Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ποιο "Για το εβραϊκό ζήτημα";: Carl Schmitt, Η έννοια του πολιτικού, 1932

[...] Σπάνια βρίσκει κανείς έναν ξεκάθαρο ορισμό του πολιτικού. Η λέξη χρησιμοποιείται συνήθως αρνητικά, σε αντίθεση με διάφορες άλλες έννοιες, για παράδειγμα σε αντιθέσεις όπως πολιτική και οικονομία, πολιτική και ηθική, πολιτική και δίκαιο [...] Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το "πολιτικό" αντιπαρατίθεται γενικά προς "το κράτος" ή τουλάχιστον συσχετίζεται μ' αυτό. Το κράτος συνεπώς εμφανίζεται ως κάτι πολιτικό, το πολιτικό ως κάτι που αφορά το κράτος--προφανώς, πρόκειται περί φαύλου κύκλου.

[...]

Η δημοκρατία πρέπει να παρακάμψει όλες τις τυπικές διακρίσεις και απο-πολιτικοποιήσεις που χαρακτηρίζουν τον φιλελεύθερο δέκατο ένατο αιώνα, και επίσης και αυτές που ανταποκρίνονται στις αντιθέσεις και διαιρέσεις του 19ου αιώνα σε ό,τι αφορά την αντίθεση κράτους-κοινωνίας (=του πολιτικού ενάντια στο κοινωνικό), δηλαδή τις ακόλουθες, ανάμεσα σε πολλές άλλες εντελώς πολεμικού χαρακτήρα και άρα και πάλι πολιτικές στη φύση τους:


το θρησκευτικό ως αντίθεση του πολιτικού
το πολιτισμικό ως αντίθεση του πολιτικού
το οικονομικό ως αντίθεση του πολιτικού
το νομικό ως αντίθεση του πολιτικού
το επιστημονικό ως αντίθεση του πολιτικού

[...]

Ο ορισμός του πολιτικού μπορεί να εξαχθεί μόνο με την ανακάλυψη και τον ορισμό των συγκεκριμένα πολιτικών κατηγοριών. Σε αντίθεση με τις διάφορες σχετικά ανεξάρτητες προσπάθειες της ανθρώπινης σκέψης και δράσης, ιδιαίτερα της ηθικής, αισθητικής και οικονομικής, το πολιτικό έχει δικά του κριτήρια τα οποία εκφράζονται με χαρακτηριστικό τρόπο. Έτσι, το πολιτικό πρέπει να βασιστεί στις δικές του απώτατες διακρίσεις, στις οποίες πρέπει να αποδοθεί κάθε δράση με συγκεκριμένα πολιτικό νόημα. 

[...]

Ο συγκεκριμένα πολιτικός διαχωρισμός στον οποίο μπορούν να αναχθούν οι πολιτικές πράξεις και τα κίνητρα είναι ο διαχωρισμός φίλου και εχθρού.

[...]

Στον δέκατο ένατο όμως αιώνα, ο τεχνολογισμός εμφανιζόταν ακόμα στενά συνδεδεμένος με τον οικονομισμό ως "βιομηχανισμό." Το πιο τυπικό παράδειγμα αυτής της τάσης είναι το γνωστό ιστορικό και κοινωνικό οικοδόμημα του μαρξιστικού συστήματος. Αυτό θεωρεί πως η οικονομία είναι η βάση και το "θεμέλιο" κάθε τι του διανοητικού και πνευματικού. [...] Το σύστημα όμως είναι ως τέτοιο οικονομικό σύστημα όπου τα τεχνικά στοιχεία εμφανίζονται μόνο σε μετέπειτα εκχυδαϊσμούς. Ο μαρξισμός θέλει να σκέφτεται με οικονομικούς όρους κι έτσι παραμένει στον δέκατο ένατο αιώνα, ο οποίος ήταν οικονομιστικός ως το μεδούλι.
Carl Schmitt, Η έννοια του πολιτικού, 1932

20 σχόλια:

  1. Ελπίζω τώρα το "Δογματικό σχόλιο" να αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται πιο κατανοητό. Όπως και οι πολύ ενδιαφέρουσες συγγένειες του Καστοριάδη με τον επιφανή νομικό του Ναζισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι οι περισσότεροι που αρνούνται το ότι η οικονομία διαπερνά και διαμορφώνει κάθε πλευρά και πτυχή της ζωής, δεν μπαίνουν στο κόπο να αποδείξουν τα λεγόμενα τους! Τουλάχιστον με διαλεκτικό, και άρα τεκμηριωμένο λογικά τρόπο. Από την άλλη όμως, γι'αυτό περιορίζονται σε καταδίκες τύπου Σμίτ που διαβάσαμε. Βέβαια σίγουρα πολλά μου διαφεύγουν!
    Ευχαριστώ

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ποιός είναι ο λόγος που δίνει για τον "οικονομιστικό" χαρακτήρα του 19ου αιώνα; Και τι ήταν αυτό που έκανε τον 20ο αιώνα να απαλλαγεί από τον "οικονομισμό" του 19ου σύμφωνα με τον ίδιο πάλι;

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο ίδιος που δίνει ο Σμιτ για την ταυτόσημη κριτική του στο σχετικό απόσπασμα που ανέβασα από την "Έννοια του πολιτικού." Πολλή τάξη ρε παιδί μου, δεν καταλάβαινε ο Μαρξ πως η σφαίρα του πολιτικού είναι μια σφαίρα όπου αυτόνομα και επινοητικά δομούνται νέες ταυτότητες.

      Διαγραφή
  4. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ο ναζί Σμιτ, , που τον αγνοούσα, διαβάζοντας κυρίως από το μπλογκ σου και αλλού στο ιντερνετ, θα μπορούσε άνετα να είναι όχι μόνο ο πολιτικός θεωρητικός του κράτους των ναζί αλλά και του Σαμαρά , της Μερκελ κτλ Ειδικά αν θεωρήσεις ως πεδίο άσκησης εξουσίας ενός ηγεμονικού ιμπεριαλιστικού κράτους τη παγκόσμια σκηνή, χαλαρά περιγράφει μια χαρά τις ΗΠΑ τις τελευταίες δεκαετίες. Μη πω και τη δύση ολόκληρη στο ψυχρό πόλεμο. Όλα υποτίθεται δημοκρατικά καθεστώτα. Πάντως ο Καστοριάδης είχε εντελώς άλλες προθέσεις και αφετηρίες για να καταλήξει στην πλήρη αυτονόμηση του πολιτικού. Αντίθετα με το ναζί που πίστευε στη σκοτεινή ψυχή των ανθρώπων, ο Καστοριάδης πίστευε στην δυνατότητα ανακλαστικής διαύγασης της ψυχής ως πρόταγμα ελευθερίας και μιας αυτόνομης δράσης προς το πολιτικό αγαθό μέσω της τραγικής αυτογνωσίας (ως ψυχαναλυτής). Παραμένουν βέβαια και οι 2 απόψεις τελικά αιστορικές και "αφελείς". Βέβαια ο Σμιτ τελικά από τη "κακοφημία" μοιάζει να οδηγεί το κόσμο ενώ ο καστοριάδης είναι απλώς ένας θρύλος-σαμανός της εναλλακτικής αριστεράς. Αναρωτιέμαι και εγώ πως γίνονται όλα αυτά; Γαματο μπλογκ μπαι δε γουει

    Βαγγέλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά παρατηρείς ότι ο Σμιτ θα μπορούσε να είναι ο θεωρητικός του κράτους των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών. Δεν θα μπορούσε να είναι, ΕΙΝΑΙ. Ρώτα και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, που παίζει τον Σμιτ στα δάχτυλα και τον μελέτησε εις βάθος.

      Από εκεί και πέρα, για το ότι ο Καστοριάδης είχε εντελώς άλλες προθέσεις και αφετηρίες:

      Γιατί, περικαλώ; Από τον ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ δεν εκκίνησαν και ο ένας και ο άλλος; Δεν είναι ο ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ η αιτία της "κριτικής στον οικονομισμό" και της μανίας με την "αυτονομία του πολιτικού";

      Εγώ μάλιστα θα πήγαινα παραπέρα. Ο Σμιτ αντιμετώπιζε πάντοτε τον κομμουνισμό με τη συγκρατημένη γλώσσα του "εχθρού." Τον χτυπούσε πάντα με διακριτικότητα και προσοχή. Ο Καστοριάδης είναι αυτός που από τους δυο τους είναι ο ΧΥΔΑΙΟΣ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ. Αυτός που καταφεύγει στην ανοιχτή συκοφαντία του Μαρξισμού-Λενινισμού, αυτός που παρουσιάζει τους κομμουνιστής ως κατσαπλιάδες, αυτός που συνδέει τον Μ-Λ με κάθε πολιτική καταπίεση (ο Σμιτ δεν θεωρούσε την πολιτική καταπίεση κάτι σκανδαλώδες, έτσι κι αλλιώς).

      Και ο λιγότερο σημαντικός συντηρητικός θεωρητικός της πολιτικής, παρεμπιπτόντως, πάλι ο Καστοριάδης είναι.

      Διαγραφή
    2. Δε ξέρω πραγματικά αν είναι συντηρητικός θεωρητικός ο Καστοριάδης. Εντελώς πάντως διαφορετική στάση και προσωπική ιστορία ο Σμιτ με Καστοριάδη. Ο Καστοριάδης ήθελε μια επανάσταση των μαζών χωρίς την ύπαρξη της αναγκαστικής βίας ενός καθοδηγητικού κόμματος και μιας συγκεκριμένης θεωρίας για τη πράξη δηλ έναν Οκτώμβρη χωρίς Λένιν ή μάλλον ένα Φλεβάρη και θα δούμε. Πιό πολύ αναρχικός ήταν , δεν νομίζω ότι ήθελε να με τίποτα καταλήξει σε ένα φασιστικο κράτος. Βέβαια από την ιστορική εμπειρία μοιάζει να ήταν τελικά ένας υποστηρικτής της διαρκούς ηττημένης επανάστασης (σαν πρωην Τρότσκας χα χα). Εντάξει δεν ξέρω αν ατα μπερδεύω τώρα ή αν λέω μλκς. Πάντως υπολογίζω στην αξιολόγηση ενός θεωρητικού και την προσωπική ιστορία κα τις δηλωμένες προθέσεις του. Ισχύει πάντως ότι ο Καστοριάδης υπό το πρίσμα των σημερινών συνθηκών και όχι των συνθηκών του ψυχρού πολέμου άνετα θα μπορούσε να υιοθετεθεί από μετριοπαθείς συντηρητικούς "αριστερούς" που θα αναμένουν για πάντα την αφύπνιση των μαζών.

      Βαγγέλης

      Διαγραφή
    3. Πού την ήθελε την επανάσταση των μαζών ο Καστοριάδης; Στον ΟΟΣΑ, όπου εργαζόταν; Για δες το κείμενό του για Ρωσία όπου συμβουλεύει τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για το τι να κάνουν ως καραφλός Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι....

      Διαγραφή
    4. χα χα οκ πάντως στα νιάτα του την ήθελε. Θέτουμε ως κονσενσους ότι κατέληξε να είναι ο στοχαστής του "ελευθεριακού" Ευρωπαίου μικροαστού;

      Διαγραφή
  5. μπορείς να εξηγήσεις λίγο καλύτερα γιατί ο Σμιτ είναι ο θεωρητικός του σημερινού κρατους; και από ποιες συγκεκριμένες δηλώσεις και πραξεις του Βενιζελου προκύπτει ότι είναι μελετητης του Σμιτ;

    να διευκρινίσω λίγο καλύτερα την ερωτηση μου: εάν θυμάμαι καλά, ο Σμιτ λέει το πολύ ενδιαφέρον και φοβερά επίκαιρο ότι το κρατος έχει δικαίωμα να κηρύξει δικτατορία και να καταργήσει το Σύνταγμα, ώστε να διασώσει την κυρίαρχη εξουσία . αυτό έχει γίνει πράγματι στη χωρα τα τελευταία χρόνια, όπου έχει ντε φακτο κήρυξη καταστασης πολιορκίας σε βάρος του οργανωένου λαού, και υποψιαζομαι ότι σε αυτό αναφερεσαι. όμως η κατασταση πολιορκίας, η 'νομότυπη δικτατορία', όπως την χαρακτηρισε στα εισαγωγικά μαθήματα ο Αλιβιζάτος, προβλέπεται ήδη από το ρωμαικό δίκαιο, ίσως και παλαιότερα. γιατί δεν είναι θεωρητικοί του σημερινού κράτους οι ρωμαίοι νομικοί; ελπίζω να κατάλαβα σωστά που εριξες το κεντρο βαρους.

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ότι ο Βενιζέλος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, ξέρει τον Σμιτ απέξω συνάγεται πρώτα από όλα απ' τη δουλειά του.

      Συνάγεται βεβαίως και από τα γραπτά και λεγόμενά του:

      Κυρίαρχος είναι πάντα αυτός που βρίσκεται στο υψηλότερο σκαλοπάτι της εξουσίας;

      «Αυτό είναι ένα ερώτημα το οποίο απασχόλησε πάρα πολύ τον Μεσοπόλεμο. Ουσιαστικά σε αυτό το ερώτημα είναι αφιερωμένο ένα μνημειώδες ­ μικρό σε μέγεθος αλλά μνημειώδες ­ έργο ενός ανθρώπου που στήριξε τον εθνικοσοσιαλισμό θεωρητικά και στη συνέχεια στα γεράματά του τον υιοθέτησε ξαφνικά ένα μεγάλο μέρος της ιταλικής κυρίως Αριστεράς. Πρόκειται για τον Καρλ Σμιτ. Ο Καρλ Σμιτ λοιπόν στην πολιτική θεολογία θέτει το ερώτημα: "Ποιος είναι ο κυρίαρχος;". Και λέει: "Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης". Εγώ, αν με ρωτούσατε τώρα για το πώς θα όριζα αυτόν που κυριαρχεί πολιτικά, θα έλεγα: "Αυτός που έχει την αρμοδιότητα να διαχειριστεί την απολύτως επείγουσα κρίση"».
      http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=114575

      Διαγραφή
    2. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ – και ετούτη η θέση δεν εμπεριέχει ίχνος ειρωνείας – μοιάζει να είναι η απόλυτη ενσάρκωση του στοιχείου του πολιτικού και της ουσίας του. Μιας ουσίας που στους δικούς μας εκφυλισμένους φιλελεύθερους καιρούς τείνει να ξεχαστεί.

      Πραγματικά, ποιος εξακολουθεί να διατηρεί ακέραιη στο πίσω μέρος του μυαλού του την περίφημη πρόταση-αλήθεια που διατύπωσε άλλοτε ο μεγάλος θεωρητικός του πολέμου Καρλ φον Κλαούσεβιτς - «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα» - αλλά και την εξίσου αληθή αντεστραμμένη εκδοχή της: «η πολιτική είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα»;

      Σίγουρα, δεν είναι πολλοί αυτοί, όπως επίσης σίγουρο είναι ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν είναι ένας από αυτούς.

      Διαγραφή
    3. Τούτων δοθέντων, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να «διαβάσει» το φαινόμενο «Ευάγγελος Βενιζέλος» με τα ίδια του τα μέσα και τα γνωστικά εργαλεία, για να αποδειχθεί ότι πρόκειται για πολιτικό που δεν υποπίπτει ποτέ σε επιτελεστικές αντιφάσεις.

      Δεν υπάρχει κεντρικότερη ίσως έννοια στην πολιτική θεωρία από εκείνη της διάκρισης μεταξύ εχθρού και φίλου, βάσει της οποίας είναι δυνατόν να κατανοηθεί ολόκληρο το πεδίο της πολιτικής. Πρόκειται ακριβώς για ΤΗΝ έννοια στην οποία μπορούν να αναχθούν όλες οι πολιτικές πράξεις και όλα τα πολιτικά κίνητρα.

      Τα πράγματα έχουν ως εξής: παρά τις όποιες δοσοληψίες τις οποίες μπορεί να έχει κάποιος με τον «εχθρό», γενικά εννοούμενο ως οντότητα, μέσα στο ειρηνικό πλαίσιο της καθημερινής συνύπαρξης, ο τελευταίος δεν παύει να είναι ο «ξένος», ο «άλλος». Και αυτή του η φύση ως κάτι «άλλο» και «διαφορετικό», αρκεί για να καταστήσει δυνατή, υπό ακραίες συνθήκες, τη σύγκρουση μαζί του.

      Αυτό που έχει σημασία σε αυτή τη σχέση με τον άλλο είναι πάντοτε η «δυνατότητα», το «εν δυνάμει» της σύγκρουσης. Παραδείγματος χάρη, δύο εχθρικά κράτη μπορούν να συνδιαλλάσσονται σε εμπορικό ή άλλο επίπεδο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι εν τοις πράγμασι εχθροί και ότι κάτω από συγκεκριμένες ακραίες συνθήκες αυτός ο κύκλος των δοσοληψιών δεν μπορεί να σπάσει και να δώσει τη θέση του σε μία σύγκρουση.

      Η «δυνατότητα», το «ενδεχόμενο» και μόνο της βίαιης πράξης και σύγκρουσης είναι αρκετό ώστε το σενάριο «εχθρός-φίλος» να τείνει ανά πάσα στιγμή να γίνει πραγματικότητα μεταξύ δύο ή περισσότερο ατόμων ή ομάδων.

      Όποιος δεν είναι φίλος είναι εχθρός και όποιος δεν είναι εχθρός είναι φίλος, με τον τελευταίο να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να μετουσιωθεί σε εχθρό στο βαθμό που είναι «άλλος», δηλαδή «διαφορετικός» από εμένα, άρα ενδεχόμενος εχθρός. Κι εφόσον, όπως είπαμε παραπάνω, το ενδεχόμενο είναι αυτό ακριβώς που καθιστά τη σύγκρουση ενυπόστατη, τότε ο φίλος δεν είναι απλά ενδεχόμενος εχθρός, αλλά πραγματικός εχθρός!

      Αυτή είναι η έννοια κατά την οποία η διάκριση «εχθρός-φίλος» μοιάζει να ταιριάζει γάντι στην περίπτωση του ισχυρού διανοητικά και ιδιοσυγκρασιακά Ευάγγελου Βενιζέλου. Διότι ο εν λόγω πολιτικός άνδρας δεν κρατάει τίποτα σε ασυνείδητο επίπεδο: δεν αρέσκεται στη μεταμφίεση των πραγματικών κινήτρων, αλλά στην πραγματική σύγκρουση, υπό το φως της οποίας φίλοι δεν υπάρχουν παρά μόνο εχθροί.

      Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο απόλυτη δεν είναι μόνο η διάκριση μεταξύ φίλου και εχθρού, αλλά και η αναγνώριση των πάντων ως απόλυτων εχθρών εφόσον οι τελευταίοι δεν είναι αυτός.

      Φαίνεται πως στην περίπτωση του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, μία είναι η λέξη-κλειδί: η λέξη «απόλυτος».

      Ποιος δεν θυμάται τις λέξεις που άρθρωσε με βροντερή φωνή προ ολίγου καιρού, κραδαίνοντας το χέρι του πάνω στο τραπέζι, κατά τη διάρκεια on line συζήτησης με το κοινό στο στούντιο του enikos.gr: «απολύτως, απολύτως»;

      Διαγραφή
    4. Λέξεις που συνοψίζουν απόλυτα την απολύτως κυριαρχική ιδιοσυγκρασία ενός πολιτικού, η απόφαση του οποίου να θυσιάσει τη λαμπρή ακαδημαϊκή του καριέρα και τη θεωρητική του ευφυΐα στο βωμό ΑΥΤΗΣ της πολιτικής και των υφιστάμενων τρόπων άσκησής της εν Ελλάδι, μοιάζει παρ' όλα αυτά ακατανόητη, όποια κι αν είναι τα κίνητρα η οι φιλοδοξίες που την πυροδότησαν.

      Υπάρχει ένα κομμάτι της θεωρίας του δικαίου – από εκείνα που κάνουν την, κατά τα άλλα βαρετή και γκρίζα εν λόγω επιστήμη, να φαντάζει σαγηνευτική – στο οποίο ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αναμφίβολα διαπρέπει.

      Πρόκειται για τη θεωρία περί κυριαρχίας και καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης (ή εξαίρεσης), η αρχή της οποίας συνίσταται στην αξιωματική πρόταση του μεγάλου Γερμανού θεωρητικού του δικαίου Καρλ Σμιτ: «Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Αυτός, δηλαδή, που υπό ακραίες συνθήκες κρίσης και άρσης της κανονικότητας, οι οποίες απειλούν να καταλύσουν την έννομη τάξη και το σύνταγμα, αποφασίζει να αναστείλει και να καταλύσει ο ίδιος την κανονικότητα, προκειμένου να τη διασώσει.

      Παράδοξη πρόταση, εντελώς ενυπόστατη όμως, που φέρνει την πολιτική κοντά στη θεολογία: η απόφαση του κυρίαρχου είναι για το δίκαιο ό,τι είναι το θαύμα για τη θεολογία. Όπως το θεολογικό θαύμα αποτελεί την εισόρμηση μίας πέραν της κανονικότητας δύναμης στην κανονική τάξη των πραγμάτων και εκτρέπει την πορεία τους, έτσι και η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης αναστέλλει τη συνταγματική κανονικότητα για να την αποκαταστήσει.
      http://www.iefimerida.gr/news/62225/βενιζέλος-εναντίον-όλων-–-το-σύνδρομο-της-αυτοκαταστροφής

      Διαγραφή
    5. "Ο συνταγματολόγος κ. Βενιζέλος, ακολουθώντας προφανώς τις αναλύσεις του Σμιτ, δήλωσε ευθαρσώς ότι η δημοκρατία συνίσταται αποκλειστικά στην εξεύρεση μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, καθότι ο λαός δεν μπορεί να αποφασίζει κυρίαρχα για ένα ζήτημα υπαρξιακό όπως το χρέος."
      http://www.ithacanet.gr/article/και-ο-συριζα-ανακαλύπτει-τον-καρλ-σμιτ

      Διαγραφή
    6. Εξαιρετική ανάλυση του Βενιζέλου. Δεν είναι τυχαίο ότι στις 10 λέξεις κάθε φορά 1-2 είναι Εγώ.Όταν η νοηματοδότηση του τι είναι δίκαιο είναι μόνο ο εαυτος σου και το ότι μπορείς να το καθορίσεις εσύ, γίνεσαι ταυτόχρονα και η μόνη πηγή και η έκφραση του "ορθού" στη κατάσταση κρίσης. Κάτι σαν τη Χιτλερκή αρχή του ηγέτη. Μόνο που ο αδόλφος ήταν η πηγή του νοήματος σε διαλεκτική σχέση με το Γερμανικό πόπουλο. Ο χοντρός έχει σχέση (διαλεκτική;) μόνο με το διεθνές και εσωτερικό επιχειρηματικό κόσμο και τη γραφειοκρατική δομή διαχείρισης (αναδιάρθρωσης) του νεοφιλ καπιταλισμού

      Βαγγ'ελης

      Διαγραφή
  6. ναι αλλά η κήρυξη καταστασης πολιορκίας (άλλως: η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, άλλως: η "προσωρινή" κατάργηση της συνταγματικής ή οιονεί συνταγματικής νομιμότητας, άλλως: η κήρυξη κατάστασης εξαίρεσης, άλλως: η εγκαθίδρυση δικτατορίας) προβλέπονται ήδη από το ρωμαικό δίκαιο. τι το καινούριο έχει προσφέρει ο Σμιτ που δεν το ξέραμε πριν από αυτόν; δεν καταλαβαίνω γιατί ο σαματάς

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για παράδειγμα, τα θεμέλια της νομιμοποίησης της απόρριψης του κοινοβουελευτισμού από αστική σκοπιά.

      Για παράδειγμα, την ίδια την επίγνωση της σημασίας της δικτατορίας από αστική σκοπιά.

      Τον αντιφιλελευθερισμό από αστική σκοπιά.

      Τη διάκριση legality-legitimacy.

      Την έννοια του ολικού πολέμου.

      Την συστηματική επίθεση στον Μαρξισμό με "ακτιβίστικα" και "αντιφιλελεύθερα" όπλα.

      Πάρα πολλά πράγματα.

      Διαγραφή
    2. Να πω την αλήθεια και εγώ όταν διάβαζα τον Σμιτ, από ιντερνετικά κείμενα και εμένα μου φάνηκε ως κοινοτυπίες καλλυμένες με την εσανς της Γερμανικής μεταφυσικής φιλοσοφίας-θεολογίας. Περίπου όπως λέει κάπως και ο Αντώνης στην ουσία είναι μια θεωρία ενός αντι- Μαρξισμού. Αυτά σκέφτηκα όταν τον διάβαζα. Βέβαια ανακαλύπτει (εκσυγχρονίζει σύμφωνα με τα πλαίσια της μοντέρνας ιστορίας) πολιτικές και νομικές έννοιες. Περιγράφει τις διαλεκτικές σχέσεις εξουσίας του κράτους με το νόμο και τη κοινωνία ξεκάθαρα (σίγουρα δεν είναι ο πρώτος βέβαια). Πάντως αυτό που με άφησε έκπληκτο είναι ότι ένς θεωρητικός του ναζισμού θα μπορούσε σήμερα με αυτό τον λόγο ΑΝΟΙΚΤΑ να είναι μέγας σύμβουλος και θεωρητικός και του κράτους του Σαμαροβενιζέλου και όχι μόνο αυτών φυσικά.

      βαγγέλης

      Διαγραφή
    3. @βαγγελης βενιζελος? η Σαμαροβενιζελος?
      Γιατι δλδ να είναι μονο το κρατος Σαμαροβενιζελος?

      Διαγραφή