Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Τα έξι στάδια της προδοσίας

1ο στάδιο
Τα πάντα με δικαιώνουν στα μάτια μου. Βλέπω παντού τα σημάδια της επιβεβαίωσης της ορθότητας της στάσης μου. Θαυμάζω, πάνω απ' όλα, το θάρρος μου, γιατί εγώ στάθηκα μόνος όταν οι άλλοι στάθηκαν μαζί, εγώ ξεχώρισα, πήρα το ρίσκο της απομόνωσης που οι άλλοι δεν τόλμησαν να πάρουν. Φυσικά, δεν ήμουν ο μόνος, και δεν θα μπορούσα να είμαι ο μόνος. Τα πράγματα ήταν σαφές ότι είχαν πάρει άσχημο και στραβό δρόμο· δεν είμαι εγώ ο προδότης αλλά οι άλλοι. Γι αυτό είμαι βέβαιος.



2ο στάδιο
Σημαίνει η ώρα της αντεπίθεσης. Η ώρα να τους δείξω τι έχασαν· να αποκαλύψω όσα γνωρίζω, να στηλιτεύσω, να εκθέσω. Να πληγώσω και να ταπεινώσω όσο ταπεινώθηκα και πληγώθηκα όταν βρέθηκα έξω απ' την πόρτα, άσχετα με το γεγονός ότι ο ίδιος επέλεξα να βρεθώ έξω. Το είπα ήδη, τα πράγματα είχαν πάρει τον κακό δρόμο, δεν γινόταν αλλιώς.

3ο στάδιο
Ανακαλύπτω νέους φίλους, νέους πιστούς. Όχι, ανακαλύπτω πιστούς για πρώτη φορά. Πριν, δεν είχα κανένα πιστό. Όλοι μας ήμασταν πιστοί σε κάτι. Δηλαδή, όλοι μας ήμασταν κορόιδα, χειραγωγημένα πρόβατα, κάποιων που μας εξαπάτησαν πως ήμασταν δήθεν όλοι ίσοι. Ποτέ δεν ήμασταν όλοι ίσοι. Πάντα υπήρχαν άλλοι που απολάμβαναν περισσότερη εμπιστοσύνη από μένα, περισσότερη λάμψη από μένα, περισσότερο κύρος από μένα. Τώρα είναι η δικιά μου ώρα. Όλοι θέλουν να με ακούσουν. Όλοι δίνουν σημασία σ' αυτά που έχω να πω. Για πρώτη φορά, ασκώ επιρροή. Για πρώτη φορά, αναγνωρίζεται η σημασία των θέσεών μου και του έργου μου. Με χειροκροτούνε διάφοροι άνθρωποι, δεν έχω τον καιρό να ασχοληθώ επακριβώς με το ποιοι είναι. Ούτε και με ενδιαφέρουν τα δικά τους κίνητρα, προφανώς αναγνώρισαν σε μένα το ταλέντο που δεν έχουν οι άλλοι, οι άλλοι που έμειναν πίσω, στο μαντρί, όπου μπορούν να μείνουν δειλοί όλη τους τη ζωή, να υποκρίνονται πως είναι ίσοι κι όχι απλώς μέτριοι, ανάξιοί μου, κατώτεροί μου.

4ο στάδιο
Ανακαλύπτω πως κάποιοι απ' αυτούς που με χειροκρότησαν, οι σημαντικότεροι, δεν είναι ακριβώς πιστοί μου. Είναι πια αφέντες μου. Αυτοί κρατούν τα βιβλία μου στα χέρια τους, αυτοί αποφασίζουν αν θα εκδοθώ ή όχι, αν θα δώσω συνέντευξη και πού, αν θα "συζητηθώ" και θα προβληθώ με τον δέοντα τρόπο. Αλλά και τι μ' αυτό; Δεν το δικαιούμαι; Δεν το κέρδισα με την αξία μου; Θα πρέπε τάχατες να σκύβω το κεφάλι μια ζωή στην κάθε μετριότητα; Αυτοί είναι άνθρωποι επιτυχημένοι, έχουνε νικήσει στον πραγματικό στίβο της ζωής, έξω απ' την προστατευμένη ζώνη όπου ζούσα με τους παλιούς μου συντρόφους. Αν αυτοί με αναγνωρίζουν, είναι γιατί αξίζω. Και τι παραχώρηση είναι πως ελέγχουν κάποια πράγματα για μένα; Στο κάτω-κάτω, δεν διαφωνώ με τις ιδέες τους. Αυτό είναι το εκπληκτικό: δεν διαφωνώ καν με τις ιδέες τους. Πότε έγινε αυτό; Ήτανε πάντα έτσι; Γιατί δεν το ήξερα τότε; Μήπως μπορούσα να το ξέρω μόνο φεύγοντας απ' το μαντρί, όταν άρχισα ελεύθερα να σκέφτομαι για τον εαυτό μου, δίχως καθοδηγητές και δίχως πίεση της ομάδας, όταν ήρθα σ' επαφή με το ποιος πραγματικά είμαι και τι πραγματικά με νοιάζει; Αλλά ίσως να μην έχει σημασία αν συμφωνούσα πάντα μαζί τους ή αν έγινε με τον καιρό· στο κάτω-κάτω, κανείς δεν μπορεί να κρίνει αν άλλαξε ο ίδιος και πώς. Αυτό που έχει σημασία είναι πως κανείς δεν με πιέζει να λέω συγκεκριμένα πράγματα. Όχι, είναι εκπληκτικό, αλλά τώρα για πρώτη φορά μιλάω απολύτως ελεύθερα! Κανείς δεν μου κάνει κριτική, λέω αυτό που πιστεύω! Για πρώτη φορά, είμαι ελεύθερος! Κι επειδή είμαι ελεύθερος, είμαι ελεύθερος και να προσέχω τι λέω, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις μου άδικα, διότι δε λέω τίποτε παράλογο, τίποτε ακραίο, τίποτε ηθικά απαράδεκτο. Εκφράζω, δεν ξέρω πώς μου έλαχε εμένα, την συνείδηση όλης της κοινωνίας. Γι αυτό και παντού με επικροτούν, ενώ τους άλλους, τους άλλους που άφησα πίσω, αυτούς όλοι τους επικρίνουν, όλοι τους ξεχωρίζουν ως εμμονικούς και κατά βάση μνησίκακους ανθρώπους. Και πώς να μην είναι; Τι πέτυχαν ποτέ τους με όλα τα "δεν" και τα "μη", με όλους τους κανόνες τους και τις απαγορεύσεις τους, αυτοί, αυτοί που φοβήθηκαν τη ζωή που εγώ έπιασα απ' τα μαλλιά και απολαμβάνω, αυτήν που γιορτάζω και με γιορτάζει, που πίνει στην υγεία της φήμης μου και της αποδοχής μου;

5ο στάδιο
Ανακαλύπτω πως έχουμε γίνει πολλοί. Έχω αποκτήσει ανταγωνιστές. Δεν είναι ότι δεν με χειροκροτούν όσο παλιά, είναι ότι χειροκροτούν και άλλους. Και δεν ξέρω πόσο απ' το χειροκρότημα για μένα είναι πραγματικά για μένα, ή για το είδος ανθρώπου που εκπροσωπώ. Αισθάνομαι ανασφάλεια. Πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο. Αλλά τι σημαίνει αυτό, στο τέλος της ημέρας; Πρέπει να δώσω περισσότερα σ' αυτούς που με εκτιμούνε από ό,τι οι άλλοι. Να γίνω, πώς να το πω...χρησιμότερος. Έχει αρχίσει και ξεβάφει από πάνω μου η αύρα του μετεστραμμένου επαναστάτη· κάποτε, φαίνεται, έκανε μόνη της πολλή απ' τη δουλειά. Όμως τώρα πρέπει να εργαστώ κι εγώ· να δείξω τις πραγματικές μου ικανότητες· να δείξω πως δεν είμαι ένας ακόμα απ' όσους έφυγαν, πως εγώ δεν έφυγα τυχαία, δεν έφυγα λόγω συρμού, έφυγα γιατί ήθελα να γεννήσω κάτι καινούργιο, κάτι που κανείς δεν γέννησε πιο πριν.

6ο στάδιο
Έχω ξεχάσει τα περισσότερα πράγματα για το ποιος ήμουν και πώς έφτασα ως εδώ. Το χαμόγελο έχει κολλήσει πάνω μου με κόλλα, οι χειρονομίες μου μοιάζουν πρόβες σε έργο. Έχω αποκτήσει δεκάδες μανιέρες, δεν ξέρω πώς και γιατί, μόνο πως έχουν πάνω τους κάτι απ' τη θλίψη μου. Ναι, είμαι θλιμμένος. Έχω την φρικτή συναίσθηση πως το να είμαι ο εαυτός μου είναι παρωδία του εαυτού μου. Νομίζω πως κανείς δεν με καταλαβαίνει. Η δουλειά μου έχει γεμίσει χυδαίους ανταγωνιστές που δεν έχουν ίχνος από την λεπτότητα που διέκρινε πάντοτε εμένα. Οι εργοδότες μου έχουν πάρει την κάτω βόλτα κι αυτοί. Η κυρία τάδε, για παράδειγμα, δεν έχει ίχνος από το γούστο της μητέρας της· και ο νεαρός δείνα, δεν εκτιμά τα γραπτά μου και τη στάση μου όπως ο πατέρας του, που ήταν άνθρωπος με ευρύ ορίζοντα και αληθινή --έστω και συντηρητική!-- ευρυμάθεια. Το μόνο που μου 'μεινε είναι η λεγόμενη αποστασία μου, που την περιφέρω από δω κι από κει άκεφη και κουρασμένη, χλωμή και αναιμική πια, μιας και ξέχασα για τα καλά τι ήταν αυτό που άφησα πίσω όταν έκλεισα την πόρτα στους άλλους. Κανείς δεν μοιάζει να μου δίνει πια σημασία, και τα βράδυα γυρίζω σπίτι γεμάτος θυμό, αλλά δεν ξέρω τι να τον κάνω, ούτε σε ποιον και τι να τον στρέψω. Γελούν σε βάρος μου οι λάθος άνθρωποι, το ξέρω, άνθρωποι που δεν με ενδιαφέρουν· κι αυτοί που θα μπορούσαν να με θρέψουν με λίγο απ' το μίσος τους και την περιφρόνησή τους μ' έχουν ξεχάσει κι εκείνοι. Μονάχα άμα τύχει καμιά φορά και με δουν στο δρόμο, και τους δω πως κουνάνε το κεφάλι τους με λύπηση, λυσσάω πάλι όπως παλιά, μόνο που τώρα δεν κρατάει παρά μόνο λίγα λεπτά. Ύστερα έρχεται πάλι η λήθη για όλα, και ίσως αυτό να είναι η μόνη μου παρηγοριά...

7 σχόλια:

  1. Αντωνη δες το μειλ σου.
    G.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=8LYiNYRODJA#t=344
    όμως υπαρχουν και αντιστασεις
    χουαν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αν ζούσε ο Φαράκος να το διάβαζε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...και ο αρχηγός μας ο "Μάρκος", και ο κατάλογος είναι μεγάλος...

      Διαγραφή
    2. Νομίζω ότι ο LR έπεσε διάνα. Το κείμενο ταιριάζει γάντι όχι μόνο στον Φαράκο, αλλά σε πολλούς "Φαράκους" που πέρασαν από το κόμμα.

      Διαγραφή
  4. Σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους ἔρχεται μιὰ μέρα
    ποῦ πρέπει τὸ μεγάλο Ναὶ ἢ τὸ μεγάλο τὸ Ὄχι
    νὰ ποῦνε. Φανερώνεται ἀμέσως ὅποιος τόχει
    ἕτοιμο μέσα του τὸ Ναί, καὶ λέγοντας τὸ πέρα

    πηγαίνει στὴν τιμὴ καὶ στὴν πεποίθησί του.
    Ὁ ἀρνηθεὶς δὲν μετανοιώνει. Ἂν ρωτιοῦνταν πάλι,
    ὄχι θὰ ξαναέλεγε. Κι ὅμως τὸν καταβάλλει
    ἐκεῖνο τ’ ὄχι — τὸ σωστὸ — εἰς ὅλην τὴν ζωή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://www.vasilisp.com/html/index.php?option=com_muscol&view=song&id=574&Itemid=79
    Ο Βασίλης σε μια συναυλία το αφιέρωσε "Στους παλιούς συντρόφους που δεν θέλουν πια να είναι σύντροφοι" Νομίζει ταιριάζει εδώ.

    Partydog

    ΑπάντησηΔιαγραφή