Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

"Εκτός απ' τον ιμπεριαλισμό, υπάρχει και η μοναξιά"

...Έτσι έλεγε ένα σύνθημα των μαιτρ της ανέξοδης εξυπνάδας του ΚΚΕ εσωτερικού. Το οποίο έκανε θαύματα, καθώς έπεισε ένα μεγάλο κομμάτι της ανυπόφορα παλιμπαιδίζουσας ελληνικής αριστεράς του 70 και του 80 να αφήσει στην άκρη τον ιμπεριαλισμό και να ασχοληθεί με την μοναξιά, όχι ως οντολογικό πρόβλημα αλλά μάλλον ως μέσο για κανένα καλό πήδημα και για εφορμήσεις στην "χρήσιμη" φλυαρία του επικοινωνείν ως προϋπόθεσης του επιχειρείν, πολιτικώς ή σκέτα επιχειρηματικώς, ή πολιτικο-επιχειρηματικώς.

Σήμερα, με τα βομβαρδιστικά πάνω απ' το κεφάλι μου και την αίσθηση ότι οι εκτοξευτήρες "εχθρών" και "φίλων" μπορεί να συναντηθούν στο σπίτι μου και να σκοτώσουν το παιδί μου --αίσθηση που έχει αναμφίβολα ένας Σύριος πατέρας ή μια Σύρια μάνα που αναλογίζεται τις αγγλικές βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια-- νιώθω και τον ιμπεριαλισμό και την μοναξιά, μόνο που η μοναξιά που νιώθω δεν είναι ούτε ερωτική ούτε οντολογική. Είναι πολιτική μοναξιά, η μοναξιά του ανθρώπου που γύρισε σελίδα ο ίδιος αλλά βρέθηκε έτσι να διαβάζει τη λάθος σελίδα γιατί το βιβλίο του αντικειμενικού κόσμου όπου ζει βρίσκεται ακόμα στην αρχή, στις πρώτες, άθλια κακογραμμένες και χιλιοδιαβασμένες σελίδες της προϊστορίας του, εκεί που υπάρχει μόνο χάος και θάνατος χωρίς νόημα και χωρίς προοπτική.

Όχι, λοιπόν, δεν υπάρχει και η μοναξιά εκτός απ' τον ιμπεριαλισμό, ο ιμπεριαλισμός είναι η μοναξιά, η πολιτική μοναξιά του να αναλογίζεσαι το θάνατο μιας ζωής που, μη έχοντας προετοιμάσει τίποτε για τη ζωή των γενιών που έρχονται, δεν τείνει σε κανέναν σκοπό, παρά μόνο στις αδιόρατες κινήσεις μετοχών ή στο ανέβασμα του ποσού κάποιων αόρατων λογαριασμών. 

Έρχονται στιγμές που θα ήθελα να σπάσω κάποιων τα μούτρα για τη γελοιότητα με την οποία γέμισαν ζωές που θα όφειλαν να γνωρίζουν πως προορίζονται για τραγωδία.

37 σχόλια:

  1. Υπήρχε και το αμίμητο, αλήσου μνήμης "Εκτός από τον Ιμπεριαλισμό υπάρχει και ο έρωτας"....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θρυλειται ότι ως απάντηση ο Οδηγητής της εποχής έγραψε: "Εκτός από τη μοναξιά υπάρχει και ο έρωτας".

    Ernest Everhard.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει και η άλλη παραλαγή: Ο Τζιαντζής έγραψε στην "Ελευθεροτυπία" ένα άρθρο με τίτλο "Εκτός απ' τη μοναξιά, υπάρχει και ο ιμπεριαλισμός", στο οποίο αναφέρεται ο Ρίζος πιο κάτω.

      Διαγραφή
  3. ''...Έτσι έλεγε ένα σύνθημα των μαιτρ της ανέξοδης εξυπνάδας του ΚΚΕ εσωτερικού. ''
    και ομως δεν ηταν του ΚΚΕ ( εσωτ) αλλά των αυτονομων που εμφανιστηκαν μαζικά μετα το 79 και το κινημα κατα του νομου 815..δεν ειχε τοσο φαντασια το ΚΚΕ εσωτ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πιθανότατο να υιοθετέθηκε και από άλλους, συγκοινωνούντες χώρους. Για το ότι ήταν του ΚΚΕ εσ. και συγκεκριμένα των Ρηγάδων:

      http://x.1086344.n5.nabble.com/quot-quot-td70.html

      " σύνθημα που πρόβαλλαν ομάδες του ρεφορμιστικού χώρου, με μικροαστική κατά βάση προέλευση, τη δεκαετία του '70 «Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά». Αν σήμερα με την τραγικότητα των αιματοβαμμένων ημερών και την ιμπεριαλιστική ωμότητα, τέτοια συνθήματα απλώς επιβεβαιώνουν την κενότητα και τη ρηχότητα όσων τα πρόβαλλαν, τότε είχε θερμούς υποστηρικτές, κυρίως στο χώρο του τότε «ΚΚΕ εσ» και της πολιτικής του νεολαίας «Ρήγας Φεραίος»"
      http://www1.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=1755405&action=print

      Διαγραφή
  4. ισως εννοει την Β Πανελλαδική..στα 78 -79 εμφανιζεται μαζικά ενας ..αυτονομος χωρος - οχι αναρχικοι- με συνθηματα που αποδομουν την συνθηματολογια των τοτε κομματων της αριστεράς - εννοω και των αριστεριστικων( Π.Χ κΚΕ(μ-λ) και του ΚΚΕεσωτ....

    Σημερα αυτό το συνθημα - και δικαιως - μας φαινεται αποπροσανατολιστικό .. Ομως η -ας την πουμε- κομματική διαπαιδαγωγηση σε ολους μα ολους τους χωρους της αριστεράς μεχρι τοτε ηταν υπερβολικά προσανατολισέμνη προς τη Μεγαλη αφηγηση.. Ουσιαστιικά δεν μιλουσαμε - δεν ηταν στην ατζεντα - το ζητημα της μοναξιας του ερωτα κλπ
    Αυτό δεν σημαινε οτι η οι αριστερές και εν γενει κομμουνιστικές νεολαίες ηταν πιο ..επαναστατικές ..Ισα ισα που μοιαζαν με ..κατηχητικά . Σεξουαλική καταπιεση , ντροπές ,Πουριτανισμός και πισω απο την κουρτινα η ιδια παμπαλαια εμμονή για το σεξ .. Δεν ηταν ..επαναστατική εμμονη ηταν σκετη πεινα .. Να μη ξεχναμε οτι ακομα κατα την δεκαετια του 70 - μεχρι το 76 -77 το τοποθετω αυθαιρετα - υπήρχε ακομα το ταμπου της παρθενιας ..
    Στα επομενα 2-3 χρονια σαρωβθηκαν τα ..παντα .. Η ...''σεξουαλική επανασταση '' που σε ευρωπη και αμερικη εγινε σε δεκατιες εγινε στην Ελλ΄δα με ταχυτητα αστραπής .. Και φυσικά απο αυτήν την ...''επανασταση στην αθημερινη ζωή '' δεν εμεινα παρα ερειπια .. και Γιαπηδες και αφορητος κομφορμισμος Δηθεν απελευθερωμένων
    Φυσικά χωρις κανένα περιεχμενο καμμια θεωρητική αναλυση .. Σκετα .Μπαμ και κατω
    Απο κει και περα τα πηρε ολα ο ανεμος και τα σηκωσε ..συμφωνω μετην αναλυση σου μονο που αυτο που γκρεμιστηκε χωρις στη θεση του να χτιστει τιποτε παρα λογια του αερα ηταν ηδη Πυργος απο τραπουλοχορτα χτισμε΄νος στην αμμο : Πουριτανισμός που πεφτει ευκολα στο αντιθετο του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω είναι της Β' Πανελλαδικής. Και σωστό είναι αυτό που λες για "αυτόνομο" χώρο--είναι η απαρχή της δημιουργίας διαφόρων χώρων που μετά αυτονομήθηκαν.

      Τώρα για τα υπόλοιπα, πρόσφατα είχα μια σχετική κουβέντα με συνάδελφο. Είναι αδύνατο κάποιος που μεγάλωσε τη δεκαετία του 60 και του 70, όσο κριτικά κι αν τα βλέπει όλα αυτά πια, να έχει την ίδια ματιά με κάποιον που μεγάλωσε τη δεκαετία του 80 και του 90, όταν είχαν ήδη ξεφτίσει και ευτελιστεί. Αυτό ανακάλυψα. Ότι υπάρχει και το γενεακό, η διαφορά μεταξύ της οπτικής γενεών. Εμένα όλο αυτό το πράγμα που προκαλεί θυμό, οργή. Κάποιον που το έζησε μπορεί να του προκαλεί και νοσταλγία ακόμα, έστω εν μέρει ειρωνική νοσταλγία.

      Διαγραφή
    2. Κι αυτό εδώ, το βλέπω σαν το ανοιχτά ιμπεριαλιστικό αποτέλεσμα όλης αυτής της μόδας της τότε εποχής. Πέρα απ' το ότι είναι εντελώς απαράδεκτο και χυδαίο ως τοποθέτηση: http://panosz.wordpress.com/2009/12/29/stalin/

      Ντροπής πράγματα. Και δεν εννοώ τη γελοία φωτογραφία.

      Διαγραφή
    3. πραγματι ΑΙΣΧΟς τοποθετηση και χυδαιοτητα με περικεφαλαια ,,, Συμφωνω και επαυξανω..

      Διαγραφή
  5. για παραδειγμα .. οι νεωτεροι δεν μπορουν να φανταστουν το ΣΟΚ που προκαλεσε στα κυριαρχα ιδεολογηματα της Αριστερας η εμφανιση του περιοδικου ΑΜΦΙ στα τελη της δεκαετιας του 70 ...Στα θεματα αυτά η Αριστερα - Ολη η αριστερα και η ακρα .. ηταν Ακρως συντηρητική ..Και το ΚΚΕ εσωτ ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να μιλήσουμε για το τι σοκ ΔΕΝ προκαλεί το γεγονός ότι σήμερα, ΣΗΜΕΡΑ που πηγαινοέρχονται τα αεροπλανοφόρα και οι ρουκέτες, στην Λευκωσία θα πραγματοποιηθεί διαδήλωση διαμαρτυρίας έξω απ' τη...ρωσική πρεσβεία από ΜΚΟ για τα ομοφυλοφυλικά δικαιώματα;

      Δεν έφτανε η Λιβύη και η Συρία, δεν έφταναν οι Pussy Riot για να καταλάβουν οι "απελευθερωμένοι" ότι ασκούν δωρεάν εξωτερική πολιτική για λογαριασμό των ΗΠΑ σε μια χώρα που κινδυνεύει άμεσα να γίνει στάχτη στις επόμενες μέρες. "Γνωρίστε το σώμα σας", που λεγαν και οι Ρηγάδες.

      Στο νεκροτομείο.

      Διαγραφή
  6. καθε συνθημα και καθε κριτική εχει νοημα οαν υφισταται η ιδεολογια που γινεται αντικειμενο κριτικής .. το συνθημα αυτό ειχε νοημα οσο ακομα κυριαρχο στην Μεγαλη αφηγηση της αριστεράς ηταν η απουσια καθε αναφοράς στις σχεσεις κλπ.. Απο την στιγμή που εξαλειφθηκε η αφηγηση το συνθημα κριτικής της Δεν στεκει και ..πεφτει στο κενό..
    Το ιδιο και η κριτική στον Σταλινισμό : Υπήρχε μια αναφορά στον Σταλινισμό ως το αντιπαλο δεος στα χηματα του Ψυχρου πολέμου.


    Υπήρχε ομως μια κριτική- η μαλλον πολλές κριτικές απο τα αριστερα : και κριτικές για την πολιτική του Σταλινισμου και κριτικές και την γλώσσα για την σταση του ως προς τις ανθρωπινες σχεσεις , για την καλλιτεχνική του μονοτονια και μουνταδα κλπ
    απο την στιγμή που ο ''υπαρκτος Σταλινισμός εξαλειφθηκε η κριτική σε αυτόν εμεινε μετεωρη ' την οικειοποιηθηκε αποδομώντας την ο ψυχροπολεμικός λόγος : Πολύ αμφιβαλλω για το κατα ποσο νεοτεροι που μελετουν σημερα - εκτος πλαισιου - Κατσοριαδη η Τροτσκιστικές κριτικές η κριτικές της δεακετιας του 70 αντιλαμβανονται το πλαισιο τους ..Μετα το 90 και τον αιωνα ολος ο πλουτος των κριτικών λογων της αεριστερας εξαερωθηκεως δια μαγειας
    -οι λόγοι ανασυντασσονται και αναδιατασονται ..Σα να διαλυσαν ενα Παζλ και να φτιαχνουν ενα αλλο με τα ιδια κομματια ... Και μαλλον εμεις ειμαστε τα κομματια του παζλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα θέσω ένα ερώτημα.

      Ας υποθέσουμε ότι ο Καστοριάδης, πχ, ή οι Ρηγάδες, πχ, εκπροσωπούσαν αυτό που λέμε "κριτικό" λόγο. Δηλαδή λόγο που είχε έναν λόγο ύπαρξης στην πραγματική αμφισβήτηση της εξουσίας ή του αυταρχισμού ή όπως άλλως θέλει κανείς να το πει.

      Ας το δεχτούμε αυτό ως βάση συλλογιστικής.

      Αν υφίστατο κάτι τέτοιο, θα έπρεπε, όταν άλλαξαν οι συσχετισμοί και ας πούμε ατόνησαν τα προβλήματα που αυτοί έβλεπαν και εμφανιζόντουσαν καινούργια (ας δεχτούμε ακόμα και ότι ΗΤΑΝ "καινούργια", εγώ προσωπικά δεν το πιστεύω καθόλου), όταν λοιπόν άλλαξαν οι συσχετισμοί τότε αυτοί οι άνθρωποι και οι επίγονοί τους θα έπρεπε να ασκήσουν κριτική στους νέους συσχετισμούς.

      Αλλά τίποτα τέτοιο δεν έκαναν. Κάποιοι τους χειροκρότησαν κιόλας, και κάποιοι ανέκρουσαν πρύμναν για άλλα λημέρια, το ριξαν στην αυτοψυχανάλυση, τη μοναξιά, το φεγκ-σούι, ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο.

      Γνωρίζω μετρημένους στα δάχτυλα ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ που κριτικάρισαν τον Σταλινισμό, πχ, και που μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ είχαν το παραμικρό κριτικό να πουν για τον εαυτό τους και για τον κόσμο γύρω τους. Της μιας παλάμης του ενός χεριού.

      Πώς κι έτσι;

      Διαγραφή
    2. Απαραίτητη πρόσθεση: Από την αστική φιλοσοφία (Καντ, "Τι είναι διαφωτισμός"), μάθαμε πως ο "κριτικός λόγος" είναι αναστοχαστικός λόγος, λόγος που αμφισβητεί τις δικές του βεβαιότητες. Δηλαδή, ότι δεν είναι "κριτικός" ο λόγος όπου κριτικάρουμε αυτό που μας παίρνει και κάνουμε τις πάπιες για αυτό που δεν θέλουμε να αλλάξουμε. Ο Καστοριάδης, πχ, λοιπόν κριτίκαρε τη "γραφειοκρατία." Τώρα, τι ακριβώς αντικειμενικό στάτους ύπαρξης είχε αυτό που πολέμησε δεν το ξέρω. Εγώ δεν μεγάλωσα σε ένα κόσμο που τον διοικούσε η "γραφειοκρατεία", αυτό ήταν πρόβλημα με το οποίο στον δικό μου κόσμο ασχολούνταν ο Γιάννης Δαλιανίδης. Τον δικό μου κόσμο τον διοικούσε ο καπιταλισμός, που ο Κορνήλιος τον είχε κηρύξει ξεπερασμένο πρόβλημα, μαζί με το "Κεφάλαιο", ο ιμπεριαλισμός, τον οποίο ο Κορνήλιος εντόπιζε στην...ΕΣΣΔ, και τα μονοπώλια, με τα οποία δεν ασχολήθηκε καν.

      Και ο Δον Κιχώτης πολεμούσε ιππότες. Στο δικό του μυαλό. Αλλά αυτά που όντως υπήρχαν δε τα έβλεπε. Ήταν φιγούρα της "κριτικής σκέψης";

      Και, τέλος πάντω, μήπως υπάρχουν και κυνικοί Δον Κιχώτες;

      Διαγραφή
    3. Εγώ δεν μεγάλωσα σε ένα κόσμο που τον διοικούσε η "γραφειοκρατεία", αυτό ήταν πρόβλημα με το οποίο στον δικό μου κόσμο ασχολούνταν ο Γιάννης Δαλιανίδης.
      Χαχα! Έγραψες!
      Έαν με ρωτήσουν ποτέ αν έχω διαβάσει Καστοριάδη θα απαντώ όχι αλλά έχω δει αρκετά Δαλιανίδη
      Odradek

      Διαγραφή
  7. Εκείνο που ποτέ δεν κατάλαβαν τα μικροαστάκια των '70s ήταν πρόβλημα "μοναξιάς" είναι αδύνατο να υπάρξει για έναν κομμουνιστή, ο οποίος ζει και δρα συνεχώς εντός συλλογικοτήτων.
    Οστόσο πρέπει να ήταν πολύ πιασάρικο το σύνθημα σε όσους έμπαιναν σε "αριστερές" νεολαίες για να γκομενίσουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Aντωνη στα περι Καστοριαδη εν πολλοις εχεις δικιο ..Ομως μη γενικευεις ...
    Απάντηση

    TRASH3 Σεπτεμβρίου 2013 - 6:07 μ.μ.

    ''Εκείνο που ποτέ δεν κατάλαβαν τα μικροαστάκια των '70s ήταν πρόβλημα "μοναξιάς" είναι αδύνατο να υπάρξει για έναν κομμουνιστή, ο οποίος ζει και δρα συνεχώς εντός συλλογικοτήτων.'' αυτο το αδυνατον να,,,, υπάρξει πως το εννοεις; Γιατι ειναι ..αδυνατον να υπαρξει; Δεν εχει υλική υποσταση ο κομμουνιστης; Μηπως ειναι Καθαρό πνευμα; ειναι καμμια Θεοτητα μηπως ; Η ΤΟ ΛΥΝΟΥΜΕ δια του... Διαλεκτικου Ιδεαλισμου :πρόβλημα "μοναξιάς" είναι αδύνατο να υπάρξει για έναν κομμουνιστή, αρα ΟΠΟΙΟς νιωθει μοναξια αποκλειεται να ειναι ...κομμουνιστης και ειναι μικροαστος ..; ε; ( κατι τετοια μας λεγανε και στην δεκαετια του ..'70- ενα αλλο σχημα που επαιζε πολύ στους Μαοικους ηταν : Η ταξική παλη γινεται και μεσα σου Αρα οταν νιωθεις αμφιβολιες ,μοναξια κλπ δεν ειναι ο ..προλεταριακός εαυτος σου που σκεφτεται ετσι αλλά ο ..αστικός .. τετοια ..σοφια )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, αν μου δώσεις κάποιο αξιοσημείωτο παράδειγμα που να διαψεύδει το υπόδειγμα Καστοριάδη δεν θα γενικεύω γιατί θα έχεις αποδείξει ότι η συλλογιστική μου σκαλώνει.

      Τέλος, για το πρόβλημα της μοναξιάς, όποιος ενδιαφέρεται για κομμουνιστικές απαντήσεις, μπορεί να διαβάσει Κάστρο ή Πλατόνοφ. Ή μπορεί να αρκεστεί στην δική μου διαβεβαίωση ότι ο κομμουνισμός όχι απλώς δεν θα του λύσει όλα του τα υπαρξιακά προβλήματα αλλά θα οξύνει πολλά απ' αυτά. Λέγεται "ανθρώπινη πρόοδος" αυτό.

      Διαγραφή
    2. @Νοσφεράτος:
      Είμουν νομίζω σαφέστατος στο τι είπα:
      Είπα πως κάποιος που ζει και δρα ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ δεν (μπορεί να)αντιμετωπίζει πρόβλημα "μοναξιάς".
      Η συλλογικότητα είναι το ακριβώς αντίθετο της μοναχικότητας.
      Και αν θέλεις να το συνεχίσω, και η μοναξιά είναι το τίμημα του ατομικισμού. Τι σχέση μπορεί να έχει με αυτόν ένας κομμουνιστής;
      Οπότε, τι από ό,τι είπα δεν κατάλαβες;

      Διαγραφή
    3. ειπες οτι ''είναι αδύνατο να υπάρξει για έναν κομμουνιστή, ο οποίος ζει και δρα συνεχώς εντός συλλογικοτήτων.'


      αντιθετα πιστευω οτι η μοναξια ειναι μια πολύ ανθρωπινη κατασταση κι ειναι αδυνατον να μη νιωσει καποια στιγμή στη ζωή του και ο κομμουνιστης ..Μοναξια
      -----------------------------
      το να παρουσιαζεις τον κομμουνιστή ως υπεραναθρωπο ..εκει εγκειται η διαφωνια μας


      και αν υπάρχει καποια διαφορα μεταξύ ιδεολογιων δεν ειναι ακριβώς αυτή; Ενω π.χ στην Νεοφιλελευθερη ιδεολογια ο ανθρωπος -προτυπο παρουσιαζεται ως ενα απανθρωπο Ηομο εκονομικους ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ και σκεφτεται οικονομικά μονο , και στην Φασιτική ο ..Φασιστας παρουσιαζεται ως Υπερανθρωπο κτηνος
      στην Κομμουνιστική ο ανθρωπος -προτυπο ειναι κατ εξοχήν ανθρωποας; Δηλαδή εχει συναισθηματα ; Ποναει λυπαται χαιρεται φοβαται και ... φυσικά ΔΕν ειναι αδυνατον να νιωσει μοναξια αντιθετα ..Αλλο ειναι οτι προσπαει να υπερβει την μοναξια μεσα απο συλλογικοτητες ..Την νιωθει ομως .. και την μετουσιωνει
      Εχω επισκεφτει τις Φυλακες επταπυργιου ..Εκει οι μοναρχοφασιστες ταγματασφαλητες κλπ πετουσαν σαν αδειοα σακκια σε κατασκοτεινα κελια κομμουνιστες αλλά και προοδευτικους ανθρωπους (οσους δεν υπέγραφαν Δηλωση ) και τους εκετελουσαν το πρωι
      αυτοι εκεινη την στιγμή Δεν ενιωθαν μοναξια ; αλλο αν την αντιμετωπιζαν με αξιοπρπεια ..Ηταν ..αδυνατον να νιωσουν;
      μα τοτε θα ειχαν ανθρωπνο ελλειμα
      Καταλαβαινεις τωρα τι εννοω και που εγκειται η διαφωνια μας;
      Εξαλλου δεν θεωρω την μοναξια (μονο ) ως αρνητικό αισθημα ..Την θεωρώ και δημιουργικο αισθημα
      και δεν συνδεεται μονο με τον ατομικισμό .. Δεν ειναι μονο ιδεολογια .. Ειναι και μια κατ 'εξοχήν ανθρωπινη συνθηκη με τα θετικά της και τα αρνητικά της Αν δεν νιωσεις Μοναξια- η αποξενωση - δεν μπορεις να οδηγηθεις και στηνυπερβαση της .. δηλαδή στη ελευθερια της συλλογικοτητας
      Προσπαθώ να κανω γονιμο διαλογο μ και οχι ..πηγαδακι που λέγαμε και στη δεκαετια του 70 Ελπιζω να ειναι κατανοητο

      Διαγραφή
    4. @@Νοσφεράτος:
      Δεν παρουσίασα κανέναν σαν "υπεράνθρωπο". Απλώς επισήμανα το (κατ'εμέ) αυτονόητο. Αν είναι κάποιο πρόβλημα που η συντροφικότητα μπορεί να λύσει ακόμη και εντός του καπιταλισμού, αυτό είναι η μοναξιά.
      -Όλα τα υπόλοιπα γιατί μου τα φορτώνεις;

      Διαγραφή
  9. Υπάρχει μια χειραγωγηση με την απωθηση της Μοναξιας υπάρχει και μια χειραγωγηση με την εργαλειοποιηση της μοναξιας

    Η ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ειναι κατι αλλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. θα περιμενα να μου πεις κατι σαν '' Η κομμουνιστική απαντηση στο προβλημα της Μοναξιας οπως και σε πολλα αλλα ενπεριεχει τις απαντησεις και την προβληματική ολοκληρης της παγκοσμιας σκεψης και αυτο λεγεται ανθρωπινη Προοδος''

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έδωσα μια πολύ συγκεκριμένη απάντηση: " Ή μπορεί να αρκεστεί στην δική μου διαβεβαίωση ότι ο κομμουνισμός όχι απλώς δεν θα του λύσει όλα του τα υπαρξιακά προβλήματα αλλά θα οξύνει πολλά απ' αυτά."

      Μπορείς να μου πεις συγκεκριμένα πού έγκειται η διαφωνία σου;

      Διαγραφή

    2. ειπες επισης ''Τέλος, για το πρόβλημα της μοναξιάς, όποιος ενδιαφέρεται για κομμουνιστικές απαντήσεις, μπορεί να διαβάσει Κάστρο ή Πλατόνοφ'' εκει εγκειται η διαφωνια μας ..Στο οδτι θεωρησα οτι περιοριζεις την απαντηση στο προβλημα της μοναξιας σε κομμουνιστική ενω νομιζω οτι ισα ισα η κομμουνιστική απαντηση οφειλει να ειναι διευρυμένη- ολη η σοφια της ιστοριας απ Ηρακλειτο μεχρι Ντοστογιεφσκι ας πουμε - και οχι περιορισμένη
      Το αλλο που λές το εθωρώ ενδιαφερπον αλλά θα ηθελα να το εξηγησεις περισσοτερο ..Τι εννοεις:''ο κομμουνισμός όχι απλώς δεν θα του λύσει όλα του τα υπαρξιακά προβλήματα αλλά θα οξύνει πολλά απ' αυτά."

      Διαγραφή
    3. Φυσικά και υπάρχει εντελώς διαφορετική σύλληψη του ζητήματος της μοναξιάς από κομμουνιστική οπτική από ό,τι από αστική. Ελπίζω να μην αναζητάς από έναν μαρξιστή να σου πει ότι τα ανθρώπινα αισθήματα είναι α) υπεριστορικά και β) υπερταξικά και κοινά σε όλους.

      Τώρα, το γιατί ο κομμουνισμός θα οξύνει ορισμένα υπαρξιακά προβλήματα είναι κάτι που η ανάγνωση των πιο πάνω που πρότεινα θα έκανε πολύ σαφές.

      Επειδή όμως πρέπει να φύγω,θα σου απαντήσω αργότερα. Προς το παρόν, επαναλαμβάνω μια απ' τις αγαπημένες μου φράσεις του Πλατόνοφ:

      ""Η θλίψη θα ξαναέρθει--αλλά είθε η θλίψη μας να είναι λιγότερο δυστυχισμένη από ό,τι ήταν πριν. Είθε να είναι μια διαφορετική θλίψη."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/08/andrej-platonov-dzhan.html

      Διαγραφή
    4. ''Ελπίζω να μην αναζητάς από έναν μαρξιστή να σου πει ότι τα ανθρώπινα αισθήματα είναι α) υπεριστορικά και β) υπερταξικά και κοινά σε όλους.''

      δεν περιμενω οχι μονο απο ενα μαρξιστη αλλά και απο οποιον δηποτε εχει στοιχειωδη επαφή με την κοινωνική θεωρια να θεωρησει οτι τα συναισθηματα ειναι ..α) υπεριστορικά και β) υπερταξικά και κοινά σε όλους.'
      οπως επισης ομως και να νομισει οτι θα υπερβουν η θα εξαλειφθουν καποια συναισθηματα( με τους τροπισμους τους φυσικά ) σε αλλες ιστορικές εποχές η συνθηκες ετι ..βολονταριστικά ( που λεγαμε καισα 70)
      Να το πώ αλλιως Η Μοναξια περα απο συναισθημα με ιστορικους τρπισμους ειναι και μια ανθρωπινη συνθηκη - οπως και η αγωνια : Μπορει να γινει Αβασταχτη μπορει να γινει υποφερτη . Μπορει να ειναι Δημιουργική η μπορει να οδηγησει σε αυτοκτονια .. Εδω ερχεται η ..συλλογικοτητα : Να βοηθησουμε στην γεννηση οχι τελειων κοινωνιων αλλά ευτυχεστερων οπου η μοναξια δεν θα εξαλειφθει - ( κατι τετοιο σε μενα τουλαχιστον φανατζει ως ..εφιαλτης) αλλά θα ειναι υποφερτη και ανθρωπινη και θα χρωματιζεται απο δημιουργια,,

      Διαγραφή
    5. Φυσικά και υπάρχει εντελώς διαφορετική σύλληψη του ζητήματος της μοναξιάς από κομμουνιστική οπτική από ό,τι από αστική.''
      εδω υπάρχει μια παρεξηγηση για την οποια κι εγω επιφυλασσομαι για ..αργοτερα //προς το παρον σου θυμιζω τι ειπα ..''Στο οδτι θεωρησα οτι περιοριζεις την απαντηση στο προβλημα της μοναξιας σε κομμουνιστική ενω νομιζω οτι ισα ισα η κομμουνιστική απαντηση οφειλει να ειναι διευρυμένη- ολη η σοφια της ιστοριας απ Ηρακλειτο μεχρι Ντοστογιεφσκι ας πουμε - και οχι περιορισμένη '' Φυσικα υπάρχουν απαντησεις στο περασμα των αιωνων που ειναι απορριπτεες και αντιδραστικές ...Φυσικά
      αλλά η μοναδική απαντηση στα οποια υπαρξιακά προβληματα δεν θα δοθει μόνο απο τον Μαρξισμό και τους Κομμουνιστες του 20ου αιωνα ..Απαντησεις π΄χ θα βρουμε και στον ..Ντικενς (παραδειγμα λέω ) τελος παντων αργοτερα τα ξεναλεμε

      Διαγραφή
    6. Είναι πιθανό να χρειαστώ μια αρκετά εκτεταμένη ανάρτηση για να αναπτύξω το ζήτημα όπως θα ήθελα, επειδή όμως δεν θέλω να καθυστερήσω να σου δώσω το στίγμα μιας απάντησης, θα πάρω ένα μόνο παράδειγμα.

      Λοιπόν. Η γενική ιδέα για την σοσιαλιστική κοινωνία είναι ότι είναι μια κοινωνία που θεωρεί ότι θα εξαλείψει το αρνητικό. Στο βιβλίο του για τον Λακάν, πχ, ο Σταυρακάκης μιλά ακριβώς για την ουτοπία (βλ=σοσιαλισμός) ως εσφαλμένα βασισμένη στην ιδέα της εξάλειψης του αρνητικού.

      Εγώ αντίθετα λέω, ακολουθώντας εδώ τον Τζέιμσον, ότι η σοσιαλιστική κοινωνία δεν εξαλείφει το αρνητικό, ούτε είναι ένα εγχείρημα εξάλειψης του αρνητικού. Δεν το εξαλείφει ΓΕΝΙΚΑ, δηλαδή, ούτε είναι ένα εγχείρημα ΓΕΝΙΚΗΣ εξάλειψης του αρνητικού. Εξαλείφει ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ αρνητικά. Όμως εξαλείφοντας συγκεκριμένα αρνητικά, δημιουργεί επίσης της προϋποθέσεις όξυνσης άλλων αρνητικών. Σ' αυτό αναφέρομαι όταν γράφω: "ο κομμουνισμός όχι απλώς δεν θα του λύσει όλα του τα υπαρξιακά προβλήματα αλλά θα οξύνει πολλά απ' αυτά."

      Θα προχωρήσω σε ένα και μόνο παράδειγμα--πιο πλήρη ανάπτυξη θα δώσω όταν βρω τον χρόνο να γράψω ανάρτηση για το θέμα.

      Αλλά θα είναι σημαντικό παράδειγμα. Θα πάρω το απόλυτο αρνητικό που γνωρίζει ο άνθρωπος. Τον θάνατο.

      Διαγραφή
    7. Ο θάνατος είναι η απόλυτη ενσάρκωση του αρνητικού, γιατί είναι η απόλυτη ενσάρκωση της περατότητας. Είναι το μεγαλύτερο ΟΧΙ που μας επιφυλάσσει η ζωή. Και είναι αξεπέραστο βιολογικά. Ο θάνατος είναι το τέλος της επιθυμίας, του έρωτα, της συνείδησης, της σκέψης μας ως ατόμων, είναι το τέλος μας ως οντοτήτων, η εξάλειψή μας.

      Τι επίδραση πάνω στον θάνατο έχει μια σοσιαλιστική, και ακόμα περισσότερο μια κομμουνιστική κοινωνία;

      Καμία, βιολογικά. Σε μια σοσιαλιστική ή και κομμουνιστική κοινωνία, η υπόσχεση και η ελπίδα είναι ότι η βιολογική ζωή θα κρατά περισσότερο κατά μέσο όρο, και ότι θα έχει καλύτερη ποιότητα. Αλλά ο σοσιαλισμός δεν καταργεί τον βιολογικό θάνατο, ούτε αποτρέπει έναν αδόκητο και ξαφνικό θάνατο.

      Από την άλλη τώρα πλευρά, μια σοσιαλιστική ή και κομμουνιστική κοινωνία υπόσχεται ότι θα κάνει τη ζωή πιο πλήρη, πιο αναπτυγμένη στις δυνατότητές της, πιο ουσιαστική και αληθινή.

      Άρα και πιο πολύτιμη, πιο επιθυμητή, πιο απολαυστική.

      Και την ίδια στιγμή, αυτή η κοινωνία θα πρέπει επίσης να επιμένει στο ότι δεν υπάρχει άλλη ζωή. Δεν θα είναι μια θρησκευτική κοινωνία, αλλά μια υλιστική κοινωνία. Θα διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους στην ιδέα του τελεσίδικου της απώλειας του θανάτου.

      Ρωτάω λοιπόν: Υπαρξιακά, είναι πιο επώδυνη η ιδέα του θανάτου

      σε μια κοινωνία απαξίωσης της ζωής, χρηματοποίησης της ζωής, περιορισμού της ζωής στην επιβίωση και το άγχος της με αποδοχή θρησκευτικών δοξασιών περί άλλης ζωής

      ή

      σε μια κοινωνία όπου η ζωή βιώνεται ως κάτι πολύτιμο, κάτι απαλλαγμένο από πολλά από τα βάσανα που τώρα συγκροτούν τη ζωή, κάτι πολύ καταφατικότερο, και την ίδια στιγμή, όπου δεν υπάρχει η παραμυθία της άλλης ζωής, όπου γίνεται αποδεκτό το βιολογικό γεγονός του θανάτου ως κάτι αναπόφευκτο και τελεσίδικο;

      Δεν θα είναι η κάθετη άνοδος της καταφατικότητας της ζωής επίσης κάθετη άνοδος της επώδυνης αρνητικότητας του θανάτου;

      Σε ένα επίπεδο, βεβαίως θα είναι. Για κάποιους ανθρώπους, θα είναι κάτι πολύ τραυματικότερο από ό,τι είναι για τους περισσότερους στον κόσμο που ζούμε σήμερα. Θα είναι πολύ πιο επώδυνο να σταματήσεις να ζεις όταν η ζωή θα είναι κάτι που σου δίνει ευτυχία, ή να χάνεις κάποιον.

      Και αυτό για έναν ακόμα πολύ σημαντικό λόγο. Στην κοινωνία που ζούμε, η ιδιοκτησία και οι σχέσεις ιδιοκτησίας διαπερνούν τα πάντα. Το συνηθέστερο πράγμα όταν πεθαίνει κάποιος είναι ότι οι δικοί του, θέλοντας και μη, αργά και γρήγορα, μπαίνουν στη συζήτηση των περιουσιακών του, των οικονομικών του υποχρεώσεων ή συσσωρευμένων αγαθών.

      Διαγραφή
    8. Αυτό έχει κυνικές διαστάσεις φυσικά, έχει όμως και ανθρώπινες διαστάσεις. Όταν πεθάνει ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, το να έχω να διαχειριστώ τις φοντανιέρες που άφησε πίσω του, ή το σκρήνι που αγόρασε, ή τα φορέματά της και τα παπούτσια της είναι ταυτόχρονα καταπιεστικό και παρηγορητικό. Βρίσκω κάτι να ασχοληθώ για να μη σκέφτομαι αυτό που μου προκαλεί τραύμα. Η θλίψη μου αποσπάται από λογαριασμούς νοσοκομείων και φαρμάκων, συζητήσεις με τις ασφαλιστικές εταιρείες, πονοκεφάλους για το τι θα κάνω με το τώρα άδειο σπίτι στο οποίο δεν μένω πια, αλλά το οποίο είναι περιουσία μου λόγω κληρονομιάς. Τα πράγματα, οι σχέσεις ιδιοκτησίας και οι εμπορευματικές σχέσεις, μπαίνουν ανάμεσα σε μένα και στην απώλεια του ανθρώπου, γεμίζουν το κενό αυτής της απώλειας χωρίς να το επιδιώκω καν ή να το θέλω. Η εμπορευματοποίηση είναι μια παρηγοριά. Αν είμαι κυνικός, ακόμα καλύτερα. Ο θάνατος του άλλου είναι δική μου ευκαιρία. Ενίσχυσα την περιουσία μου. Έχω περισσότερες ευκαιρίες στη δουλειά τώρα που πέθανε ο ανταγωνιστής μου. Θα πληρώσω τα χρέη μου. Θα πάρω εκείνο το αυτοκίνητο που ήθελα.

      Τίποτε απ' όλα αυτά δεν μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία όπου η ατομική ιδιοκτησία και η επίδρασή της στις σχέσεις δεν θα υφίσταται. Σε μια τέτοια κοινωνία, το γεγονός του θανάτου θα με κοιτάζει γυμνό, χωρίς διαμεσολαβήσεις απ' όλα τα παραπάνω. Αν αγαπούσα αυτόν που έχασα, ο πόνος δεν θα έχει κανένα τέτοιο αποκούμπι. Αν δεν τον αγαπούσα, ο θάνατος δεν θα με εξυπηρετήσει σε κάτι.

      Τι προστασία θα έχω τότε απέναντι στην συντριβή της απώλειας, είτε αυτή αφορά τον δικό μου θάνατο είτε το θάνατο του άλλου;

      Μονάχα μία, αλλά αυτή δεν θα την έχουν όλοι οι άνθρωποι στον ίδιο βαθμό: την βιωμένη αίσθηση της διαλεκτικής ανάμεσα στην μοναδικότητά μου, ή την μοναδικότητα του άλλου, και την ισότητα όλων, την κοινότητα όλων. Την βιωμένη αίσθηση. Όχι την αφηρημένη ιδέα. Μια χειραφετημένη κοινωνία θα μου δώσει την δυνατότητα (αλλά μόνο τη δυνατότητα) να ανταποκριθώ στο θάνατο καταγράφοντας την απροσμέτρητη πολυτιμότητα αυτού που χάθηκε την ίδια στιγμή που την εξαλείφω στην στατιστική πολλαπλότητα εξίσου πολύτιμων υπάρξεων, που όλες θα χαθούν. Η απο-πραγμοποιημένη ύπαρξη είναι ταυτόχρονα μοναδικά πολύτιμη και τίποτε σπουδαίο, γιατί είναι η απλή ζωή, η ζωή που επιστρέφει στην απλότητά της. Ο θάνατος του πυρηνικού επιστήμονα, του ιδιοφυούς συγγραφέα, του οδοκαθαριστή και της μαγείρισας πονούν το ίδιο για τους δικούς τους ανθρώπους και είναι το ίδιο ασήμαντοι για τη συλλογικότητα μέρος της οποίας είναι αυτοί πονούν--θα ρθουν άλλοι στη θέση τους, και στη δική μας. Αυτή είναι η σοσιαλιστικά ενσυνείδητη απόκριση στην απώλεια του θανάτου σε μια τέτοια κοινωνία.

      Θα είναι λοιπόν η ψυχική δομή της εμπειρίας και διαχείρισης της απώλειας ίδια σε μια σοσιαλιστική ή κομμουνιστική κοινωνία η ίδια από ό,τι σε μια καπιταλιστική; Όχι, δεν θα είναι. Αυτό σημαίνει η "διαφορετική θλίψη." Η διαφορετική θλίψη ΕΙΝΑΙ η ουτοπία του κομμουνισμού. Ή, ο κομμουνισμός είναι μια ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ θλίψη.

      Διαγραφή
    9. εγραψες πραγματικά
      εξαιρετικό και το λεω εκ βαθεων

      ιδιως αυτο :Η απο-πραγμοποιημένη ύπαρξη είναι ταυτόχρονα μοναδικά πολύτιμη και τίποτε σπουδαίο, γιατί είναι η απλή ζωή, η ζωή που επιστρέφει στην απλότητά της.
      Ετσι να γραφεις ..
      κι ετσι κανουμε και την ιδεα μιας κοινωνιας ισοτητας πραγματικά ελκυστική γραφοντας την αληθεια μας,
      ( φυσικά τα αναδημοσιευσα.. εδω :http://nosferatos.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3.html)

      Διαγραφή
    10. Δες τώρα την "Αφροδίτη" του Πλατόνοφ και θα δεις τη λογοτεχνική απεικόνιση της "διαφορετικής θλίψης."

      Διαγραφή
  11. δες για παραδειγμα μια παναρχαιη απαντηση σε υπαρξιακά ζητημα της ζωής την οποια και συ θεωρησες καποτε καλώς ως αιωνια δυναμη ,, Αυτό δεν ειναι και κομμουνιστική απαντηση; http://nosferatos.blogspot.gr/2009/09/blog-post_2896.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ''Οι μπέηδες θεωρούσαν πως ψυχή σήμαινε μόνο απελπισία, αλλά στο τέλος ήταν η dzhan που τους καταδίκασε σε θάνατο: είχαν πολύ λίγη dzhan δική τους, πολύ μικρή ικανότητα να αισθάνονται, να υποφέρουν, να σκέφτονται και να αγωνίζονται. Είχαν πολύ λίγο απ' τον πλούτο των φτωχών.''
    http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/08/andrej-platonov-dzhan.html

    ακριβως
    αυτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ηταν μια στιγμή όπου η πολιτικοποίηση και η πολιτικολογία ήταν τόσο εντονη που είχε αρχίσει ο "σχολιασμός" της, η κριτική, η ειρωνεία, η σάτυρα(Χάρυ Κλύν) που δεν ήταν οπωσδήποτε κακοπροαίρετες. Το σύνθημα αυτό όμως λειτούργησε αλλιώς από την αρχή. Ηταν σαν "κύρηξη πολέμου" σε εκείνους που εξακολουθούσαν να επιμένουν στην έντονη πολιτική κουβέντα(που μπορείς να σκεφτείς ποιοί ήταν).
    Ηταν σαν να έλεγε με λίγα λόγια:"Αρκετά μας ζαλίσατε με τον ιμπεριαλισμό, ας κοιτάξουμε λίγο και τη μοναξιά μας". Εννοείται ότι αυτό ήταν μια "κόντρα" χωρίς καμιά πραγματική βάση, όπως εξηγεί και το άρθρο. Η οργανωμένη πάλη απέκλειε το μοναχικό δρόμο. Το σύνθημα λοιπόν δεν πολεμούσε τη μοναξιά. Την πρότεινε σα λύση ενάντια στον πολιτικό αγώνα, κι ας μη φαινόταν αμέσως.
    Η αλήθεια επίσης είναι ότι η πολιτική κουβέντα ήταν τόσο έντονη,που αυτό το σύνθημα ακουγόταν ευχάριστα χιουμοριστικό, σχεδόν ευφυές.Ηταν πολύ καλά και πολύ πονηρά διατυπωμένο, αφού δε χρησιμοποιούσε τη λέξη μοναξιά για το περιεχόμενό της αλλά για το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλάει και εξ αιτίας του ήχου της, που σίγουρα είναι πιο γλυκός και "συμπαθητικός" από αυτόν του ιμπεριαλισμού. Αποτέλεσμα ήταν να μην μπορεί να αντιμετωπισθεί, αφού όποιος το επιχειρούσε κρινόταν αμέσως υπερβολικός, ξύλινος και χωρίς χιούμορ. Αρκετά χρόνια μετά βλέπαμε σιγά-σιγά τι είχε γίνει. Τα χρόνια αυτά της κρίσης, πολλές φορές μου περνάει από το μυαλό το τι επίδραση είχε αυτό το "αθώο" συνθηματάκι. Εννοείται ότι δεν ειναι αυτή η αιτία της αποπολιτικοποίησης της μεγάλης μάζας.

    Δε θυμαμαι από είχε πρωτοσκάσει, αλλά είχε αγκαλιαστεί αμέσως από όλο τον "χαλαρό" αριστερό χώρο που βαριότανε πια να ασχοληθεί με ιμπεριαλισμούς και άλλα τέτοια "κνίτικα". Δηλαδή Ρηγάδες, β'πανελλαδική, "αυτόνομους" και φυσικά πασοκτζήδες και άλλους "κουρασμένους".

    ΑπάντησηΔιαγραφή