Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Κ. Ιωαννίδης-Το μεταμοντέρνο: Άλλο ένα οριστικό αδιέξοδο (Ι)

ΤΟ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ: ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ
του Κυριάκου Ιωαννίδη
Τεύχος: 2001 Τεύχος 4

Η συζήτηση για το μεταμοντέρνο δεν είναι νέα. Στις μέρες μας επιβάλλεται ακόμα πιο επιτακτικά να ασχοληθούμε με αυτό το φιλοσοφικό ρεύμα αλλά και τη γενικότερη φιλολογία περί μεταμοντέρνου αφού αποτελεί ένα μόνιμο συνοδευτικό- αιτιολογικό πολλών πλευρών της ιδεολογικής και πολιτικής παρέμβασης της αστικής τάξης και ταυτόχρονα, η λογική αλλά και η στάση του απέναντι σε επίκαιρα πολιτικά ζητήματα προωθείται με διάφορους τρόπους μέσα από μια ποικιλία φορέων.

Το πρόθεμα «μετα» μπροστά από ένα επίθετο -προσδιοριστικό μιας συγκεκριμένης ιστορικής συγκυρίας- αποτελεί ένα μόνιμο ιδεολογικό μοτίβο της αστικής φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας. Εκφράζει κατά τη γνώμη μας δυο βασικές πλευρές του αδιεξόδου της αστικής σκέψης όπως αυτή αναπτύσσεται κατά την περίοδο του ιμπεριαλισμού. Οι δυο πτυχές αφορούν:


α) Στην εγγενή ανικανότητα και απροθυμία της αστικής σκέψης να στοχαστεί, φιλοσοφικά και ιστορικά, πέρα από τα όρια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, και

β) Στον αντικειμενικό περιορισμό της αστικής φιλοσοφίας που την οδηγεί να θεωρεί ότι η τεχνική πλευρά της διαδικασίας παραγωγής, οι παραγωγικές δυνάμεις και ιδιαίτερα η τεχνολογία που ενσωματώνεται σε αυτές, είναι το καθοριστικό στοιχείο σε μια κοινωνία[1] και όχι οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους ανθρώπους κατά τη διαδικασία της παραγωγής.

Το μεταμοντέρνο λοιπόν αναπτύσσεται ιστορικά «κουβαλώντας» όλη την προηγούμενη παράδοση της αστικής φιλοσοφίας. Παρ’ όλα αυτά αρνείται την καταγωγή του και μάλιστα αυτή η άρνηση γίνεται ακόμα πιο πεισματική όσο στα πλαίσια του συνυπάρχουν οι πιο διαφορετικές αποχρώσεις και ρεύματα της αστικής φιλοσοφίας, δείγμα και αυτό του πλουραλισμού των αδιεξόδων της αστικής φιλοσοφίας.

Τι είναι όμως το μεταμοντέρνο; Ας αφήσουμε τους ίδιους τους μεταμοντέρνους να προσδιορίσουν αυτό το ρεύμα:

«Απλοποιώντας υπερβολικά, μπορούμε να πούμε ότι θεωρούμε «μεταμοντέρνα» τη δυσπιστία απέναντι στις μετααφηγήσεις. Αναμφίβολα αυτή η δυσπιστία είναι επακόλουθο της προόδου των επιστημών…»[2].

Κατά τους μεταμοντέρνους, με τον όρο αφήγηση υποδηλώνεται η φιλοσοφική στάση απέναντι στα ερωτήματα της φύσης των πραγμάτων και της γνωσιμότητας του κόσμου. Ακόμα, με τον όρο μετααφήγηση, ορίζεται η νομιμοποίηση της επιστήμης μέσω της φιλοσοφίας. Σύμφωνα με αυτούς, ο ρόλος της φιλοσοφίας αλλάζει και διέρχεται μια κρίση η οποία αντιστοιχεί στην μεταμοντέρνα κατάσταση της γνώσης.

Μια τέτοια σύλληψη της σχέσης επιστήμης και φιλοσοφίας δεν είναι νέα, βασίζεται στην ψευδεπίγραφη αντιπαράθεση επιστήμης-φιλοσοφίας που συναντάμε στη θετικιστική σκέψη, η οποία γίνεται ακόμα πιο έντονη στην νεοθετικιστική μετεξέλιξη της φιλοσοφίας σε έρευνα των γλωσσικών προβλημάτων.

Η μεταμοντέρνα δυσπιστία στις μετααφηγήσεις, άρα στη φιλοσοφία, συμβαδίζει με την πιο χαρακτηριστική τάση της σύγχρονης αστικής σκέψης (νεοθετικισμό) η οποία θεωρεί τα προβλήματα της φιλοσοφίας «ψευδοπροβλήματα», δημιουργημένα από την αποπροσανατολιστική επίδραση της γλώσσας στη νόηση...



ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟΥ

Αν και η μεταμοντέρνα άποψη παρουσιάζεται κατά τη δεκαετία του ‘70, οι περισσότεροι στοχαστές συμφωνούν πως η αφετηριακή ιδέα της εμφανίζεται με την κριτική του Νίτσε στο Διαφωτισμό και στο σύνολο των ιδανικών και εννοιών που αυτός εκπροσωπούσε. Eννοιες όπως ιστορία, νόμος, αλήθεια αποτελούν το πρώτιστο στόχο στη σκέψη του Νίτσε και ουσιαστικά οδηγούν σε μια συνολική απόρριψη των διαφωτιστικών ιδεών. Με αυτή τη φιλοσοφική κατεύθυνση, έντονα αντιφατική αφού στηλιτεύει όσο και καταφάσκει στην καπιταλιστική πραγματικότητα[3] των ημερών του, εγκαινιάζεται η αντι-διαφωτιστική φιλοσοφία που σε συνδυασμό με έναν έντονο τεχνοκρατισμό αποτελούν τις δύο όψεις του μεταμοντέρνου νομίσματος. Οπως είπαμε όμως, αναφερόμαστε στην προϊστορία του μεταμοντέρνου. Ομως η αστική τάξη δεν είναι πια αυτή που ήταν πριν δυο αιώνες, η συνεχόμενη και εγγενής κρίση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και η εμφάνιση του ανώτατου σταδίου του, του ιμπεριαλισμού, επιφέρανε μια δραματική αλλαγή στην αστική φιλοσοφική σκέψη, ώστε ουσιαστικά να μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ως μεταφυσική και βαθιά θρησκευτική.



ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΕΝΕΣΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑΣ ΘΕΩΡΙΑΣ

Το μεταμοντέρνο ως συγκροτημένο ρεύμα της αστικής σκέψης έχει τις πολιτικές και φιλοσοφικές ρίζες του στο Παρίσι μετά το Μάη του 1968. Θα λέγαμε μάλιστα πως η ποικιλία των φιλοσοφικών και πολιτικών ρευμάτων εκείνο το διάστημα θα προκαλέσει (με την απογοήτευση της ήττας) έναν έντονο σκεπτικισμό απέναντι σε επαναστατικές ιδέες. Αμεσο αποτέλεσμα αυτής της ριζικής μετατόπισης στο τρόπο σύλληψης της κοινωνικής πραγματικότητας είναι η απόλυτη άρνηση των ολικών συστημάτων σκέψης, αυτών δηλαδή που αξιώνουν -έστω και με την ιδεαλιστική έννοια- την κατανόηση και σύλληψη της πραγματικότητας.

Μπορούμε λοιπόν να αντιληφθούμε το μεταμοντερνισμό ως μια ιδιαίτερη σύνθεση των πολιτικών και φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής από τους ίδιους τους φορείς των προηγούμενων θεωρητικών παραδειγμάτων. Ετσι, μέσα σε λίγα χρόνια, κάποιοι από τους πρωταγωνιστές του Μάη θα εξαπολύσουν μια εκστρατεία ενάντια σε κάθε επεξεργασμένο φιλοσοφικό σχέδιο συνολικής αλλαγής της κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο όμως δε θα κρύψουν και την ιδιαίτερη προτίμησή τους σε έναν μόνιμο –και τον πιο δύσκολο- φιλοσοφικά αντίπαλο, το μαρξισμό.

Μιλώντας για το χώρο γένεσης της μεταμοντέρνας σκέψης, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ανάλογες αλλαγές στην οργάνωση της παραγωγής αλλά και στις παραγωγικές δυνάμεις που μπαίνουν σε κίνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού. Οι παραπάνω αλλαγές πιστεύουμε ότι διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο τόσο στο ύφος και στην προβληματική, όσο και στην ίδια την εμφάνιση του μεταμοντερνισμού. Αυτές συνδέονται:

- Με τη διεύρυνση των εφαρμογών των επιτευγμάτων των φυσικών επιστημών στο πεδίο της παραγωγής. Αυτό που με τρόπο απλουστευτικό η κυρίαρχη ιδεολογία ονομάζει «νέες τεχνολογίες»[4].

- Με την προώθηση ευέλικτων μορφών παραγωγής σε σύγχρονους κλάδους (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρώτον εξαλείφεται η μορφή οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας στη βάση της αλυσίδας και δεύτερον ότι αναιρείται η βασική τάση του καπιταλισμού που είναι η κοινωνικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας)[5].

- Με την επέκταση της εμπορευματοποίησης του συνόλου σχεδόν των πλευρών της ζωής του ανθρώπου, την ανάπτυξη της μαζικής κουλτούρας και τον ιδιαίτερο ρόλο που κατέχουν τα ΜΜΕ και το σύνολο των μηχανισμών επίδρασης και ακρωτηριασμού της κριτικής σκέψης και της συνείδησης των λαϊκών μαζών.

- Τέλος, με την επέκταση του κοινωνικού στρώματος των διευθυντικών στελεχών (γιάπηδες) των οποίων «…οι πολιτιστικές τους πρακτικές και αξίες, οι τοπικές τους ιδεολογίες άρθρωσαν για το παρόν στάδιο του κεφαλαίου ένα χρήσιμο και κυρίαρχο ιδεολογικό και πολιτιστικό παράδειγμα»[6].

Είναι φανερό πως με την παραπάνω έκθεση των όρων εμφάνισης του μεταμοντέρνου, δεν μπορούμε πια να περιοριζόμαστε στον εντοπισμό μιας γαλλικής μόδας. Πράγματι, η καλύτερη και μαζικότερη υποδοχή του μεταμοντέρνου πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ υπό την έντονη παρουσία τόσο των αντικειμενικών συνθηκών που προαναφέρθηκαν, όσο και μιας προσπάθειας να εμφανιστεί ως «...ένας εναλλακτικός προς το μαρξισμό και το συντηρητισμό λόγος»[7].



Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ «ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ»

Πώς όμως γίνεται το μεταμοντέρνο ένα από τα κυρίαρχα φιλοσοφικά παραδείγματα της αστικής σκέψης; Με τον ίδιο τρόπο που κάθε θεωρία εδραιώνεται στη συνείδηση της αστικής τάξης και παρουσιάζεται ως το νεότατο και ρηξικέλευθο επίτευγμα της αστικής απολογητικής φιλοσοφίας. Με την υιοθέτηση ενός τέλους και την ευρεία χρησιμοποίηση του προθέματος μετά. Το μεταμοντέρνο μάλιστα έχει τη διπλή πολυτέλεια να αναφέρεται και στους δυο αυτούς όρους, αφού είναι ένας λόγος για το μετά το μοντέρνο και ταυτόχρονα μια θεωρία για το τέλος και την εξάντληση των Μεγάλων αφηγήσεων[8].

Ας παρακολουθήσουμε όμως πώς εξηγείται αυτή η μεταμοντέρνα δυσπιστία απέναντι στις Μεγάλες αφηγήσεις από το Λυοτάρ:

«Μέσα στη σύγχρονη κοινωνία και στο σύγχρονο πολιτισμό, στη μεταμοντέρνα κοινωνία και στο μεταμοντέρνο πολιτισμό το ζήτημα της νομιμοποίησης της γνώσης τίθεται με άλλους όρους. Η μεγάλη αφήγηση απώλεσε την αξιοπιστία της, όποιος και αν είναι ο τρόπος ενοποίησης που της αποδίδεται: θεωρητική αφήγηση, αφήγηση της χειραφέτησης…»[9].

Με την παράθεση αυτού του αποσπάσματος, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο μεταμοντέρνος λόγος για την εξάντληση των μεγάλων αφηγήσεων ξεκινά από δύο (διαλεκτικά συνδεδεμένες) θεμελιακές αφετηρίες: μια γνωσιοθεωρητική, με πυρήνα τη νεοθετικιστική αντιπαράθεση φιλοσοφίας και επιστήμης στις σύγχρονες συνθήκες και μια κοινωνικο-πολιτική, με βάση την κριτική, του ρεύματος σκέψης που ξεκινά με το Νίτσε, στο συνολικό σύστημα αξιών και ιδανικών του αστικού διαφωτισμού.

Ως προς την πρώτη αφετηριακή πηγή του Λυοτάρ, οι μεταμοντέρνοι αποδέχονται τη μονόπλευρη αναγωγή της φιλοσοφίας σε ανάλυση των μορφών έκφρασης της γλώσσας και των μαθηματικών προβλημάτων υπό την επίδραση των εξελίξεων στην σύγχρονη επιστήμη. Αυτή η φιλοσοφική κατεύθυνση, έχοντας θέσει ως στόχο της την «κάθαρση της επιστήμης από τη μεταφυσική» δεν μπορεί να κατανοήσει ότι η σχέση και η οριοθέτηση των πεδίων ανάμεσα σε επιστήμη και φιλοσοφία δεν έχει στατικό αλλά ιστορικά παροδικό χαρακτήρα. Ως προς τη δεύτερη πλευρά του μεταμοντέρνου σκεπτικισμού προς τις Μεγάλες αφηγήσεις, την κοινωνικο-πολιτική, παρατηρούμε πως και σε αυτό το σημείο η επίθεση εξαπολύεται στο όνομα της αντι-μεταφυσικής, ορμώμενη από μια αντιπάθεια προς αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε καθολικό τρόπο σύλληψης και θέασης της πραγματικότητας που στην περίπτωση του μαρξισμού οδηγεί σε μια συνολική αναπαράσταση τόσο της στατικής όσο και της δυναμικής πλευράς της κοινωνίας, μέσω της, επιστημονικά τεκμηριωμένης, κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και πολιτικής. Με λίγα λόγια, η αντι-μεταφυσική του μεταμοντέρνου είναι ένας λόγος ενάντια στη φιλοσοφία ως ολοποιητικό σύστημα μελέτης των κοινών νομοτελειών των φαινομένων του υλικού κόσμου. Ετσι, στη γλώσσα του μεταμοντέρνου η φιλοσοφία θα ονομαστεί μεταγλώσσα και θα «εξορκιστεί» ως εξής: «Μέσα στην επιστήμη δεν υπάρχει γενική μεταγλώσσα, στην οποία να μπορούν να μετεγγραφούν και να αναπτυχθούν όλες οι άλλες. Αυτό ακριβώς απαγορεύει την ταύτιση με το σύστημα και, εν κατακλείδι, την τρομοκρατία»[10]. Στο σημείο αυτό βρισκόμαστε σε μια κεντρικής σημασίας θέση στο σύνολο της μεταμοντέρνας σκέψης. Η τοποθέτηση του Λυοτάρ για «τρομοκρατία» είναι φανερό ότι δεν εκφράζει μια αντίθεση σε τρομοκρατικές ενέργειες, παρά στις απόπειρες ολικής σύλληψης και αλλαγής της πραγματικότητας.

Ομως αυτή η εναντίωση προς τις Μεγάλες αφηγήσεις εμπεριέχει τα όριά της αφού για να προτείνει κάτι σε θετική κατεύθυνση πρέπει να κρατήσει ένα έλλογο αφετηριακό σημείο (αξίωμα) απ’ όπου θα μπορεί να εξορμά ενάντια στους «ανεμόμυλους» της καθολικής σκέψης…

Τα πράγματα από αυτό το σημείο γίνονται ξεκάθαρα. Το μεταμοντέρνο θα επεξεργαστεί ένα σύστημα αντιτιθέμενων εννοιών σε κεντρικές αναφορές του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού. Κατευθυντήρια ιδέα είναι το πρόσταγμα του Μισέλ Φουκό (κατά πολλούς, πρόδρομου της μεταμοντέρνας σκέψης) που καλεί στα εξής:

«…η ιστορική οντολογία του εαυτού μας πρέπει να απομακρυνθεί απ’ όλα τα σχέδια που ισχυρίζονται ότι είναι καθολικά ή ριζοσπαστικά. Πράγματι, γνωρίζουμε από την εμπειρία μας ότι η προσπάθεια να ξεφύγουμε από το σύστημα της σύγχρονης πραγματικότητας έτσι ώστε να παραγάγουμε τα ολικά προγράμματα μιας άλλης κοινωνίας, ενός άλλου τρόπου σκέπτεσθαι, μιας άλλης κουλτούρας, μιας άλλης θέασης του κόσμου, έχει οδηγήσει μόνον στην επαναφορά των πλέον επικίνδυνων παραδόσεων.

Προτιμώ τους πολύ συγκεκριμένους μετασχηματισμούς που αποδείχθηκαν δυνατοί κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια σε έναν ορισμένο αριθμό περιοχών που αφορούν τους τρόπους μας να υπάρχουμε και να σκεπτόμαστε, τις σχέσεις προς την εξουσία, τις σχέσεις μεταξύ των φύλων, τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την τρέλα ή την αρρώστεια, προτιμώ ακόμα αυτούς τους μερικούς μετασχηματισμούς που έχουν γίνει στο συσχετισμό της ιστορικής ανάλυσης και της πρακτικής στάσης, από τα προγράμματα για έναν καινούργιο άνθρωπο που έχουν διατυπώσει τα χειρότερα πολιτικά συστήματα καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα»[11].

Ο Φουκό είναι ξεκάθαρος. Η απομάκρυνση από τον καθολικό και ριζοσπαστικό τρόπο σκέψης, σημαίνει την παραίτησή μας από την αξίωση για ριζικά διαφορετικές συνθήκες ζωής για τους λαούς και ταυτόχρονα συνειδητοποίηση ότι αφού τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν, πρέπει να αποδεχτούμε την πολιτική του εφικτού.

Το κάλεσμα βρήκε συνεχιστές. Η πορεία της μεταμοντέρνας σκέψης αναδείχνει την αξιοσημείωτη δημιουργικότητα των μεταμοντέρνων στην επεξεργασία εννοιών, κατηγοριών αλλά και φιλοσοφικών συστημάτων με κοινό παρανομαστή την κάθετη εναντίωση στη ριζοσπαστική, καθολική και σε τελική ανάλυση επαναστατική σκέψη.

Μέσα όμως από αυτήν τη διαδικασία συγκρότησης του εννοιολογικού του οπλοστασίου, το μεταμοντέρνο παίρνει σταδιακά το χαρακτήρα ολοκληρωμένης θεωρίας, η οποία μπορεί να εμπεριέχει αποκλίνουσες απόψεις, ωστόσο διατηρεί έναν κεντρικό κοσμοθεωρητικό πυρήνα. Γινόμαστε έτσι μάρτυρες μιας ριζικής, αν και αναμενόμενης, μεταστροφής της μεταμοντέρνας σκέψης αφού, έχοντας ως αφετηρία την άσκηση κριτικής στη μεταφυσική, αυτονομιμοποιείται ως φιλοσοφία μόνο υπό τον όρο ότι αντιστοιχούν τα πορίσματά της σε αντίστοιχες επιστημονικές ανακαλύψεις. Ετσι αυτό που μπορεί να χαρακτηρίσει τη μεταμοντέρνα σκέψη είναι η στρεβλή κατανόηση των πορισμάτων της σύγχρονης επιστήμης, με έμφαση στις επιστήμες που μελετούν το φαινόμενο γλώσσα και τις φυσικές επιστήμες, σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι η κατανόηση της μεταμοντέρνας σκέψης δεν μπορεί να πάρει ολοκληρωμένο χαρακτήρα αν δε συνδυαστεί από την εξέταση των γνωσιολογικών παραμέτρων της.

25 σχόλια:

  1. Εξαιρετικό κείμενο. Άραγε έχουν ιδέα οι διάφοροι "αριστεροί" "διανοούμενοι" εγχώριας κατανάλωσης ότι γράφονται τέτοιες αναλύσεις στην ΚΟΜΕΠ από τους παρωχημένους και γραφικούς σταλινιστές;; Ποιος είναι απολιθωμένος;;

    Σιχαμένοι απατεωνίσκοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φιλοσοφικά για τους μεταμοντέρνους παλούκι στον κ.... τους ο Χέγκελ. Από εκεί και πέρα ο Μάρξ και ο Λένιν τους δείχνουν σε ποιον ανήκει ο κ.... τους.

    Συγγνώμη για το βουλγκαρ σχόλιο που ρίχνει το επίπεδο. Δεν αξίζει στο άρθρο της ΚΟΜΕΠ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μεταφερω απο ζωντανο σχολιο αριστερης συριζαιας διανοουμενης::" οι κομμουνιστες ειναι αγραμματοι!Εγω ξερω υποψηφια του κκε που ψηφιζει χρυση αυγη.Ασε που ειναι ιδιοι!Γιατι το κκε ζηταει απο το λαο να το στηριξει για να γινει εξουσια. " Η εν λογω κυρα ακριβως πριν συζητουσε για "το ποσο μεγαλο πραγμα ειναι ο ερωτας και ποσο μικροι εμεις!
    Απαντω στο σχολιο του Αντωμη αλλου που αναρωτιεται γιατι μπηκε στο ιντερνετ: εγω γιατι βγηκα εξω; Η κυρα ειναι καθηγητρια και θα "απεργησει για πεντε μερε; γιατι "ολα ειναι χαμενα!"
    Αντε γαμησου κυρα μου
    Rednready2
    Μεσω. Android

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ασε που ειναι ιδιοι!"
      Δημοσίευση και σχόλια στο
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7973.html )
      (Ποιος είπαμε σπρώχνει τη Χρυσή Αυγή;).

      ( http://902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/24966/ergatiko-agonistiko-metopo-larko-kataggellei-tis-dynameis-poy-avantaroyn )

      (..) Εργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο ΛΑΡΚΟ: Καταγγέλλει τις δυνάμεις που αβαντάρουν τους ναζί

      Την πλειοψηφία των προεδρείων των Σωματείων Εργαζομένων στη ΛΑΡΚΟ, τα οποία στελεχώνουν οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ , καταγγέλλει η παράταξη "Εργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο" (ΕΑΜ) στο Σωματείο Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα, καθώς οι δυνάμεις αυτές, με κάθε ευκαιρία, καλούν εκπροσώπους της Χρυσής Αυγής σε διάφορες παρεμβάσεις των σωματείων.

      Το ΕΑΜ έχει επανειλημμένα καταγγείλει τη στάση των προεδρείων, μέσα από την οποία "νομιμοποιούνται" οι υμνητές του Χίτλερ και νοσταλγοί του ναζιστικού καθεστώς. Αυτοί που σήμερα είναι υπέρμαχοι των 18 ευρώ, των δουλεμπορικών γραφείων ευρέσεως εργασίας, της πλήρους ασύδοτης δράσης των επιχειρηματιών, ενώ είναι κάλπικη η θέση τους ότι είναι ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ, αφού την ίδια στιγμή είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της απελευθέρωσης της αγοράς στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. (..) Ιlief

      Διαγραφή
    2. off topic εντός σχολίου

      Συριζα και Μανωλάδα

      O Αλέξης και τι λέει για την Μανωλάδα.
      ( www.youtube.com/watch?v=WdqL2xGkvPI )

      " κάποιοι "κακοί εργοδότες".. που μας γυρνάνε σε άλλες εποχές, σε άλλες χώρες, σε άλλους τόπους. Δεν υπήρχαν ποτέ τέτοιες συμπεριφορές "

      Δεν θυμάται αυτά
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/blog-post_33.html )
      και αυτά
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/blog-post_20.html )
      από το 2008 μέχρι σήμερα.

      Και άλλοι "αγανακτισμένοι"(εκτός πλατειών)
      ( http://rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=25/4/2013&columnId=1761 )

      (..) Εκεί, στην Ηλεία, μετά την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που διαμαρτυρήθηκε, γιατί συκοφαντούνται οι φραουλάδες βγήκαν και οι γεωτεχνικοί «αγανακτισμένοι», γιατί «κάποιοι πυροβολισμοί» χάλασαν το κλίμα. Κατανοητοί. Και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ καθώς ανάμεσα στους φραουλάδες φιγουράρουν και στελέχη του κόμματός της («λέγε με Λαϊνά»), και οι γεωτεχνικοί καθώς σε μια κρίσιμη φάση κάνουν καθαρό ότι επιλέγουν να συνδέσουν την ύπαρξή τους με τα κέρδη των συγκεκριμένων καπιταλιστών.

      Αυτό που δεν κατανοούμε είναι γιατί η αγωνία ορισμένων για τα καπιταλιστικά κέρδη πρέπει να γίνει και αγωνία μιας κοινωνίας την οποία οι καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό κάθε απόχρωσης απομυζούν όπως ακριβώς η βδέλλα όταν της αφήνεις περιθώριο να υπάρχει. (..)

      ( http://902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/15757/manolada-emprakti-taxiki-allileggyi-apo-pame-stoys-ergates-gis-apo#/3 )
      στο ποιο πάνω video, μετανάστες εργάτες γης στην Μανωλάδα κρατάνε το πανό του ΠΑΜΕ και μιλάνε και μετανάστες και εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ

      Ο σύριζα ήταν με την άλλη μεριά, με την "υγιή επιχειρηματικότητα", και της φράουλας που δεν εκφράζεται από "μεμονωμένα περιστατικά" που επισήμως έχουν αρχίσει από το 2008.Ilief

      Διαγραφή
    3. off topic εντός σχολίου

      "..Ασε που ειναι ιδιοι!.."

      "Μνημονιακές" και "αντιμνημονιακές" δυνάμεις σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους.Η "σωτηρία της χώρας" δηλαδή η κερδοφορία της Ελληνικής αστικής τάξης, πάνω από όλα.

      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7408099&publDate=24/4/2013 )
      Δεν προκήρυξε απεργία για την Πρωτομαγιά

      (..)Η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ καταγγέλλει την πλειοψηφία του ΕΚΘ για «πλήρη ταύτιση με την κυβερνητική απόφαση για εκφυλισμό της μέρας της εργατικής τάξης και παρεμπόδιση του γιορτασμού της από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους. Οι δυνάμεις αυτές μαζί με την εργοδοσία υπονομεύουν την πρωτομαγιάτικη απεργία.

      Αλλωστε, οι τρεις συνασπισμένες παρατάξεις υποστήριξαν την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με μείωση μισθών, εφαρμόζοντας οι ίδιες τα μνημόνια στους χώρους δουλειάς.

      Οι τρεις συνασπισμένες παρατάξεις αρνήθηκαν να καταδικάσουν την επίθεση χρυσαυγιτών ενάντια σε στελέχη του ΠΑΜΕ στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου, που παρενέβησαν για να καταγγείλουν τη νοθεία στις αρχαιρεσίες του σωματείου προπονητών, την οποία καθοδηγούσε προσωπικά ο πρόεδρος του ΕΚΘ, και δύο στελέχη της ΠΑΣΚΕ "πιάστηκαν στα πράσα" έτοιμα να ψηφίσουν χωρίς καν να είναι μέλη του εν λόγω σωματείου.

      "Μνημονιακές" και "αντιμνημονιακές" δυνάμεις σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους, συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι της εργοδοσίας. Η μόνη διαφορά τους είναι το ποια κυβέρνηση (τρικομματική ή της «κυβερνώσας αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ) θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική, θα συνεχίσει το σφαγιασμό των εργαζομένων. Κοινός τόπος τους, το αντι-ΠΑΜΕ παραλήρημα».(..)Ilief

      Διαγραφή

    4. Τρίτη 27 Νοέμβρη 2012
      Από ( http://www.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=7165591 )

      (..)ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
      Ερήμην των εργαζομένων το συνέδριο της ΓΣΕΕ. Ανακοίνωση καταγγελία από το ΠΑΜΕ

      Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΠΑΜΕ σημειώνει:
      (..)Ο μεν Κολλάς κατηγόρησε το Προεδρείο της ΓΣΕΕ ότι είναι με την Μέρκελ και τον Φούχτελ και έχει καταδικάσει τους εργαζόμενους με τη στάση που ακολουθάει.

      Το δε Προεδρείο της ΓΣΕΕ του ανταπάντησε ότι όχι μόνο συμφωνούσε με αυτήν την πολιτική που σήμερα καταγγέλλει, αλλά μαζί παίρναμε τις αποφάσεις και μαζί τις υλοποιούσαμε προσθέτοντας ότι δήλωνε εθνικοσοσιαλιστής, πράγμα το οποίο ο Κολλάς όχι μόνο δεν αρνήθηκε αλλά το επιβεβαίωσε πλήρως.

      Τέτοιους συνδικαλιστές και ηγεσίες έχει ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός. Να τους χαίρεται η Αυτόνομη Παρέμβαση τέτοιους σαν τον Κολλά που δηλώνει Εθνικοσοσιαλιστής και τους έχει στη δύναμη της.(..)


      Πέμπτη 15 Νοέμβρη 2012

      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7141875 )
      ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
      Ξεκινά σήμερα με πολλούς νόθους αντιπροσώπους
      Αποκαλυπτικές οι καταγγελίες της Γραμματείας Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ, στη χτεσινή συνέντευξη Τύπου

      (..) «συνασπισμένες οι δυνάμεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ και Αυτόνομης Παρέμβασης, αξιοποιώντας την πλειοψηφία τους στη Διοίκηση του ΕΚΘ, το οδηγούν συνειδητά σε ένα ακόμα συνέδριο νοθείας των πραγματικών συσχετισμών.

      Συνασπισμένοι ενέκριναν τη συμμετοχή ανύπαρκτων σωματείων - σφραγίδων με αρκετές δεκάδες αντιπροσώπους, όπως πχ. τα Σωματεία "Ρόδον" (δήθεν εργαζομένων στα νυχτερινά κέντρα), και Υπαλλήλων Ψύξης και Θέρμανσης. Νομιμοποίησαν αντιπροσώπους σωματείων που έστησαν οι παρατάξεις αυτές σε άμεση συνεργασία με τις εργοδοσίες. Π.χ. το σωματείο της εργολαβικής εταιρείας ISS που στήθηκε από την εργοδοσία με τη στήριξη συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ και έχει εκλέξει 10 αντιπροσώπους. Μάλιστα, η ISS απέλυσε εργολαβική καθαρίστρια στο νοσοκομείο "Παπαγεωργίου", επειδή αρνήθηκε να πάει να ψηφίσει στο εργοδοτικό σωματείο.

      Νομιμοποίησαν δεκάδες πλαστούς αντιπροσώπους που δεν έχουν ψηφιστεί από κανέναν, αφού οι καταστάσεις δεν είχαν την υπογραφή των εκλογέων όπως ορίζει ο νόμος, ή εκλέχθηκαν μέσα από εκατοντάδες διπλοψηφίες (σωματεία Οδηγών, Χειριστών, κ.λπ.).

      Νομιμοποίησαν ένα Σωματείο Ελλήνων Αλλιεργατών στη Μηχανιώνα με 77 μέλη, ενώ τους καταθέσαμε επίσημα δημόσια έγγραφα από το Λιμεναρχείο, τον ΟΓΑ όπου ασφαλίζονται οι αλλιεργάτες, που αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας αλλιεργάτης, είναι όλοι Αιγύπτιοι. Εμείς ξέρουμε τη δουλειά που κάνουν και το καταγγείλαμε. Είναι συνταξιούχοι, ιδιοκτήτες καταστημάτων, οικοδόμοι, ακόμη και πλοιοκτήτες. Αρκετοί από αυτούς, έμπαιναν τα βράδια στα σπίτια των Αιγύπτιων Αλιεργατών στη μεγάλη απεργία τους πριν λίγα χρόνια, και τους χτυπούσαν, γιατί σήκωσαν κεφάλι απέναντι στους εργοδότες. Ανάμεσά τους είναι και Χρυσαυγίτες.

      Καταγγέλλουμε την πλειοψηφία της Διοίκησης του ΕΚΘ διότι νομιμοποιεί τη Χρυσή Αυγή μέσα στο συνέδριο».(..)Ilief

      Διαγραφή
  4. αντωνη αν σε χαλαει ο φουκω, σταματα να τον διαβαζεις...

    απαραδεκτο το αρθρακι..

    παναγιωτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...είπε ο Παναγιώτης και κατέρρευσε το άρθρο της ΚΟΜΕΠ. Αμ πώς!

      Διαγραφή
    2. Χαχαχα! Μπράβο ρε Παναγιώτη μεγάλε!
      Αν δεν σου άρεσε το "αρθράκι", σταμάτα να το διαβάζεις.
      Άσε εμάς τους βλαμμένους να διαβάζουμε την ΚΟΜΕΠ και γύρνα στα διάφορα "blogakia" και τις φυλλάδες σου για να μάθεις για τον Φουκώ. Πρόσεχε όμως μην χαθείς στο απύθμενο βάθος των αναλύσεων τους...

      Διαγραφή
    3. δεν διαβαζω μπλογκακια αλλα ειχα διαβασει αρκετα απο τα βιβλιαρακια του αρθρου.και ολες αυτες τις ιδεες ειναι λιγο ηλιθιο να τις απορριπτεις τοσο απλα. αλλα καποια παιδακια εχουν βρει την "αληθεια" τους κ την κρατανε γερα απο τα αρχιδια.και ειναι τοσο χαρουμενα, που ειναι μεσα στο χιουμορ.αντε βρε, χαιρομαι κ γω!

      παναγιωτης

      Διαγραφή
    4. Μπράβο Παναγιώτη μου. Έχεις ολοκληρωτικά ξεμπερδέψει με Ιωαννίδη, Χέγκελ, Μαρξ, Τζέιμσον και μένα με αυτή την εμβριθέστατη παρατήρηση. Πρέπει να είσαι πολύ ευφυής, να σε χαίρονται.

      Διαγραφή
  5. Το κείμενο κάνει κριτική "με το γάντι" στους μεταμοντερνιτές. Θα τους άξιζε αντίθετα ένα περισσότερο χλευαστικό και επιθετικό κείμενο, και για τον επιπλέον λόγο ότι αρκετοί από αυτούς (αυτο)πλασσάρονται ως αριστεροί και ριζοσπάστες.

    Πολλοί από τους πιο γνωστούς μεταμοντερνιστές (Braudillard, Deleuze, Guattari, Virilio, Latour, Kristeva, Irigaray, Serres, εκτός του ότι αρνούνται την αξία του ορθού λόγου και προκρίνουν τη διαισθητική ανα(απο)κάλυψη της αλήθειας και τον υποκειμενισμό (σε αυτό δεν είναι οι πρώτοι στην ιστορία της φιλοσοφίας κι ούτε θα έπαιρναν βραβείο καινοτομίας όσον αφορά το κάλεσμα στο μυστικισμό και στο σκοταδισμό), διακρίνονται για την κουραστική λογοδιάρροια, την αρλουμπολογία, την κενολογία, την θρασύτατη και επιτηδευμένη σύγχυση εννοιών, ιδεών και επιχειρημάτων, την ανόητη και κενή περιεχομένου χρήση όρων και εννοιών από τις φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά που, όχι μονον δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν, αλλά, επιπλέον, διατείνονται ότι επιχειρούν και μαλιστα καταφέρνουν να διατυπώσουν "ισομορφισμούς" (?) μεταξύ των φυσικών επιστημών και της θεωρίας της κοινωνιολογίας. Απευθυνόμενοι σε ένα (πολυπληθές) κοινό που, αν και εκπαιδευμένο (πτυχιούχοι, γαρ) είναι, εντούτοις, ως επί το πλείστον μαθηματικώς και "φυσικώς" αναλφάβητο αλλά, το χειρότερο, δεκτικό στην εξουσία της αλήθειας του "σοφού" και ακόμη περισσότερο με τη βοήθεια της διαφήμισης συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης και εκδοτικών οίκων με επιρροή έχουν καταφέρει να πάρουν κεντρική θέση στο δημόσιο λόγο.

    Όσον αφορά την κριτική στη μπουρδολογία με χρήση εννοιών απο τις φυσικές επιστήμες και τα μαθηματικά, δείτε το βιβλίο

    Intellectual Impostures των Alan Sokal και Jean Bricmont,

    το οποίο (παραδόξως) δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, σε αντίθεση με τα κενού περιεχομένου βιβλία μπαρουφολογίας πολλών και πασίγνωστων μεταμοντερνιστών "διανοουμένων".


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όποιος ενδιαφέρεται για το Sokal Affair, όπως είναι γνωστό, μπορεί να διαβάσει εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Sokal_affair

      Διαγραφή
    2. Συμβουλευτείτε και το site του Alan Sokal:

      http://physics.nyu.edu/sokal/

      Διαγραφή
  6. Το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον και σωστό σε γενικές γραμμές. Πρέπει να κάνουμε όμως μια παρατήρηση. Ο μεταμοντερνισμός, ιδίως στις Αγγλοσαξονικές χώρες, δεν κατάφερε ποτέ να γίνει κυρίαρχο φιλοσοφικό ρεύμα. Σε μεγάλο βαθμό έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του ως προς την θεωρητική παραγωγή και επιβιώνει μόνο ως (αντι)μεθοδολογικό πλαίσιο σε πανεπιστημιακά τμήματα κοινωνικών επιστημών. Απ'όσο ξέρω δεν υπάρχει κανένας "μεταμοντέρνος" φιλοσόφος εν ζωή ομοίου βελλινικούς με τον Φουκώ κλπ που να χαίρει οποιουδήποτε σεβασμού από την επαγγελματική φιλοσοφία. Ο Ζίζεκ για παράδειγμα, δεν συνεργάζεται με τα ιδρύματα-ναυαρχίδες της αστικής σκέψης (Ivy League, Oxford-Cambridge κλπ).

    Τι μας λέει αυτό; Ο μεταμοντερνισμός εμφανίστηκε ως ανατρεπτικό, προοδευτικό ρεύμα σκέψης, κυρίως στη Γαλλία και παρόμοιες χώρες για τους λόγους που αναφέρει το άρθρο. Στις Αγγλοσαξονικές χώρες, όπου ο Μαρξισμός δεν ήταν ποτέ ισχυρό θεωρητικό ρεύμα κατάφερε να παγιωθεί ως ο βασικός εκφραστής των καταπιεσμένων/εκμεταλλευόμενων στο χώρο των κοινωνικών επιστημών, ενώ ταυτόχρονα εξοβελίστηκε πλήρως από τα τμήματα φιλοσοφίας. Το αποτέλεσμα είναι το ακόλουθο: Αφενώς στις κοινωνικές επιστήμες η έννοια της προόδευτικότητας ταυτίζεται με το μεταμοντέρνο χυλό της εταιρότητας με τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την ταξική συνείδηση, αφετέρου, η αστική σκέψη θωρακίζεται από τις διαλυτικές για την επιστήμη μη-θεσεις του μεταμοντερνισμού. Ταυτόχρονα, σαν μπόνους ας πούμε, η αστική φιλοσοφία ξεμπερδεύει και με το Μαρξισμό ο οποίος τσουβαλιάζεται μαζί με το μεταμοντερνισμό, τον αστικό φεμινισμό και το κίνημα για τα δικαιώματα των διεμφυλικών χορτοφάγων καρχαριών κάτω άπο τοn όρο "critical theory". Η αστική πολιτική φιλοσοφία μένει έτσι ελεύθερη να λειτουργεί με όρους κλασσικού οφελιμιστικού φιλελευθερισμού, σαν μην είχαν ποτέ υπάρξει η έννοια της ταξικής πάλης και η προοπτική του σοσιαλισμού.

    Που θέλω να καταλήξω: δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε τον βαθμό στον οποίο η αστική τάξη είναι δέσμια των ιδεολογημάτων που πασσάρει για μαζική κατανάλωση στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Όπου η εξουσία της είναι πιο ασφαλής, ήδη παραδέχεται ότι είναι για γέλοια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν συμφωνώ καθόλου, και μιλώντας εξ ιδίας πείρας, ότι ο μεταμοντερνισμός δεν κατάφερε ποτέ να γίνει κυρίαρχο φιλοσοφικό ρεύμα στις αγγλοξωνικές χώρες. Αντίθετα, σε συγκεκριμένες επιστήμες/διδακτικά πεδία (λογοτεχνία και λογοτεχνική θεωρία, αισθητική, αρχιτεκτονική, κριτική θεωρία, κινηματογράφος, εθνοτικές και ταυτοτικές σπουδές, σπουδές για τη σεξουαλικότητα, θεωρίες του κοινωνικού) ήταν απόλυτα ηγεμονικός στις αγγλοσαξωνικές χώρες από τα μέσα του 1970 (παρεμπιπτόντως, από την αρχή της κρίσης συσσώρευσης) ως και την εμφάνιση στις χώρες αυτές της φιλοσοφίας του Μπαντιού, που έτυχε να συμβεί λίγο μετά τον θάνατο του τελευταίου μεγάλου μεταμοντέρνου στοχαστή, του Ζακ Ντεριντά.

      Η διαφορά ανάμεσα στη Γαλλία και τις χώρες αυτές δεν αφορούσε καθόλου την ηγεμονία του μεταμοντέρνου αλλά το γεγονός ότι στη Γαλλία θεωρούνταν ως μια άμεση πολιτική έκφανση των ιδεολογικών ζυμώσεων του 1968 ενώ στις αγγλόφωνες χώρες ήταν εξ αρχής εγκλωβισμένο στο ακαδημαϊκό περιβάλλον και δεν είχε καμία σημαντική επίδραση σε πολιτικά κόμματα και στην πολιτική ζωή ευρύτερα. Με άλλα λόγια, στη Γαλλία υπήρχε πάντα περισσότερη αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ακαδημία και στην πολιτική, πράγμα το οποίο είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο και της Ελλάδας, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της κρίσης συσσώρευσης όπου βλέπουμε διαρκώς τους ακαδημαϊκούς να εμπλέκονται άμεσα με τα πολιτικά κόμματα. Αρκεί μια δειγματοληπτική έρευνα στο πόσα από τα μέλη της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακαδημαϊκοί.

      Διαγραφή
  7. Νομίζω λέμε το ίδιο πράγμα. Ίσως να μην εκφράστηκα επαρκώς. Λες: "Αντίθετα, σε συγκεκριμένες επιστήμες/διδακτικά πεδία (λογοτεχνία και λογοτεχνική θεωρία, αισθητική, αρχιτεκτονική, κριτική θεωρία, κινηματογράφος, εθνοτικές και ταυτοτικές σπουδές, σπουδές για τη σεξουαλικότητα, θεωρίες του κοινωνικού) ήταν απόλυτα ηγεμονικός στις αγγλοσαξωνικές χώρες από τα μέσα του 1970 "

    Εγω είπα, ή μάλλον ήθελα να πω ότι ο μεταμοντερνισμός δεν έγινε ποτέ κυρίαρχο φιλοσοφικό ρεύμα (γενικά) με εξαίρεση συγκεκριμενα πεδία που υπάγονται σε τμήματα κοινωνικών (και ανθρωπιστικών επιστήμων) όπως αναφέρεις και συ. Στον υπάρχοντα ακαδημαικό καταμερισμό εργασίας όμως, η φιλοσοφική έρευνα και διδασκαλία είναι ευθύνη (και κτήμα) των τμημάτων φιλοσοφίας. Στον Αγγλοσαξονικό κόσμο (και όσο περνάει ο καιρός και στον υπόλοιπο) κυριαρχεί ως φιλοσοφική παράδοση η αναλυτική φιλοσοφία, η οποία ήταν πάντα εχρθική προς τον μεταμοντερνισμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι διαμαρτυρίες στελεχών του Cambridge ενάντια στην απονομή τιμητικού διδακτορικου τίτλου στον Ντεριντά. Πέραν αυτού, είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις σήμερα σχετικό με τον μεταμοντερνισμό σε Αγγλοσαξονικό τμήμα φιλοσοφίας με εξαίρεση συγκεκριμένα τμήματα που ειδικεύονται στην λεγόμενη ηπειρωτική (continental) φιλοσοφία, όπως το New School Of Social Research στη Νέα Υόρκη.

    Τα παραπάνω θεωρώ οτι δείχνουν οτι ενώ ο μεταμοντερνισμός κυριάρχησε σε συγκεκριμένα πεδία ιδεολογικού ενδιαφέροντος - πάντα με ριζοσπαστικές αξιώσεις - δεν επικράτησε ποτέ σε γενικό θεωρητικό επίπεδο ούτε έγινε θεωρητική πυξίδα για την άρχουσα τάξη. Αυτό είναι φανερό α) από το γεγονός ότι η επίσημη φιλοσοφία δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά μαζί του β) απο το ότι δεν απέκτησε ποτέ μεγάλη σημασία σε νευραλγικά για την αστική εξουσία πεδία όπως τα Οικονομικά, οι στρατηγικές σπουδές κ.ο.κ.

    Λες πιο κάτω :

    Με άλλα λόγια, στη Γαλλία υπήρχε πάντα περισσότερη αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ακαδημία και στην πολιτική, πράγμα το οποίο είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο και της Ελλάδας"

    Συμφωνώ. Είπα ότι ο μεταμοντερνισμός γεννηθηκε στη Γαλλία για τους λόγους που λέει το άρθρο, δλδ το 68 κλπ. Η αλληλεπίδραση ανάμεσα στην πολιτική και την ακαδημία που παρατηρείς στη Γαλλία όπως και στην Ελλάδα, είναι απόρροια του ανεβασμένου επιπέδου της ταξικής πάλης και της επίδρασης της τελευταίας στο μικροαστικό στρώμα της διανόησης. Ο αμβλυμένος χαρακτηρας της ταξικής πάλης και η απουσία ισχυρών ΚΚ στις αγγλοσαξονικές χώρες, είχαν περιορίσει το Μαρξισμό σε ένα καθαρό ακαδημαικο ενδιαφέρον. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν ότι όταν ο μεταμοντερνισμός μετοίκησε στις Αγγλοσαξονικές χώρες κατάφερε να εκτοπίσει εύκολα έναν μη κοινωνικά εδραιωμένο Μαρξισμό από την δημόσια πνευματική ζωή, χωρίς όμως να πάρει αντίστοιχες διαστάσεις στη σφαίρα της αστικής σκέψης με αυτές που πήρε σε χώρες όπου ο Μαρξισμός ήταν ισχυρότερος. Σχηματικά ξαναλέω ότι το μεγάλο κατόρθωμα της αστικης τάξης σε αυτήν την περίπτωση ήταν ότι: α) κατάφερε να προστατέψει τον εαυτό της από τα επικινδυνα για την επιστημη αδιέξοδα του μεταμοντερνισμού, β) ταύτισε το μεταμοντερνισμό με τον Μαρξισμό - κάτω από την ταμπέλα των κριτικών θεωριών - καταδικάζοντας έτσι τον τελευταίο να πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας. Από τα α) και β) θεωρώ οτι προκύπτει γ) ότι η αστική τάξη κατάφερε να παίζει μονότερμα σε ενα φιλοσοφικό γήπεδο χωρίς κανέναν αντίπαλο. Η βάση της σύγχρονης αστικής πολιτικής φιλοσοφίας - και επιμένω στην Αγγλοσαξονικη γιατί η κορυφή της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας είναι οι ΗΠΑ και όχι η Γαλλία - είναι ο (αρκετά προμεταμοντέρνος) Rawls για τον οποίον ο Μαρξισμός δεν ειναι παρά μια υποσημείωση και όχι κάποιος μεταμοντέρνος του οποίου η σκέψη έχει αναπτυχθεί συνειδήτα ενάντια στο Μαρξισμό.

    Διαφωνούμε ακόμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις σήμερα σχετικό με τον μεταμοντερνισμό σε Αγγλοσαξονικό τμήμα φιλοσοφίας με εξαίρεση συγκεκριμένα τμήματα που ειδικεύονται στην λεγόμενη ηπειρωτική (continental) φιλοσοφία, όπως το New School Of Social Research στη Νέα Υόρκη. "

      ΗΒ:
      University of Warwick, MA in Continental Philosophy: http://www2.warwick.ac.uk/fac/soc/philosophy/postgraduate/degrees_summary/ma-continental/

      University of Dundee, MLitt Continental Philosophy: http://www.dundee.ac.uk/postgraduate/courses/continental_philosophy_mlitt.htm

      Liverpool Hope: Association for Continental Philosophy of Religion:http://www.hope.ac.uk/acpr/

      Sussex, Philosophy (αναλυτική και continental μαζί): http://www.sussex.ac.uk/philosophy/

      Αυστραλία:

      Melbourne School of Continental Philosophy: http://www.mscp.org.au/

      European Philosophy Research Unit: http://artsonline.monash.edu.au/european-philosophy/

      Australasian Society for Continental Philosophy: http://www.ascp.org.au/

      Καναδάς:

      Canadian Journal of Continental Philosophy: http://ir.lib.uwo.ca/symposium/

      Philosophy, Concordia University: http://philosophy.concordia.ca/facultyandstaff/faculty/

      ΗΠΑ:

      Boston College
      Boston University
      DePaul
      Emory
      Fordham
      Loyola
      Northwestern
      Penn State
      Purdue
      SUNY
      UC Riverside
      UC Santa Cruz
      UC Irvine (δίδασκε ο Ντεριντά)
      UC San Diego
      Yale (De Man, κλπ)
      Λίστα εδώ: http://legacy.earlham.edu/~guvenfe/gradsch.htm

      Εκδοτικά:

      Stanford University Press
      Routledge
      Continuum
      Duke

      Αν ανεβαίνει η αναλυτική θα ήθελα κάτι πιο αξιόπιστο ως στοιχείο (νέος αριθμός προγραμμάτων, νέες εκδοτικές σειρές, αύξηση φοιτητών, κλπ) από το περιστατικό στο Cambridge, διότι βέβαια ο Ντεριντά είναι γνωστό πως ήταν περισσότερο φίρμα στον αγγλόφωνο παρά στον γαλλόφωνο ακαδημαϊκό χώρο, και είχε σειρά επιφανών appointments σε αμερικανικά πανεπιστήμια από τη δεκαετία του 70.

      Διαγραφή
  8. Νομίζω ότι τα παραπάνω επιβεβαιώνουν τη θέση μου. Το γεγονός ότι υπάρχουν λίστες και εξειδικευμένα προγράμματα στην ηπειρωτική φιλοσοφία -λες και μιλάμε για ένα πράγμα - δείχνει καθαρά τον μη μέινστριμ χαρακτήρα που έχει. H αναλυτική φιλοσοφία σπάνια ορίζεται ως τέτοια, ακριβώς επειδή κυριαρχεί στην ακαδημία. Τα περισσότερα πανεπιστήμια, ιδίως οι ναυαρχίδες(Oxford, Cambridge, UCL, LSE, UPenn, Harvard, Rutgers, όπως είπα, που καθορίζουν την ερευνητική ημερήσια διάταξη και παίρνουν τη μερίδα του λέοντος από τα ερευνητικά κονδύλια, κυριαρχούνται απο αναλυτικούς φιλοσόφους που ασχολούνται με philosophy of mind, science, language κλπ εξειδικευμένα υπο-πεδία δηλαδή που εξετάζουν συγκεκριμένα προβλήματα. Τώρα ότι μπορεί να υπάρχουν 1-2 άνθρωποι σε κάθε τμήμα που ενδιαφέρονται για τον Χαιντεγκερ και τη Φαινομενολογία δεν λέει κάτι ως προς τις ερευνητικές τους προτεραιότητες. Πολλές φορές υπάρχει κόσμος που ασχολείται με τον Αβερρόη και με τον Θωμά τον Ακινάτη. Τι έχει να λέει αυτό; Η ιστορία της φιλοσοφίας είναι βασικός πυλώνας της φιλοσοφικής παιδείας. Το να ασχολείται κάποιος με τον Χουσερλ όπως με τον Duns Scotus δεν κάνει το έργο του προηγούμενου ζωντανή παράδοση, το αντίθετο μάλλον. Για τον Ντεριντά, ούτε λόγος, αν ψάξεις να βρεις κάποιον φιλόσοφο να ασχολείται μαζί του σε ιδρύματα επιπέδου Yale και Harvard μάλλον θα απογοητευτείς. Αν πάρουμε ας πουμε παράδειγμα το UC San Diego που αναφέρεις παρα πάνω υπάρχουν μόνο 2 απο πάνω απο 20 άτομα προσωπικό των οποίων τα ενδιαφέροντα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν continental και αυτοί ασχολούνται με Hegel και Νίτσε, όχι με Φουκώ. (http://philosophy.ucsd.edu/people/faculty.html) Το αυτό για το Irvine, όπου όπως λες διδασκε ο Ντεριντά, με αρετά καλυτερο ποσοστό 2/10.

    Μου κάνει εντύπωση οτι δεν δέχεσαι την κυριαρχία της αναλυτικής φιλοσοφίας στον Αγγλοσαξονικό κόσμο. Είναι αρκετά κοινός τόπος ώστε να αναφέρεται και σε άρθρα εγκυκλοπεδικού τύπου όπως : http://www.iep.utm.edu/analytic/ και http://en.wikipedia.org/wiki/Analytic_philosophy

    Ένα καλό πείραμα θα ήταν να ψάξεις τυχαία μερικά ακαδημαικα περιοδικά που ορίζονται ως φιλοσοφικά χωρις τον όρο continental και να δεις πόσα άρθρα θα βρεις που ασχολούνται με continental θέματα. Παράδειγμα: http://onlinelibrary.wiley.com/journal/10.1111/(ISSN)1088-4963 Δες επίσης εδώ http://www.cambridge.org/gr/knowledge/discountpromotion/?site_locale=el_GR&code=1300CATPHIL&utm_source=journals&utm_medium=banner&utm_campaign=1300-CAT-PHILOSOPHY

    Τέλος πάντων, αυτή είναι ίσως μια διαφορά άνευ σημασίας για τη συζήτηση, αλλά μου κάνει μεγάλη εντύπωση η άποψη σου γιατί είναι εντελώς διαφορετική από την εμπειρία μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Το γεγονός ότι υπάρχουν λίστες και εξειδικευμένα προγράμματα στην ηπειρωτική φιλοσοφία -λες και μιλάμε για ένα πράγμα - δείχνει καθαρά τον μη μέινστριμ χαρακτήρα που έχει."

    Αυτό δεν είναι έλλογο επιχείρημα. Αν υπάρχουν μεταπτυχιακά προγράμματα στην Αμερικανική λογοτεχνία δεν είναι επειδή δεν είναι μέινστριμ αλλά επειδή διαφημίζονται για αυτούς που δεν θέλουν να κάνουν άλλη λογοτεχνία. Παρομοίως, ξέρω πάρα πολύ κόσμο στον αγγλοσαξωνικό κόσμο που νομίζει ότι ο Κάρναπ είναι ζαρζαβατικό αλλά έχει διαβάσει όλον τον Χάιντεγκερ. Κόσμο, τουτέστιν, με τεράστια αλλεργία στην αναλυτική φιλοσοφία.

    Δεν αμφισβητώ ουδόλως ούτε α) τη σημασία της αναλυτικής φιλοσοφίας ούτε β) την επίδρασή της σε μεγάλα ερευνητικά ινστιτούτα και κέντρα με ροπή στον εμπειρισμό/, ωστόσο αν κάπου η continental φιλοσοφία εξακολουθεί να έχει ισχύ, αυτό είναι στον αγγλοσαξωνικό κόσμο, εκτός κι αν στα συνέδρια (πχ International Association for Philosophy and Literature) όπου βλέπω εκατοντάδες ανθρώπους από αγγλόφωνες χώρες να διαβάζουν paper για Ντελέζ, Ντεριντά, Φουκώ, Χάιντεγκερ, κλπ τα βλέπω στα όνειρά μου. Όσο για περιοδικά, εδώ θα δεις από Deleuze Studies και Heidegger Studies ως Theory and Event, Constellations, Epoche, new Nietzsche Studies, Pli, Philosophy Today, κλπ: http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_philosophy_journals#Journals_in_English Δεν ξέρω γιατί αυτό είναι πειστήριο της ασημαντότητας ή περιθωριακότητας της continental φιλοσοφίας στον αγγλόφωνο κόσμο, ίσως ξέρεις κάτι που δεν ξέρω.

    Εξακολουθεί να με ενδιαφέρει βέβαια ως θέμα η πιθανή άνοδος της επίδρασης της αναλυτικής φιλοσοφίας στη Δύση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην μπερδεύεστε, πρόκειται για καταμερισμό εργασίας στο πεδίο της ιδεολογίας.
      Δεν θα έμπαινα στην διαδικασία σύγκρισης της επιρροής τους. Νομίζω εξάλλου ότι η ύπαρξη τους είναι αλληλένδετη. Όταν τα τμήματα "καθαρής" φιλοσοφίας κυριαρχούνται από την αναλυτική, οι άλλοι βρίσκουν διέξοδο αλλού.

      Πρόκειται εξάλλου για μια ψευδοαντιπαράθεση μεταξύ των δύο "σχολών σκέψης", αφου εντέλει και οι δύο αποκλείουν τις ίδιες δυνατότητες της σκέψης και της πράξης.

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ, αλλά νομίζω ότι πρέπει να παίρνουμε σοβαρά τις διαφορές που αναπτύσσονται στην αστική σκέψη, όχι για να πάρουμε κανενός την πλευρά, αλλά για να έχουμε πιο σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων και επομένως να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι.

      Διαγραφή
  10. Επιστρέφω ολίγον τι καθυστερημένα.

    Λες:
    "Αν υπάρχουν μεταπτυχιακά προγράμματα στην Αμερικανική λογοτεχνία δεν είναι επειδή δεν είναι μέινστριμ αλλά επειδή διαφημίζονται για αυτούς που δεν θέλουν να κάνουν άλλη λογοτεχνία. "

    Η συγκριση δεν είναι σωστή. Η διαφορά continental και αναλυτικής δεν είναι διαφορά υποπεδίων της φιλοσοφίας, όπως κατα αντιστοιχία η γερμανική και η ιταλική ιστορία. Οι δυο παραδόσεις εκκινούν απο διαφορετικές παραδοχές ως προς τη φύση και το στόχο του φιλοσοφικού εγχειρήματος. Για μένα, το γεγονός ότι στον Αγγλοσαξονικό κόσμο η φιλοσοφία καθ'αυτη ταυτίζεται κατά κόρον με την αναλυτική φιλοσοφία, το ότι ένας νέος που σπουδάζει φιλοσοφία θα εκπαιδευτεί από αναλυτικούς στην αναλυτική παράδοση, εκτός αν επιλέξει συνειδητά κάποιο συγκεκριμένο ίδρυμα που να εξειδικεύεται στην continental, είναι κάτι άξιο προσοχής.

    "Παρομοίως, ξέρω πάρα πολύ κόσμο στον αγγλοσαξωνικό κόσμο που νομίζει ότι ο Κάρναπ είναι ζαρζαβατικό αλλά έχει διαβάσει όλον τον Χάιντεγκερ. Κόσμο, τουτέστιν, με τεράστια αλλεργία στην αναλυτική φιλοσοφία."

    Δεν αντιλέγω, εκεί που διαφωνώ είναι ότι αυτός ο κόσμος έχει σημαντική παρουσία στο χώρο της επίσημης επαγγελματικής φιλοσοφίας, τα departments of philosophy γαρ. Δες ας πούμε το πρόγραμμα της ετήσιας συνάθροισης της APA για το '12: http://c.ymcdn.com/sites/www.apaonline.org/resource/resmgr/proceedings_2012/september_2012.pdf

    Έχει colloquia για το Νίτσε, για το Φουκώ και για το Χέγκελ, αλλά ο αριθμός τους σε σύγκριση με τα αντίστοιχα αναλυτικά δεν ξεπερνάει κατά πολύ αυτόν των συνεδριάσεων με θέμα το Βουδισμό και την Κινεζική Φιλοσοφία.

    "Δεν αμφισβητώ ουδόλως ούτε α) τη σημασία της αναλυτικής φιλοσοφίας ούτε β) την επίδρασή της σε μεγάλα ερευνητικά ινστιτούτα και κέντρα με ροπή στον εμπειρισμό"

    Δεν σε προβληματίζει όμως το γεγονός ότι αυτά τα ινστιτούτα είναι οι κορυφές της αστικής παιδείας, όπου εκπαιδεύεται η μελλοντική ηγεσία της άρχουσας τάξης; Ότι δηλαδή η αστική ελίτ διαβάζει Ρωλζ και όχι Φουκώ; Επίσης, το γεγονός ότι τα ΑΕΙ που ασχολούνται με continental, όπως το New School το Sussex και το Goldsmiths έχουν μία φήμη ριζοσπαστισμού και αριστεροσύνης, ένα άρωμα ΣΥΡΙΖΑ τέλος πάντων; Ότι τέλος, φαίνεται να υπάρχει ένας καταμερισμός επιροής ως προς τα πεδία; Θα μπορούσε ο νεοκλασσικισμός στα Οικονομικά, με το general equilibrium κλπ να στηριχθεί στο μεταμοντερνισμό;

    Θέλω τέλος να πω, ότι η αναλυτική παράδοση καταφέρθηκε ενάντια στην έννοια της ολότητας πολύ πριν από το μεταμοντερνισμό, πράγμα το οποίο δεν έχουμε επεξεργαστεί αρκετά θαρρώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΥΓ: Συγγνώμη για το άχαρο της απάντησης ανά σημείο. Βγάζει ενα κλιμα αντιπαράθεσης και δεν ειναι αυτη η πρόθεση μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή