμουνιστών Ουκρανίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Ουρουγουάης, Κομμουνιστικό Κόμμα Πακιστάν, Παλαιστινιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κόμμα του Λαού της Παλαιστίνης, Κόμμα του Λαού του Παναμά, Περουβιανό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας, Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κόμμα Σοσιαλιστικής Συμμαχίας Ρουμανία, Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας, Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, Ενωση Κομμουνιστικών Κομμάτων - ΚΚΣΕ, Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ενωσης, Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας, Σουδανέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Σρι Λάνκα, Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Τατζικιστάν, Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, Εργατικό Κόμμα (ΕΜΕΠ) Τουρκία, Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας Μοραβίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Φιλανδίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής.
Ριζοσπάστης

4 σχόλια:

  1. άσχετο με το θέμα αλλα έγινε χαμός και στα δύο http://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/31929/kriti-protofanis-proseleysi-stin-theatriki-parastasi-i-agia-ioanna-ton#/0,http://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/31929/kriti-protofanis-proseleysi-stin-theatriki-parastasi-i-agia-ioanna-ton#/0

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Επιπλέον, ανέδειξαν τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης και σημείωσαν ότι ιστορικά πίσω από τα «εθνικά μοντέλα» και την «πολυμορφία των δρόμων για το σοσιαλισμό» κρύβονταν σοβαροί κίνδυνοι για απομάκρυνση από τις αρχές της κοσμοθεωρίας μας."

    Καλα, οτι τα ειπαν αυτα στη μουρη αντιπροσωπων του ΚΚ Κινας και του ΚΕ Κορεας, ε ρησπεκτ.

    Θα ειχε εν γενει πολυ ενδιαφερον αν περιεγραφε το αρθρο ποια κομματα πηραν ποιες θεσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα υπάρξει συνέχεια, σίγουρα στην ΚΟΜΕΠ πρώτα από όλα.Είναι πολύ σημαντικό το κομμάτι της διεθνούς διαπάλης στους κόλπους των ΚΚ.

      Διαγραφή
  3. Η ΕΕ πλέον είναι πολύ μπανάλ, γιαυτό και οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της κοινωνικής δημοκρατικής αλλαγής έχουν προσανατολιστεί στις ΗΠΑ: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/11/2013_529219

    ΑπάντησηΔιαγραφή