Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

"Κομμουνιστής εκατομμυριούχος"

Εσύ, που σμιλεύεις ένα άγαλμα του Λένιν
είκοσι μέτρα ψηλό, στο Μέγαρο των Συνδικάτων
Να μην ξεχνάς πως στο παπούτσι του
είχε μια τρύπα, σημάδι φτώχειας -- πολλοί το μαρτυρούν.
Ακούω βέβαια πως κοιτάζει
προς Δυσμάς, όπου ζουν πολλοί, που στην τρύπα απ' το παπούτσι του
θα αναγνωρίσουν τον Ίλιτς
ως έναν απ' αυτούς.
Μπέρτολτ Μπρεχτ, "Η τρύπα στα παπούτσια του Λένιν"

Θα μπορούσε να είναι ένα από τα γνωστά "σύντομα ανέκδοτα" ο τίτλος αυτής της ανάρτησης, αλλά δεν είναι. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ότι ο πολτοποιητικός μηχανισμός των πάσης φύσεως φασιζόντων παιδιών της Αυριανής τον έχει καταστήσει συνώνυμο των "συγκλονιστικών αποκαλύψεων." Η λογική του φτάνει ως τη λεγόμενη (ο Θεός να την κάνει) "υψηλή διανόηση" της δύσμοιρης αυτής χώρας. Για κάθε "Hellenic Revenge" (ή δεκάδες άλλους γελοία ονομασμένους ιστότοπους που αναπαράγουν τα ίδια) λοιπόν
Το ΑΠΟΡΘΗΤΟ ΚΤΗΡΙΟ του ΚΚΕ στον Περισσό κατασκευάστηκε:
1. Με χρήματα της KGB που δόθηκαν στο ΚΚΕ μέσω του Μπόμπολα και του Κόκκαλη
2. Με χρήματα που δόθηκαν από την KGB, μέσω του Αγίου Όρους, με πρωτοστάτες το... "Ρωσικό Μοναστήρι"
...υπάρχει και κάποιος "υπεράνω υποψίας" για κοινή αμορφωσιά, μισαλλοδοξία και γελοιότητα Νάνος Βαλαωρίτης και κάποιο "αξιόπιστο" και "σοβαρό" Tvxs για να τον αβαντάρει:
Μπορείς για παράδειγμα, να αφαιρέσεις το έργο του Μαρξ από τη ζωή του; Η ζωή του ήταν και πολύ περίεργη. Ήταν πάμπτωχος, και παντρεύτηκε μία αριστοκράτισσα και είχε φίλο έναν πάμπλουτο βιομήχανο, τον Ένγκελς, ο οποίος τον συντηρούσε και του έλεγε κάθε τόσο: «Τέλειωσες επιτέλους το Κεφάλαιο;». Δεν είναι λοιπόν άσχετη η ζωή του, με όλα αυτά που έγραφε.
Μαζί με τον διαβολικό διανοούμενο-καθοδηγητή τρομοκρατικής ομάδας, ο "κομμουνιστής εκατομμυριούχος" αποτελεί το Τέρας του Λοχνές ή τον Μεγαλοπόδαρο της φαντασιακής ζωής του σύγχρονου μικροαστού: το ότι δεν έχει απαντήσει ποτέ ούτε ένα δείγμα του δεν αποτελεί αντένδειξη της πίστης στην ύπαρξή του. Η Αλέκα άλλωστε έχει ένα δυσθεώρητο και δυσαπάντητο στον πλανήτη μας i-phone και η κόρη της σπουδάζει αέναα σε κάποιο ιδιωτικό κολλέγιο --με μυθικού ύψους δίδακτρα, το δίχως άλλο-- το οποίο ειδικεύεται στην μαζική παραγωγή κομμουνιστών Χάρι Πότερ, όπου μια κάστα των μυστικών εκλεκτών μαθαίνει τσιτάτα του Λένιν και του Μαρξ αντί για μαγικά ξόρκια.

Η ψυχανάλυση μας έχει μάθει να αναζητούμε την κρυφή λογική των παράλογων δοξασιών, αρχής γενομένης, πχ, από αυτή της πίστης στον γυναικείο φαλλό και της κατασκευής της γυναίκας ως ευνουχισμένου άνδρα. Τι θα έλεγε για την εξίσου αμετακίνητη πίστη στον "κομμουνιστή εκατομμυριούχο";

Θα έλεγε, νομίζω, πως υπάρχει κι εδώ μια ανομολόγητη λογική. Εξ αρχής, το εργατικό κίνημα απαιτούσε θυσίες. Απαιτούσε από το πιο στερημένο κομμάτι της κοινωνίας να ρισκάρει το ίδιο του το καθημερινό πιάτο φαϊ για την χειραφέτησή του: αυτό ήταν η απεργία, αυτό και η συνδικαλιστική οργάνωση με κίνδυνο απόλυσης. Αλλά για τον μικροαστό, η ικανότητα της τάξης των πιο στερημένων να στερούνται ακόμα περισσότερο στο όνομα μιας ιδέας είναι κάτι αδιανόητο: δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που δεν έχει να πάρει παντελόνι ή φουστάνι να δίνει τα λιγοστά του χρήματα σε μια πολιτική οργάνωση. Είναι;
Γιάννη Κορδάτου, Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος, Εκδόσεις Μπουκουμάνη, 1977, σελίδα 84, υποσημείωση 2: 
Όταν ξαναβγήκε το Επί τα Πρόσω [σημ.: αναρχο-σοσιαλιστική εφημερίδα που πρωτοκυκλοφόρησε στην Πάτρα το 1896] οι εκδότες του είχαν μεγάλες απενταρίες. Γράψανε λοιπόν στον Πύργο και ζητούσαν ψιλά. Στην Πάτρα δυο αδελφές εργάτριες-ράφτρες, που παίρναν τη μέρα 1.20, δήλωσαν πως κάθε Σαββατόβραδο θα δίνανε για τη συντήρηση της εφημερίδας 3.50 η καθεμιά. Στον Πύργο πάλι ο Πάνος Γιαννόπουλος ή Μαχαιράς μαζί με τον Μπατούνα πήγαν σ' ένα αριστοκρατικό καφενείο και βγάλανε μαντίλι για μια φτωχειά οικογένεια. Έτσι μάζεψαν 35 δραχμές (σπουδαίο ποσό για την εποχή εκείνη) και τις στείλανε στη σύνταξη του Επί τα Πρόσω. Οι παραπάνω εργάτριες, ύστερα από ένα χρόνο, πέθαναν και οι δυο φθισικές, ωστόσο όμως ίσαμε τα τελευταία τους δείχνανε παραδειγματική αφοσίωση στην ιδέα τους και με την προπαγάνδα τους προσπαθούσαν να ξυπνήσουν και τις άλλες εργάτριες.
Αφού λοιπόν η εργατική ανιδιοτέλεια (που δεν είναι "ηθική" ανιδιοτέλεια αλλά αντικειμενική ανάγκη) είναι για τον μικροαστό μας αδιανόητη ως κινησιουργός δύναμη του εργατικού κινήματος, αφού σε έναν κόσμο που τον διαφεντεύει το χρήμα είναι αδύνατο να υπάρξει με την πρωτοβουλία και στέρηση των εργατών ένα κίνημα για την χειραφέτησή τους από την εκμετάλλευση, πρέπει να υπάρχουν σπόνσορες. Οι σπόνσορες αυτοί πρέπει να είναι "υπεράνω χρήματος" όχι με την έννοια που είναι αδιανόητη από την σκοπιά της αυτοσυντήρησης της συνοχής της αστικής ιδεολογίας --όχι επειδή δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους-- αλλά με την συμμετρικά αντίθετη έννοια: πρέπει να έχουν πάρα πολλά χρήματα.

Η ικανότητα άρσης πάνω από τη δουλεία του "μεροδούλι-μεροφάι" λοιπόν, της οποίας υπάρχουν άπλετα δείγματα αλλά η οποία παραμένει αδιανόητη στα πλαίσια του σεβασμού στο χρήμα που τρέφει το μικροαστικό μυαλό, μπορεί να γίνει αποδεκτή μόνο με την τεθλασμένη, "λογοκριμένη" μορφή της αδιαφορίας για το χρήμα αυτού που έχει πάρα πολλά. Και ιδού η βασική λογική της γέννεσης του "κομμουνιστή εκατομμυριούχου."

Στην αρχική του, προ-Οκτωβριανή μορφή, ο "κομμουνιστής εκατομμυριούχος" είναι ένα είδος φιλανθρώπου, αριστοκρατικής καταγωγής, εχθρικού για τον λόγο αυτό προς την αστική τάξη, και με αγαπημένο χόμπι τις επαναστάσεις. Έτσι φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον Ένγκελς ο πνευματικός μας γίγαντας Νάνος. Ο φιλάνθρωπος αυτός χρηματοδοτεί μαρξιστικές μελέτες και εργατικές οργανώσεις όπως οι άλλοι φιλάνθρωποι χρηματοδοτούν ορφανοτροφεία.

Αλλά αυτό πάντοτε άφηνε ένα πρόβλημα αναπάντητο: αν τα ορφανοτροφεία δεν απειλούν την περιουσία του φιλανθρώπου αλλά την περιβάλλουν με την αίγλη της "κοινωνικής προσφοράς", ο μαρξισμός και το εργατικό κίνημα, σύμφωνα με όλα τα φαινόμενα, είναι διαφορετική και πολύ λιγότερο ευγνώμων προς τους χρηματοδότες της υπόθεση. Αποσκοπούν σε έναν κόσμο χωρίς κεφαλαιοκράτες και χωρίς αριστοκράτες, ούτε καν φιλανθρώπους. Η επανάσταση του 1917 βεβαιώνει ότι τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Γιατί τότε να τα χρηματοδοτήσει κανείς, έστω κι αν απεχθάνεται τους αστούς αισθητικά ή πολιτιστικά;

Στην μετεπαναστατική περίοδο, κάτω απ' τη σκιά του Οκτώβρη, το μυαλό του μικροαστού μας μπαίνει σε φρενήρη σκέψη:

Ο κομμουνιστής εκατομμυριούχος δεν μπορεί τελικά να είναι φιλάνθρωπος-χομπίστας όπως φαντάζεται κάπως παλιομοδίτικα τον Ένγκελς ο Νάνος. Έχει κάποια μυστική στόχευση κατά νου. Πιθανώς, την χειραγώγηση των ηλιθίων εργατών ώστε να χτυπήσει τους ανταγωνιστές του με απεργίες, κλπ, και να κατακτήσει ευκολότερα την μονοπωλιακή μερίδα (ο σεβασμός του μικροαστού για το χρήμα περιλαμβάνει την πίστη ότι είναι ικανό για την πιο διαβολική επινόηση που χωρά ο νους). Πιθανώς, την καταστροφή ενός ολόκληρου πολιτισμού στο όνομα ενός άλλου (δεν είναι εβραϊκή συνομωσία ο μαρξισμός;) Πιθανώς, τις φιλοδοξίες ενός κράτους για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας σε ένα άλλο, τον επεκτατισμό.

Όλα τα πιο πάνω σενάρια αποτελούν δοκιμασμένες και ευρέως διαδεδομένες "λύσεις" στο επινοημένο αίνιγμα του "κομμουνιστή εκατομμυριούχου" -- αν και πρέπει να σημειωθεί πως στις μέρες μας, η κυρίαρχη μετά τον Οκτώβρη του 17 "λύση" των πακτωλών χρηματοδότησης των "ξενόδουλων" κομμουνιστών από άλλο κράτος που επιδιώκει δικά του επεκτατικά συμφέροντα δεν μπορεί να σταθεί πια.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, αποτελούν λύσεις ενός πολύ διαφορετικού χαρακτήρα. Επιλύουν μια αντίφαση που, όσο υφίσταται, βασανίζει το μικροαστικό μυαλό μέχρι ζαλάδας: αν οι κομμουνιστές εργάτες είναι υλιστές, αν είναι αυτοί που βάζουν πρώτα από όλα τις υλικές και τις οικονομικές συνθήκες της ζωής ως κριτήριο του πώς διαβάζουν την κοινωνία, τότε πώς είναι δυνατόν να μην είναι επίσης δούλοι της ύλης, δούλοι της ανάγκης για επιβίωση όπως όλοι οι υπόλοιποι, που στο κάτω-κάτω έχουν αποδεδειγμένα και περισσότερα υλικά αγαθά από τους εργάτες; Πώς είναι δυνατόν σε έναν κόσμο τον οποίο σύσσωμη η φιλοσοφική οντολογία και όλες οι θρησκείες φαντάζονται ως υλικό προϊόν ενός (ανώτερου) πνεύματος, να υπάρχει η δυνατότητα για την προσήλωση στην ύλη να γεννήσει ...πνεύμα; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι μέσα στη ζωή, εφόσον η ζωή είναι καθαρή εμμένεια --σάρκα, αίμα, οστά, φθορά, αλλαγή, θάνατος-- που να υπερβαίνει τους βιολογικούς στόχους της ζωής, να ανυψώνεται πάνω από τους βιολογικούς αυτούς στόχους; Και πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο μονοπάτι και να το έχουν περπατήσει πρώτοι...οι σύγχρονοι δούλοι, όταν ο αρχαίος κόσμος θεωρούσε τους δούλους του τους τελευταίους που θα μπορούσαν να αναχθούν ποτέ στην απαραίτητα υλικά εξασφαλισμένη σφαίρα του βίου ως ανθρώπινου πλεονάσματος επί της ζωής;

Αυτά τα ερωτήματα φέρνουν σύγχυση μεγαλύτερη από όση οι λογαριασμοί των εξόδων του μήνα. Απειλούν να ανοίξουν πόρτες που οδηγούν έξω από τα όρια του κόσμου που έχει υποτίθεται "μάθει" απ' την "καλή και την ανάποδη" ο εξαπατημένος κυνικός μας. Απέναντι στο επικίνδυνο ρεύμα που μπαίνει από κει στο νοητικό διαμέρισμα-ταμπουρωμένο πύργο του μόνιμα φοβισμένου και πάντα πρακτικά ανυπεράσπιστου ήρωά μας, ο "κομμουνιστής εκατομμυριούχος" είναι οπωσδήποτε μια κάποια λύσις.

32 σχόλια:

  1. Ο Βαλαωρίτης δεν ξέρω αν είναι υπεράνω υποψίας για γελοιότητα, διότι έβγαλε πρόσφατα ένα βιβλίο στο οποίο έχει μια θεωρία κουκουρούκου για τα ομηρικά έπη. Ωστόσο, στο απόσπασμα που επισημαίνεις απλώς επαναλαμβάνει κάποια καφενειακά στερεότυπα.

    Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά το Επι τα Πρόσω δεν "πρωτο"κυκλοφόρησε το 1896. Δες και τη διατύπωση του Κορδάτου: ξαναβγήκε, λέει. Ήταν φιλελεύθερη εφημερίδα στην οποία έγραφαν και αναρχοσοσιαλιστές από το 1882, την έβγαζε ένας Ευμορφόπουλος, περί το 1890 έκλεισε και μετά ξαναβγήκε το 1896 ως αναρχοσοσιαλιστική, αφού ο Ευμ. παραχώρησε τον τίτλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλά, γιατί ασχολούνται με ένα κόμμα του ~ 4.5%;
    Ας ασχοληθούν με τον συνέδριο σύντηξης των συνιστωσών, με τον Καιάδα, τους παπάδες και το νέο (απο-κομμουνιστοποιημένο) πρόγραμμα της Ενόπλων Δυνάμεων Τηλεόρασης.
    Τόσο πολύ τους χαλάει τη σερμαγιά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι και είναι βέβαιοι ότι θα τους τη χαλάσει πολύ περισσότερο αύριο. Οπότε, των φρονίμων τα παιδιά κλπ. κλπ.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    2. Όλοι εναντίον "Λακεδαιμονίων"
      από LR
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/06/blog-post_20.html )
      Μαθήματα από την απώλεια ψυχραιμίας των ελληνικών μονοπωλιακών ομίλων και των συμβαλλομένων τους στη δημοσιογραφία και πολιτική.

      από REDFLY
      ( http://redflyplanet.blogspot.com/2013/04/blog-post_3.html )

      (..)Φτιάχνουν το μέτωπο, ώστε να αντιμετωπιστεί το ΚΚΕ
      Ένα φάντασμα πλανιέται στα μυαλά των αστών και μικροαστών υπηρετών τους: το φάντασμα του ΚΚΕ και της εργατικής εξουσίας. Όλες οι δυνάμεις του γερασμένου ελληνικού καπιταλισμού ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα : από την Χρυσή Αυγή μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ, από τον αντιδραστικό αστικό τύπο μέχρι τις διαδικτυακές αριστερές παραφυάδες τους. Και όπου λάσπη, αντικομμουνισμός και χάρα, ο γελωτοποιός του βασιλιά δεν μπορεί παρά να είναι πρώτος στην σειρά.(..)Ilief

      Διαγραφή
  3. Συν ότι η ταύτιση κομμουνιστών με το κεφάλαιο από τα φασιστάκια, ο αντισημιτισμός τους, είναι η ανεστραμμένη αγάπη για το κεφάλαιο. Η έντονη ροπή τους προς την συνωμοσιολογία δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως κομφορμισμός που έχει κορεστεί και μετατραπεί σε ψευδο-ριζοσπαστισμό. Από τέτοιους παρανοϊκούς κομφορμιστές "πατριώτες" θα ακούσεις για θεωρείες καταστροφής, για κούφια γη και αεροψεκασμούς, για παντοδύναμους εβραίους (που μπροστά σε όλα αυτά τα άτομα είναι παντελώς αδύναμα να κάνουν κάτι-->κομφορμισμός) ενώ την ίδια στιγμή επαινούν τους "κομμουνιστές" κινέζους που καταδίκασαν υπουργό τους σε θάνατο λόγο διαφθοράς και θα πηγαίνουν ακόμα και πιο πέρα: "Κάποτε ερχόταν κατσίκα έξω από το σπίτι σου και φοβόσουν μην βρεις τον μπελά σου" ή "έκλεψες? πάει το κεφάλι σου" (χθεσινός εμετός στην αναμονή ιατρείου). Θέλουν αίμα, όχι φως να τους φωτίσει.

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το αίμα είναι η πρωτογονική θυσία σ' έναν ακατανόητο κόσμο. Αφού τα μυστικά του κεφαλαίου που αποκάλυψε ο νέος Προμηθέας, ο Καρλ Μαρξ, παραμένουν ακατανόητα, η έλευση της φτώχειας είναι κάτι σαν θεόσταλτη επιδημία ή σεισμός. Κάποιοι πρέπει να θυσιαστούν για να εξευμενιστεί ο Μολλώχ. Κάποιοι πρέπει να φταίνε για τον θυμό του.

    Σ' αυτή την "κοινωνική αντίληψη" εποχής σπηλαίων προσθέτεις μπόλιο "νεωτερικό κυνισμό"; να μείνουμε λιγότεροι, να μεγαλώσουν οι μερίδες μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΝΑΝΟΥ ΕΥΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΟΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (ΠΡΩΤΟ ΑΠΟ ΔΥΟ)

    Φίλε Αντώνη, καλά έκανες και «τσίταρες» τον Νάνο, για τις ευήθειες του οποίου δεν χωράει η παραμικρή, θα έλεγα, αμφιβολία.

    Όμως, σε κάθε μπαρούφα και μπαρουφολογία υπάρχει πάντοτε ένας κόκκος ή κάποιοι κόκκοι αλήθειας, μόνο που η απειροελάχιστη αυτή δόση αλήθειας είναι τόσο διαστρεβλωμένη ώστε να καταντάει στην ουσία ψέμα. Δεν έχουμε δηλαδή γελοιότητα, αλλά εξαπάτηση, συνειδητή ή μη, αυτό είναι άλλη υπόθεση, δεν το εξετάζω εδώ.

    Σου γράφω μερικές γραμμές επί του θέματος του «τσιτάτου» από τα θέσφατα του Νάνου χωρίς, δυστυχώς τεκμηρίωση, για λόγους ανεξάρτητους από την θέλησή μου. Ελπίζω να μπορέσω αργότερα, σε φάση καλυτέρευσης της υγείας μου να επανορθώσω και ζητώ την συγκατάβαση την δικιά σου και των αναγνωστριών κι αναγνωστών.

    Λοιπόν, η πρώτη και καλύτερη πηγή για τις σχέσεις μεταξύ «Μαυριτανού» (Καρλ Μαρξ) και «Στρατηγού» (Φρίντριχ Ένγκελς) είναι η αλληλογραφία τους που μετά από πολλές περιπέτειες εκδόθηκε ολόκληρη στο πρωτότυπο στο Βερολίνο σε τέσσερις τόμους μεταξύ 1929 και 1931 και μετά επανεκδόθηκε πολλές φορές. Υπάρχει κατά βάση αγγλική μετάφραση, αλλά όχι ελληνική. Η μελέτη της προϋποθέτει άριστη γνώση της γερμανικής κι επειδή ασχολήθηκα μ’ αυτήν επί πενταετία περίπου, ξέρω γιατί το τονίζω αυτό. Η σημασία της είναι τόσο σπουδαία που ο Β. Ι. Λένιν, ο οποίος έγραψε μιαν βιβλιοκρισία της πρώτης ατελούς έκδοσης του 1913, τήρησε εκτενείς σημειώσεις κι αποδελτιώσεις απ’ αυτήν. Δυστυχώς αυτές οι σημειώσεις κι αποδελτιώσεις του «Γέρου» δεν συμπεριλήφθηκαν στην 5η έκδοση των «Απάντων» του, αλλά κυκλοφόρησαν σε ξεχωριστό τόμο. Θα ’ταν ευχής έργο να μεταφραστούν κάποτε στα ελληνικά κι η «Αλληλογραφία» «Μαυριτανού» και «Στρατηγού» κι οι «Σημειώσεις κι Αποδελτιώσεις» του «Γέρου».

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σε κάθε περίπτωση φυσικό φαινόμενο. Και σε κάθε θεομηνία υπάρχουν θύματα, όπως είπε πρόσφατα και ένας κυβερνητικός. Who's to blame?

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΝΑΝΟΥ ΕΥΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΟΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΔΥΟ)

    Περί των ευηθειών του Ν(ν)άνου τώρα.

    Ο «Μαυριτανός» δεν ήταν πάμπτωχος. Είχε καλή περιουσία που την διοχέτευσε σε εκδοτικές επιχειρήσεις επαναστατικών εντύπων, αλλά και σε χρηματοδοτήσεις αγορών όπλων για τον εξοπλισμό των επαναστατών του 1848–49. Το ίδιο έκανε κι η σύζυγός του. Η ήττα της επανάστασης του 1848 και οι διώξεις εναντίον τους σήμαναν και την οικονομική καταστροφή του ζεύγους, καταστροφή από την οποία ποτέ δεν μπόρεσαν να συνέλθουν ουσιαστικά.

    Τόσο «πάμπλουτος» δεν ήταν ο «Στρατηγός», ιδίως στις αρχές. Με χίλια ζόρια εξοικονομούσε χρήματα για να συντηρήσει την οικογένεια του «Μαυριτανού», πράγμα που δεν πετύχαινε πάντοτε: Πόσες φορές δεν έκοψαν την πίστωση ο μπακάλης, ο μανάβης, ο χασάπης κι ο φούρναρης της οικογένειας; Πόσες φορές δεν γράφει ο «Μαυριτανός» στον «Στρατηγό»: «Στείλε μου, αμέσως, έστω και μια λίρα, για να πάρω το σακάκι μου από το ενεχυροδανειστήριο, έρχεται αύριο ένας συγγενής από το εξωτερικό και δεν έχω τι να φορέσω». Πόσες φορές δεν βγήκε ο «Μαυριτανός» στην γύρα ζητιανεύοντας από συγγενείς και φίλους (ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ταξίδια του στον θείο του από την πλευρά της μητέρας του που ήταν Ολλανδή, ο οποίος θείος λεγόταν Philips κι οι γιοί του —δηλαδή τα ξαδέλφια του «Μαυριτανού»— ήταν ιδρυτές του γνωστού μονοπωλίου), τις περισσότερες χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα;

    Πράγματι ο «Στρατηγός» πάντοτε παρότρυνε τον «Μαυριτανό» να ολοκληρώσει την συγγραφή κι έκδοση του «Κεφαλαίου» όχι όμως για «να πάρει πίσω τα λεφτά του», όπως ύπουλα και χυδαία αφήνει να εννοηθεί ο Ν(ν)άνος, αλλά γιατί ο «Στρατηγός» είχε πλήρη επίγνωση της κοσμοϊστορικής σημασίας του έργου (ας διαβαστεί το γράμμα του «Μαυριτανού» προς τον «Στρατηγό» μετά την ολοκλήρωση της διόρθωσης του τελευταίου τυπογραφικού δοκίμιου του πρώτου τόμου, το οποίο γράμμα προτάσσεται των περισσότερων εκδόσεων του εν λόγω τόμου), γι’ αυτό εξάλλου ανέλαβε κι έφερε ο ίδιος σε πέρας την έκδοση του δεύτερου και του τρίτου τόμου.

    Σταματάω εδώ με μια παρατήρηση. Η φιλία μεταξύ «Μαυριτανού» και «Στρατηγού» καθώς κι η ζωή τους στην υπηρεσία της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από τον ζυγό του κεφάλαιου είναι πράγματα που αδυνατούν να συλλάβουν, έστω και στο ελάχιστο, οι διάφοροι Ν(ν)άνοι και οι κολαούζοι τους, εξ ου και θα είναι καταδικασμένοι στον αιώνα τον άπαντα να «παράγουν» ευήθειες και συκοφαντίες, όταν αναφέρονται στο κομμουνιστικό κίνημα.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @μη απολιθωμένος

      Υπάρχει μια δίτομη αλληλογραφία Μαρξ-Ενγκελς μεταφρασμένη στην ελλάδα και αρκετά παλιά έκδοση (δεν εκδίδεται πλέον). Το γράμμα που αναφέρεις σίγουρα δεν είναι εκεί μέσα?

      http://palaiobibliopoleio.blogspot.gr/2010/01/blog-post_2652.html

      JKL

      Διαγραφή
    2. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΣΤΟΝ ΕΝΓΚΕΛΣ ΤΗΣ 16ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ 1867

      @JKL

      Το γράμμα σε ελληνική μετάφραση (πρβλ. Καρλ Μαρξ, Το Κεφάλαιο. Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας, Τόμος Πρώτος. Βιβλίο Ι. Το Προτσές Παραγωγής του Κεφαλαίου. Μετάφραση Παναγιώτη Μαυρομμάτη, Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2002, σελ. 7):

      Ώρα 2 μετά τα μεσάνυχτα, 16 του Αυγούστου 1867

      Αγαπητέ Φρεντ!

      Μόλις τέλειωσα τη διόρθωση του τελευταίου τυπογραφικού (του 49ου). Το παράρτημα―για τις μορφές της αξίας που τυπώθηκε με μικρά στοιχεία, περιλαμβάνει 1¼ τυπογραφικό.

      Τον πρόλογο τον έστειλα επίσης χτες διορθωμένο. Ο τόμος λοιπόν αυτός είναι έτοιμος. Σε σένα μόνο χρωστώ, ότι έγινε αυτό δυνατό• χωρίς τη δική σου αυτοθυσία για μένα θα μου ήταν αδύνατο να κάνω την τεράστια δουλιά για τους τρεις τόμους. Σε φιλώ γεμάτος ευγνωμοσύνη!

      Σου εσωκλείω δυο καθαρά τυπογραφικά.

      Τις 15 λίρες στερλίνες τις πήρα και σου χρωστώ μεγάλη ευγνωμοσύνη.

      Χαίρε αγαπημένε μου, ακριβέ μου φίλε!

      Δικός σου Κ. Μαρξ

      Και για τους γερμανομαθείς το κείμενο του πρωτότυπου (πρβλ. MEW, Bd. 31, S. 323):

      2 Uhr Nacht, 16. Aug. 1867

      Dear Fred,

      Eben den letzten Bogen (49.) des Buchs fertig korrigiert. Der Anhang – Wertform – kleingedruckt, umfaßt 1¼ Bogen.

      Vorrede ditto gestern korrigiert zurückgeschickt. Also dieser Band ist fertig. Bloß Dir verdanke ich es, daß dies möglich war! Ohne Deine Aufopferung für mich konnte ich unmöglich die ungeheuren Arbeiten zu den 3 Bänden machen. I embrace you, full of thanks!

      Beiliegend 2 Bogen Reinabzug.

      Die 15 £ mit bestem Dank erhalten.

      Salut, mein lieber, teurer Freund!

      Dein
      K. Marx

      Χαιρετώ,

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    3. Ευχαριστώ πολύ!

      JKL

      Διαγραφή
    4. Σύντροφε σε ευχαριστώ για τον κόπο και την μέριμνά σου.

      Να προσθέσω απλώς κάποια λίγα βιογραφικά στοιχεία για το πόσο "πάμπλουτος βιομήχανος" ήταν ο Φρίντριχ Ένγκελς.

      Ο Φρίντριχ Ένγκελς ήταν ο μεγαλύτερος γιος ενός επιτυχημένου βαμβακοβιομηχάνου της Πρωσίας. Οι σχέσεις του με τον πατέρα του ήλθαν από νωρίς σε κρίση λόγω της αθεϊας του υιού.

      Στα 17 του, ο Ένγκελς παράτησε το σχολείο λόγω οικογενειακών προβλημάτων. Την επόμενη χρονιά, όταν ήταν 18 χρονών, ο πατέρας του τον έστειλε στη δουλειά ως κλητήρα σε μια εμπορική επιχείρηση τρίτων στη Βρέμη. Εκεί, ο Ένγκελς ανακάλυψε τον Χέγκελ.

      21 ετών κατατάγηκε στο στρατό. Μετατέθηκε απ' την υπηρεσία του στο Βερολίνο, όπου γνωρίστηκε με τους νέους Εγελιανούς. Άρχισε να γράφει για την Rheinische Zeitung που εξέδιδε ο Καρλ Μαρξ.

      Την επόμενη χρονιά, στα 1842, 22 χρονών, ο πατέρας του τον στέλνει στο Μάντσεστερ, για να εργαστεί στο "Ermen and Engels' Victoria Mill". Μέχρι τα τέλη περίπου του 1843, είχε γράψει το Outline of a Critique of Political Economy (23ων ετών). 24 ετών γράφει την Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία. Συνδέεται με τις εργατικές και χαρτιστικές οργανώσεις της Αγγλίας στην ίδια περίοδο.

      Το 1844-45 εντάσσεται στην Ένωση των Δικαίων στο Παρίσι --μια μυστική επαναστατική ένωση-- μαζί με τον Μαρξ. Φεύγει από εκεί για να αποφύγει τη σύλληψη. Ο Μαρξ απελαύνεται.

      Επιστρέφει στη Γερμανία, όπου αρχίζει να δικτυώνεται με γερμανούς σοσιαλιστές. Μετακομίζει στις Βρυξέλλες. Μπαίνει στην Γερμανική Κομμουνιστική Ένωση. Με το ξέσπασμα της επανάστασης του 1848 στη Γαλλία, γυρίζει στη Γερμανία εκδίδοντας, μαζί με τον Μαρξ, την Neue Rheinische Zeitung. Εμπλέκεται στην εξέγερση του 1848 στην Κολωνία και ξανά στην εξέγερση στο Baden την επόμενη χρονιά. Κρύβεται στις Βρυξέλλες στο μεσοδιάστημα. Μετά την συντριβή της εξέγερσης του 1849 διαφεύγει --απ' τους τελευταίους εμπλεκόμενους-- στην Ελβετία. Τη διασχίζει ως πρόσφυγας για να φτάσει στην Αγλλία. Την ίδια χρονιά εκδίδεται ένταλμα σύλληψής του απ' την Πρωσσία.

      Όταν επιστρέφει στην Αγγλία, δέχεται να ξαναδουλέψει στην εταιρία στο Μάντσεστερ (όπου ο πατέρας του είχε μέρος των μετοχών) για να βοηθήσει τον Μαρξ οικονομικά με ένα νέο εκδοτικό εγχείρημα, την Neue Rheinsche Zeitung Politisch-ökonomische Revue. Παρακολουθείται από την αστυνομία. Καταστρέφει πάνω από 1.500 επιστολές της αλληλογραφίας του με τον Μαρξ.

      Στο Μάντσεστερ, απασχολείται ως κλητήρας. Το 1864, γίνεται τελικά συνεταίρος. Πέντε χρόνια μετά τα παρατάει για να αφιερωθεί περισσότερο στη μελέτη. Και την επόμενη χρονιά μετακομίζει στο Λονδίνο όπου και ζει μέχρι το θάνατο του Μαρξ, βοηθώντας τον όπως μπορούσε να γράψει το Κεφάλαιο, επιμελώντας εκδόσεις των έργων του μετά τον θάνατό του, και συνεχίζοντας την συγγραφή και τη δουλειά της πολιτικής οργάνωσης της εργατικής τάξης διεθνώς.

      Αυτή είναι η ζωή του "πάμπλουτου βιομήχανου" Φρίντριχ Ένγκελς.

      Διαγραφή
    5. ΜΙΚΡΟ

      επιμελώντας = επιμελούμενος

      Μη μας πιάσει καμιά γνωστή τσιμπίδα…

      Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

      Διαγραφή
    6. Επίσης, για αυτό:

      "Δεν έχουμε δηλαδή γελοιότητα, αλλά εξαπάτηση, συνειδητή ή μη, αυτό είναι άλλη υπόθεση, δεν το εξετάζω εδώ."

      Υποκειμενική κρίση εκφράζω. Εμένα μου φαίνεται εντελώς γελοίος ο χαρακτηρισμός στη βάση της πραγματικής ζωής του Ένγκελς. Προφανώς, για όσους δεν γνωρίζουν τίποτε για τη ζωή αυτή, λειτουργεί ως εξαπάτηση όμως.

      Διαγραφή
    7. Από που και ως πού κάποιος που δούλεψε (όταν δεν έτρεχε να γλιτώσει απ' την αστυνομία) ως κλητήρας και έγινε συνέταιρος εταιρείας για 5 χρόνια ανακηρύσσεται "πάμπλουτος βιομήχανος";

      Διαγραφή
    8. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΒΑΣΗ ΘΕΜΑ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ

      Φίλε Αντώνη,

      Δεν έχεις στην ουσία άδικο, είναι όμως θέμα κατά βάση πρόσληψης, έτσι νομίζω.

      Πώς να χαρακτηρίσω την όλη υπόθεση διαφορετικά, όταν βλέπω εδώ πού βρίσκομαι ανθρώπους που έζησαν σε συνθήκες σοσιαλισμού σαράντα ολόκληρα χρόνια (1949–1989), ήταν σ’ όλη τους την ζωή στην κατάσταση που περιγράφει τον εαυτό του ο Θουκυδίδης («ἐπεβίων δὲ διὰ παντὸς αὐτοῦ αἰσθανόμενός τε τῇ ἡλικίᾳ καὶ προσέχων τὴν γνώμην», Ἱστοριῶν Ε΄ 26, 5) και είναι παρ’ όλ’ αυτά έτοιμοι ―πανέτοιμοι σωστότερα― να ενστερνιστούν αυτά ―και δυστυχώς κι άλλα χειρότερα― που «ξερνάει» ο Ν(ν)άνος;

      Γι’ αυτό σου λέω, είναι κι εξαπάτηση. Αν αξιωθούμε ποτέ να τα πούμε δια ζώσης, θα σου πω κι άλλα σχετικά.

      Να ’σαι πάντα καλά,

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    9. "Ο Μαρξ και ο Ενγκελς δεν έγιναν μέλη της «Ενωσης» αυτής γιατί δε συμφωνούσαν με την πολιτική γραμμή στη δράση της και προπάντων με τη στενή συνωμοτική τακτική της. Αλλά επηρέαζαν τις θεωρητικές ιδέες των μελών της «Ενωσης» και είχαν τακτική αλληλογραφία με τους ηγέτες της, οι κυριότεροι των οποίων ήταν οι Σάπερ, Μολ και Μπάουερ. Ο Ενγκελς φρόντισε ώστε τα στελέχη της «Ενωσης Δικαίων» του Λονδίνου να αναπτύξουν σχέσεις με τους ηγέτες της αριστερής παράταξης των Χαρτιστών, με τους οποίους επίσης είχαν αναπτύξει σχέσεις οι Μαρξ και Ενγκελς."

      Μιας και η "Ένωση Δικαίων" ήτανε συνωμοτική τύπου τεκτόνων ο Μαρξ κι ο Ένγκελς δεν εντάχθηκαν σε αυτήν αλλά προσπαθούσανε να την επηρεάσουνε πολιτικά, όπως και κάνανε. (κρίμα, και θα ήτανε ωραίο να πεταχτεί κάποιος να μας πει για τη μασονία και το Μαρξ, που επιβεβαιώνεται... από παντού κι από πάντα, τα έχει πει κι ο Λιακό)

      Διαγραφή
  8. Τον Βαλαωρίτη δεν τον αβάνταρε μόνο η πασοκότρυπα του κούλογλου (ο ορισμός αυτού που ονομάζεται "βαθύ πασοκ" κατ'εμέ), αλλά και ο συριζα για τις απόψεις του για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως. Λίγες μέρες μετά το πρώτο έμεσμα, το οποίο τσίταρα, και το δεύτερο έμεσμα, περί "ξενόφερτου κόκκινου φασισμού", ο κύριος Βαλαωρίτης έγινε συριζαϊκό είδωλο για την "ανοιχτή επιστολή" του στον Σαμαρά.

      http://left.gr/news/o-nanos-valaoritis-mila-sto-kokkino-gia-tin-epistoli-sto-samara-kai-antiratsistiko-nomoshedio

      http://left.gr/news/apantisi-samara-pros-valaoriti-horis-apantiseis

      http://left.gr/news/epistoli-toy-n-valaoriti-ston-prothypoyrgo-gia-tin-hrysi-aygi

      http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=12220:in-gr-balaoritis&catid=104:2010-07-14-16-10-32&Itemid=314

      Πχιότητα...

      Διαγραφή
    2. και άλλοι στον αντικομμουνισμό

      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7085.html ) Κυνικές ομολογίες...


      από TRASH – ΓΙΩΡΓΟ ΣΑΡΡΗ
      ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9955.html )
      ( http://edoketora.blogspot.gr/2013/05/blog-post_23.html ).
      Το Κατίν και ο Γκαιμπελκατινισμός του Χατζησωκράτη

      ( http://902.gr/eidisi/apopseis-sholia/18038/syriza-skoyrletis-anamasaei-antikommoynistika-kataskeyasmata )
      ΣΥΡΙΖΑ - Σκουρλέτης: Αναμασάει αντικομμουνιστικά κατασκευάσματα.Ilief

      Διαγραφή
  9. Ελάχιστη σημασία έχει επί του προκειμένου, αλλά θυμήθηκα και έναν ακόμα "κομμουνιστή εκατομμυριούχο" (κληρονόμο στην πραγματικότητα και μάλιστα αποκληρωμένο) σε δύσκολους καιρούς, τον Frederick Vanderbilt Field, που φυλακίστηκε μαζί με τον Ντάσιελ Χάμετ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το "Κομμουνιστής εκατομμυριούχος" έχει επαναληφθεί

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/13-14.html )
    Ο αστικός Τύπος για το ΚΚΕ την περίοδο του 13ου και 14ου συνεδρίου.



    Στα δικαστήρια έλεγαν άλλα

    από ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4157057 )

    (..) Στην αισχρή επίθεση ρίχτηκε από την πρώτη στιγμή και η «Ελευθεροτυπία», η οποία επιχείρησε να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.

    Με δημοσίευμά της στις 9 Απρίλη 1991, το οποίο υπογράφει ο Μ. Βασιλάκης, ξεπερνώντας κάθε όριο, αποκαλούσε το ΚΚΕ «Κ(αρτέλ) Κ(ομματικών) Ε(πιχειρήσεων), την ηγεσία του Κόμματος «γενική συνέλευση των μετόχων της "Περισσός ΑΕ"» και τη ΓΓ του Κόμματος Αλ. Παπαρήγα «διευθύνοντα σύμβουλο».
    Η εφημερίδα δημοσίευσε ένα λιβελογράφημα στο οποίο ο συντάκτης έβγαλε όλη την αντικομμουνιστική του χολή ισχυριζόμενος ότι το ΚΚΕ: «Εσπασε το εμπάργκο του ΟΗΕ στέλνοντας φάρμακα στη Ν. Αφρική», ότι «ασχολήθηκε με εμπόριο και λαθρεμπόριο όπλων» και ότι «ξέπλενε βρώμικο και μαύρο χρήμα»!

    Στην ίδια εφημερίδα ο συγκεκριμένος συντάκτης ξετυλίγοντας όλη τη βρώμικη και προβοκατόρικη επίθεσή του έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζει του Ελληνες κομμουνιστές πράκτορες «των μυστικών υπηρεσιών των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού»...

    Οι συγκεκριμένες συκοφαντίες κατέρρευσαν στις 12 Νοέμβρη 1991 όταν μπροστά στο Α' Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών μετά από προσφυγή του Κόμματος, ο Μ. Βασιλάκης υπέγραψε και κατέθεσε δήλωση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «Το επίμαχο δημοσίευμα όπως μεταφέρθηκε στο ακροατήριο, δε βασίζεται σε προσωπική μου αντίληψη και γνώση των όσων αναφέρω σ' αυτό, αλλά είναι στηριγμένο σε προγενέστερα δημοσιεύματα του Τύπου και στις πληροφορίες και φημολογίες που αυτά εμπεριείχαν, τη βασιμότητα των οποίων δεν έλεγξα»... (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Τετάρτη 10 Ιούλη 2013

    ( http://rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=10/7/2013&columnId=1761 )

    (..)Αυτοαπασχολούμενοι και μικρέμποροι δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τις ασφαλιστικές εισφορές τους, ενώ οι συνταξιούχοι του ίδιου χώρου δεν βγάζουν το μήνα με τη σύνταξη.

    Κι όμως, στο «Βήμα», βλέπουν σ' όλα αυτά την κομμουνιστικοποίηση της χώρας, ξεπερνώντας και τον Πάγκαλο που περιόρισε την επικράτεια των κομμουνιστών στη ΝΕΤ!

    ΛΑΛΗΣΑΝ;

    Οχι. Δεκαετίες καλλιέργησαν τον τρόμο ότι θα 'ρθούν οι κομμουνιστές να πάρουν τα σπίτια των ανθρώπων. Τώρα τα παίρνουν οι τράπεζες κι όσα δεν προλαβαίνουν να τα πάρουν οι τράπεζες απειλεί να τα πάρει η εφορία.

    Δεν έχουν παρανοήσει. Δεκάδες χρόνια ζουν με τον εφιάλτη ότι οι εργάτες θα πάρουν την εξουσία. Κι έχουν λόγους να πιστεύουν ότι πάλι από τους εργάτες θα το βρουν. Να προλάβουν προσπαθούν. Ξέρουν ότι είναι δική τους, καταδική τους η πολιτική που εξαθλιώνει καθημερινά την εργατική τάξη, η πολιτική που τσακίζει και τους αυτοαπασχολούμενους.

    Φροντίζουν να συκοφαντούν τον κομμουνισμό όχι γιατί πιστεύουν στο ξόρκι, αλλά γιατί ξέρουν ότι είναι αντικειμενική ανάγκη οι εργάτες να στραφούν ξανά εκεί.

    Κάποτε έλεγαν ότι ο καπιταλισμός τα καταφέρνει με τις κρίσεις του. Τώρα βουλιάζει και ξαναβουλιάζει. Αναγκάζονται έτσι να μιλάνε με ορίζοντα το πολύ εξαμήνου σ' όλα τα πλάνα τους, γιατί δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Εχουν κατεβάσει στα τάρταρα την εργατική δύναμη και ανάταξη δε βλέπουν.(..)


    (..)ΛΑΛΗΣΑΝ; «Η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σε μια φοβερή πραγματικότητα, κυρίως ως προς την κοινωνική εκρηκτικότητα ενός προγράμματος που έχει καταστήσει τη χώρα ένα είδος κομμουνιστικής κοινωνίας, χωρίς τα "καλά" του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι λίαν αμφίβολο αν ακόμα και η έλευση του ΚΚΕ στην εξουσία θα είχε φέρει τέτοια κομμουνιστικού τύπου μέτρα στη χώρα: με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο η ιδιωτική περιουσία βρίσκεται πλέον στο στόχαστρο σε βαθμό δήμευσης (...) Η μόνη διέξοδος είναι να μην έχει κανείς τίποτα (...) Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι πραγματικά ένα κακέκτυπο του υπαρκτού σοσιαλισμού... (...) Είναι πλέον σαφές: το "παιγνίδι" έχει οριστικά χαθεί, χωρίς επιστροφή...» (στο ΒΗΜΑ).(..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΜΗ ΜΕ ΠΙΑΣΕΙ ΚΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΜΙΑ ΓΝΩΣΤΗ ΤΣΙΜΠΙΔΑ…

    Στο «ΝΑΝΟΥ ΕΥΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΟΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΔΥΟ)» αντί:

    Πόσες φορές δεν γράφει ο «Μαυριτανός» στον «Στρατηγό»: «Στείλε μου, αμέσως, έστω και μια λίρα, για να πάρω το σακάκι μου από το ενεχυροδανειστήριο, έρχεται αύριο ένας συγγενής από το εξωτερικό και δεν έχω τι να φορέσω».

    παρακαλώ να διαβαστεί:

    Πόσες φορές δεν γράφει ο «Μαυριτανός» στον «Στρατηγό»: «Στείλε μου, αμέσως, έστω και μια λίρα, για να πάρω το σακάκι μου από το ενεχυροδανειστήριο, έρχεται αύριο ένας συγγενής από το εξωτερικό και δεν έχω τι να φορέσω»;

    Μπέρδεψα την ευθεία με την πλάγια ερώτηση…

    Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Να τα αφύσσεται αφτά εβρεοωμασώννοι, κωμμουνησταί λυστοσιμμωρήται! Πόθαιν αίσχατε τα λαιπτά δια να στείναιτε ιστωτόπους και σαιλείδας; Ε;

    Να μας ηπεί αιδώ και τόρα η δηέφθηνσις της υφισταμαίνου ριπαράς ιστιωσαιλήδας ΠΟΥ ΒΡΥΚΑΤΑΙ ΤΑ ΛΑΙΠΤΑ! ΠΟΙΟΙ ΣΑΣ ΕΔΟΚΑΝ ΤΑ ΡΟΥΒΛΙΑ!

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πριν κάποιο καιρό, στην εκδήλωση της Κ.Ο ΚΚΕ Κύπρου με τον Βαγενά, μίλαγα με έναν σύντροφο που μετανάστευσε στην Κύπρο το 1981. Μού έλεγε λοιπόν ότι ρώτησε κάποτε τον αγράμματο πατέρα του γιατί άφησε κάτι χωραφάκια που είχε και βγήκε στο βουνό. Ο πατέρας του τού απάντησε: "γιατί είδα μια μέρα στο χωριό έναν ταγματασφαλίτη που άρπαξε μια κοπέλα απ' τα μαλλιά και με το όπλο την έβαλε κάτω και τη γάμησε. Και αυτό δε μου άρεσε εμένα. Δεν το σήκωνε ο οργανισμός μου να το βλέπω."

      Και οι μικροαστοί ψάχνουν τα ρούβλια...

      Διαγραφή
    2. Έννοια σου Αντώνη και γνωρίζεις πάρα πολύ καλά πόσοι ταγματασφαλίτες υπάρχουν αυτή τη στιγμή πανέτοιμοι όταν έρθει η ώρα να τους (των μικροαστών) γαμήσουν την κόρη...

      Διαγραφή
  14. Ενδιαφέρουσα ανάρτηση αυτή. (οι άλλες ήταν του πεταματού :P)

    Συμφωνώ 100% ότι πολύ συχνά -τελευταία ανησυχητικά συχνά- δίνεται από τον μέσο απαίδευτο Έλληνα η "λύση" του εβραϊκού ή νεοταξικού σχεδίου στο "πρόβλημα" του κομμουνισμού.
    Γκούκλαρε : ρόθτσιλντ και μαρξ. Όχι μόνο στα ελληνικά αλλά και σε άλλες γλώσσες θα υπάρχουνε δημοσιεύσεις για το πώς σχετίζεται εξ αγχιστείας μαζί του.

    Βεβαίως, οι συνωμοσίες αυτές είναι κατευθυνόμενες, διεγείρουν συγκεκριμένα αντανακλαστικά και τα αντίστοιχα sites που τις αναπαράγουνε, δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε τα χρηματοδοτούνε "αγνοί πατριώτες".
    Κάπως έτσι, έφτασε πολύς κόσμος να φωνάζει "δεν υπάρχει αριστερά, δεν υπάρχει δεξιά, μόνο κόκαλα Ελλήνων (τα) ιερά" ... αντί να φωνάζει "χωρίς εσένα, γρανάζι δε γυρνά" κλπ. Κάπως έτσι, έφτασε ο μέσος Έλληνας απαίδευτος να λέει πως "δεν έχουμε σοβαρό καπιταλισμό, δεν είναι καπιταλισμός αυτό" και να μην έχει ιδέα τί πάει να πει ΤΑΞΗ.

    Τέτοια είναι η κοσμοαντίληψή. Θεωρία των 2 άκρων + εβραιομασονική συνωμοσία πίσω από οποιαδήποτε αλλαγή και δική τους ανασφάλεια + ιδεαλιστική αντίληψη και πως ο άνθρωπος δεν ορίζεται καθόλου ή ορίζεται ελάχιστα από το περιβάλλον και την κοινωνία όπως μέχρι τώρα έχει δομηθεί + μεταφυσικές (παραδοσιακές ή new age) ανησυχίες. (κι όμως με πολλούς από αυτούς πρέπει να χτίσουμε τη λαϊκή συμμαχία...)

    Αυτή λοιπόν, είναι πάνω κάτω η κοσμοθεωρία του ΧΑΖΟΥ, ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥ και βολεμένου, που δεν μπορεί να εξηγήσει σε καμία περίπτωση πώς η ύλη γεννάει ... "πνεύμα" και "ιδανικά" (ενδιαφέρουσα ετυμολογικά λέξη το πνεύμα, που αν αναλυθεί με βάση τις έννοιες της και τις υπόλοιπες χρήσεις της ρίζας,υλιστικά, πώς αλλιώς, τότε προκύπτουν και πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τις μεταφυσικές και ιδεαλιστικές πεποιθήσεις όσων χρησιμοποιούν συχνά αυτή τη λέξη...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. ΜΠΗΚΑΝ Ο ΜΑΡΞ ΚΙ Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΣΤΗΝ «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΝ»; ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΝΓΚΕΛΣ

    […] Με την Ένωση των Δικαίων οι σχέσεις ήταν τούτες: Γνωρίζαμε φυσικά ότι υπήρχε η Ένωση. Το 1843 μου πρότεινε ο Σάππερ να μπω στην Ένωση. Εγώ τότε φυσικά αρνήθηκα, όμως όχι μονάχα διατηρήσαμε διαρκή αλληλογραφία με τους λονδρέζους, αλλά και πιο στενές σχέσεις με τον δόκτορα Έβερμπεκ, που διευθύνει σήμερα τις παρισινές κοινότητες. […]

    Όλα αυτά τα περιστατικά συντέλεσαν στην αθόρυβη ανατροπή που έγινε στην Ένωση και ειδικά στους λονδρέζους καθοδηγητές. Καταλάβαιναν όλο και πιο καθαρά την ανεπάρκεια των κομμουνιστικών αντιλήψεων που επικρατούσαν ως τότε, τόσο του γαλλικού πρωτόγονου κομμουνισμού της ισότητας, όσο και του κομμουνισμού του Βάιτλινγκ. […] Μπρος στο γεγονός ότι δε στηρίζονταν πουθενά οι ως τότε θεωρητικές αντιλήψεις, και μπρος στις παρεκκλίσεις στην πράξη, που προέρχονταν από το γεγονός αυτό, έβλεπαν στο Λονδίνο όλο και πιο πολύ ότι είχαμε δίκιο ο Μαρξ κι εγώ με την καινούργια θεωρία μας. […]

    Κοντολογής, την άνοιξη του 1847 ήρθε στις Βρυξέλλες ο Μολ και παρουσιάστηκε στον Μαρξ, και αμέσως κατόπιν στο Παρίσι σε μένα, για να μας καλέσει για μιαν ακόμα φορά στο όνομα των συντρόφων του να μπούμε στην Ένωση. Όπως έλεγαν, είχαν πειστεί γενικά τόσο για την ορθότητα των αντιλήψεών μας, όσο και για την ανάγκη να απαλλάξουν την Ένωση από τις παλιές συνωμοτικές παραδόσεις και μορφές. […]

    […] Ακόμα, όλα όσα επικρίναμε ως τότε στην Ένωση, τα απαρνούνταν τώρα οι εκπρόσωποί της σαν λαθεμένα, ενώ εμάς τους ίδιους μας καλούσαν να συνεργαστούμε στην αναδιοργάνωση της Ένωσης. Μπορούσαμε να πούμε όχι; Και βέβαια δε μπορούσαμε. Έτσι μπήκαμε στην Ένωση. Ο Μαρξ σχημάτισε στις Βρυξέλλες από τους πιο στενούς φίλους μας μια κοινότητα της Ένωσης, ενώ εγώ παρακολουθούσα τις τρείς παρισινές κοινότητες. […]

    (Φρίντριχ Ένγκελς, Για την ιστορία της Ένωσης των Κομμουνιστών (1885) στο: Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα σε δυο τόμους, Τόμος ΙΙ, Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δεκέμβρης 1951, σσ. 399, 400, 401)


    Και για την αντιγραφή:

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή