Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

"Μας ψεκάζουν": Από τον ιδεαλισμό στην ιμπεριαλιστική παράνοια (ΙI)

Κιτ επιβίωσης από την Αποκάλυψη: Όπλα εξόντωσης των άλλων για τον σύγχρονο άντρα. Από την Gerber TM.
Στο αμερικανικό History Channel, ένα τηλεοπτικό κανάλι το οποίο υποτίθεται ότι αφορά κάτι που ονομάζεται "ιστορία", μπορεί να παρακολουυθήσει κανείς πολύ λίγα ντοκυμαντέρ αστικής έστω ιστοριογραφίας· μπορεί όμως να παρακολουθήσει πάρα πολλά για τη ζώνη του λεγόμενου "απόκρυφου" ή occult. Για να περιοριστούμε στη φιγούρα του ζόμπι, το History Channel παρουσίασε το "ντοκυμαντέρ" "Οι επιθέσεις των ζόμπι είναι πραγματική δυνατότητα", το "ντοκυμαντέρ" "Ζόμπι: Μια ζωντανή ιστορία", το "ντοκυμαντέρ" "Πώς να επιβιώσετε από μια Αποκάλυψη με ζόμπι", καθώς και ένα ντοκυμαντέρ για τα "όπλα ενάντια στα ζόμπι" το οποίο δεν μπορώ να εντοπίσω, μπορώ όμως να εντοπίσω τη σελίδα εμπορευμάτων της Amazon με τίτλο "Λίστα εξοπλισμού για την επιβίωση από ζόμπι και από την Αποκάλυψη." Είναι τεράστιος πειρασμός να αναρωτηθεί κανείς τι θα έλεγε ο Χέγκελ, αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να επιστρέψει απ' τους νεκρούς (ως ζόμπι;), για την τύχη της έννοιας του Λόγου στην Ιστορία. Προφανώς, υπάρχει πλειάδα πολιτισμικών σημαδιών εκτός του ίδιου του "History Channel" ότι η "Ιστορία" (ο αμερικανικός εμφύλιος, ο Αβραάμ Λίνκολν, ο ναζισμός) μαρκετάρεται πλέον ως το αντίθετο του Λόγου, η σφαίρα αγγέλων και δαιμόνων, ηρώων των παραμυθιών, εξωγήινων, βρυκολάκων, ζόμπι και άλλων πλασμάτων της φαντασίας που πρωταγωνιστούν σε δεκάδες σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες με εξαιρετική δημοφιλία στις ΗΠΑ και όχι μόνο. 



Η θεμελιώδης σχέση της στροφής στον αποκρυφισμό και τον σκοταδισμό με το φαινόμενο του ιμπεριαλισμού δεν εξαντλείται σε όσα καταγράψαμε στο προηγούμενο μέρος, ούτε καν στις διάφορες εμμονές χιτλερικών, νεοχιτλερικών, νεοφασιστών, κλπ, με το απόκρυφο, τα σύμβολά του, κλπ. Η κουλτούρα για την οποία μιλούμε επικεντρώνεται σε βίαιες φαντασιώσεις πολέμου και αντανακλά πλήρως την κυριαρχία του επιθετικού μιλιταρισμού στην πραγματικότητα των ΗΠΑ: σκεφτείτε απλώς πόση απόσταση χωρίζει τον άνθρωπο που αγοράζει όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό για να είναι έτοιμος σε περίπτωση επίθεσης ζόμπι, από αυτόν που ανοίγει πυρ στο Κολοράντο, την Ουάσινγκτον, ή οπουδήποτε αλλού στις ΗΠΑ επειδή επηρεάστηκε από μια ταινία ή ακούει φωνές, από τον μισθοφόρο στρατιώτη που σκοτώνει στα 19 του αγνώστους στο πεδίο μάχης, στον high-tech στρατιωτικό που σκοτώνει μέσω drones, με το πάτημα ενός κουμπιού χιλιόμετρα μακριά. 

Οι παρανοϊκές φαντασιώσεις που σε ορισμένα τμήματα του κόσμου έχουν μπλεχτεί αξεδιάλυτα με την πραγματικότητα είναι προφανές ότι αποτελούν ψυχοπαθολογικού χαρακτήρα στρεβλώσεις της πραγματικότητας, αλλά είναι εξίσου προφανές ότι προάγονται ενεργά "από τα πάνω", διαχέονται από ΜΜΕ στα χέρια πολυεθνικών, και λειτουργούν ως μέσα μετάθεσης των αγωνιών των ανθρώπων απέναντι σε έναν κόσμο που ούτε καταλαβαίνουν ούτε νιώθουν πως μπορούν να ελέγξουν. Όπως πριν καιρό έχει δείξει ο Fredric Jameson, η αντιμετάθεση αφορά την φαντασιακή εκτροπή της αγωνίας από τον ίδιο τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό ως "χταπόδι" (Frank Norris) με ατελείωτες απολήξεις, διαπλοκές, και δυνάμεις, σε κάθε είδους αλλότριους εχθρούς ή γελοία εννοιολογημένες συνωμοσίες. Ο εκτοπισμός προσφέρει όχι απλώς ένα απλούστερο και πιο κατανοητό υποκατάστατο του πραγματικού αντικειμένου του τρόμου που είναι τα ίδια τα μονοπώλια, αλλά βοηθά τα μάλα στην αποσύνδεση του αντικειμένου αυτού από τη σφαίρα της οικονομίας, στην προαγωγή της ψευδαίσθησης της επάρκειας της ατομικής δράσης, στην "ηθικοποίηση" της πηγής του "κακού". Και εν τέλει, και λόγω όλων αυτών των διαστάσεων, προάγει την παράλυση και την ανημπόρια.

Η (όχι μόνο ελληνική) εμμονή ότι "μας ψεκάζουν" αποτελεί κομμάτι αυτής της ευρύτερης παρανοϊκής κουλτούρας, και περιλαμβάνει την πόλωση ημών και των άγνωστων και αταυτοποίητων/μυστικών "αυτών" (που μας ψεκάζουν), αλλά δραματοποιεί πάνω από όλα την αίσθηση της αδυναμίας και της ανημπόριας που προάγεται σθεναρά από την μονοπωλιακή κρατική, πολιτικο-ιδεολογική, και μιντιακή εξουσία ως "όπιο" για τις μάζες. Οι μάζες ενθαρρύνονται να πιστέψουν πως η αδυναμία τους να αντιδράσουν στην επίθεση που δέχονται από τους βραχίονες του μονοπωλιακού κεφαλαίου έχει αδήλωτα και σκοτεινά και όχι έλλογα και ενσυνείδητα κίνητρα (το εξής ένα: το κέρδος), και ταυτόχρονα ενθαρρύνονται να βρουν παρηγοριά για την αδυναμία και την ανημπόρια στην ίδια την αδυναμία και την ανημπόρια: είμαστε αφύσικα αδύναμοι, άρα μας ψεκάζουν, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε με αυτή την επίγνωση επειδή μας ψεκάζουν.

Όμως δεν υπάρχει τίποτε το μεταφυσικό ή απόκοσμο στην αδυναμία και την ανημπόρια των μαζών άλλο από την τεράστια ενίσχυση των ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών του παγκόσμιου μονοπωλιακού κεφαλαίου και την ταυτόχρονη διάβρωση του εργατικού κινήματος, των αριστερών κομμάτων, και της διανόησης (βασικό όπλο: το χρήμα) στα χρόνια που οι μάζες νοσταλγούν ως "καλά", στην περίοδο δηλαδή περίπου από το 1950 ως το 2001. Όσο η πραγματικότητα η ίδια απομακρύνεται από την ικανότητα του νου να την αποδεχτεί και να την επεξεργαστεί στην κατεύθυνση του μετασχηματισμού, τόσο υψώνεται πάνω απ' τον νου, σαν μια νοσηρού χαρακτήρα ιδέα: η εγελιανή Ιδέα, με άλλα λόγια, μετατρέπεται σε μπαμπούλα και ταυτόχρονα σε ψευδή παρηγοριά του ψευδοτρόμου που εμπνέει αυτός ο ίδιος μπαμπούλας. Αυτή είναι η συνέπεια του περάσματος από τον "προοδευτικό" και συνάμα "ανώριμο" ιδεαλισμό του εγελιανισμού στην αντιδραστική, σαπισμένη ιδεοληψία με τη νοσηρότητα στη δική μας εποχή. 

Ο χωρισμός του νου από την πραγματικότητα που παίρνει πλέον τη μορφή του αβάσταχτου της αδυναμίας του νου να μετασχηματίσει την πραγματικότητα, τη μορφή της θνησιγενούς τελμάτωσης του νου, καταλήγει στην επιβεβαίωση της πολύ γνωστής διατύπωσης του Jameson: είναι ευκολότερο σήμερα να φανταστεί κανείς το τέλος του κόσμου από ό,τι το τέλος του καπιταλισμού.

Η αποδοχή αυτής της φόρμουλας ως συνέπεια της ακούραστης και άκρως συστηματικής εργασίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα τα τελευταία 60 χρόνια δεν είναι βέβαια πάντα κάτι που εκφράζεται με τη μορφή της ανημπόριας ως απώτατης Ιδέας: η ελληνική εμπειρία μας δείχνει πολύ ανάγλυφα ότι αυτή η μορφή είναι μόνο η άλλη πλευρά του νομίσματος της αλαζονικής, τραγελαφικά δονκιχωτικής ιδέας της παντοδυναμίας πάνω στην πραγματικότητα. Η ανομολόγητη --και όχι πάντα ανομολόγητη-- ιδέα των πλατειών και του παγκόσμιου "κινήματος" των αγανακτισμένων ήταν ότι ο καπιταλισμός θα εγκαταλείψει τα εγκόσμια αφήνοντάς μας την όποια ευμάρεια μας είχε προσφέρει φτάνει να χτυπήσουμε αρκετές κατσαρόλες, να ρίξουμε αρκετές μούντζες, να νιώσουμε βαθιά μέσα μας την αλληλεγγύη με τον διπλανό μας κρατώντας χεράκια, ή να κάνουμε αρκετή γιόγκα. Στην πραγματικότητα, τα χαμηλότερα μεσαία στρώματα και ένα σημαντικό κομμάτι της νεολαίας και των ανέργων κινήθηκαν από το ένα αντι-υλιστικό άκρο στο άλλο: από την ιδέα της παντοδυναμίας του νου απέναντι στις κοινωνικές σχέσεις (βουλησιαρχία), στην ιδέα της απόλυτης αδυναμίας του νου απέναντι σε εξωκοινωνικές, απόκρυφου χαρακτήρα δυνάμεις (δεισιδαιμονία και σκοταδισμός), χωρίς ποτέ να κατευθυνθούν στην "μέση οδό" της επώδυνης τριβής με την πραγματικότητα αλλά και της εμπλοκής με τις δυνατότητες του συλλογικού πολιτικού υποκειμένου να παρεμβεί σ' αυτή μετασχηματιστικά. Βεβαίως, σε ένα βαθμό το πρόβλημα σε ό,τι αφορά το δεύτερο σκέλος ήταν ότι ουσιαστικά αναζήτησαν αυτό το υποκείμενο στη λάθος τάξη: όσο απελπισμένα κι αν το ζητούν, δεύτερη αστική επανάσταση για τις δυτικές κοινωνίες ούτε μπορεί, ούτε πρόκειται να υπάρξει. Η μη συνειδητοποίηση αυτής της απλής αλήθειας σπρώχνει κάθε ένα που δεν φτάνει σ' αυτή την πρώτη παραδοχή άκοντα εκόντα στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης, της αντίδρασης, και του εγκλωβισμού στην ιμπεριαλιστική παράνοια.

11 σχόλια:

  1. Η αυτοαλλοτρίωση έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα ώστε ο άνθρωπος να βιώνει την ίδια του την καταστροφή ως αισθητική ηδονή, έγραφε ο μπένγιαμιν. Ο συρφετός του μιλάει για ψεκασμούς, για σκοτεινά κέντρα και γενικά για κάτι το οποίο ξεφεύγει της δυνατότητάς μας να το ελέγξουμε, έχει πάντα και κάτι το ηδονιστικό. Αυτό αποκρυσταλλώνεται στον θαυμασμό του φασίστα στην μεγάλη πολεμική μηχανή.

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Όπως πριν καιρό έχει δείξει ο Fredric Jameson...".

    Μπορείς να δώσεις μια παραπομπή γιατί με ενδιαφέρει το θέμα; Πάντως, πολύ βοηθητικά αυτά τα άρθρα καθώς και εκείνα για την Γερμανία την εποχή του μεσοπολέμου καθώς και αυτά που έγραψε ο waltendegewalt για την Γαλλία του μεσοπολέμου. Με βοήθησαν πολύ στις συζητήσεις με κόσμο που έφερνε ιστορικά παραδείγματα από εκείνη την εποχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι, τα εμπλεκόμενα στην ανάρτηση κείμενα είναι τα:

    Μεταμοντερνισμός, ή η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού, όπου θίγεται το ζήτημα της ασύνειδης απέχθειας και φόβου του αμερικανικού λαού για τις πολυεθνικές και πως αυτό το διαχειρίζονται οι διάφορες θεωρίες συνωμοσίας

    Το "Γνωσιακή χαρτογράφηση" ("Cognitive Mapping"), όπου υπάρχει η γνωστή δήλωση ότι η "θεωρία συνωμοσίας είναι η γνωσιακή χαρτογράφηση του φτωχού"

    και το "Μοντερνισμός και Ιμπεριαλισμός" ("Modernism and Imperialism"), όπου εξετάζεται το πρόβλημα του μη αναπαραστάσιμου (επειδή εξαιρετικά πολύπλοκου και πέρα από τα όρια της απτής εμπειρίας) στην εποχή του ιμπεριαλισμού και η σχέση του με την μοντερνιστική αισθητική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. συγνώμη αλλά θα διαφωνίσουμε λίγο (Τονίζω το λίγο) φίλε Αντώνη
    Αν ψάξεις τις πρώτες ταινίες με ζόμπι που ανάγονται στον george romero
    θα δεις οτι είχαν καλό για την εποχή τους πολιτικό στίγμα
    επίσης η σύγχρονη παραγωγή φαντασίας επιστημονικής και μη έχει αξιολογες πολιτικές προεκτάσεις [http://www.politeianet.gr/books/effantastes-istories-222284 πρόσφατη ελληνική προσπάθεια, από πολιτεία όχι για διαφήμιση προφανώς] τη στιγμή που παραδοσιακά είδη και καλλιτεχνές μορφές είναι μούγκα.

    Αλλά όλα τα παραπάνω δεν προωθούνται όπως φυσικά και η σοβιετική παράδοση στην επιστημονική φαντασία που εκδίδει σε σειρά διηγημάτων η συχρονη εποχή.

    Γενικά η διαφωνία μου δεν είναι ως προς αυτά που λες απλά θελω να ξεκαθαρίσω πώς για τη σαπίλα μιας μορφής δημιουργίας ευθύνεται το κυρίαρχο σύστημα και όχι αυτή καθ'αυτή, τηστιγμή που υπάρχουν τόσες εξαιρέσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα πράγματα είναι αρκετά πολύπλοκα εδώ, αρκετά περισσότερο από όσο θα μπορούσα να εκφράσω σ' ένα μικρό δοκίμιο γραμμένο --ως συνήθως-- στο πόδι.

      Θα πρόσεξες ασφαλώς ότι οι μεταφορές βαμπιρισμού και σαπίλας εντοπίζονται στο έργο των Μαρξ και Λένιν. Συνεπώς, δεν είναι ΟΙ ΙΔΙΕΣ εγγενώς αντιδραστικές και άρα δεν υπάρχει ζήτημα "σαπίλας μιας μορφής δημιουργίας."

      Όχι. Το ζήτημα είναι μάλλον ότι η μεταφορά του νεκροζώντανου, σήποντος, παρασιτικού καπιταλισμού είναι μια μεταφορά που ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ, όπως γράφω, πως έχει συμβεί ένα σκάνδαλο στην εξέλιξη της κοινωνίας, πως έχει μπλοκαριστεί ο δρόμος της κοινωνικής ζωής από κάτι τερατώδες και τερατοδώς οπισθοδρομικό. Αυτό είναι πολύ χτυπητό στη Μπρυμαίρ, για παράδειγμα.

      Μετά την άνοδο του ιμπεριαλισμού όμως, το standpoint της ιδέας της εξελικτικής προόδου που οδηγεί όχι μόνο τον Μαρξ αλλά και τον ουτοπικό σοσιαλισμό, αντικαθίσταται στις καπιταλιστικές χώρες από τον σπενσερισμό, την "επιβίωση του ισχυροτέρου", την "πάλη μέχρις εσχάτων για επιβίωση", κλπ. Αντιδραστικοποιείται, πράγμα φυσιολογικό.

      Η ταινία του Ρομέρο, την οποία βεβαίως ξέρω (μιλάω για την πρώτη και σημαντικότερη), το Night of the Living Dead του 1968, βγαίνει σε μια αν θες χαραμάδα του αντιδραστικού consensus που κυριαρχεί απ' το 1880 και μετά, και, όχι τυχαία, χρησιμοποιεί τη μεταφορά του ζόμπι ενάντια στον καταναλωτικό καπιταλισμό των ΗΠΑ. Εκεί δηλαδή έχεις την καταγραφή της αρχικής, κριτικής διάστασης αυτής της μεταφοράς.

      Πάρε όμως μια σύγχρονη ταινία όπως είναι το Take Shelter (2011). Δεν ξέρω αν την έχεις δει, αλλά ο ήρωας είναι καθαρά εργατική τάξη, με ιστορικό σχιζοφρένειας, ο οποίος είναι πεπεισμένος ότι έρχεται το τέλος του κόσμου. Η ταινία έχει το εξής τέλος: Ο ήρωας δεν είναι σχιζοφρενής, όλοι όσοι προσπάθησαν να τον θεραπεύσουν έκαναν λάθος, έρχεται πράγματι το τέλος του κόσμου. Μιλάμε για το απόλυτο damned if you do and damned if you don't. Το μήνυμα είναι: Ό,τι κι αν κάνεις, το άλογο, αυτό που δεν ελέγχεις, αυτό που βρίσκεται εντελώς έξω από τα περιθώρια της ανθρώπινης δυνατότητας και δράσης θα σε συνθλίψει. Κι αυτό σε αναφορά με εργάτη, συγκεκριμένα -- αυτός βρίσκεται στη θέση του να μην τον πιστεύει κανείς, αφενός, και αφετέρου να "δικαιώνεται" μόνο με το κόστος του αφανισμού του ίδιου και της οικογένειάς του. Εδώ έχεις ένα μεγάλο "Τη γαμήσατε" προς την εργατική τάξη, η οποία παρουσιάζεται ως μη έχουσα απολύτως καμία δυνατότητα να ελέγξει τη ζωή της σε οποιαδήποτε κατεύθυνση. Βαθύτατα αντιδραστική εξύψωση του μη έλλογου λοιπόν, και σε ευθεία αντιπαράθεση με κάτι σαν την ταινία του Ρομέρο.

      Διαγραφή
    2. Από τη στιγμή που το στάνταρ ΕΝΑΝΤΙΑ στο οποίο ο καπιταλισμός κρίνεται ξοφλημένος, αντιδραστικός, σήπων, κλπ καταρρέει, λοιπόν, αυτό το οποίο προσπάθησα να δείξω είναι ότι χάνεται εντελώς και η κριτική δύναμη αυτών των μεταφορών, και περνάμε σε ένα στάδιο "ιδεοληψίας με το νοσηρό", το οποίο στηρίζει τον ιμπεριαλισμό, στηρίζει τον μιλιταρισμό, στηρίζει την πολεμική βιομηχανία και τον εκφασισμό, και μάλιστα με το αζημίωτο, όπως έδειξα με τον κατάλογο προϊόντων. Η αδυναμία του κόσμου να κατανοήσει τον κόσμο του, να τον χαρτογραφήσει και να τον αναλύσει, συνέπεια της υποχώρησης του εργ. κινήματος, της απώλειας επαφής με τα όπλα της εργ. τάξης που είναι η Μ-Λ θεωρία, όλα αυτά οδηγούν στον ανελέητο βομβαρδισμό της με ένα λόγο μεσαιωνικής δεισιδαιμονίας που όχι απλώς αφήνει ανενόχλητο τον μονοπωλιακό καπιταλισμό και ρίχνει το φταίξιμο σε οτιδήποτε άλλο, αλλά και κλείνει και την διαδικασία διερεύνησης του "τι πάει λάθος" πρόωρα και φυσικά στρεβλά.

      Διαγραφή
    3. Σα να το κατάλαβα καλύτερα τώρα
      ευχαριστώ για τις επεξηγήσεις

      Διαγραφή
  5. Ας μιλήσουμε όμως και για το ρόλο του κοινωνικο-πολιτικού τραγουδιού. «Το όραμα του Κάιν» από το νέο δίσκο του Κωνσταντόπουλου ή το παλαιότερο «Μια συνηθισμένη μέρα», πώς στέκονται απέναντι στον «πολιτικό» διαδικτυακό λόγο που αφθονεί σήμερα;


    Εδώ κάνεις ένα λάθος· το πραγματικά πολιτικό τραγούδι της εποχής μας είναι ο Παντελίδης...Αποκωδικοποιώντας τη σημειολογία του, βλέπουμε ποια είναι τα πραγματικά αιτήματα της σφύζουσας και ζωντανής μερίδας του λαού και της νεολαίας και αντιλαμβανόμαστε τον φυσικό τρόπο που απαξιώνεται το σύστημα χωρίς πολλά πολλά και αξιώνεται στη θέση του ο αιώνιος μπαγάσας. Τα δικά μου τραγούδια στα οποία αναφέρθηκες είναι μπαλάντες για ανοργασμικές αρσενικοθήλυκες γεροντοκόρες, ανίκανες να μοιραστούν τις χαρές και τις λύπες του περήφανου στα αυτιά λαού, αλλά επειδή εγώ σε αυτό το target group έχω μεγαλύτερη πέραση, εκεί έχω και κάποιες πιθανότητες να βγάλω κάποτε ένα γκάμπριο περίπου σαν αυτό που είχε και ο Λοΐζος και ντρεπόταν λόγω κόμματος να το κυκλοφορεί...Τι να κάνω, λοιπόν, συμβιβάζομαι...

    Περισσότερα: http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&id=4077#ixzz2htktHgPT

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό ανήκει εδώ.

    http://2.bp.blogspot.com/-ob6C89Jwmis/UlmehWyUwgI/AAAAAAAAC5o/Jmkl4ZhYlJg/s1600/fas2.jpg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Για ρίξε μια ματιά εδώ:

    Αυ­τό που κυ­ρίως χα­ρα­κτη­ρί­ζει σή­με­ρα τις ζωές των αν­θρώ­πων εί­ναι ό­τι δεν μπο­ρούν να ε­πε­ξερ­γα­στούν, ού­τε σε προ­σω­πι­κό ού­τε σε συλ­λο­γι­κό ε­πί­πε­δο -και πα­ρά τις προ­σπά­θειες δια­φό­ρων πο­λι­τι­κών φο­ρέω­ν-, μια α­ντί­στα­ση που να μπο­ρούν να την υ­πο­στη­ρί­ξουν δια­νο­η­τι­κά, πρα­κτι­κά και συ­ναι­σθη­μα­τι­κά. Και αυ­τό συμ­βαί­νει ε­πει­δή, μέ­σα α­πό μια συ­γκε­κρι­μέ­νη ε­πι­κοι­νω­νια­κή πο­λε­μι­κή μη­χα­νή που πα­ρά­γει δια­νο­η­τι­κή ε­μπλο­κή, δη­μιουρ­γού­νται μια σει­ρά «βα­ριών» συ­ναι­σθη­μά­των, τα ο­ποία λει­τουρ­γούν α­να­σταλ­τι­κά και στην κα­θα­ρή σκέ­ψη αλ­λά και στην α­ντί­στα­ση σ’ αυ­τό που υ­φί­στα­νται.

    Μια ψυχιατρική άποψη για τη σημερινή κοινωνική αδράνεια, που ερμηνεύει τους "αεροψεκασμούς".

    ΑπάντησηΔιαγραφή