Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Γιατί λέει ψέματα για τον χαρακτήρα του άρθρου 187 ο Παναγιώτης Λαφαζάνης;

"Το άρθρο 187 αφορά τις «εγκληματικές οργανώσεις», το οποίο, αν και απαράδεκτο, θα μπορούσε να γίνει «ανεκτό», μόνο και μόνο γιατί πράγματι «φωτογραφίζει», χωρίς να αναφέρει, τη «Χρυσή Αυγή» που διώκεται ως εγκληματική οργάνωση και στοχεύει στην αναστολή χρηματοδότησής της."
Παναγιώτης Λαφαζάνης, συνέντευξη στην "Αυγή"

Το άρθρο 187, μαζί με τον υπόλοιπο τρομονόμο, ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο το 2001, με την τακτική συνδρομή του τότε ΣΥΝ και του τότε βουλευτή του Παναγιώτη Λαφαζάνη, και εν μέσω μαζικών διαμαρτυριών από το εργατικό κίνημα και το ΠΑΜΕ, ακόμα και από μερίδα του τότε ΠΑΣΟΚ. Καμία ιστορική και πολιτική σχέση βέβαια δεν είχε ο τρομονόμος του 2001 με καμία "Χρυσή Αυγή" και καμία "φωτογραφία" της δεν περιέχει. Η πρώτη του σημαντική εφαρμογή ήταν στην σύλληψη και δίκη της 17 Νοέμβρη. Γιατί άραγε λέει τόσο χονδροειδή ψέματα ο κύριος Παναγιώτης Λαφαζάνης για το τι είναι το άρθρο 187 και ποια στόχευση είχε όταν το έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση Σημίτη υπό τις σαφείς πιέσεις των ΗΠΑ; Γιατί δηλώνει, επιπρόσθετα και εξίσου ψευδώς, ότι το 187 "στοχεύει στην αναστολή χρηματοδότησης" της Χ.Α, όταν το άρθρο αυτό δεν αφορά αναστολή χρηματοδότησης (πράγμα που εισήχθηκε τώρα με την τροπολογία στη Βουλή που ψήφισε ο κύριος Λαφαζάνης), εκτός του γεγονότος ότι δεν αφορούσε στο παραμικρό την Χ.Α;


Αντί άλλης απάντησης στο ερώτημα του γιατί δηλώνει κάτι τόσο κραυγαλέα ανιστόρητο για το 187 ο κύριος Λαφαζάνης, αντιγράφουμε από την εισήγηση του καθηγητή ποινικού δικαίου του ΑΠΘ Ι. Μανωλεδάκη, που δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη" στις 13 Μάη 2001:
Στον τομέα του ουσιαστικού ποινικού δικαίου που ισχύει σήμερα στη χώρα μας, η μόνη νομοθετική παρέμβαση που θα έπρεπε ίσως να έχει γίνει είναι η βελτίωση της τυποποίησης του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα που αναφέρεται στο έγκλημα της σύστασης και συμμορίας. Οχι επί το αυστηρότερο όπως έγινε, επί το καλύτερο, επί το σωστότερο. Αντί για την ασαφή και ξεπερασμένη σημερινή διατύπωση «όποιος συμφωνεί με άλλον να διαπράξουν ορισμένο κακούργημα ή ενώνεται με άλλον για τη διάπραξη ορισμένων κακουργημάτων που δεν καθορίστηκαν ακόμη κλπ., τιμωρείται κλπ. κλπ.». Με την οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σύσταση ή συμμορία και η απλή ανταλλαγή απόψεων ή η συναυτουργία θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί η έκφραση «όποιος συμμετέχει σε οργάνωση που έχει σκοπό τη διάπραξη κακουργημάτων» και να οριστεί τι σημαίνει οργάνωση. Το οργανωμένο έγκλημα προϋποθέτει οργάνωση και η ύπαρξή της είναι απαραίτητη για τη θεμελίωσή του. Απλή συμφωνία ή ένωση με άλλον δεν αρκεί για να χαρακτηρίσουμε ένα έγκλημα ως οργανωμένο και ένα δράστη ως οργανωμένο εγκληματία. 
Εξάλλου, η απλή συμμετοχή σε οργάνωση με σκοπό τη διάπραξη κακουργημάτων όταν δεν έχει ακόμα τελεστεί οποιοδήποτε έγκλημα από κάποιο μέλος της, δεν μπορεί και δεν πρέπει να τιμωρείται σε βαθμό κακουργήματος, αλλά να αποτελεί πλημμέλημα όπως συμβαίνει σήμερα. Με το σχέδιο νόμου γίνεται κακούργημα και τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 10 χρόνια η απλή συμμετοχή. Κάνουν κακούργημα την απλή συμμετοχή για να μπορεί να γίνει προσωποκράτηση όσων συλλαμβάνονται για συμμετοχή στην οργάνωση έστω και αν δεν έχει τελεστεί ακόμα οποιοδήποτε έγκλημα. 
[...] 
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι, ότι η σκλήρυνση της ποινικής καταστολής δεν είναι ελληνικό μόνο, αλλά πανευρωπαϊκό φαινόμενο που εμφανίζεται σε όλη την Ευρώπη υπό την καθοδήγηση και τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Η ευρωπαϊκή νομοθεσία, ιδίως μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη θέσπιση του χάρτη των δικαιωμάτων του ανθρώπου στη Ρώμη το 1950, καθώς και την ίδρυση του δικαστηρίου για την κατοχύρωση και την προάσπισή τους, διακρινόταν για τον ανθρωπιστικό και φιλελεύθερο - με την κοινωνική και πολιτική έννοια του όρου φιλελεύθερο - προσανατολισμό της. Σήμερα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης επιβλήθηκε ήδη στον ευρωπαϊκό χώρο η οικονομίστικη αντί για την ανθρωπιστική ιδεολογία και στον παγκόσμιο χώρο επιβλήθηκαν οι ΗΠΑ ως η μόνη παγκόσμια υπερδύναμη.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η περίφημη διακήρυξη της Ευρώπης των λαών, αποδείχτηκε χίμαιρα και αντικαθίσταται από την Ευρώπη του χρήματος και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου. Σε παγκόσμιο επίπεδο το Διεθνές Δίκαιο και η Διεθνής νομιμότητα προσδιορίζεται από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ και καθιερώνεται το δίκαιο του ισχυροτέρου. Σε μια τέτοια πραγματικότητα σήμερα, το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς διευρύνεται. Ολόκληροι λαοί ή ομάδες πληθυσμών περιθωριοποιούνται και οδηγούνται σε απελπισία και εξαθλίωση. Για την αντιμετώπιση της κοινωνικής έκρηξης που έρχεται, οι ισχυροί της Γης χρειάζονται αυστηρή, σκληρή ποινική νομοθεσία και Δικαιοσύνη προκειμένου - όχι να αντιμετωπίσουν το οργανωμένο έγκλημα το οποίοι και οι ίδιοι πολλές φορές υποθάλπουν - να τιθασεύσουν τις κοινωνικές αντιδράσεις και να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αυτούς έχει ως στόχο η σε ευρωπαϊκό επίπεδο σχεδιαζόμενη και επιχειρούμενη σήμερα ένταση της ποινικής καταστολής και σ' αυτούς θα εφαρμοστούν οι νέοι αυστηροί ποινικοί νόμοι για την αντιμετώπιση του δήθεν οργανωμένου εγκλήματος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου