Σάββατο, 13 Ιουλίου 2013

Ο σοσιαλισμός που έρχεται

Έχω ένα εργοστάσιο που φτιάχνει μπογιές και οικοδομικά υλικά. Το κέρδος μου έπεσε λόγω κρίσης στις οικοδομές από 9% στα 3%. Στη Βουλγαρία, όπου το έψαξα το θέμα, θα μπορώ να έχω κέρδος 8%. Κηρύσσω πτώχευση ώστε να απαλλαγώ από μια σειρά υποχρεώσεών μου στους εργαζόμενους. Με τα συσσωρευμένα κέρδη μου, μεταφέρω τις δουλειές μου στη Βουλγαρία. Όλα αυτά τα κάνω επειδή δεν υπάρχει ο σοσιαλισμός που έρχεται.

Αλλά έρχεται ο σοσιαλισμός που έρχεται. Καλεί τους εργαζόμενους μου να αναλάβουν αυτοί τη λειτουργία του εγκαταλειμμένου μου εργοστασίου. Για να αγοράσουν εξοπλισμό και πρώτες ύλες, τους ενθαρρύνει να πάρουν δάνεια. Ανθρωπιστικά δάνεια που τα διαθέτουν ανθρωπιστικοί οργανισμοί, με ανθρωπιστικά σχέδια αποπληρωμής και επιτόκια. Αλλά βέβαια, αφού επωμίζονται αυτό το μεγάλο ρίσκο, θα πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβιώσει η επιχείρηση, που είναι πλέον δική τους. Τα μονοπώλια που πουλάνε μπογιές στη χώρα πληρώνουν τρία ευρώ την ώρα. Οι εργαζόμενοί μου, για να στήσουν την επιχείρηση που εγκατέλειψα ξανά στα πόδια της, πρέπει να πουλήσουν φτηνότερα. Με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αποφασίζουν να αμείβουν τον εαυτό τους με 1 ευρώ την ώρα. Αν η επιχείρηση καταφέρει να επιβιώσει στην καμπούρα των χρεών τους και των αυτο-περικομμένων αμοιβών τους --λίγο δύσκολο, αλλά λέμε τώρα-- το κράτος θα μπορεί να αντλήσει την δέουσα φορολογία από τα κέρδη τους. Αυτό ονομάζεται "αυτοδιαχείριση" και είναι μέρος του σοσιαλισμού που έρχεται. Παραλείπεται ότι είναι αυτοδιαχείριση των δικών μου γαμιάτικων, των συνεπειών δηλαδή της δικής μου δραστηριότητας με τους ίδιους όρους που ορίζουν την δική μου δραστηριότητα, γιατί δεν είναι ευγενικό.

Πολύ μου αρέσει ο σοσιαλισμός που έρχεται.

39 σχόλια:

  1. Μοιάζει λίγο με κουίζ.
    Θα έπρεπε να έχεις βάλει κι έπαθλο.
    Το διεκδικώ λοιπόν, γιατί βρήκα την απάντηση!
    Είναι ο ...σοσιαλισμός που έρχεται καβάλα στο ΣΥΡΙΖΑ.
    Τι κερδίζω τώρα που το βρήκα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για τον "σοσιαλισμό" του Συριζα με "άρωμα" Αργεντινής

    1) Κανένας καπιταλιστής δεν αφήνει την επιχείρησή του αν είναι "ανταγωνιστική" ή αν έχει προοπτικές να γίνει "ανταγωνιστική".

    2) Κανένας κληρονόμος του καπιταλιστή δεν αφήνει την επιχείρησή που κληρονόμησε για τους ίδιους λόγους.

    3) Ο καπιταλιστής μπορεί να έφυγε, το ιδιοκτησιακό καθεστώς παραμένει το ίδιο. Ακόμα του ανήκει.(το κρατάμε για ποιο κάτω).

    4)Ερώτηση: Οι εργάτες με την διαχείριση θα παραιτηθούν από τα δεδουλευμένα τους για να "αναλάβουν" την διαχείριση της επιχείρησης;

    5)Παρά την «συλλογική ιδιοκτησία», η επιχείρηση «ανταγωνίζεται» τις άλλες με όρους αγοράς. Που σημαίνει ότι για να επιβιώσει χρειάζεται να έχει φθηνό κόστος ανά μονάδα προϊόντος.

    6) Το φθηνό κόστος ανά μονάδα προϊόντος, σημαίνει οι εργάτες παρά τα απλήρωτα μεροκάματα που αναγκαστικά θα κάνουν τον πρώτο καιρό, θα πρέπει να αγοράσουν πρώτες ύλες, ρεύμα, να επισκευάσουν ή να αγοράσουν μηχανήματα. Ποια αστική επιχείρηση θα τους τα δώσει-παρέχει; Με τι χρήματα-όρους;

    7) Κανένας προμηθευτής δεν θα κάνει νταλαβέρια με νέους ιδιοκτήτες που μπορεί από την μία μέρα στην άλλη να κλείσουν και τα λεφτά από τις προμήθειες να «πετάξουν». Άρα θα ζητήσει όλα τα λεφτά μετρητοίς ΜΠΡΟΣΤΑ.

    8) Το κράτος που αναπτύσσεται η επιχείρηση είναι το αστικό κράτος. Ως εκ τούτου, ο αστός μπορεί να πάρει τραπεζικό δάνειο με ευνοϊκότερους όρους, ποιο φθηνό ρεύμα, πρώτες ύλες και με καλύτερες «εγγυήσεις» από το αστικό κράτος. Πως θα γίνει μία επιχείρηση που ξεκινά με χειρότερους όρους, όχι να γίνει «ανταγωνιστική» αλλά απλώς βιώσιμη, σε περιβάλλον των «νόμων της αγοράς»;

    9) To κράτος είναι το αστικό κράτος. Ο αστός μπορεί να χρησιμοποιήσει τις γνωριμίες του στον επιχειρηματικό κόσμο, στον κρατικό μηχανισμό για να βρει πελατεία ή για να ανοιχθεί στις «αγορές» και σίγουρα, πολύ ποιο εύκολα από τους εργαζόμενους. Η αγορά είναι «δικό τους παιχνίδι» και το ξέρουν καλύτερα.

    10) Aν και όταν και με όσους κόπους και ηρωικές θυσίες των εργατών η επιχείρηση καταφέρει να στηθεί κάπως στα πόδια της, ο καπιταλιστής λόγω ιδιοκτησιακού καθεστώτος γυρίζει και διεκδικήσει ΚΑΙ την λειτουργία της πίσω.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για την "αυτοδιαχείριση" στον καπιταλισμό
    Κείμενο και σχόλια στο

    ( http://redflyplanet.blogspot.com/2013/06/blog-post_2650.html ).Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Αυτοδιαχείριση» στον καπιταλισμό

      Από το blog του TRASH

      ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5379.html )
      Από τον σοσιαλισμό σε μία μόνο χώρα στο σοσιαλισμό σε έναν μόνο χώρο

      ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2011/07/blog-post_20.html )
      Το παράδειγμα της Ζανόν(Αργεντινή)
      Δουλεύοντας χωρίς αφεντικά: Πόσο εφικτό στον καπιταλισμό;

      ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2011/07/applebees.html )
      Με αφορμή την "applebee's".Ιlief

      Διαγραφή
  4. Συριζα και "Kοινωνική Οικονομία"
    ( http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7301151 )

    (..)Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως κι ένα κάρο άλλες δυνάμεις (φορείς, ΜΚΟ, κόμματα, Εκκλησία), που προσπαθούν να εξαγοράσουν την ανοχή του λαού με ελεημοσύνες, διακρίνονται για ένα κοινό χαρακτηριστικό:

    Δεν αμφισβητούν το σύστημα που γεννά και διογκώνει τα λαϊκά προβλήματα και δε θέλουν ούτε ο λαός να το αμφισβητήσει και να το ανατρέψει μέσα από τις γραμμές του οργανωμένου ταξικού κινήματος. Αναπόσπαστο στοιχείο της ταξικής πάλης είναι η αλληλεγγύη, είναι το «ένας για όλους και όλοι για έναν». Ομως, αυτό μακράν απέχει από διαδικασίες που διαπαιδαγωγούν το λαό στο συμβιβασμό με την εξαθλίωση.

    Σε ό,τι αφορά στην «κοινωνική οικονομία», πρόκειται για «αμαρτωλή» υπόθεση που την προωθεί με ζέση το ίδιο το σύστημα, η ΕΕ, ο ΟΟΣΑ, για τη διαχείριση της εξαθλίωσης, την εκτόνωση των κραυγαλέων κοινωνικών αντιθέσεων και την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής. Ταυτόχρονα υποβοηθά την απόσυρση του κράτους από τομείς όπως Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια και άρα το μεγάλωμα της πίτας που κατασπαράζουν τα μονοπώλια.

    Η «κοινωνική οικονομία» ως στρατηγική διαμορφώθηκε στη Διάσκεψη υπουργών Κοινωνικής Πολιτικής των κρατών - μελών του ΟΟΣΑ τον Ιούνη του 1998.

    Η κατεύθυνση που δόθηκε ήταν να δημιουργηθεί «το κράτος, το οποίο ρυθμίζει το κοινωνικό περιβάλλον, αντί του κράτους που χορηγεί κοινωνικές παροχές». Στο πρόγραμμα LEED του ΟΟΣΑ αναλύεται εκτενώς ο ρόλος της «κοινωνικής οικονομίας», ο οποίος πρέπει να είναι υποστηρικτικός των στόχων της στρατηγικής της Λισαβόνας και για την «εδραίωση της κοινωνικής συνοχής ως παράγοντας ανταγωνιστικότητας».

    Οι υπηρεσίες που παρέχονται μέσω των «κοινωνικών επιχειρήσεων» δεν αφορούν όλους, ούτε για πάντα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν ανταποδοτικά στο όνομα της «βιωσιμότητάς» τους.

    Στην Ευρώπη η «κοινωνική οικονομία» αντιπροσωπεύει το 10% των επιχειρήσεων.

    Στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχουν περισσότερες από 160.000 επίσημα καταχωρημένες φιλανθρωπικές ομάδες. Σχεδόν το 20% του πληθυσμού συμμετέχει σε κάποια μορφή εθελοντικής εργασίας κατά τη διάρκεια ενός έτους.

    Στη Γερμανία σε τομείς όπως η φροντίδα των παιδιών και των ΑμΕΑ οι «κοινωνικές επιχειρήσεις» έχουν σχεδόν το μονοπώλιο στην υλοποίηση της Πρόνοιας. Ακόμα προσφέρουν εκπαιδευτικά προγράμματα σε ανέργους και «ευκαιρίες» για απασχόληση ορισμένου χρόνου. Δηλαδή, δουλειά με ημερομηνία λήξης.

    «Τοπικά Συστήματα Ανταλλαγής» έχουν αναπτυχθεί στην Αγγλία, με ευθύνη και πρωτοβουλία των συμβιβασμένων ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος.

    Στη Γαλλία, οι «κοινωνικές επιχειρήσεις προσωπικού σκοπού» αφορούν υπηρεσίες σε ηλικιωμένους και παιδιά και λειτουργούν κυρίως με εθελοντές (γονείς, εκπαιδευτικοί κ.λπ.). Ακόμα αναπτύσσονται πρωτοβουλίες εργασιακής ενσωμάτωσης ευάλωτων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων.

    Στη Σουηδία τέτοιες επιχειρήσεις συστήνονται στους τομείς της εκπαίδευσης ενηλίκων, της ψυχαγωγίας, του πολιτισμού, της παροχής προσωπικών υπηρεσιών, κυρίως σε άτομα με ειδικές ανάγκες.

    Στην Αυστρία εμφανίζονται με την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και ειδικότερα τη φροντίδα των παιδιών στο σπίτι.

    Οι θιασώτες της «κοινωνικής οικονομίας» προπαγανδίζουν μια «νησίδα» ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Πρόκειται όμως για ανάχωμα στη λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια, που ευνοεί το καπιταλιστικό κράτος και τα μονοπώλια και υποβάλλει στον άνθρωπο του μόχθου τη λογική της συνευθύνης στην κάλυψη τομέων απ' όπου το κράτος αποσύρεται, όπως η Πρόνοια. Εδώ, μάλιστα, η «κοινωνική οικονομία» αποτελεί μία κερκόπορτα για τη διείσδυση του μεγάλου κεφαλαίου σε κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες, των οποίων η ιδιωτικοποίηση διευκολύνεται.
    (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ( http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7301151 )
    «κοινωνική οικονομία»

    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7467648 )
    Ξανά για την «κοινωνική οικονομία»

    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6081951&publDate=3/2/2011 )
    Ποια «Κοινωνική» Οικονομία;Ιlief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μία χώρα εκτός ΟΝΕ, εκτός μνημονίων και εκτός του «προβληματικού», όπως λένε, ευρωπαϊκού Νότου πρότυπο για την σοσιαλδημοκρατία/
    Το λεγόμενο «σουηδικό μοντέλο» και η σκληρή πραγματικότητα.

    Παρασκευή 24 Μάη 2013
    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7454550&publDate=24/5/2013 ) Κάποια στοιχεία για τη σημερινή Σουηδία:


    Κυριακή 1 Απρίλη 2012
    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6778699&publDate=1/4/2012 )
    Εντείνεται η επίθεση κατά των εργαζομένων και του λαού
    Το λεγόμενο σκανδιναβικό μοντέλο, που εμφανίστηκε ως «καλύτερος καπιταλισμός», έχει ...πεθάνει

    Πέμπτη 20 Ιούνη 2013
    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7497236&publDate=20/6/2013 )
    Τραγούδια από το δεύτερο όροφο. Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, δεν υπήρχε πια ανάγκη η Σουηδία να κρατά προσχήματα κοινωνικού κράτους στη «βιτρίνα» του καπιταλισμού στο Βορρά.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "..Παραλείπεται ότι είναι αυτοδιαχείριση των δικών μου γαμιάτικων, των συνεπειών δηλαδή της δικής μου δραστηριότητας με τους ίδιους όρους που ορίζουν την δική μου δραστηριότητα, γιατί δεν είναι ευγενικό.."

    Και όχι μόνο αυτό.
    Αν και μετά από τόσους αγώνες οι εργάτες σε λίγες επιχειρήσεις καταφέρνουν να διατηρούν την επιχείρηση, ο καπιταλιστής που έχει το ιδιοκτησιακό καθεστώς, θα ζητήσει ή αποζημείωση (από τους εργάτες ή το αστικό κράτος) ή ακόμα και πίσω την επιχείρηση.

    Αιματηρές και εκόυσιες περικοπές στους μισθούς των εργατών, νομίζοντας πως "τους ανήκει" η επιχείρηση, για να σωθεί η ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Διαβολικό. Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=6425650&publDate=11/9/2011 )

    (..)Ταυτόχρονα η πείρα της περιόδου 1848-1864 απόδειξε χωρίς αμφισβήτηση ότι η συνεταιριστική εργασία, όσο θαυμάσια κι αν είναι σαν αρχή και χρήσιμη στην πράξη, αν περιοριστεί μέσα στο στενό κύκλο των συμπτωματικών προσπαθειών των χωριστών εργατών, δε θα μπορέσει ποτέ να σταματήσει τη γεωμετρική ανάπτυξη του μονοπωλίου και ν' απελευθερώσει τις μάζες, είτε ακόμα και να ελαφρύνει αισθητά το βάρος της αθλιότητάς τους.

    Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο καλοδιάθετοι ευγενείς, φιλάνθρωποι αστοί φαφλατάδες και μια χούφτα πονηροί πολιτικοί οικονομολόγοι μετατράπηκαν μονομιάς σε εκθειαστές του ίδιου εκείνου συστήματος συνεταιριστικής εργασίας που είχαν προσπαθήσει να το πνίξουν στη γένεσή του, που το είχαν χλευάσει σαν ουτοπία ονειροπόλου και που το είχαν αναθεματίσει σαν αίρεση σοσιαλιστή. Για ν' απελευθερώσει τις εργαζόμενες μάζες, η συνεταιριστική εργασία πρέπει να αναπτυχθεί σε εθνικές διαστάσεις και να προαχθεί με εθνικά μέσα.

    Ομως οι αφέντες της γης και οι αφέντες του χρήματος θα χρησιμοποιούν πάντα τα πολιτικά τους προνόμια για την υπεράσπιση και τη διαιώνιση των οικονομικών μονοπωλίων τους. Αντίς να προωθούν τη χειραφέτηση της εργασίας, θα εξακολουθούν να βάζουν στο δρόμο της κάθε δυνατό εμπόδιο.

    Ο λόρδος Πάλμερστον μίλησε μέσα από την ψυχή τους, όταν στην τελευταία συνεδρίαση της Βουλής φώναζε χλευαστικά στους συνήγορους του νομοσχεδίου για τα δικαιώματα των Ιρλανδών ενοικιαστών γης ότι: «Η Βουλή των Κοινοτήτων είναι μια βουλή γαιοχτημόνων».

    Γι' αυτό, το μεγάλο καθήκον της εργατικής τάξης είναι σήμερα η κατάχτηση της πολιτικής εξουσίας. (..)

    ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
    ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
    ΠΟΥ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1864, ΣΕ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΣΑΙΝΤ-ΜΑΡΤΙΝ ΧΩΛΛ, ΛΟΓΚ ΕΚΡ, ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ.Ιlief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. βαλε σαπουνι ρε φιλε στο κυριακατικο το φυλλο...ρε μαθε μπαλιτσα σου μιλαει ο τσαφ τωρα.....βιολογικο σαπουνακι....το παιρνεις τρεις το πουλας 13.....καλο κανεις, κακο δεν κανεις

      Διαγραφή
  9. Πέρα από τον επίσημο ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτή την υπόθεση έχει πέσει με τα μούτρα και η λεγόμενη «εξωκοινοβουλευτική αριστερά», αλλά και τμήματα του λεγόμενου «αυτόνομου» και «αναρχικού» χώρου φλερτάρουν με τις ίδιες ή παρόμοιες θεωρίες. Συγκεκριμένα, τα 2 (χοντρικά) τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει, ή προσπαθούν τέλος πάντων, μια θεωρία περί «Κοινών» (Commons) που ουσιαστικά παραπέμπει κι αυτή στην αυτοδιαχείρηση μέσα στον καπιταλισμό, με απλά διαφορετικό όνομα. Βάζω ενδεικτικά κάποια λινκ:

    εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
    κάποιοι "καταστασιακοί" απ όσο καταλαβαίνω
    φάμπρικα ΥΦΑΝΕΤ
    communismos (ομάδα φεστιβάλ ή κάτι τέτοιο)
    μια αναφορά στα «κοινά» από ελευθεροπρογραμματιστάκηδες
    κάποιο περιοδικό αγνώστου χώρου
    αναρχοέτσι που αναδημοσιεύουν τους communismos παραπάνω
    αναχρογιουβέτσι
    βιβλίο από ΥΦΑΝΕΤ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Είχαμε ένα καπιταλιστή (αφεντικό) στο εργοστάσιο
    Μετά, βρήκε συνεταίρο, κι είχαμε δυο.
    Ύστερα έγινε μετοχική εταιρία, κι είχαμε καμπόσους παραπάνω.
    Μετά φαλίρισε και την αγοράσαμε εμείς, οι εργαζόμενοι.
    Τώρα είμαστε όλοι αφεντικά και καπιταλίστες.

    Χμ… και ποιοι είναι οι εργάτες;
    Εμείς πάλι; Και ποιοι μας καταχράζονται τώρα;
    Εμείς, τους εαυτούς μας; Μα αυτό δεν είναι κάτι σαν μαλακία;
    «Όχι» θα έλεγαν και οι δυο – Φρόιντ και Μαρξ (η μαλακία έχει κι ένα στοιχείο ικανοποίησης);

    Και τέλος πάντων, έχουμε σοσιαλισμό τώρα που γίναμε όλοι καπιταλίστες;

    Άστο… μπερδεύτηκα λίγο…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ρεφορμισμός
    Ο όρος ρεφορμισμός (γαλλ.:
    reformisme, λατιν.: reformo)
    είναι όρος της πολιτικής με τον
    οποίον, από τα τέλη του 19ου
    αιώνα, στο πλαίσιο του
    σοσιαλιστικού κινήματος,
    χαρακτηρίστηκε κάθε πολιτική
    τάση εγκατάλειψης της
    επαναστατικής ανατροπής του
    κεφαλαιοκρατικού
    καθεστώτος (επαναστατικός
    σοσιαλισμός) και
    αντικατάσταση αυτής με
    προσπάθεια επίτευξης
    μεταρρυθμίσεων μέσα από
    τους κόλπους του ίδιου του
    καπιταλιστικού συστήματος
    και της, συνδεδεμένης με αυτό,
    φιλελεύθερης δημοκρατίας
    (π.χ. μέσω κοινοβουλευτικής
    δράσης περιοριζόμενης από το
    αστικό σύνταγμα). Έτσι οι
    ελευθεριακοί και οι λενινιστές
    σοσιαλιστές αποκαλούν
    συνήθως ρεφορμιστές τους
    σοσιαλδημοκράτες. Ορισμένες
    φορές ο όρος επεκτείνεται και
    για να περιγράψει τον
    ευρωκομμουνισμό, λόγω της
    δέσμευσής του στον σταδιακό
    και ομαλό σοσιαλιστικό
    μετασχηματισμό της κοινωνίας
    μέσα από τους θεσμούς της
    αστικής δημοκρατίας.
    Επιπρόσθετα ο όρος
    «ρεφορμισμός» από πολιτική
    άποψη, σημαίνει την
    ενσωμάτωση της στρατηγικής
    κομμουνιστικών και
    γενικότερα αριστερών
    κομμάτων και οργανώσεων
    στις ανάγκες του αστικού
    καπιταλιστικού συστήματος,
    καθώς απεμπολείται η
    προοπτική ολικής ρήξης με την
    αστική εξουσία. Ανεξάρτητα
    από τους διακηρυγμένους
    στόχους και τη φρασεολογία
    που χρησιμοποιεί ο
    ρεφορμισμός, η εγκατάλειψη
    της στρατηγικής της
    ανατροπής της αστικής
    εξουσίας περιλαμβάνει την
    υιοθέτηση της αντίληψης περί
    «εργασιακής ειρήνης» (ομαλής
    διεξαγωγής των παραγωγικών
    δραστηριοτήτων σε συνθήκες
    ιδιωτικής ιδιοκτησίας των
    μέσων παραγωγής και
    ιεραρχικών ταξικών σχέσεων),
    ειρηνικής συνύπαρξης της
    αστικής και της εργατικής
    τάξης, τα συμφέροντα των
    οποίων όμως είναι αντίθετα
    κατά τη σοσιαλιστική θεωρία.
    Επιπλέον ο όρος αναφέρεται
    στην υιοθέτηση αστικών
    τακτικών, αντιλήψεων και
    συμπεριφορών, τόσο στην
    εσωτερική λειτουργία μίας
    αριστερής οργάνωσης όσο και
    στην εξωστρεφή δράση της. Ο
    όρος είναι παρόμοιος με τον
    ρεβιζιονισμό.
    Σήμερα ο όρος ρεφορμισμός
    μπορεί να χρησιμοποιείται και
    έξω από τα στενά πλαίσια του
    ιστορικού σοσιαλισμού, αλλά
    με παρόμοια χροιά. Ενδεικτικά,
    στο οικολογικό κίνημα, οι
    κοινωνικοί οικολόγοι, οι
    οικοσοσιαλιστές ή οι
    οικοαναρχικοί αποκαλούν
    ορισμένες φορές ρεφορμιστικά
    τα πράσινα κόμματα της
    πολιτικής οικολογίας.

    Wikipedia

    tsaf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Συγχαρητήρια για την ανάρτηση. Δυστυχώς δεν υπάρχει ελπίδα καμία για την εργατική τάξη στην ελλάδα.

    costas80

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και υπάρχει ελπίδα για την εργατική τάξη στην Ελλάδα. Είναι η οργάνωσή της ως τάξης κάτω από τη δική της σημαία. Που θα προχωρά όλο και περισσότερο όταν οι άλλες σημαίες αποδεικνύονται ψευδεπίγραφες και παραπλανητικές.

      Διαγραφή
    2. Γεια σας κύριε Αντώνη. Δεν περίμενα τόσο άμεση απάντηση. Απλά να σημειώσω ότι δε μπορώ να διακρίνω με τίποτα ότι θα ριζοσπαστικοποιηθεί γρήγορα ικανό κομμάτι της εργατιάς. Μας έχουν ξεπεράσει οι εξελίξεις. Ο εχθρός είναι δέκα βήματα μπροστά, σου πετάει και ένα αυτοδιαχείρηση των εργοστασίων και καθάρισες.

      costas80

      Διαγραφή
  13. Και μια απάντηση γροθιά στον Αντώνη και κάθε Αντώνη.
    Κομμουνιστές καλά να πάθετε. 4,5% ρεεεεεεε!!!


    http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/dec/04/america-actually-existing-worker-owned-capitalism

    http://www.forbes.com/sites/peterferrara/2012/12/20/is-president-obama-really-a-socialist-lets-analyze-obamanomics/

    http://www.youtube.com/watch?v=4Ttbj6LAu0A

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. "Τα μονοπώλια που πουλάνε μπογιές στη χώρα πληρώνουν τρία ευρώ την ώρα. Οι εργαζόμενοί μου, για να στήσουν την επιχείρηση που εγκατέλειψα ξανά στα πόδια της, πρέπει να πουλήσουν φτηνότερα"

    ξεχασες να μας πεις πως τα μονοπωλια βγαζουν και κερδος το οποιο στον συνεταιρισμο που εχεις φτιαξει θα το μοιραζονται οι εργαζομενοι ετσι? αρα δεν υπαρχει κανενας λογος το μεροκαματο να ναι χαμηλοτερο, το αντιθετο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μισό, γιατί εγώ είμαι και λίγο στούρνος.

      Από πού θα προέρχεται "το κέρδος" αυτό που θα έχει η αυτοδιαχειριζόμενη επιχείρηση;

      Διαγραφή

    2. κερδος θα εχει η μονοπωλιακη επιχειρηση του παραδειγματος που δινει 3 ευρω/ωρα. Η αυτοδιαχειριζομενη δεν εχει "κερδος", αυτο ομως σημαινει πως θα χει περιθωριο να δωσει μεγαλυτερο ωρομισθιο (αν ο τζιρος παραμενει σταθερος)

      Διαγραφή
    3. Από πού θα βρει αυτό το περιθώριο με δεδομένη την πίεση στις τιμές που δημιουργεί ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων;

      Διαγραφή
  15. απο το γεγονος οτι το μονοπωλιο πρεπει να βγαλει καποιο κερδος χ ενω στην αντιστοιχη συνεταιριστικη το ποσο χ θα το μοιραστουν οι εργατες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το είπες ήδη. Εγώ ρώτησα πώς θα μπορέσεις ως αυτοδιαχειριζόμενη εταιρία να πουλήσεις ανταγωνιστικά προς το μονοπώλιο, που έχει στη διάθεσή του δεκάδες τρόπους να σε βγάλει απ' την αγορά, να πουλήσει φτηνότερα από σένα, ή να συνδυαστεί με άλλα για να σου κλείσει την πρόσβαση σε πρώτες ύλες. Ρώτησα δηλαδή πράγματα γνωστά για την δύναμη των μονοπωλίων εδώ και 100 χρόνια. Τι θα κάνεις λοιπόν αναγκαστικά για να επιβιώσεις εκτός απ' το να κρατήσεις τους μισθούς χαμηλά;

      Διαγραφή
  16. α σορρυ δεν σε καταλαβα. δηλαδη πιστευεις πως ενα εργοστασιο που φτιαχνει ξερω-γω-κατσαρολες-ας-πουμε θα συναντησει ολα αυτα τα προβληματα? νομιζω πως δινες πολυ credit στον ελληνικο καπιταλισμο..

    και φυσικα μην ξεχναμε οτι στην ελλαδα εχουμε κατα συντριπτικη πλειοψηφια μικρομεσαιες επιχειρησεις οι περισσοτερες εκ των οποιων θα μπορουσαν εν μια νυκτι να γινουν συνεταιριστικες χωρις να αλλαξει τιποτα σε πρακτικο επιπεδο, εκτος απ το οτι οι εργαζομενοι τους θα περνουν καλυτερα μεροκαμματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποιον "ελληνικό καπιταλισμό"; Υπάρχει βιομηχανικός τομέας όπου μια εταιρία με έδρα την Ελλάδα ανταγωνίζεται μόνο εταιρίες με έδρα την Ελλάδα;

      Διαγραφή
  17. οχι βεβαια αλλα δεν νομιζω η fissler να ριξει τις τιμες για να βγαλει εκτος αγορας τη δικια μας συνεταιρικη εργοστασιακη μοναδα παραγωγης κατσαρολων, ουτε θα ασχοληθει να μας κλεισει την προσβαση σε πρωτες υλες κτλ κτλ.
    αρα αν μπορει ο παλαμιδης να φτιαχνει κατσαρολες στην ελλαδα παρ ολη την υπαρξη της fissler τοτε μπορει το ιδιο και η συνεταιρικη επιχειρηση μας, και επιπλεον εμεις θα πληρωνομαστε καλυτερα απο τους εργατες του παλαμιδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Δηλαδή εσύ θεωρείς ότι το πρόβλημα είναι οτι ο Παλαμίδης τσεπώνει το κέρδος και το κάνει πισίνες και καγιέν, όχι ότι πρέπει να εξάγει αρκετή υπεραξία ώστε να μπορει (επενδύοντας κλπ) να πουλάει ανταγωνιστικά ως προς το μονοπώλιο; Ας πούμε άμα πάρουμε την προσωπική περιουσία του Παλαμίδη, την πισίνα, το εξωχικό, τα δίδακτρα που θα πληρώσει στο ιδιωτικό για τα παιδιά του και τα μοιράσουμε στους εργαζόμενους της επιχείρησης οι τελευταίοι καθάρισαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Δηλαδη εσυ θεωρεις οτι οι υπαλληλοι του παλαμιδη τωρα ζουν σε κατι αθλιες τρωγλες και πεθαινουν απο την πανωλη? δεν νομιζω. καλουτσικα θα ζουν. ε αν τους μοιρασουμε και την περιουσια του παλαμιδη θα ζουν λιγο καλυτερα.

    Κοιτα, ειναι σαφες οτι η ιεραρχηση των προβληματων που κανεις ειναι η σωστη. το μεγαλο προβλημα δεν ειναι ο παλαμιδης αλλα το πλαισιο. δεν λεω οτι η συνεταιριστικη οργανωση μιας επιχειρησης ειναι το παν και ειναι η λυση σε ολα τα προβληματα. λεω ομως πως ειναι κατι κατ'αρχην θετικο και πως σε καποιες περιπτωσεις μπορει να λειτουργησει με πολυ καλα αποτελεσματα. Το αρθρο απο πανω μας λεει πως ειναι ενα εγγενως θνησιγενες εγχειρημα στα πλαισια του καπιταλιστικου συστηματος θεση την οποια θεωρω ακραια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Πουθένα δεν λέω ότι οι εργαζόμενοι ζουν σε τρώγλες. Συμφωνούμε ότι μια συνεταιριστικη επιχείρηση θα δίνει ενδεχομένως κάτι παραπάνω στους εργάτες της. Συμφωνούμε επίσης ότι μπορεί να ανεχθεί μικρότερα ποσοστά κερδοφορίας για περισσότερο καιρό από οτι μια ιδιωτική επιχείρηση.

    Το θέμα όμως είναι οτι και ο συνεταιρισμός θα βρεθεί νομοτελιακά μπροστά στα ίδια προβλήματα που βρίσκεται κάθε επιχείρηση στον καπιταλισμό. Θα φθάσει σε ενα σημείο που η κερδοφορία της δεν θα επαρκεί για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου της και τότε, το μόνο που θα μπορεί να κάνει είναι να αυξησει το ρυθμό εκμετάλλευσης. Η διαφορά όμως είναι οτι σε αυτή την περίπτωση οι εργαζόμενοι δεν θα μπορούν να αντιδράσουν, πρώτον γιατί δεν θα είναι οργανωτικά προετοιμασμένοι και δεύτερον και σημαντικότερον, επειδή θα έχουν να κάνουν με τη δική τους επιχείρηση, ως ιδιότυποι μικροιδιωκτήτες. Ο μικροαστός, όταν η επιχειρηση του πέφτει έξω δεν διεκδικεί, δεν μπορει να διεκδικήσει πράγματα από αυτή. Αυξάνει απλά τους ρυθμούς εργασίας (αυτοεκμετάλλευσης να το πούμε έτσι) και φέρνει και το γιο που σπούδαζε στο εξωτερικό να δουλέψει για να σωθει η οικογενειακή επιχείρηση. Το πρόταγμα της κοοπερατίβας λοιπόν δεν είναι τίποτα παραπάνω απο μια επιθυμία μικροαστικοποίησης των εργατών, με τη διαφορά ότι ενώ ο μικροαστός δεν πρόκειται να απολύσει ποτέ τον γιο του απο τη δουλειά, το ΔΣ ενος συνεταιρισμού μπορεί να και θα αποφασίσει ότι απαιτούνται περικοπές στο προσωπικό.

    Αφίνω στην άκρη τις στρατηγικές επιπτώσεις που έχει για τους καιρούς μας η θέση ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να αποκτήσουν μπιζνες σκιλζ αντί για συμπαγή ταξικά συνδικάτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Γρηγόρη κατσαρόλες έχουμε, πάρα πολλές . Δε θέλουμε κι άλλες κατσαρόλες, τι θα κάνεις με αυτό; Και τηγάνια και μπρίκια και…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. ok δεν εννοουσα οτι ειπες κατι για τρωγλες, λαθος μου αν σου φανηκε επιθετικο ετσι οπως το γραψα.
    δεν ξερω γιατι μια συνεταιριστικη επιχειρηση θα εχει αναγκη για αναπαραγωγη του κεφαλαιου της. οπως και να χει μετα το νομοτελιακα που λες νομιζω πως μπαινουμε σε μια συζητηση που δεν υπαρχει ο χρονος και ο χωρος για να την κανουμε εδω. θελω να πω πως "νομοτελιακα" συμφωνα με την ιδια θεωρια θα επρεπε οι μισθοι διαρκως να συρρικνωνονται, κατα τον 20ο αιωνα ομως οι μισθοι ή τελος παντων η αγοραστικη δύναμη καθως και το βιοτικο επιπεδο της εργατικης ταξης στο δυτικο κοσμο αυξηθηκαν σημαντικα. Αλλα και αυτο θα μου πεις οφειλεται στους αγωνες και παει λεγοντας. δεν θα βρουμε ακρη.

    Για μενα το αρθρο λεει: μαγκες το εργοστασιο/επιχειρηση/οτιδηποτε που δουλευατε εκλεισε γιατι ο ιδιοκτητης μπορουσε να βγαλει περισσοτερο κερδος αλλιως. Καποιοι τωρα σας λενε πως μπορειτε να το δουλεψετε μονοι σας, αυτο ομως ειναι φενακη. εγω προσπαθησα να δειξω πως αυτο δεν ειναι φενακη, πως ειναι μια προσπαθεια που αξιζει να γινει. αν δε υπηρχε και ενα κρατος πιο φιλικο ή εστω μη εχθρικο προς τετοια εγχειρηματα τοτε θα μπορουσε να γινει με ακομη καλυτερα αποτελεσματα.

    Και αφηνω στην ακρη τις αλλαγες που θα συνεβαιναν στο επιπεδο της πολιτικης συνειδητοποιησης των εργαζομενων οταν η σχεση τους με το προιον της εργασιας τους θα αλλαζε με τοσο δραστικο τροπο και οταν η γενικοτερη οργανωση της θα περνουσε αποκλειστικα στα χερια τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Το "ακραίο" άρθρο του Αντώνη πάντως έχει και μια πραγματικότητα να το στηρίζει από πίσω (βλέπε τις συνεταιριστικές επιχειρήσεις στις ηπα και αλλού -- co-ops κτλ), κάτι που μάλλον ο γρηγόρης αγνοεί εντελώς. Όχι τυχαία απ'ότι φαίνεται καθώς η απάντηση που δίνεται στο ερώτημα του Ιστρολλικού για την ταξική συνειδητοποίηση των εργαζομένων είναι το να συνειδητοποιηθούν γινόμενοι επιχειρηματίες πρώτα.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Το υπερεκλαΐκευσα και ψόφησε… Μια και δε ρώτησα και κάτι φοβερό θεωρώ πως αντιμετωπίζεις με απαξία αυτό που ρώτησα, δικαιολογημένα ίσως. Ουσιαστικά με την ποιο πάνω απλοϊκή ερώτηση προσπάθησα να βάλω αυτό που όσοι υποστηρίζουν μια σοσιαλιστική οικονομία το περιγράφουν με την αλλαγή του κινήτρου της παραγωγής, της οικονομίας που ενώ στο καπιταλισμό είναι το κέρδος, σε μια σοσιαλιστική οικονομία σκοπός της παραγωγής είναι όχι το κέρδος, αλλά η κάλυψη των λαϊκών αναγκών. Βασικό ρόλο σε αυτό διαδραματίζει αυτό που αποκαλούν κεντρικό σχεδιασμό, αν δεν είναι ανάγκη να μη περιγράψω πως περίπου δουλεύει αυτός, διαφορετικά πες να το κάνω. Στο παράδειγμα της ‘αυτοδιαχειριζόμενης’ ‘συνεταιριστικής’ επιχείρησης που βάζεις, με τις κατσαρόλες που λες εσύ, (όχι πως με χρώματα και οικοδομικά υλικά ή κάτι άλλο αλλάζει) κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Αντίθετα εξακολουθεί να υπάρχει ένα οικονομικό αποτέλεσμα (μπορεί να είναι κέρδος ή ζημία) καμουφλαρισμένο, ενσωματωμένο σε ένα καλύτερο ή χειρότερο μισθό. Καμία σύνδεση με τις ανάγκες τις κοινωνίας πέρα ίσως από τις ατομικές και οικογενειακές ανάγκες των συνέταιρων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @φαμφάρα
      Θα αγοράζουν οι ίδιοι τις κατσαρόλες για να τις λιώνουν και να (ξανα)κάνουν κατσαρόλες!
      (βλ. & "το χρυσό δρεπάνι" Αστερίξ)

      Εγώ δεν θα είχα καμιά καϊλα να απαντάω σε τέτοιου είδους αυτοδιαχειριστικές σαχλαμάρες γιατί αηδίασα πια.Στην καλύτερη περίπτωση οι φορείς τέτοιων ιδεολογημάτων τις φρούδες ελπίδες τους μας σερβίρουν για απόψεις.Χαρά στο κουράγιο σου.

      rednready2

      Διαγραφή
  25. ljon: 1ο αρχικα τα co-ops απ οσο ειχα διαβασει δεν ειναι οντως συνεταιριστικες οργανωσεις αλλα αυτο δεν εχει και τοση σημασια. αυτο πουεχει σημασια ειναι οτι προτεινεις να εγκαταλειψουμε μια ιδεα επειδη ξερεις καποια αποτυχημενα εγχειρηματα υλοποιησης της.
    2ο κοιτα, εδω μιλας με συνθηματα. εχεις ενα τσουβαλι με εργατες και ενα με επιχειρηματιες, πεταξες τα μελη του συνεταιρισμου μεσα στο δευτερο και καθαρισες. σορρυ αλλα δεν εχει νοημα αυτο.

    φαμφαρας: δεν σνομπαρα, απλα δεν ειχε δημοσιευτει το ποστ σου οταν εγραψα (μαλλον)

    συμφωνω. μακαρι να ειχαμε και κενρικο σχεδιασμο (αφηνω βεβαια στην ακρη το ποιος θα τον κανει αυτον τον σχεδιασμο γιατι εκει δεν ξερω τι γινεται. πχ εγω θα σου ελεγα: η κοινωνια. οκ αλλα η κοινωνια γουσταρει i-phone και δεν ξερω γω τι αλλο και η κοινωνια ειναι βαθια καταναλωτικη εδω και καμποσες γενιες και δεν θα σταματησει να ειναι ετσι απλα και γρηγορα. ομως η κοινωνια ειναι η μονη πιθανη απαντηση αλλιως παμε σε πεφωτισμενες πρωτοποριες κτλ κτλ αρα? τελος παντων)

    στο υπαρχον πλαισιο ομως τιθενται καποια διλληματα. η κοινωνια αναμφισβητητα χρειαζεται και κατσαρολες (φανταζομαι πως θα υπαρχει μια σχετικα σταθερη ζητηση για κατσαρολες ετσι δεν ειναι? τι σκατα δεν ειναι και τοσο λαιφσταιλ αντικειμενο..) και πορτοκαλαδες και αναπτηρες και δεν-ξερω-γω-τι. υπαρχουν διαφοροι τροποι για να καλυφθουν αυτες οι αναγκες (αιτηματα μαλλον) και δεν θεωρω οτι ολοι ειναι κακοι, η μαλλον πολιτικα ουδετεροι.

    εσυ θεωρεις οτι ειναι? οτι οι εργατες ενος συνεταιρισμου και της διπλανης ιδιας ας πουμε "καπιταλιστικης" επιχειρησης θα εχουν το ιδιο βαθμο πολιτικης συνειδητοποιησης?
    οτι θα ειναι εξισου ικανοποιημενοι απο την κομματι της ζωης τους που εχει να κανει με την εργασια τους? οτι υλικα θα αποζημιωνονται το ιδιο?
    και προσοχη:δεν σου μιλαω για δραματικες αλλαγες απο τη μια μερα στην αλλη. ειπα δεν θα μας λυσει ολα τα προβληματα αυτη η αλλαγη, θα λυσει καποια για καποιους. εμενα αυτο μου αρκει για αρχη.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η "ιδέα" έχει συγκεκριμένες μορφές και συγκεκριμένα όρια που αναγνωρίζονται ακόμη και από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές της. Το πώς απάντησες στο θέμα της ταξικής συνειδητοποίησης μπορεί να το διαβάσει ο καθένας και να βγάλει τα συμπεράσματά του για το "τσουβάλιασμα" που δήθεν έκανα. Δυστυχώς γίνεται εμφανές από τα σχόλιά σου ότι ούτε βασικές οικονομικές παραμέτρους λαμβάνεις υπ'όψιν, ούτε το τι μας έχει δείξει η πραγματικότητα θες να κατανοήσεις. Απλώς εμμένεις με ιδεαλιστικούς όρους σε μια εναλλακτική πρόταση διαχείρισης του καπιταλισμού την οποία βαφτίζεις αντιθετική, βγάζοντας απίθανα συμπεράσματα για το τι συνέπειες μπορεί να έχει. Δεν νομίζω πως μπορεί να πάει παράπερα αυτή η συζήτηση τουλάχιστον από μέρους μου. Καλή συνέχεια.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή

  26. Γρηγόρη δεν είπα πως ντε και σονι σνόμπαρες , είπα πως εγώ το έβαλα πολύ απλοϊκά, σε εμένα καταλόγισα ευθύνη.Μπορεί να μακαρίζεις για τον κεντρικό σχεδιασμό αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα το γεγονός πώς σε επιχειρήσεις που οι καπιταλιστές εγκατέλειψαν και έτσι οι εργαζόμενοι σε αυτές αποπειράθηκαν να τις δουλέψουν μοναχοί τους κεντρικός σχεδιασμός δεν (μπορεί να) υπάρχει. Κάθε προσπάθεια αστικού κράτους να κάνει κάτι ανάλογο είναι περιορισμένη και σε βάθος και σε έκταση, αποσπασματική, ο ανταγωνισμός, το κέρδος, βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού (μαζί με την εκμετάλλευση) σαμποτάρουν καθοριστικά το τελικό αποτέλεσμα. Όπως λέει και ο μέγας Τραμπάκουλας ‘η διεθνής καπιταλιστική μεθοδολογία, σαμποτάρει την πρωτοβουλία της κολχόζνικης ιδιοκτησίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας σεχταρισμός…’ Σοβαρά τώρα στο μυαλό μου έχω πρόσφατο παράδειγμα ένα πρόγραμμα του ΥΠΕΚΑ το Εξοικονόμηση κατ’ Οίκον(αυτό που ανάμεσα σε άλλα άλλαζαν κουφώματα). Δηλωμένος στόχος του προγράμματος αυτού το να βελτιωθεί η ενεργειακή απόδοση των κτιρίων και η εξοικονόμηση καυσίμων, πραγματικός στόχος το να διατηρηθεί κάπως το μέσο ποσοστό κέρδους σε κλάδους που καταρρέουν μεσα στη καπιταλιστική κρίση. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό το πρόγραμμα να παίξει καθοριστικό ρόλο στο να κλείσουν μια ώρα αρχύτερα εκατοντάδες μικρές επιχειρήσεις στο κλάδο, μια δεν είχαν τα χρηματικά διαθέσιμα για να ανταποκριθούν στο πρόγραμμα. Οι μεγάλες επιχειρήσεις στο κλάδο ( αλλά και οι τράπεζες) κέρδισαν. Από την άλλη η παρέμβαση όσον αφορά τις κατοικίες ήταν φτωχή μια και οι κάτοχοι σπιτιών που έχουν πραγματικά μεγάλο πρόβλημα δεν είχαν την (οικονομική) δυνατότητα να ανταποκριθούν ακόμη και σε ένα πενταετές άτοκο δάνειο. Δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν πετρέλαιο, λες να έχουν λεφτά για να το εξοικονομήσουν; Η παράνομη υλοτόμηση να είναι καλά, διαφορετικά εδώ πάνω στα βόρια η κατάσταση θα ήταν τραγική… Αν ένα ανάλογο πρόγραμμα υλοποιούνταν στα πλαίσια μιας σοσιαλιστικής οικονομίας με κοινωνικοποιημένα τα μεσα παραγωγής, τους φυσικούς πόρους, με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό( αυτός είναι ο ακριβής, ο πλήρης τίτλος , εκτός από κεντρικός είναι και επιστημονικός), μιας οικονομίας όχι κερδών αλλά αναγκών το πράγμα αλλάζει. Κάθε βίδα, κάθε εργατοώρα, κάθε τετραγωνικό γυαλιού ή μονωτικού υλικού, κάθε καινούριος λέβητας, θα απέδιδαν πολλαπλάσιο όφελος γιατί θα πήγαιναν εκεί που πρέπει, εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη.
    Μην αφήνεις καθόλου στην άκρη το ποιος θα κάνει τον κεντρικό σχεδιασμό, το πράγμα είναι πεντακάθαρο, η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι μεσα από τους θεσμούς της εργατικής εξουσίας που θα δημιουργήσουν. Στο πρόγραμμα του ΚΚΕ σχετικά γράφει:
    Η δομή των οργάνων εξουσίας περιλαμβάνει:
    Το Εργατικό Συμβούλιο, το Περιφερειακό Συμβούλιο και το Ανώτατο Οργανο της Εργατικής Εξουσίας.
    Το Ανώτατο Οργανο της Εργατικής Εξουσίας έχει την ευθύνη του Κεντρικού Σχεδιασμού, του δημιουργικού έργου στην οικονομία και σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, της περιφρούρησης της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, των διακρατικών σχέσεων. Εχει πλήρεις εξουσίες, νομοθετικές, εκτελεστικές, δικαστικές, τις οποίες οργανώνει αντίστοιχα με επιτελικές δομές.
    Κρατικό όργανο ιδιαίτερης σημασίας είναι η Ανώτατη Διεύθυνση Κεντρικού Σχεδιασμού, που περιλαμβάνει και επιτροπές για ειδικά ζητήματα, όπως για τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών, των νέων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες κ.λπ.
    Ολα τα όργανα διέπονται από την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, η οποία εξασφαλίζει το ενιαίο του Κεντρικού Σχεδιασμού και την εξειδίκευση στην υλοποίησή του.
    Να θυμίσω πως οι αντιπρόσωποι εκτός από αιρετοί είναι και ανά πάσα στιγμή ανακλητοί από τα όργανα που τους εξέλεξαν άρα αυτό που γράφεις για πεφωτισμένες πρωτοπορίες, Ιλουμινάτι, καλικαντζαρέους ή δε ξέρω τι άλλο δε παίζει. Αν μπεις στο κόπο να δεις το πρόγραμμα δες και το κομμάτι ‘Η σχέση του ΚΚΕ με την εργατική εξουσία’.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Άσχετο με το θέμα μας, αλλά εκεί που εσύ βλέπεις καταναλωτισμό (iPhone, γενικά Smartphones) , εγώ βλέπω την επιστημονική τεχνική πρόοδο και τις δυνατότητες. Είναι εκπληκτικές συσκευές- εργαλεία ( πριν μήνες με ένα τέτοιο αλφαδιάζουμε μαρμαροποδιές) με μερικές βελτιώσεις θα μας λύσει τα χέρια. Σκέψου να ήσουν αναγκασμένος να κουβαλάς μαζί σου όλες τις συσκευές που αναπληρώνει , δε σου φτάνει βαλιτσάκι. Μην είσαι εχθρικός στο καινούριο, μου θυμίζεις εμένα αρχές του 90’ ξερόλες πιτσιρικάδες λέγαμε για το πόσο άχρηστα είναι τα κινητά σε όλους εκτός από τους γιατρούς και άλλα τέτοια … Μην έχεις την εντύπωση πως στο σοσιαλισμό/ κομμουνισμό το βασικό μέσο επικοινωνίας θα είναι το ταχυδρομικό περιστέρι.
    Οι κοινωνία μας και ανάγκη από κατσαρόλες και από αναπτήρες και από πορτοκαλάδες και πολλά άλλα έχει, το θέμα είναι, μεσα στο καπιταλισμό που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό (αυτό αφορά και τις σχέσεις κεφαλαίου-εργασίας, αλλά και τις σχέσεις ανάμεσα σε καπιταλιστικές επιχειρήσεις) γιατί να αγοράσουν από εσένα εμπόρευμα (γιατί αυτό που παράγεις εξακολουθεί να είναι εμπόρευμα); Οκ να δεχτώ πως θα βρεθούν και 5-10 να στηρίξουν το εγχείρημα, αλλά δε θα κανουν τη διαφορά. Όπως παράδειγμα ένας φίλος μου που με είχε ζαλίσει χρόνια με το Strike Bike του, αλλά εδώ και 2-3 χρόνια το έχει παρατημένο στην αποθήκη και καβαλάει χαρούμενος το καινούριο του ποδήλατο που είναι από άλλη εταιρία.
    Στο καπιταλισμό αν θες να πάρεις, πρέπει να βάλεις. Τη δυνατότητα αυτή οι μεγάλοι καπιταλιστές την έχουν υποπολλαπλάσια σε σχέση με τους μικρούς ατομικούς εμπορευματοπαραγωγούς (συνεταιρισμένους στη περίπτωση μας.) Οι καπιταλιστές για τις ατομικές- οικογενειακές ή και γκομενικές τους ανάγκες διαθέτουν ένα ελάχιστο μέρος του πλούτου που καθημερινά συγκεντρώνουν. Το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου αυτού πέφτει ξανά στη παραγωγή. Το αντίθετο κανουν οι μικροί παραγωγοί, συνεταιρισμένοι ή όχι. Παράδειγμα, δες τον αγροτικό τομέα, σήμερα ακόμη έχουν απομείνει ελάχιστοι μικροί αγρότες, δε μπορούν να συγκριθούν σε τίποτα με τις μεγάλες γεωργικές εκμεταλλεύσεις, σταδιακά θα απορροφηθούν και θα γίνουν εργάτες γης ή θα αλλάξουν κλάδο.
    Γενικά να με συμπαθάς δεν πολύ κατάλαβα αυτά που γράφεις στις τελευταίες 2-3 παραγράφους για πολιτικά ουδέτερους, βαθμό πολιτικής συνειδητοποίησης, αν θα λυθεί κάτι και αν αυτό είναι αρκετό για αρχή.




    ΑπάντησηΔιαγραφή

  28. ljon: συμφωνω πως δεν εχει νοημα, διαφωνω με ο,τι λες μετα το "δήθεν έκανα" τα λεμε
    φαμφαρας:για τον κεντρικο σχεδιασμο: σου ειπα συμφωνω επι της αρχης.
    τωρα τι γινοταν στον υπαρκτο ή τι γραφει στο προγραμμα του το κκε θα μου επιτρεψεις να μην μπω στη συζητηση.
    το ερωτημα που κατα τη γνωμη μου παραμενει ειναι: οκ θελουμε κεντρικο σχεδιασμο πχ οπως ανεφερες, θελουμε χιλια δυο πραγματα που δυστυχως δεν υπαρχουν. μια μοναδα παραγωγης ή μια επιχειρηση κλεινει. ειναι ματαιο να επιχειρηθει να τεθει υπο εργατικο ελεγχο? το αρθρο μας λεει ναι. εγω λεω φυσικα και οχι, αντιθετα αυτο μπορει να εχει και πολυ θετικες συνεπειες. αυτο ειναι ολο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή