Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

Απ' τον συνωμοτισμό στην ιδεολογία

Ο Edward Said
Στο λήμμα του για την "Επιχείρηση Κογκρέσο", πυρήνας της οποίας ήταν η δημιουργία και χρηματοδότηση του Κογκρέσου για την Πολιτισμική Ελευθερία από την CIA, ο R.C.S Trahair παρατηρεί κάτι στο οποίο συμφωνούν όλοι οι βασικοί μελετητές του Κογκρέσου και των πολυποίκιλων δραστηριοτήτων του: ότι, λόγω της διαμεσολάβησης της χρηματοδότησης της CIA από άλλους οργανισμούς όπως το Ίδρυμα Φορντ ή το ίδρυμα Farfield, δεν γνώριζαν όλοι οι εμπλεκόμενοι διανοούμενοι ότι τα χρήματα τα οποία επέτρεπαν τις δημοσιεύσεις τους, τα συνέδριά τους, τα ταξίδια τους, ή τα πάρτι και τις κοινωνικές συνομαδώσεις τους προερχόντουσαν από την CIA. Γνώριζαν, γράφει ο Trahair, κάποιοι άνθρωποι-κλειδιά για την διακίνηση του χρήματος. Οι υπόλοιποι, στην τεράστιά τους πλειοψηφία, απλώς δεν έκαναν δυνητικά άβολες ερωτήσεις στον εαυτό τους ή στους άλλους.

Στην βιβλιοκριτική του για το κλασικό πλέον Who Paid the Piper? της Frances Stonor Saunders, ο Edward Said, ο οποίος στην αρχή της καριέρας του δημοσίευσε αρκετά κείμενα σε διαπλεκόμενα με την CIA περιοδικά, επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα καθώς θυμάται τα ακόλουθα:
όταν πρωτοέπιασα δουλειά στο Πανεπιστήμιο Columbia το 1963, γνώρισα πολλούς από τους χαρακτήρες της Saunders σε κοινωνικά γκαλά στο Morningside Heights [...] κανείς δεν τους αποκαλούσε τότε "Διανοούμενους της Νέας Υόρκης" [...] και κανείς, εκτός απ' τον γοητευτικό και εικονοκλαστικό Fred Dupee (που τους είχε πάρει χαμπάρι από νωρίς), δεν υπονόησε καν προς εμένα ότι το Κογκρέσο για την Πολιτισμική Ελευθερία ήταν ουσιαστικά τμήμα της CIA. Δημοσίευσα τα πρώτα λογοτεχνικά και φιλοσοφικά μου δοκίμια στο Partisan Review και το Kenyon Review (στη δεύτερη περίπτωση μετά από αλληλογραφία με τον Robie Macauley, που η Saunders λέει πως ήταν νέτα-σκέτα πράκτορας της CIA), και γενικά ένιωθα καλά σε έναν κόσμο που έμοιαζε να τον απασχολούν οι ιδέες και ο Υψηλός Μοντερνισμός, αν και τώρα είναι προφανές ότι μόνο συγκυριακά τον ενδιέφεραν αυτά τα πράγματα. 
Ο Said, παλαιστινιακής ως γνωστόν καταγωγής, γράφει ακόμα ότι μετά τον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1967, και καθώς έβγαινε στην επιφάνεια το σκάνδαλο του Κογκρέσου, κανείς από τους κύκλους αυτούς δεν επιδίωξε περαιτέρω σχέση μαζί του και με το ενδιαφέρον του για την κατάσταση των Παλαιστινίων (σημειώνοντας, παρεμπιπτόντως, ότι μια από τις αδυναμίες του βιβλίου της Saunders είναι το γεγονός ότι δεν δίνει τη δέουσα σημασία "στον ρόλο που έπαιξαν στην ψυχροπολεμική πολιτική οι υποστηρικτές του Ισραήλ μετά το 1967").  

Η μαρτυρία του Said περί άγνοιας του ιδίου για τον χαρακτήρα των περιοδικών στα οποία έστελνε τις δημοσιεύσεις του, και των ανθρώπων πίσω από αυτά τα περιοδικά, ακούγεται πειστική: μιλάμε άλλωστε για πάρα πολλά περιοδικά, τα οποία είχαν πάρα πολλούς συνεργάτες σε ρόλο αρθρογράφων. Εκτός των Partisan Review και Kenyon Review, η CIA χρηματοδοτούσε, για παράδειγμα, το Encounter, το Commentary, το Sewanee Review, και δεκάδες άλλα στην Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γερμανία, τον Αραβικό κόσμο, την Αυστραλία. Πρακτικά, οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν με την μία ή την άλλη μορφή με τις περιοδικές εκδόσεις της CIA από το 1950 ως το 1979 πρέπει να αριθμούν χιλιάδες. Είναι λοιπόν απόλυτα λογικό, από άποψη λογιστικού σχεδιασμού αλλά και για προφανείς σκοπούς μυστικότητας, αυτοί που γνώριζαν τι ακριβώς συμβαίνει να ήταν ένα πολύ μικρό κλάσμα του συνόλου: άνθρωποι όπως ο Κέσλερ, ο Melvin Lasky, ο Ρεϊμόν Αρόν, ο Τζέιμς Μπέρναμ, ο William Phillips, και βέβαια ο διευθύνων νους της CIA Michael Josselson, ο επίσης πράκτορας Robbie Macaulay, ή το μεγάλο αφεντικό και διευθυντής της CIA ως το 1969 Allen Dulles.

Το ζήτημα όμως είναι πως η άγνοια των πολλών, και πιθανώς των περισσοτέρων, σε τίποτε δεν έβλαψε τους σχεδιασμούς των λίγων· μάλλον τους ωφέλησε να γίνουν πειστικότεροι. Για να το πω αλλιώς, κανείς από αυτούς που δεν γνώριζαν δεν έγραψε ποτέ κάτι σε κανένα από όλα αυτά τα περιοδικά το οποίο να βρίσκεται εκτός του ιδεολογικού consensus που επεδίωκε η CIA. Αυτό είναι φαινομενικά εκπληκτικό: από χιλιάδες ανθρώπους που ενεπλάκησαν, δεν βρέθηκε ούτε ένας που να "απειλεί" τις στοχεύσεις των μυστικών υπηρεσιών με τα γραπτά του. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα "συνωμοσίας", ενδοσυνεννόησης, ή άλλου τινός. Είναι αποτέλεσμα ιδεολογίας. 

Αν το εγχείρημα της CIA είχε τρομακτική επίδραση στην σκέψη των δυτικών διανοουμένων της "αριστεράς", αυτό συνέβαινε επειδή οι ίδιοι ήδη συμφωνούσαν "αυθόρμητα" με τις βασικές του ιδεολογικές διαστάσεις: την αξία και κεντρικότητα του ατόμου και της ατομικής έκφρασης, την αξία και κεντρικότητα της καλλιτεχνικής και διανοητικής "ελευθερίας", την αίγλη του "αντικομφορμισμού", το αδιάφορο της πάλης των τάξεων μπροστά στην υπαρξιακή αγωνία, την ελευθερία μιας κοινωνίας που παράγει διανοουμένους όπως οι ίδιοι, τον αποτρόπαιο χαρακτήρα μιας κοινωνίας που ούτε θα τους παρήγαγε, ούτε θα τους αντάμοιβε με υψηλόμισθες θέσεις και άλλα προνόμια, ούτε θα τους επικύρωνε συμβολικά με κύρος. Φυσικά, επιμέρους διαφοροποιήσεις εδώ και εκεί όχι μόνο υπήρχαν, αλλά και ενθαρρυνόντουσαν: αποτελούσαν απόδειξη της ετερογένειας και πολυφωνίας που προάγει η δυτική ελευθερία, σε αντίθεση με την απελπιστική ομοιογένεια και ομοφωνία που υποτίθετο πως προάγει ο "Ολοκληρωτισμός", και ταυτόχρονα, αποτελούσαν ένα εξαίσιο τρόπο κάλυψης της κεντρικής διαχείρισης και ελέγχου πίσω από την επιχείρηση, απάρνησης της ίδιας της ύπαρξης επιχείρησης.

Εδώ βρίσκεται το βασικό στίγμα, η βασική σημασία, της Επιχείρησης Κογκρέσο: όχι στην χρηματοδότηση από τη CIA, ούτε στις λεπτομέρειες του πού πήγαιναν τα λεφτά, ούτε στις ατομικές βιογραφίες των κεντρικών ιθυνόντων, αλλά στο γεγονός ότι στην επιχείρηση αυτή, η "συνωμοσία" μετατράπηκε σε μαζική στάση: ο ενσυνείδητος σχεδιασμός και η "πηγαία" ιδεολογική πεποίθηση ήταν αδιαχώριστες, αλληλοσυμπληρούμενες και αλληλοενισχυόμενες διαστάσεις. Για να το πούμε αλλιώς, στο πεδίο της αντικομμουνιστικής αριστεράς στο οποίο απευθυνόταν η επιχείρηση, το "αυθόρμητο" υπηρετούσε ενσυνείδητες στοχεύσεις και οι ενσυνείδητες στοχεύσεις έβρισκαν την πιο ώριμη και πλήρη έκφρασή τους στην "πηγαία" έκφραση. Ο θρίαμβος των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο προαναγγέλεται πλήρως από αυτή την απόλυτη εναρμόνιση συνωμοσίας και αυθόρμητης έκφρασης, την εσωτερίκευση ως "προσωπική, μοναδικά ατομική σκέψη ή πεποίθηση" της ντιρεκτίβας που στοχεύει μαζικά και έρχεται από τα πάνω. Αυτό βέβαια, σε ένα έργο όπως το 1984 του Όργουελ, που δεν πρόλαβε να παίξει τον δικό του πρακτορικό ρόλο στο Κογκρέσο, είναι ακριβώς η πεμπτουσία του "Ολοκληρωτισμού." Ο "Ολοκληρωτισμός" όπως τον αναπαριστά το 1984 είναι ακριβώς αυτή η απόλυτη, αυθόρμητη αναπαραγωγή της από τα πάνω ντιρεκτίβας ωσάν να ερχόταν από μέσα μου, να ήταν δική μου επινόηση ή ατομική πεποίθηση. Ω, της ειρωνείας!

Μια από τις συνέπειες αυτής της κατάστασης πλήρους εξάλειψης των ορίων ανάμεσα στην κρατική συνωμοσία και την ατομική ιδεολογία, ανάμεσα επομένως στο "βρώμικο μυστικό" και το ανοιχτά και ακόμα και περήφανα παραδεκτό, είναι ότι η "αποκάλυψη της αλήθειας" χάνει κάθε νόημα. Τι συνέβη, ποιες επιπτώσεις προέκυψαν για την ευρύτατη τάξη διανοουμένων που συνεργάστηκαν με τις εκδόσεις της CIA όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια;

Τίποτα δεν συνέβη. Απολύτως τίποτα. Ας ακούσουμε τον Said:
Το εκπληκτικό σε ό,τι αφορά την λίστα των ονομάτων [των εμπλεκομένων] που ανασύρει η Saunders δεν είναι απλώς πόσοι πολλοί ήταν, ούτε το πόσο διάσημοι ήταν (Robert Lowell, Jackson Pollock, [Stephen] Spender), αλλά το πόσο λίγο επηρέασε το κύρος τους η αποκάλυψη ότι τους χρηματοδοτούσε η CIA. 
Ως τον Απρίλη του 1967 (τον μήνα και τον χρόνο του πραξικοπήματος της CIA στην Ελλάδα), όταν διέρρευσε η αλήθεια για αυτό το παλιότερο εγχείρημα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, η "δουλειά" είχε ήδη γίνει επιτυχώς: η "αριστερά" είχε όχι απλώς διαχωριστεί από τον κομμουνισμό αλλά είχε εμπαιδωθεί ως "δημοκρατική και ανθρώπινη" εναλλακτική σ' αυτόν, ενώ ο ίδιος είχε πλήρως απονομιμοποιηθεί στα μάτια της τεράστιας πλειοψηφίας της διανόησης και των τεράστιων αριθμών νεολαίας που αυτή επηρέαζε, ιδιαίτερα στην μεταπολεμική περίοδο, όταν αυξήθηκαν κάθετα οι γεννήσεις και οι αριθμοί φοιτητών στα πανεπιστήμια.

Με άλλα λόγια, ο ομφάλιος λώρος που έδενε τον κομμουνισμό με τους "ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων και των τεχνών", που έκανε κάποτε τον Μπρετόν, τον Μπρεχτ, τον Πικάσο ή τον Βάρναλη συνώνυμους των κομμουνιστικών αξιών και της κομμουνιστικής ιδεολογίας είχε τελεσίδικα κοπεί, η ιντελιγκέντσια είχε προσχωρήσει μαζικά στην συμμαχία με τη μεγαλοαστική τάξη και είχε εγκαταλείψει την μικροαστική συμπάθεια για τους εργάτες --τους οποίους μάλιστα κήρυττε "ανύπαρκτους" σε έναν "μεταβιομηχανικό" καπιταλισμό-- και το χρήμα εντός και εκτός Κογκρέσου είχε εξαγοράσει μαζικά συνειδήσεις. Γι αυτό άλλωστε κι ένα σχετικά άσημο περιοδικό μπόρεσε να δημοσιοποιήσει την αλήθεια χωρίς να προκληθεί, ουσιαστικά, τίποτε το σημαντικό στις ΗΠΑ. Said:
Όταν προέκυψαν οι αποκαλύψεις για το Encounter, ξεχάστηκαν σχεδόν αμέσως από την φοιτητική εξέγερση του 1968 στο Columbia, απ' τα κινήματα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και τα κοινωνικά δικαιώματα των μαύρων, τον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1967 -- που όλα έμοιαζαν να έχουν πολύ περισσότερη σημασία. 
Φυσικά, ούτε η πορεία και εξέλιξη των εξεγέρσεων του Μάη, ούτε οι στάσεις απέναντι στον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο δεν ήταν πράγματα άσχετα με το τι είχε ήδη συμβεί στην διεθνή "αριστερά" ελέω, σε σημαντικό βαθμό, της μακρόπνοης Επιχείρησης Κογκρέσο. Αλλά το να αγνοηθεί αυτή η σύνδεση ήταν ήδη κομμάτι της επιτυχίας της επιχείρησης. Γράφοντας δεκαετίες μετά τα γεγονότα, ο Said καταλήγει με περισσή απαισιοδοξία για το παρόν:
Για ένα διάστημα στις δεκαετίες του 50 και του 60, ολόκληροι επιστημονικοί κλάδοι όπως η κοινωνιολογία, η ανθρωπολογία, οι πολιτικές επιστήμες, οι σπουδές για διάφορες γεωγραφικές περιοχές, αλλά και αθώα πεδία όπως οι γλώσσες και η συγκριτική λογοτεχνία,  έγιναν στόχοι διείσδυσης της αμερικανικής κυβέρνησης για γεωπολιτικές σκοπιμότητες.  [...] Η ανάγνωση της Saunders μου θύμησε τα προβλήματα που αντιμετώπισα τότε και ανανέωσε το ενδιαφέρον μου για αυτά, καθώς παντού γύρω μου στο πανεπιστήμιο, οι μεγάλες εταιρείες, οι μεγαλοδωρητές όπως ο Bill Gates και το συνάφι του, ή η πολεμική βιομηχανία αγοράζουν ανοιχτά τον χρόνο των καθηγητών [...]  Υπάρχει [...] οποιαδήποτε πιθανότητα [...] διανοητικής αντίστασης, ακόμα και ελευθερίας;
Το πέρασμα από την Υψηλή Φάση του Ψυχρού Πολέμου στην σημερινή είναι πέρασμα, σε σημαντικό βαθμό, από το Κράτος και τις υπηρεσίες του στα ιδιωτικά Μονοπώλια ως πυρήνα του ελέγχου της σκέψης στην "ελεύθερη" Δύση· αυτό το πέρασμα --αυτή η εκδοχή της "ιδιωτικοποίησης" της παιδείας-- είναι επίσης, όπως ωραία δείχνει ο Said, πέρασμα από την "μυστικότητα" στον ανοιχτό και δεδηλωμένο κυνισμό. Σήμερα όχι απλώς τα ιδιωτικά αλλά και τα τύποις δημόσια πανεπιστήμια ελέγχονται σχεδόν απευθείας από το ιδιωτικό μεγάλο κεφάλαιο, με ελάχιστες και ασήμαντες διαμεσολαβήσεις που παίζουν τον ρόλο του "φύλου συκής". Είμαι υποχρεωμένος, όταν συνεδριάζω στην δουλειά μου, να ακούω διαρκώς ότι "δεν θα γίνουμε Σοβιετική Ένωση εδώ", και "εδώ δεν είναι Κίνα του Μάο", από διάφορους ακαδημαϊκούς αγκιτάτορες του νεοφιλελευθερισμού που η κρίση έχει, αν μη τι άλλο, απροθρασύνει εντελώς, και που ελέγχουν πλήρως όλα τα επίπεδα αποφάσεων.

Μπορούν να μιλούν τόσο προκλητικά και προβοκατόρικα, μπορούν να περνούν με τέτοια ευκολία στον ανοιχτό κυνισμό, εν μέρει γιατί είναι βέβαιοι πως δεν υπάρχει "αριστερά" για να τους σταματήσει. Αλλά η "αριστερά" που δεν υπάρχει είναι ακριβώς ο εξ ορισμού και σχεδιασμένα ανύπαρκτος αντίπαλος (και κρυφός σύμμαχος) στον οποίο μετέτρεψε το παγκόσμιο κεφάλαιο την τεράστια πλειοψηφία των διανοητικών εκπροσώπων του κομμουνιστικού αντιπάλου. Το Κογκρέσο καθόρισε, συνεπώς, τους όρους και της δικής μου εμπειρίας και ζωής, δεκαετίες μετά τη διάλυσή του. Παλεύω για να αλλάξω τους όρους απέναντι σε συντριπτικά αρνητικούς συσχετισμούς. Είμαι κυριολεκτικά μόνος στον χώρο εργασίας μου. Ένας από τριακόσια και πλέον άτομα. Όχι δύο. Ένας.

Κι όμως, σήμερα ακόμα, κάποιοι έχουν το θράσος να δημοσιεύουν συνεντεύξεις της γενιάς του μεγάλου ξεπουλήματος που διαμαρτύρεται για το ότι αυτός που "πούλησε" τον δήθεν αγώνα της ήταν οι κομμουνιστές...

30 σχόλια:

  1. οι σπουδές για διάφορες γεωγραφικές περιοχές---> areas studies

    πρόκειται ουσιαστικά για έρευνες σε περιοχές στρατηγικού-στρατιωτικού ενδιαφέροντος για τις ΗΠΑ (πχ Βιετνάμ, Ινδοκίνα πριν απο την έναρξη του πολέμου). Τα αποτελέσματα των "ερευνών" (πχ σε σχέση με τις "ψυχοσύνθεση", τις πολιτισμικές συνήθειες των λαών τής "περιοχής") διοχευτεύονταν απευθείας στα αντίστοιχα τμήματα τής στρατιωτικής μηχανής των ΗΠΑ (psy-ops).

    waltendegewalt

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ορθόν. Νομίζω μεγάλη παράδοση στα area studies έχει το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, κεντρικής σημασίας για την μεταλαμπάδευση του Σμιτικού πνεύματος μέσω Leo Strauss.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εξαιρετικός ;)

    θα πρόσθετα 1 ερώτημα προς διερεύνυση

    Η πορεία ταύτισης της διανόησης με την αριστερά-κεντροαριστερά και τα αντικομμουνιστικά της αισθήματα είναι πορεία που μπορεί να ανατραπεί/αναστραφεί εντός του καπιταλισμού;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απαντήσεις
    1. Πάρε και παράδειγμα.
      Ο Αξελός όσο ήταν στην Ελλάδα ασφυκτιούσε με τον μικροαστισμό και δεν άντεχε την μεγαλοαστική τάξη ( Έλεγα να «πεθάνει αυτή η τάξη»), αλλά όταν βρέθηκε στην "πρωτοπόρα" Γαλλία με όλες αυτές τις δυνατότητες που του δόθηκαν, ξαφνικά έπαψε να έχει τέτοιες ανησυχίες και το μόνο που του ξίνιζε, προφανώς περισσότερο απο την μεγαλοαστική τάξη, ήταν το Κ.Κ.:

      "Με άλλα λόγια, είχα μια διπλά αρνητική εμπειρία της Ελλάδας. Πρώτα, την εμπειρία της αστικής τάξης από την οποία προερχόμουν και την οποία έβρισκα αποπνικτική: οι ιδέες της, τα πρέπει και μη πρέπει, η αστική ηθική. Πριν ακόμα μπω στο κομμουνιστικό κίνημα ήμουν εναντίον της αστικής τάξης. Έλεγα να «πεθάνει αυτή η τάξη». Και δεύτερο, είχα την κακή εμπειρία της σταλινικής γραφειοκρατίας. Έτσι, όταν έφυγα από την Ελλάδα έριξα δύο πέτρες πίσω μου, όχι μία, δύο. Από την περίοδο της παρανομίας ήθελα να φύγω από την Ελλάδα. Μου φαινόταν «στενή» η Ελλάδα και είχα την αίσθηση ενός μεγάλου εθνοκεντρισμού, προερχόμενου τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά. Τελικά, ήρθε η υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης και με διπλωματική παρέμβαση και στέγαση κατορθώσαμε να φύγουμε.


      Χ.Μ.: Πώς ήταν το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής Γαλλίας;
      Κ.Α.: Το περιβάλλον ήταν φιλικό. Αμέσως άρχισα να σπουδάζω φιλοσοφία στη Σορβόνη. Μελέτησα συστηματικά Ηράκλειτο, Χέγκελ, Mαρξ, Νίτσε και Χάιντεγκερ. Στο πολιτικό επίπεδο, όταν έφθασα στη Γαλλία ετοιμαζόταν εκλογές και υπήρχαν παντού αφίσες του ΓΚΚ που έλεγαν: «Ψηφίστε Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, το κόμμα της μικρής ιδιοκτησίας». Και αναρωτήθηκα: «Γι’ αυτό παλέψαμε, για τη μικρή ιδιοκτησία;». Το Μάρτιο του 1946 το ΚΚΕ με διέγραψε επειδή, όπως ανέφεραν, είχα πει πως το κόμμα είναι δογματικό και είχα εναντιωθεί στην πολιτική του ΓΚΚ. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι στη μεταπολεμική Γαλλία το ΓΚΚ είχε φθάσει στο αποκορύφωμα της πολιτικής του επιρροής, προσπαθώντας να επιβάλλει και την ιδεολογική του κυριαρχία παράλληλα με την κυριαρχία του σαρτρισμού και του αριστερού καθολικισμού. Αισθανόμουν πάντα έξω από τα ρεύματα και το 1956 συναντηθήκαμε ορισμένοι άνθρωποι που είχαμε την ίδια εμπειρία, ήμασταν πρώην στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος που δεν είχαμε γίνει αντικομμουνιστές και εκδώσαμε το περιοδικό Arguments"

      Διαγραφή
    2. Ναι δε λέει κανένας ότι η πλειοψηφία των διαννοούμενων δεν ήταν πλειοψηφικά πάντα με την αστική τάξη και τα συμφέροντα της,το θέμα είναι ότι (και με αφορμή αυτά που γράφεις) πάντα στο πλαίσιο του καπιταλισμό -και ίσως και ανάλογα με την ταξική πάλη- υπάρχουν/παρατηρούνται αυξομειώσεις αυτής της κατάστασης. Με λίγα λόγια αυτό που ρωτάω εγώ είναι η CIA έπραξε τότε έτσι, η απάντηση εκ μέρους του κινήματος ποιά επρεπε να είναι στο τότε και στο σήμερα (όπου με άλλες συνθήκες συνεχίζεται το ίδιο φαινόμενο)

      Διαγραφή
    3. Για να πω την αλήθεια, στο ερώτημά του ο 'Ούτε" δεν χρησιμοποιεί τους ορθούς όρους, το ζήτημα δεν αφορά τους "διανοητές-διασκεδαστές"(*) αλλά τους "επιστήμονες" (κοινωνικών και μη κλάδων) που πορίζονται τα "προς το ζην" από ουσιαστικά ιδιωτικά ιδρύματα.

      (*) τους οποίους ο αγγλοσαξωνικός κόσμος τους έχει γραμμένους· δες την εκούσια ανάληψη του ρόλου γελωτοποιού από Ζίζεκ· παλαιότερα τού αντίστοχου ρόλος ρεπερτορίου τού αυτοοικτιρόμενου ενσωματώμενου έγχρωμου από Νάιπουλ, κ.ο.κ.

      waltendegewalt

      Διαγραφή
    4. @EG "την ιδεολογική του κυριαρχία παράλληλα με την κυριαρχία του σαρτρισμού και του αριστερού καθολικισμού."

      ο "αριστερός καθολικισμός" ήταν ο πρώην αντιφασιστικός [μη ουλτραμοντανιστικός*] γαλλικός καθολικισμός (ο τελευταιος αρχιεπίσκοπος Παρισιού προ Βισί δολοφονήθηκε από την Καγκούλ για να αντικατασταθεί από τον γερμανόφιλο Σιάρ) και, στην περίοδο αναφοράς τού "φιλοσόφου", ο φιλικά προσκείμενος προς το ΚΚ Γαλλίας [κομμουνιστές ιερείς]. Τώρα, μια παρέκβαση, προπολεμικά υπήρχε ένα αρχικά _γερμανόφοβο_ φασιστικό καθολικό ρεύμα [Σαρλ Μωράς] το οποίο είχε αποκυρηχθεί από το Βατικανό, όχι λόγω των φασιστικών "ιδεωδών" του, αλλά για τη γερμανοφοβία του. Όταν ο Μωράς "ανένηψε" (έμαθε να αγαπάει τους καλούς γερμανούς φασιστές), του επιφυλάχθηκε η υποδοχή του ασώτου στους κόλπους του ρωμαιοκαθολικισμού. Αυτό και σε σχέση με την μπηχτή τού [ουλτραμονταίν] Ζίζεκ, για Μπαντιού ως "καθολικού διανοητή".


      * "Ουλτραμοντανισμός. Ο όρος αναπτύχθηκε στην Γαλλία την αμέσως επόμενη της Μεταρρύθμισης εποχή και αναφέρεται στον Πάπα, τον άνθρωπο «πέρα από τα βουνά» (σ. σ. τις Άλπεις). Ως θεολογικό κίνημα υποστηρίζει την ανωτερότητα του Πάπα επί κάθε τοπικής ιεραρχίας."

      waltendegewalt

      Διαγραφή
    5. "είχα την αίσθηση ενός μεγάλου εθνοκεντρισμού, προερχόμενου τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά. Τελικά, ήρθε η υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης..."

      Ό,τι πρέπει για να μαζεύει FAIL για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτός, πέθανε νωρίς...

      "ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΓΙΑ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΒΓΑΖΕΙ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟ ΛΕΠΕΝΙΚΟ ΤΕΡΑΣ
      ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉΣ
      (Παρ. 11/10/13 - 12:30)

      ΜΙΑ ΝΩΧΕΛΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΚΟΨΟΥΝ ΤΟΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟ ΚΙΝΔΥΝΟ

      Άνοδο του ποσοστού του "Εθνικού Μετώπου" της Μαρίν Λεπέν δείχνει δημοσκόπηση του περιοδικού Le Nouvel Observateur. Το επιθετικό ξενοφοβικό κόμμα της Ακροδεξιάς συγκεντρώνει ποσοστό 24%, περνώντας ακόμα και τους Σοσιαλιστές. Η άνοδος της ακροδεξιάς μπορεί να παραλύσει την Ευρώπη, προειδοποιεί ο Φρανσουά Ολάντ που βλέπει τα ποσοστά του να κατρακυλούν."
      http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=13730:lepeniko-teras&catid=37:di-evropi&Itemid=172

      Διαγραφή
  5. Ωραίο αυτό που γράφει στο τέλος?
    "Αισθανόμουν πάντα έξω από τα ρεύματα και το 1956 συναντηθήκαμε ορισμένοι άνθρωποι που είχαμε την ίδια εμπειρία, ήμασταν πρώην στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος που ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΝΕΙ αντικομμουνιστές και εκδώσαμε το περιοδικό Arguments."

    Πηγή: http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=525433

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπάρχουν αντίστοιχα άρθρα στο blog σου για την σχέση "αριστερών" περιοδικών με την CIA κ άλλες υπηρεσίες; Κάτι θυμάμαι ότι είχε ανέβει πριν λίγους μήνες.

    viul

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει πολύ υλικό στο ιστολόγιο για το θέμα, ναι.

      1. "Ο Ψυχρός Πόλεμος και το Congress for Cultural Freedom" I: http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/congress-for-cultural-freedom-i.html

      2. "Ο Ψυχρός Πόλεμος και το Congress for Cultural Freedom" II: http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/congress-for-cultural-freedom-ii.html

      3. Πώς η Hannah Arendt κατέκτησε την Αμερική": http://leninreloaded.blogspot.com/2013/08/blog-post_30.html

      4."H αντικομμουνιστική αριστερά": http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/william-buckley-m-lasky-23-1968.html

      5. "Πορτραίτο του διανοούμενου ως αποστάτη: James Burnham": http://leninreloaded.blogspot.com/2012/08/james-burnham.html

      6. "Πορτραίτο του διανοούμενου ως χαφιέ: George Orwell": http://leninreloaded.blogspot.com/2012/08/george-orwell.html

      Διαγραφή
    2. 7. "Casablanca": http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/casablanca.html

      8. "Διαβολικές συμπτώσεις: Το Σχέδιο Μάρσαλ ως αριστερό αίτημα": http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/blog-post_11.html

      9. "Αντισταλινικές διαγνω΄σεις του πράκτορα 488, κατά κόσμον Karl Jung": http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/488.html

      Διαγραφή
  7. Είναι συνΩμΟσία! όχι συνομωσία. Συγγνώμη για τον σχολαστικισμό μου Αντώνη αλλά κάνεις συνέχεια αυτό το ορθογραφικό λάθος.
    Νίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΛΗΜΜΑ

      ὄμνυμι και ὀμνύω
      ρήμα
      ΣΗΜΑΣΙΟΛΟΓΙΚΟ

      Α. ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ και ΜΕΣΟ 1. υπόσχομαι με όρκο, ορκίζομαι |με σύστ. Α |με δοτ. προσ. 2. ορκίζομαι για κτ., επιβεβαιώνω ή ενισχύω κτ. με όρκο |με αιτ. |με απρφ. κάθε χρόνου (=ορκίζομαι ότι) |απόλ. |ως μτχ. πρκ. ὀμωμοκώς-ότες 3. ορκίζομαι σε κπ. ή σε κτ., επικαλούμαι ως μάρτυρα |με αιτ. προσ. ή πράγμ., στο οποίο ορκίζεται κπ. |με δοτ. προσ. |με πρόθ. Β. ΠΑΘΗΤΙΚΟ (σπάνια) 1. (προκειμένου για όρκο) δίνομαι, εκφωνούμαι 2. με επικαλείται κπ. σε όρκο...

      συνόμνυμι 'παίρνω μέρος σε συνομωσία'...
      http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/lexicon/lemma.html?id=148

      Διαγραφή
    2. Εφόσον ετυμολογικά είναι συν+ομνύω, ορκίζομαι από κοινού, γιατί συνΩΜΟσία;

      Διαγραφή
    3. Πάντως σε όσα λεξικά έχω κοιτάξει ( και στο: www.greek-language.gr ) είναι ω - ο και όχι το ανάποδο.
      Νίκος

      Διαγραφή
    4. Το ξέρω, αλλά στο ρήμα της ρίζας είναι ο-ω, και όπως βλέπεις και πιο πάνω αυτή είναι και η ορθογραφία που ακολουθείται. Ομνύων λέμε, όχι Ωμνύον.http://www.lexigram.gr/lex/newg/ομνύων#Hist0

      Διαγραφή
    5. Εδώ λέει για έκταση του αρχικού "ο" και ετυμολογία από συν+ωμότης:

      [ΕΤΥΜ. αρχ. < συν- + -ωμότης (με έκταση τού αρχικού φωνήεντος εν συνθέσει) < όμνυμι «ορκίζομαι» (βλ. λ. ομνύω). Η λ. δήλωνε αρχικώς τους συνδεδεμένους με όρκο και, κατ’ επέκτ., εκείνους που κατέστρωναν από κοινού μυστικά σχέδια].
      http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?10036-συνωμοσιολογία

      Δεν ξέρω.

      Διαγραφή
    6. Δεν είναι τυχαίο που με τη λέξη sinomosia γίνεται τέτοιο μπέρδεμα...
      χαχαχα

      Διαγραφή
  8. Απλώς μου φαίνεται απίθανο τόσα πολλά λεξικά να κάνουνε λάθος, αλλά με αυτά που μου λες μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω και να το γράφω κι εγώ με ο - ω , αλλά το λάθος των λεξικών θα έπρεπε να τιμωρηθεί με μηνύσεις. Ζω σ'ένα περιβάλλον όπου και το παραμικρό ορθογραφικό λάθος έχει δυσάρεστες συνέπειες.
    Νίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό θα σου έγραφα τώρα. Πήγα στο site που με παρέπεμψες και είδα αυτό:


    "ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΣΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗουσιαστικά: ἀνώμοτος 'χωρίς όρκο', συνώμοτον 'κοινοπραξία που σχηματίζεται με όρκο', συνωμότης, ἀντωμοσία 'όρκος που γίνεται από τον κατήγορο ή το συνήγορο', διωμοσία 'όρκος που γίνεται από κοινού κατά τη διάρκεια της ανάκρισης', ἐξωμοσία, κατωμοσία, ὑπωμοσία, ὀρκωμοσία
    ρήματα: ἀντόμνυμι 'ορκίζομαι κι εγώ', ἀπόμνυμι 'ορκίζομαι ότι δεν, αρνούμαι', διόμνυμαι, ἐξόμνυμαι 'αρνούμαι με όρκο', ἐπόμνυμαι 'επιβεβαιώνω με όρκο', κατόμνυμι 'επιβεβαιώνω την κατηγορία εναντίον κάποιου με όρκο', προόμνυμι 'ορκίζομαι εκ των προτέρων', προσόμνυμι, συνόμνυμι 'παίρνω μέρος σε συνομωσία', ὑπόμνημαι 'ορκίζομαι ότι κάποιος έχει σοβαρό λόγο να απουσιάζει από το δικαστήριο και προκαλώ με αυτόν τον τρόπο αναβολή της δίκης', ὁρκωμοτέω-ῶ
    επίθετα: ἀπώμοτος 'δεσμευμένος με όρκο να μην κάνει κάτι', διώμοτος 'δεσμευμένος με όρκο', ἐνώμοτος, ἐπώμοτος
    επιρρήματα: ἀνωμοτί 'χωρίς όρκο'

    ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΣΤΗ ΛΟΓΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗουσιαστικά: ὁρκωμότης, ὄμοσις 'όρκος'
    επίθετα: ἀπωμοτικός, ἐπωμοτικός, κατωμοτικός, συνωμοτικός

    ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΔΗΜΩΔΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΕπιτομή Λεξικού Κριαρά %ωμοσ%, %ωμοτ%

    ΝΕΟΛΟΓΙΣΜΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑεξωμότης, εξωμοτούντες, συνωμότισσα, συνωμοτέω-ώ, συνωμοτικώς

    ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΛεξικό Γεωργακά %ωμοτ%
    Λεξικό Κοινής Νεοελληνικής %ωμοσ%, %ωμοτ% "

    Πιστεύω πως πρέπει να το αλλάξεις.

    Νίκος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Στον ίδιο νόμο της "έκτασης εν συνθέσει" εντάσσεται και η συνωμοσία: συν+όμνυμι και με έκταση του ο συνωμοσία. Με τον ίδιο τρόπο ορκωμοσία: όρκος+όμνυμι και με έκταση του ο ορκωμοσία.

    Συνελόντι ειπείν, μάλλον πρέπει να αποστηθίσουμε ότι τα συνωμοσία (συνωμότης, συνωμοτώ κ.λπ.), ορκωμοσία, εξωμότης αλλά και το επίρρημα ανωμοτί (χωρίς όρκο κ. δικαστικό)γράφονται ορθά με το πρώτο –ο- ωμέγα και το δεύτερο όμικρον."

    Σχολαστικισμοί αλλά αυτή η "The Conspiracy of Fire Nuclei" πως το μεταφράζει στις προκυρήξεις;

    Τίτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν και ορισμένα ορθογραφικά είναι τόσο εξόφθαλμα που δημιουργούν ένα είδος "ταυτότητας" του υποκύπτοντος.

      προκυρήξεις=προκηρύξεις χεχεχεχεχεχε

      Τίτος

      Διαγραφή
  11. νομίζω έχει να κάνει με το νόμο του Wackernagel: όταν το πρώτο συνθετικό λήγει σε φωνήεν και το δεύτερο αρχίζει επίσης από φωνήεν, το πρώτο φωνήεν χάνεται και το δεύτερο τρέπεται στο αντίστοιχο μακρό (πχ ξενηλασία, στρατηγός). Μολονότι ο νόμος είναι της α.ε. και όχι της ν.ε., πολλά νεότερα σύνθετα έχουν σχηματιστεί κατά το πρότυπο αυτό (πχ ημιώροφος, ανθρακωρύχος).
    κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. "δεν θα γίνουμε Σοβιετική Ένωση εδώ", και "εδώ δεν είναι Κίνα του Μάο"

    Τι θυμήθηκα: « Σε συνάντηση με το σωματείο, τόσο ο Ε(υστάθιος) Τσαγκαρουσιάνος όσο και τα άλλα διευθυντικά στελέχη, χαρακτήρισαν προκλητικά απαράδεκτη την παρέμβαση του σωματείου, με φράσεις του τύπου «δεν είναι δημόσιος χώρος εδώ», «είμαστε σε συνθήκες ελεύθερης οικονομίας δεν είμαστε κολχόζ» και άλλα τέτοια.»

    http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=5004944&action=print

    Σχετικά με την ανάρτηση « Επιχείρηση Κογκρέσο» http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/10/blog-post_1327.html

    ο 1956, το 1984 του Orwell, που αποτελούσε υποχρεωτικό ανάγνωσμα για μέλη της CIA και της PSB

    Τι θυμήθηκα: «Να καταργηθούν οι ανθολογίες (λογοτεχνικών κειμένων) και να αντικατασταθούν με βιβλία «ολόκληρα». Γιατί όχι σε μεγαλύτερες ηλικίες, το «Ζ» του Βασιλικού ή το «1984» του Οργουελ; Γιατί όχι «Το Σοφό Παιδί» του Χωμενίδη που πραγματεύεται με μυθιστορηματικό τρόπο τις περιπέτειες ενός παιδιού στο Κολλέγιο Αθηνών, μα και τόσους άλλους συγγραφείς που τα βιβλία τους θα ξυπνήσουν την αγάπη των παιδιών μας για την ανάγνωση;» (Άρθρο του N. Παπανδρέου για το μάθημα λογοτεχνίας στα σχολεία. Η συνέχεια περί Χωμενίδη είναι άσχετη με το «1984», αλλά δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό.)

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_14/09/2008_284704

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Έγραψα στην ανάρτηση:

    "Με άλλα λόγια, ο ομφάλιος λώρος που έδενε τον κομμουνισμό με τους "ανθρώπους του πνεύματος, των γραμμάτων και των τεχνών", που έκανε κάποτε τον Μπρετόν, τον Μπρεχτ, τον Πικάσο ή τον Βάρναλη συνώνυμους των κομμουνιστικών αξιών και της κομμουνιστικής ιδεολογίας είχε τελεσίδικα κοπεί, η ιντελιγκέντσια είχε προσχωρήσει μαζικά στην συμμαχία με τη μεγαλοαστική τάξη και είχε εγκαταλείψει την μικροαστική συμπάθεια για τους εργάτες --τους οποίους μάλιστα κήρυττε "ανύπαρκτους" σε έναν "μεταβιομηχανικό" καπιταλισμό-- και το χρήμα εντός και εκτός Κογκρέσου είχε εξαγοράσει μαζικά συνειδήσεις. Γι αυτό άλλωστε κι ένα σχετικά άσημο περιοδικό μπόρεσε να δημοσιοποιήσει την αλήθεια χωρίς να προκληθεί, ουσιαστικά, τίποτε το σημαντικό στις ΗΠΑ."

    Τώρα διάβασα το εξής:

    ""Non-Communist Left", or NCL, was a designation used in the U.S. State Department and Central Intelligence Agency (CIA) referring mainly to leftist intellectuals who had become disillusioned by Stalin.[6] Arthur Schlesinger, Jr. highlighted the group's growing power in a popular 1948 essay titled "Not Right, Not Left, But a Vital Center", making a case for a permanent end to the Left as a unified bloc.[7] Another key publication was The God that Failed (1948), a complation of essays from six former communists.

    [...]

    The NCL began to lose its cohesion and its appeal to the CIA during the radicalism of the late 1960s. Opposition to the Vietnam War fractured the coalition, and 1967 revelations of CIA funding (by Ramparts and others) were embarrassing for many of the intellectuals involved. Soon after the story broke, Braden (with tacit support from the CIA) wrote an article in the Saturday Evening Post which exposed CIA involvement with the Non-Communist Left and organized labor.[14][15] Some argued that this article represented an intentional and final break of the CIA with the NCL.[16]
    http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-Stalinist_left

    Με άλλα λόγια, εδώ λέει ότι η ίδια η CIA τους έβγαλε στη φόρα γιατί δεν τους είχε πλέον ανάγκη και κάποιοι είχαν αρχίσει να κάνουν νερά με το κλίμα εξέγερσης της εποχής.

    Η αναφορά στη σημείωση 16 είναι στην Saunders.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τώρα που μιλάμε για στυμμένες λεμονόκουπες των υπηρεσιών, ο Ζίζεκ έχει ξεθωριάσει τελευταία ή μου φαίνεται;

      Διαγραφή
    2. Χμμμμ... από ό,τι φαίνεται τον έχουν ακόμα στην πρίζα, δεν του την τράβηξαν ακόμα:

      One contemporary band he does have time for, perhaps surprisingly, is German industrial metal outfit Rammstein.

      "They’re very hard - I think they’re extremely progressive. It’s totally wrong to read them as almost a proto-fascist band. My god, they explicitly supported Die Linke, the leftists there, and so on. I like their extremely subversive from within, undermining of all this - you know? Like, it gives me pleasure. Psychologically I’m a fascist - everyone knows it, no? Who published this - Daily Telegraph? That jerk who pronounced me a leftist fascist, you know? Alan Johnson or who? So - I mean - I think we should take over these - all of these - authoritarian gestures, unity, leader, sacrifice, f*ck it! Why not? No? So, Rammstein are my guys."
      http://www.newstatesman.com/ideas/2013/10/slavoj-zizek-most-idiots-i-know-are-academics

      Διαγραφή