Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Με ποια τάξη στο τιμόνι, με ποια μέσα, για ποιο σκοπό; (ΙI)

"Με ποια μέσα;": Πρόκειται για ένα ερώτημα που άμεσα μας οδηγεί σε τριών ειδών διακρίσεις, οι οποίες είναι όλες αστικές στην καταγωγή τους και εφράζουν την αστική ιδεολογική οπτική. Οι διακρίσεις αυτές είναι μεταξύ "κοινοβουλευτικών" και "εξωκοινοβουλευτικών" μέσων, "νόμιμων" και "παράνομων" μέσων, και "ειρηνικών" και "ένοπλων" μέσων.

Τα αστικά κόμματα περηφανεύονται ότι υποστηρίζουν τα κοινοβουλευτικά, νόμιμα και ειρηνικά μέσα και κατηγορούν τα εργατικά κόμματα ότι δεν αποκηρύσσουν τα εξωκοινοβουλευτικά, παράνομα και ένοπλα μέσα. Αλλά βέβαια, η αστική τάξη με τον τρόπο αυτό απλώς επαίρεται για την εξουσία της και συγχέει αυτή την έπαρση με κάποιο δήθεν αντικειμενικό ηθικό κριτήριο. 


Διότι πρώτα απ' όλα όλες αυτές οι διακρίσεις εξαρτώνται ήδη από το θεσμικό και δικαιϊκό πλαίσιο που θέσπισε η ίδια η αστική τάξη. Το κοινοβούλιο είναι θεσμός της αστικής τάξης, σχεδιασμένος για να υπηρετεί ως μέσο τα δικά της συμφέροντα. Το ίδιο και ολάκερη η πολιτική ζωή (εκλογές, προεκλογικές υποσχέσεις, προβολή κομματικών θέσεων, διακομματικές συζητήσεις, συνέδρια, κλπ) που έχει ως πυρήνα της την κοινοβουλευτική θέση. Συνεπώς δεν είναι καμιά αρετή να υποστηρίζεις πως όλα τα κόμματα πρέπει να αγωνίζονται στο πεδίο που εσύ έχεις δημιουργήσει για να υπηρετείς τα δικά σου συμφέροντα. Είναι απλώς μέσο επιβολής αυτών των συμφερόντων. Το εργατικό κόμμα είναι αδύνατο να απορρίψει τα εξωκοινοβουλευτικά μέσα, διότι είναι αδύνατο να δεχτεί το απόλυτο της κυριαρχίας του πολιτικού θεσμού που θέσπισε η αντίπαλη τάξη. Η αποκήρυξη της εξωκοινοβουλευτικής δράσης (απεργίες, πορείες, συλλαλητήρια, παραστάσεις διαμαρτυρίας, κλπ), ισοδυναμεί με απόλυτη υποταγή στην αστική πολιτική εξουσία.

Τα "νόμιμα" μέσα, απ' την άλλη, είναι "νόμιμα" σύμφωνα με τις αποφάσεις της κυρίαρχης τάξης, που ελέγχει τόσο την νομοθετική όσο και τη δικαστική εξουσία. Ελέγχοντάς τις, είναι ανά πάσα στιγμή σε θέση να αναθεωρήσει νόμους που την παρεμποδίζουν στη βάση νέων συνθηκών, να εισάγει νέους, να εξουδετερώσει έναν νόμο που την παρεμποδίζει με έναν  δεύτερο νόμο, να εκμεταλλευτεί τις αντιφάσεις που η ίδια δημιουργεί στο δικαϊκό εποικοδόμημα ώστε να εκμεταλλευτεί "παραθυράκια", δηλαδή περιθώρια ελιγμών. Η δυνατότητα του εργατικού κόμματος να εκμεταλλευτεί τα περιθώρια της νόμιμης δράσης εξαρτάται πάντα από την βούληση της κυρίαρχης τάξης να εκχωρήσει αυτή τη δυνατότητα, και η βούληση αυτή έχει αυστηρά όρια, άμεσα συναρτώμενα με την απειλή απώλειας της εξουσίας.

Είναι, τέλος, αστείο να μιλούμε για "ειρηνική" και "ένοπλη" δράση ως αντίθετα μεταξύ τους πράγματα από τη στιγμή που και ο τελευταίος αστός κοινωνιολόγος δέχεται τη ρήση του Βέμπερ ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας (το μονοπώλιο, δηλαδή, της βίας που είναι σύμφωνη με τη βία, αφού η βία --και όχι ο...βιβλικός Θεός-- είναι επίσης η δύναμη που θεσπίζει τον νόμο, και άρα και το νόμιμο· ο διαρκώς αναφερόμενος "ορισμός" του Βέμπερ είναι απλώς άσκηση στην κενή περιεχομένου ταυτολογία). Στην πράξη, η βεμπερική αρχή απλά σημαίνει ότι τα αστικά κόμματα λειτουργούν "νόμιμα" επειδή εκχωρούν τη χρήση της βίας στο ίδιο το αστικό κράτος, δηλαδή στην πολιτική εκείνη δύναμη της οποίας αποτελούν απλές επιμέρους εκφάνσεις. Η κατασταλτική δράση του αστικού κράτους είναι βεβαίως ένοπλη, στηρίζεται στην ισχύ των όπλων κάθε φορά που αυτό επιβάλλεται από την αριθμητική δύναμη του αντιπάλου του κράτους, την οργάνωση ή την αποφασιστικότητά του -- και ορισμένες φορές, για καθαρά προληπτικούς λόγους. Έτσι, τα αστικά κόμματα εμφανίζουν τον εαυτό τους ως αμέτοχα της πολιτικής βίας που ασκεί το κράτος, απλά και μόνο επειδή δεν έχουν τα ίδια την ανάγκη να οργανώσουν αυτή τη βία, απλώς --αν βρίσκονται στην κυβέρνηση-- να της επιτρέψουν να ασκηθεί· και εμφανίζονται αμέτοχα της οικονομικής βίας, απλά και μόνο επειδή δεν οργανώνουν τα ίδια τους μηχανισμούς της στην καπιταλιστική οικονομία αλλά απλώς εξασφαλίζουν την πολιτική και νομοθετική υπεράσπιση και διαιώνιση αυτών των μηχανισμών.

Ακόμα και έτσι όμως, η πρόκριση των κοινοβουλευτικών, νόμιμων, και ειρηνικών μέσων εξαρτάται από τις συνθήκες απέναντι στις οποίες βρίσκεται η αστική τάξη· αν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην ταξική πάλη είναι ανυπέρβλητες, αν φτάσει σε μεγάλες εσωτερικές αντιφάσεις που δεν μπορεί να επιλύσει ειρηνικά, αν, ακόμα, θέλει απλώς να προλάβει καταστάσεις, η αστική τάξη --τμήματά της-- καταλύουν το αστικό Σύνταγμα, διαλύουν το αστικό κοινοβούλιο, διενεργούν πραξικοπήματα, εξαπολύουν τον στρατό κατά των πολιτών της χώρας. Το έχουν κάνει πάμπολλες φορές σε πάρα πολλές χώρες, και θα συνεχίσουν να το κάνουν. Η περίφημη "κατάσταση εξαίρεσης" δεν είναι τόσο μια κατάσταση άρσης του νόμου, όσο είναι μια κατάσταση αποκάλυψης της αποκλειστικής πηγής της δύναμής του, δηλαδή της βίας. Το "εξαιρετικό" είναι κατά βάση η απροκάλυπτη έκφραση του συγκροτητικού του δικαίου χαρακτήρα της (ταξικής) βίας.

Με δεδομένα όλα αυτά, το εργατικό κόμμα, νοούμενο ως κόμμα της εργατικής τάξης, δεν μπορεί υπό καμία περίσταση να υποστασιοποιεί και να απολυτοποιεί τον διαχωρισμό μεταξύ κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών, νόμιμων και παράνομων, ειρηνικών και ένοπλων μέσων. Ο διαχωρισμός αυτός είναι αναγκαστικά διαχωρισμός τακτικής ανάλογα με την εθνική και διεθνή πορεία της ταξικής πάλης, όπως είναι και για την αστική τάξη και τα δικά της κόμματα. Αντιστρόφως, η σταδιακή συρρίκνωση της χρήσης εξωκοινοβουλευτικών μέσων, η αποκήρυξη της παράνομης δράσης, η αποκήρυξη της ένοπλης δράσης από θέση αρχής και στο όνομα του "ειρηνικού περάσματος" στο σοσιαλισμό, είναι πάντα διακριτικά χαρακτηριστικά της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή της υπαγωγής της εργατικής τάξης στην κυριαρχία ενός τμήματος της αστικής, και με στόχο την καλύτερη διαπραγμάτευση (δια του "εκβιασμού") των συμφερόντων της δεύτερης (και μόνο δευτερευόντως και υπό προϋποθέσεις της πρώτης) απέναντι στο μεγάλο κεφάλαιο. Όταν τέτοιου είδους διαχωρισμοί υποστασιοποιούνται στους κόλπους κόμματος της εργατικής τάξης, τότε έχουμε να κάνουμε με εκφάνσεις του οπορτουνισμού, και συνεπώς με διείσδυση φορέων των συμφερόντων της αστικής τάξης στο τιμόνι του εργατικού κόμματος -- και δεν εννοούμε απλώς στην στενά (βασικά αστικά) νοούμενη "ηγεσία."

Όπως είναι προφανές, η επιλογή ή η απαγόρευση μέσων είναι άμεση συνάρτηση του σκοπού, με τον ίδιο τρόπο που είναι επίσης άμεση συνέπεια του ποια τάξη βρίσκεται στο τιμόνι ενός κόμματος ή κινήματος.

12 σχόλια:

  1. Πριν 7 μήνες σε άλλο ιστολόγιο διεξήχθη μια συζήτηση μέσω σχολίων μεταξύ ενός τύπου (nick name: dimele) και άλλων αναγνωστών [ http://antigeitonies.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3.html ], με αντικείμενο -απ ό,τι συμπέρανα- αν η εργατική τάξη έχει τα χαρακτηριστικά να είναι το επαναστατικό υποκείμενο και γενικότερα πως ποτέ η κάθε φορά "κατώτερη από όλες τις υποτελείς τάξεις", τάξη ενός κοινωνικού οικονομικού σχηματισμού δεν έχει τέτοιες ικανότητες.

    Ορισμένες από τις τοποθετήσεις του με προβλημάτισαν ως προς το πώς θα έπρεπε να απαντηθούν μιας και οι απαντήσεις που έπαιρνε από τους υποστηριχτές του εν λόγω ιστολόγιου δεν ήταν και οι επαρκέστερες...

    Παραθέτω με δική μου την ευθύνη της επιλογής, τις βασικότερες θέσεις του, όπως εγώ νομίζω ότι έχει:

    "" Κάποτε ήταν η δουλοκτητική κοινωνία, με δύο κύριες και αντίπαλες τάξεις. Απ τη μια οι ελεύθεροι και αφέντες δούλων και απ την άλλη οι δούλοι. Αυτή η κοινωνία άλλαξε, ανατράπηκε, σταδιακά αποδομήθηκε (πείτε ό,τι θέλετε) και έγινε φεουδαρχική επειδή συνειδητοποίησαν την κατάστασή τους και τα αίτιά της οι δούλοι ή κάποιο ξεχωριστό τμήμα τους και το πέτυχαν συγκρουόμενοι με την κυρίαρχη τάξη;...
    Η φεουδαρχική είχε κι αυτή δύο κύριες και αντίπαλες τάξεις. Απ τη μια οι φεουδάρχες μεγαλογαιοκτήμονες και απ την άλλη οι δουλοπάροικοι. Αυτή η κοινωνία άλλαξε, ανατράπηκε, σταδιακά αποδομήθηκε (πείτε ό,τι θέλετε) και έγινε καπιταλιστική επειδή συνειδητοποίησαν την κατάστασή τους και τα αίτιά της οι δουλοπάροικοι ή κάποιο ξεχωριστό τμήμα τους και το πέτυχαν συγκρουόμενοι με την κυρίαρχη τάξη;....
    Η καπιταλιστική έχει κι αυτή δύο κύριες και αντίπαλες τάξεις. Απ τη μια οι καπιταλιστές ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής κι απ την άλλη οι προλετάριοι μισθωτοί εργάτες.
    Αν στις δύο προηγούμενες ερωτήσεις, η απάντηση είναι "όχι" τότε τί διδάσκει η ιστορία;
    Ότι μια κοινωνία δεν αλλάζει, ανατρέπεται ή αποδομείται σταδιακά χάρη στη συνειδητοποίηση από μέρους τής κάθε φορά κατώτερης και εκμεταλλευόμενης τάξης ούτε καν ενός φωτισμένου τμήματός της, της κατάστασής της και των αιτιών. Προς τι λοιπόν το κόλλημα με την "επαναστατική εργατική" τάξη;
    Όπως οι ιστορικά κοινωνικοί πρόγονοί τους (δούλοι και δουλοπάροικοι) έτσι και οι προλετάριοι είναι ανίκανοι (πολλοί όχι προσωπικά ως άτομα αλλά όλοι ως σύνολο δηλαδή ως τάξη) αρχικά να συνειδητοποιήσουν, στη συνέχεια να αποφασίσουν πως απαιτείται ανατροπή, μετά να καταλήξουν στον τρόπο ανατροπής και τέλος, να συμφωνήσουν μεταξύ τους στο πώς θα ναι η κοινωνία που θα αντικαταστήσει την ανατραπείσα. ""

    "" Άλλο να βάζουν το χεράκι τους οι λαοί (που σημαίνει άτομα από πολλά στρώματα και τάξεις) και άλλο να ισχυρίζεται ο μαρξιστής λενινιστής ότι η εργατική τάξη είναι το υποκείμενο της επανάστασης. Λες και είναι αδιάβαστος από ιστορία, η οποία μας διδάσκει: Καμιά κοινωνία δεν αλλάζει, ανατρέπεται ή αποδομείται σταδιακά επειδή δήθεν συνειδητοποίησε η κάθε φορά κατώτερη και εκμεταλλευόμενη τάξη, την κατάστασή της και τα αίτιά της. ""

    "" Η μελέτη λοιπόν της Ιστορίας [...] διδάσκει ότι: Ουδέποτε η πλέον καταπιεσμένη τάξη του πάτου μιας κοινωνικής διαστρωμάτωσης, κατάφερε να συνειδητοποιήσει τις πραγματικές αιτίες της κυριαρχούμενης και εκμεταλλευόμενης θέσης της.
    Μας διδάσκει επίσης ότι: Όσο λιγότερο απάνθρωπη είναι η θέση της, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να κάνει βήματα προς τη χειραφέτησή της. Οι σημερινοί προλετάριοι των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών είναι σε καλύτερη μοίρα απ τους αντίστοιχους του 19ου αιω. κι αυτοί από τους δουλοπάροικους κι αυτοί από τους δούλους.
    Τι ζητά ο μέσος σημερινός προλετάριος; ό,τι κι ο κάθε μέσος σημερινός μικροαστός και μεγαλοαστός. Την καλυτέρευση της θέσης του σε συνθήκες όμως, σχετικής ασφάλειας και κατά το δυνατόν ελάχιστης αβεβαιότητας. Με αυτά τα τελευταία δύο, μας αρέσει πολύ να παίζουμε! Πείσε τον κόσμο πως αν κάνει το άλφα θα είναι αβέβαιο το μέλλον του και είναι έτοιμος να ξεχάσει πως, αυτό ακριβώς το παρόν του είναι που πλέει στη θάλασσα της αβεβαιότητας! ""

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. συνεχ.
    "" Άλλο να ισχυρίζεται κανείς πως τα σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν είχαν ως επίκεντρο την εργατική τάξη και την πολιτική της πάλη (άσε που δεν είχαν όλα την εργ. τάξη ως επίκεντρο) κι άλλο να τη θεωρεί επαναστατική πρωτοπορία. Δεν διαφωνώ ως προς το πρώτο αλλά ως προς το δεύτερο και υπάρχουν επιχειρήματα για τους λόγους που η πιο κάτω στην κοινωνική πυραμίδα -από τις υποτελείς τάξεις- δεν μπορεί να ηγεμονεύσει. ""

    "" Ένα από τα πράγματα που γνωστοποίησα είναι πως ουδέποτε στην ιστορία δεν περάσαμε από ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα σε ένα άλλο επειδή δήθεν συνέβησαν τα εξής:
    α. Η κατώτερη από όλες τις υποτελείς τάξεις (π.χ. οι δούλοι στις δουλοκτητικές και οι δουλοπάροικοι στις φεουδαρχικές κοινωνίες) συνειδητοποίησε τη θέση της, έγινε δηλαδή από "τάξη καθ εαυτή" μια 'τάξη για τον εαυτό της".
    β. Οργανώθηκε και με πρωτοπορία κάποια δικά της τμήματα, από τη δική της δηλαδή τάξη, πολέμησε για την ανατροπή.
    γ. Εγκατέστησε τις βάσεις του νέου κοινωνικοικονομικού συστήματος με όποιες δυσκολίες και το έκανε να σταθεί στα πόδια του και να επιβιώσει έως την ανατροπή του από ένα καινούργιο. ""

    "" Ένα από τα πράγματα που γνωστοποίησα είναι πως ουδέποτε στην ιστορία δεν περάσαμε από ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα σε ένα άλλο επειδή δήθεν συνέβησαν τα εξής:
    α. Η κατώτερη από όλες τις υποτελείς τάξεις (π.χ. οι δούλοι στις δουλοκτητικές και οι δουλοπάροικοι στις φεουδαρχικές κοινωνίες) συνειδητοποίησε τη θέση της, έγινε δηλαδή από "τάξη καθ εαυτή" μια 'τάξη για τον εαυτό της".
    β. Οργανώθηκε και με πρωτοπορία κάποια δικά της τμήματα, από τη δική της δηλαδή τάξη, πολέμησε για την ανατροπή.
    γ. Εγκατέστησε τις βάσεις του νέου κοινωνικοικονομικού συστήματος με όποιες δυσκολίες και το έκανε να σταθεί στα πόδια του και να επιβιώσει έως την ανατροπή του από ένα καινούργιο.""

    "" Προς όσους φίλους γράφουν για Οκτωβριανή Επανάσταση ή όποια άλλη.
    Μην κουράζεστε, είπα πουθενά ότι δεν μπορεί να ξεκινήσει η επαναστατική διαδικασία με μεγάλη συμμετοχή (πείτε και πλειοψηφία αν αυτό σας ικανοποιεί) της κατώτατης τάξης;
    [...]
    Αν κάποιος είναι σε μια οικογένεια με 5 αδέλφια και δυο γονείς και το καλοκαίρι που πέρασε πήρε ο μπαμπάς τα 2 αδέλφια και πήγαν για 10 μέρες σε ένα νησι για διακοπές ενω η μαμά με τα άλλα παιδιά έμειναν σπίτι, θα έλεγε ποτέ "το καλοκαίρι που πέρασε πήγαμε οικογενειακώς διακοπές";
    θα έλεγε κάποιος από όλους εμάς πως η οικογένεια αυτή πήγε διακοπές;
    Από πού κι ως πού προκύπτει ότι η εργ. τάξη επαναστάτησε τότε και τότε και τότε; στην καλύτερη ένα μικρό ή μεγάλο τμήμα της και ποτέ από μόνο του. Ποτέ.

    Τι χαρακτηρίζει μια κατώτατη τάξη; πολλά. Κάποια σημαντικά για την κουβέντα μας είναι:

    α. Βαθειά εντυπωμένο στην ψυχοσύνθεση των περισσότερων μελών της, ένα αίσθημα ανικανότητας, ανικανότητας προσωπικών δυνατοτήτων, για κάτι το σπουδαιότερο από μια σχετική καλυτέρευση της κατάστασής της.

    β. Μια εξίσου βαθειά εδραιωμένη πίστη αναπόφευκτου και μοιραίου για την κατάστασή τους, κάτι σαν "έτσι είναι η ζωή", "αφού έτσι το θελε η μοίρα" κ.α. παρόμοια ευεργετικά για τους αξιοθαύμαστους εκμεταλλευτές τους.

    γ. Φόβος (πάντα μου άρεσαν οι αναλύσεις περί δημιουργίας κοινωνικής φοβίας από τις άχρηστες για σας κοινωνιοψυχολογικές επιστήμες και οι έρευνες των επίσης άχρηστων για σας, αστικών νευροεπιστημών στους τομείς της μαζικής ψυχολογίας και του χειρισμού κρίσεων). Φόβος διπλός:
    γ1. φόβος τιμωρίας από ενδεχόμενη αποτυχία και ευρύτερων συνεπειών στην προσωπική και οικογενειανή επιβίωση από τον Στιγματισμό.
    γ2. φόβος ανασφάλειας. Τί θα συμβεί αν παρεμπιπτόντως πετύχουμε και τους ανατρέψουμε; "Πώς θα ζήσουμε χωρίς βαρβάρους;" όπως λέει κι ο ποιητής.
    Αυτό το δεύτερο είδος φόβου είναι και αποτέλεσμα άγνοιας, ελλειπούς γνώσης της Οικονομίας, της Πολιτικής, της Ιστορίας.

    συνεχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. δ. Ειδικά για τους προλετάριους -τα άλλα ισχύουν και για κάθε άλλη κατώτατη υποτελή τάξη σε κάθε κοινωνικό σύστημα- η ίδια η θέση τους στην παραγωγική διαδικασία και ο "βασικός τύπος προσωπικότητας που αντιστοιχεί" στη θέση αυτή και που αν δεν ικανοποιείται εξαρχής από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας κάποιων εργατών, φροντίζει η αξιοθαύμαστη (όντως κάνει και τέτοια θαύματα) κεφαλαιοκρατική τάξη να τον δημιουργεί. ""

    "" [...] έφτασα στο σημείο δ που αφορά αποκλειστικά στην κατώτερη από τις υποτελείς τάξεις του καπιταλισμού, δηλαδή την εργατική τάξη. Αυτά που θα γράψω προκύπτουν από τη θέση της στην παραγωγική διαδικασία, από την οποία -με τη σειρά του- προκύπτει και ο αντίστοιχος "βασικός τύπος προσωπικότητας" που αντιστοιχεί στη θέση αυτή.

    Τι μας λέει η επιστήμη της Κυβερνητικής στο θέμα αυτό;
    Όπως ξέρουμε, ο τρόπος παραγωγής συνίσταται από τη δομή της παραγωγής και το ανθρώπινο και εξωανθρώπινο υλικό που διαρθρώνεται σε αυτή τη δομή. Συνεπώς απαιτείται ανθρώπινο προσωπικό για να επανδρώσει τα διαρθρωτικά πόστα και τους λειτουργικούς ρόλους του τρόπου παραγωγής και τα οποία πόστα και ρόλοι υλοποιούνται στις παραγωγικές μονάδες.
    Ως γνωστόν κάθε παραγωγική μονάδα είναι και ένας κυβερνητικός οργανισμός, έτσι τα πόστα και οι ρόλοι που εκείνη προβλέπει, μπορούν να περιγραφούν με κυβερνητικούς όρους.

    Μια παραγωγική μονάδα λοιπόν, χρειάζεται:
    α) Έναν στόχο. Αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από το ίδιο το προιόν (ποσότητες, ποιοτικές προδιαγραφές κλπ)
    β) Έναν αισθητήρα, που εκτιμά κάθε τι σχετικό με το στόχο της μονάδας.
    γ) Έναν κυβερνήτη, που αποφασίζει μια συγκεκριμένη δράση στη βάση της πληροφορίας που πήρε απο τον αισθητήρα και του στόχου της μονάδας.
    δ) Έναν τελεστή, που θα εκτελέσει την απόφαση του κυβερνήτη.

    Το κυβερνητικό υπόδειγμα επιβάλλει κάποια καθήκοντα πάνω στους φορείς των πόστων και των ρόλων τους.

    Έτσι ο αισθητήρας
    α)Πρέπει να είναι ικανός να αισθανθεί και να σημειώσει κάθε πιθανή αλλαγή στο σχετικό περιβάλλον π.χ πρέπει να μην είναι τυφλός ή να μην κοιμάται όταν υποτίθεται πρέπει να βλέπει.
    β) Αν υποθέσουμε πως δεν είναι τυφλός και δεν κοιμάται, πρέπει να μην ομφαλοσκοπεί ή διαλογίζεται αλλά να κοιτάζει και μάλλιστα όχι
    οτιδήποτε αλλά μόνο ότι είναι σχετικό με το στόχο του κυβερνητικού οργανισμού.

    Ο κυβερνήτης πρέπει:
    α) Να έχει κατα νού πάντοτε το στόχο του κυβερνητικού οργανισμού.
    β) Να είναι ικανός να αποτιμήσει και να λογαριάσει την πληροφορία που έλαβε απο τον αισθητήρα και να απασχοληθεί πραγματικά με αυτό.
    γ) Να αποφασίσει κάποια δράση ή αδράνεια στο φώς αυτής της πληροφορίας και του δεδομένου στόχου.

    Ο τελεστής πρέπει:
    α) Να μπορεί να εκτελέσει την αποφασισθείσα δράση.
    β) Πραγματικά να την εκτελέσει.

    Όταν λοιπόν, ο κυβερνητικός οργανισμός αποτελείται απο ανθρώπους (όπως συμβαίνει σε μία παραγωγική μονάδα) η πλήρωση αυτών των καθηκόντων δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Είναι ανοιχτή σε δοκιμή και απόδειξη όπως και η επιτυχία του κυβερνητικού οργανισμού.
    Ο "βασικός τύπος προσωπικότητας" είναι ο άνθρωπος που πληροί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα καθήκοντα που του θέτει ο ρόλος τον οποίο ενσαρκώνει στον τρόπο παραγωγής και στη συγκεκριμένη παραγωγική μονάδα στην οποία ανήκει. Αφού ο τρόπος παραγωγής πρέχει την πραγματική βάση πάνω στην οποία εδράζονται οι άλλες κοινωνικές δραστηριότητες, ο "βασικός τύπος προσωπικότητας" εκτείνει τα χαρακτηριστικά που αποδεικνύονται επιτυχή κατά την παραγωγή και στις άλλες σφαίρες της κοινωνικής δραστηριότητας.
    συνεχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. [...]Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι μια παραλλαγή της πυραμιδοειδούς δομής βάθους μιας κοινωνίας καταπίεσης και εκμετάλλευσης.
    [Πυραμιδοειδής κυβερνητικός οργανισμός: Ενας ή ελάχιστοι κυβερνήτες στην κορυφή, μερικοί αισθητήρες από κάτω και πολλοί τελεστές στη βάση της ιεραρχίας].
    Δεν θα αναφερθώ στα θετικά και αρνητικά της ιδιότητας του κυβερνήτη και του αισθητήρα από άποψη διαμόρφωσης προσωπικότητας, αλλά θα εντοπίσω ειδικά στον τελεστή.
    Είναι διαρθρωτικό πόστο που
    α) απαιτεί εκτέλεση αποφάσεων στις οποίες δεν παίρνει μέρος
    β) τις εκτελεί ανεξάρτητα με το αν συμφωνεί με το περιεχόμενό τους
    γ)συμμορφώνεται υπό το φόβο της τιμωρίας ή της απόρριψης από την παραγωγική μονάδα (απόλυση, αναγκαστική άδεια άνευ αποδοχών κλπ)
    δ)δεν απαιτεί την κατανόηση της ευρύτερης δικαιολόγησης της εντολής
    ε)και απαιτεί -για να μη μακρυγορώ- την υποταγή της προσωπικότητας του τελεστή σε μόνιμη βάση και ομοιόμορφα επαναλαμβανόμενη σχέση με την προσωπικότητα του κυβερνήτη ή και των αισθητήρων.

    Αγαπητοί μου, προσπαθήστε να κατανοήσετε τη σημασία των παραπάνω στο ζήτημα του ποιά προσωπικότητα διαμορφώνεται κάτω από τέτοιες συνθήκες. Συνθήκες τέτοιες όπου ακόμη και εάν έλειπε το στοιχείο της εκμετάλλευσης (απομύζηση υπεραξίας), η ίδια η θέση του τελεστή τείνει να δημιουργεί προσωπικότητες υποτακτικές στο "ανώτερο", φοβικές στο καινοτόμο και γι αυτό εκτονωτικών αντιδράσεων και πάντα και μόνο στο άμεσα διεκδικητικό επίπεδο. Η εργατική τάξη (και εννοώ την πλειοψηφία των μελών της) είναι η μόνη ίσως, μη επαναστατική τάξη στο καπιταλιστικό σύστημα και μάλλον η πλέον συντηρητική.
    Γι αυτό και ενώ τα μεγαλύτερα και καλύτερα μυαλά του κόσμου έπεσαν με τα μούτρα εδώ και 200 χρόνια έως και σήμερα- να την κάνουν να συνειδητοποιήσει πέντε απλά πραγματάκια, δεν τα κατάφεραν. ""

    Αυτά!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συγγνώμη, αλλά βρίσκω τα άνω απαράδεκτα. Το σχόλιο μυρίζει Σουίζι και Λούμαν. Ό,τι και να μπορεί να προσάψει κανείς στον γάλλο φιλόσοφο [πχ τις κακές παρέες], η οπτική που εκφράζει για παράδειγμα εδώ: http://www.entretemps.asso.fr/Badiou/13-14.htm
      απέχει παρασάγγες από τον ψυχολογισμό τής "κυβερνητικο-κοινωνιολογικής γένεσης τής "αυταρχικής" [=υποτελούς] προσωπικότητας που εκθέτεις στο σχόλιο.

      waltendegewalt

      Διαγραφή
    2. [αχταρμάς]η θέση του τελεστή τείνει να δημιουργεί προσωπικότητες υποτακτικές [χἀος]
      Αγαπητέ, το να τελείς αντιτίθεται στο να είσαι υποτελής. Θα προσεγγίσεις την προσωπική σου τελείωση/εκπλήρωση από αυτόν τον δρόμο που σου ανοίγω. Βέβαια, όπως μπορείς να καταλάβεις, για να τον διαβείς θα χρειαστεί πολλή δουλειά. Και να πληρώσεις κάποιον ειδικό - να ζήσουν και οι λακανίζοντες να φιλοσοφούν, να γιάνεις κι εσύ. Γουίν γουίν και χωρίς κυβερνήτες κι αισθητήρες!

      Διαγραφή
  5. waltendegewalt, πού μπορώ να βρω σχετικά με τον ψυχολογισμό τής "κυβερνητικο-κοινωνιολογικής γένεσης τής "αυταρχικής" [=υποτελούς] προσωπικότητας, που ανέφερες πριν; με ενδιαφέρει το θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @waltendegewalt

    Τώρα δηλαδή γιατί μας παραπέμπεις στα γαλλικά ;

    Αφού ο κυβερνήτης μου με έμαθε ότι είμαι απλά ένα τελεστής.
    Και σαν τελεστής , δεν ξέρω να κάνω παρά, πολύ λίγα συγκεκριμένα πράγματα που είναι και τα μόνα απαραίτητα για να παράγω τον πλούτο του κυβερνήτη μου. Και για αυτό ο κυβερνήτης μου με έμαθε μόνο αγγλικά, όχι γαλλικά.

    Όχι τίποτα άλλο, αλλά μη γνωρίζοντας γαλλικά , με κάνεις να νοιώθω -εμένα και τους ομοίους μου δηλαδή- νοιώθουμε μη επαναστατική τάξη στο καπιταλιστικό σύστημα και μάλλον η πλέον συντηρητική.

    Αντε τώρα μη τα πάρουμε,γιατί θα αποδείξουμε ότι δεν είμαστε συντηρητικοί.
    Θα επαναστατήσουμε και θα μάθουμε γαλλικά.
    Και άμα λάχει θα γίνουμε και ...αισθητήρες.

    Γιώργος-Σ.
    (Γιώργος Παύλα Σίγμα Κεφαλαίο Τελεία)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. --->Τώρα δηλαδή γιατί μας παραπέμπεις στα γαλλικά ;

      Γιατί, δηλαδής, εσύ πιστεύεις ότι τα ελληνικά των σχολίων που αντιγράφει ο Άρης δεν θέλουν μετάφραση; "Αισθητήρες"---> feelers

      Και εποπτικό υλικό για μη γλωσσομαθείς:

      http://img.tfd.com/wn/53/61D52-feeler.png

      waltendegewalt

      ΥΓ @άρης αφού σου είπα ότι τα άνω είναι απαράδεκτα, γιατί επιμένεις να σου δώσω προτάσεις "περαιτέρω αναγνώσης";

      Διαγραφή
    2. " Γιατί, δηλαδής, εσύ πιστεύεις ότι τα ελληνικά των σχολίων που αντιγράφει ο Άρης δεν θέλουν μετάφραση; "

      ΚΑΛΟΟ!!

      "...αφού σου είπα ότι τα άνω είναι απαράδεκτα, γιατί επιμένεις να σου δώσω προτάσεις "περαιτέρω αναγνώσης"; "

      Καλά βρε waltendegewalt, μη βαράς...!

      Διαγραφή
  7. Πολύ αερολογία χωρίς να λέει το βασικό.
    Στους προηγούμενους τρόπους παραγωγής η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων δεν επέτρεπε αντικειμενικά την κατάργηση των τάξεων και της εκμετάλλευσης.
    Οι Είλωτες δηλ. (αν και τελεστές του κερατά) επαναστατούσαν όποτε έβρισκαν ευκαιρία, (ήταν ο μόνιμος φόβος των Σπαρτιατών), αλλά επαναστατούσαν για να μην είναι αυτοί δούλοι, δεν έθεταν θέμα κατάργησης της δουλείας γενικά.
    Αντίθετα σήμερα η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων βοά για την δυνατότητα κατάργησης της εκμετάλλευσης και της αλλοτρίωσης.
    Αυτή η ψυχολογική αντίληψη των τάξεων συνδέεται και με την απλοϊκή και σχηματική αντίληψη για την παραγωγή στον σύγχρονο καπιταλισμό, που περιγράφεται με τους "αισθητήρες" κ.λ.π.
    Δηλ. αν οι εργάτες ΜΟΝΟ εκτελούσαν, για μία μέρα, όλη η παραγωγή θα σταματούσε.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. LEVEL 1
    Δεν υπάρχει εργατική τάξη!
    Όλοι είμαστε αστοί η μικροαστοί, όλοι κάτι έχουμε να χάσουμε εκτός από τις αλυσίδες μας...

    ΕLEVEL 2
    Εντάξει υπάρχει εργατική τάξη, αλλά είναι υποτακτική, συντηρητική και φοβική σε καινοτομίες...
    (στους τρόπους εκμετάλλευσης της).
    Μόνο επαναστατική δεν είναι κι ας έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας εμάς των αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων(ε) να της ανεβάσουμε το επίπεδο.

    LEVEL 3
    Καίγεσαι!
    Όπως και νά είναι εμείς (τα αφεντικά μας), έχουμε τα όπλα (οικονομικά, πολιτικά και κανονικά) και θα σας γ@@ήσουμε.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή