Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Η ταξική πάλη και οι τρίχες: Μικρό δοκίμιο για το κούρεμα

Στην Λευκωσία, κουρεύομαι κατά βάση σε δύο καταστήματα: το πρώτο, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου, είναι αυτό που θα ονομάζαμε μπαρμπέρικο. Έχει έναν κουρέα, που είναι και ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, σύνεργα και έπιπλα περασμένων δεκαετιών, και αναπόφευκτα θα κλείσει όταν ο ιδιοκτήτης του αποφασίσει να βγει στην σύνταξη. Δεν κλείνεις ποτέ ραντεβού --απλά μπαίνεις μέσα-- και οι ώρες εργασίας του είναι πολύ περιορισμένες -- το πολύ ως τις μία με μιάμιση. Ο κουρέας κινείται καθαρά με τους δικούς του ρυθμούς, είναι λιγομίλητος, δεν κάνει το παραμικρό έξω από την κλασική ρουτίνα ενός κουρέματος όπως αυτό γινόταν στα χωριά σε περασμένες δεκαετίες. Μοναδική πηγή "αναψυχής" μια παλιά τηλεόραση που το μεσημέρι παίζει Μενεγάκη, μάλλον για να περνά την ώρα του ο ίδιος παρά εσύ. Πιθανά το σπίτι του κουρέα να βρίσκεται πίσω από το μαγαζί, καθώς κάποιες φορές βρίσκεις το κουρείο άδειο και όταν καλείς εμφανίζεται μέσα από μια κουρτίνα στο πίσω μέρος. Επίσης, ο κουρέας είναι και ράφτης, κι έτσι μπορείς να πας στο ίδιο κατάστημα για να σου κοντύνει κάποιο παντελόνι που σου πέφτει μακρύ. Με λίγα λόγια, το κουρείο εδώ δεν έχει με κανένα τρόπο προσαρμοστεί στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής· αποτελεί προσωπική "τέχνη", χωρίς καμία προοπτική επιχειρηματικής επέκτασης, δουλειά καθαρά βιοποριστική η οποία συνυπάρχει απροβλημάτιστα με άλλη υπολειμματική (δηλαδή ξεπερασμένη από τον τρόπο παραγωγής) μορφή εργασίας, αυτή του ράφτη.


Το δεύτερο κατάστημα βρίσκεται κοντά στη δουλειά μου. Αν και κουρεύει μόνο άντρες, δεν θα το έλεγες "μπαρμπέρικο": ο εξοπλισμός είναι σύγχρονος, ενώ υπάρχουν προς πώληση σχετικά καλλυντικά (σαμπουάν, ζελέ, κλπ). Από την άλλη πλευρά, θα βρεις και εδώ τον ιδιοκτήτη-εργαζόμενο, νεότερο τώρα σε ηλικία, θα βρεις κι εδώ την σύνδεση με τον χώρο διαβίωσης, καθώς η πίσω πόρτα του κουρείου σε βγάζει στην αυλή σπιτιού, όπου ο κουρέας θα σε καλέσει για κανένα τσιγάρο ή ελληνικό καφέ που φτιάχνει η μάνα του (δεν ξέρει να φτιάχνει φραπέ). Το γιατί το κουρείο αυτό παραμένει σε μεγάλο βαθμό κουρείο και όχι κομμωτήριο παρά τις περιστασιακές "ανανεωτικές" παρεμβάσεις του ιδιοκτήτη του (που πρόσφατα το έβαψε, ενώ επανεγκατέστησε το αναπαλαιωμένο κάθισμα κουρέματος του παππού του, για το οποίο μου εξήγησε περήφανα ότι είναι σημαντικής αξίας λόγω μάρκας) είναι πιθανό να οφείλεται σε ένα βαθμό ιδεολογικής συνειδητότητας: ο κουρέας είναι μέλος του κόμματος των Οικολόγων στην Κύπρο, είναι κυνικά προδιαθετημένος απέναντι στην καπιταλιστική ανάπτυξη, και διατηρεί κατάστημα χωρίς τα γνωστά τηλεπεριοδικά αλλά με βιβλία, τα οποία έχει τακτοποιημένα σε βιβλιοθήκη και για τα οποία θα σου πιάσει συχνά κουβέντα (Ντοστογιέφσκι, Καζαντζάκης, Τολστόι, Εμπειρίκος, Καβάφης, κ.α). Υπάρχει μια διάχυτη "αντι-υλιστική" προδιάθεση, μια ρητή έμφαση στο πνεύμα ως ανώτερο της ύλης, όπως επίσης και μπόλικο σκωπτικό και κυνικό πνεύμα. Οικονομικά ομιλώντας, το αποτέλεσμα είναι μια τεταμένη ισορροπία ανάμεσα στην προσήλωση στην οικονομική αυτονομία του τεχνίτη --η οποία εκφράζεται εδώ όχι μόνο με την στενή οικονομική έννοια ότι δεν υπάρχουν υπάλληλοι, αλλά και με την ιδεολογική, με την έννοια δηλαδή ότι ο τεχνίτης είναι επίσης συνειδητός φορέας "προσωπικής" και πολιτικής ιδεολογίας και επιδιώκει την εγγραφή αυτής της ιδεολογίας στις σχέσεις του με τους πελάτες του-- και σε κάποιες επιλεκτικές παραχωρήσεις στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής -- στην πώληση των προϊόντων πολυεθνικών, για παράδειγμα, στον εξοπλισμό, στην περιστασιακή μέριμνα για αισθητική ανανέωση του καταστήματος (ο ιδιοκτήτης την απέδωσε αυτοσαρκαστικά στην μάλλον μάταιη επιθυμία του να φτιάξει τη δική του διάθεση).  Επειδή έχει πάντα περισσότερη πελατεία από το πρώτο, το δεύτερο κουρείο χρησιμοποιεί σύστημα τηλεφωνικού ραντεβού, αν και βέβαια μπορείς απλώς να μπεις και να περιμένεις να κουρευτείς διαβάζοντας κάποιο βιβλίο.

Πρόσφατα, κουρεύτηκα σε ένα τρίτο κατάστημα στην Ελλάδα. Στην γειτονιά των γονιών μου δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια πια κουρεία, οπότε το τρίτο αυτό κατάστημα είναι κομμωτήριο: δηλαδή, κουρεύει και τα δύο φύλα, έχει προσωπικό και των δύο φύλων, και φυσικά κάνει πολύ περισσότερα πράγματα στις τρίχες της κεφαλής από να τις κουρεύει (κάτι εντελώς αδιανόητο για τους κουρείς που επισκέπτομαι στην Κύπρο, που δεν σε λούζουν καν, όπως δεν σε έλουζαν οι προκάτοχοί τους σε περασμένες δεκαετίες).  Εδώ βρίσκεις όλα τα χαρακτηριστικά σημάδια της καπιταλιστικής επιχείρησης: προσωπικό υπαλλήλων, έμφαση στην σημασία του ραντεβού, υπερμοντέρνο στυλ διακόσμησης, σύγχρονο εξοπλισμό, άνετη επίπλωση, σαβουροπεριοδικά στο τραπέζι, επαγγελματικές κάρτες, προϊόντα περιποίησης μαλλιών προς πώληση, και φυσικά την έννοια των πολλαπλών "στυλ" κουρέματος πέρα από τις περιορισμένες επιλογές του κουρείου.

Ως καπιταλιστική επιχείρηση, το κομμωτήριο έχει τις παραδοξότητές του: ο ιδιοκτήτης κουρεύει και αυτός όπως κουρεύουν οι υπάλληλοί του. Αν δεν γνωρίζεις λεπτομέρειες ή δεν τύχει να αντιληφθείς τον διευθυντικό του ρόλο, μπορεί να μπερδέψεις τον ένα με τον άλλο. Η πελατεία ανήκει σε μεγάλο βαθμό στην αστική τάξη της πόλης και κουβαλά όλη την νοοτροπία της, με αποτέλεσμα να μην περιβάλλεσαι ούτε από την ασκητική σιωπή του μπαρμπέρη ούτε από την κάπως συγκεντρωμένη συνομιλία με τον νεαρό οικολόγο αλλά από το modus vivendi του αστικού παρασιτισμού, δηλαδή την "περί ανέμων και υδάτων" φλυαρία. Στα πλαίσια αυτής της φλυαρίας, ο κουρέας μου και ιδιοκτήτης μού εξήγησε ότι η περασμένη χρονιά ήταν δυσκολότερη οικονομικά για αυτόν από ό,τι η φετινή, καθώς οι υπάλληλοι που είχε "δεν είχαν προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής" και με την συμπεριφορά τους θα τον "έκαναν να βουλιάξει μαζί τους". Έτσι, τους απέλυσε όλους και απέκτησε καινούργιο προσωπικό, εικάζει κανείς με πολύ χαμηλότερες αμοιβές και απαιτήσεις.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής εδώ λοιπόν δεν είναι απλώς ζήτημα εξοπλισμού, επιλογών και ντεκόρ αλλά και εργασιακών σχέσεων. Αλλά αυτές ακριβώς οι σχέσεις είναι ουσιαστικά κάτι ανομολόγητο σε ένα κομμωτήριο, όπου οι κουρείς και οι κομμώτριες θα πρέπει να συμφωνούν πάντα σε όλα με τους πελάτες τους, να δείχνουν ενδιαφέρον για ό,τι αυτοί τύχει να ξεφουρνίσουν, να λογοκρίνουν τις μεταξύ τους ανισότητες στο όνομα της προσφοράς "υπηρεσιών" στην εξ ορισμού ευκατάστατη πελατεία τους. Η δεσπόζουσα "διακριτικότητα" για θέματα εργασιακών σχέσεων και για την σχέση αυτών με την ιδεολογία του "lifestyle" και της μόδας ως εμπορευμάτων είναι ένα άλλο όνομα για την λογοκρισία που βυθίζει την καθημερινή ζωή σε ένα βούρκο αναγκαστικής ηλιθιότητας.  Πώς καλλιεργεί κανείς την ταξική συνείδηση σε έναν τέτοιο χώρο, ο οποίος διατρέχεται πλήρως από ταξικές σχέσεις αλλά είναι δομημένος ταυτόχρονα στην απάρνησή τους; Πόσες χιλιάδες είναι τα ανάλογα περιβάλλοντα στη χώρα, όπου ο ταξικός χαρακτήρας των σχέσεων καταστέλλεται μέσω των ψευδοηθικών κατηγορημάτων του "καλού" και του "κακού" αφεντικού, του "ώριμου" και του "ανώριμου" εργάτη, μέσω του ψεύτικου διαχωρισμού της εργασίας σ' ένα χώρο βάσει του αν επιτρέπεται να μιλάς ή επιβάλλεται να φλυαρείς καθώς εργάζεσαι, μέσω της "αυθόρμητης" τάσης να ερμηνεύονται οι συγκρούσεις στη βάση προσωπικών και όχι ταξικών σχέσεων, μέσω της τυφλότητας απέναντι στις ουσιώδεις διαφορές που κρύβουν οι φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες; Μ' αυτά και μ' αυτά, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων προσπαθεί να ξορκίσει την επιθετικότητα του καπιταλισμού προσποιούμενη πως αυτός δεν υπάρχει, πως τίποτε ουσιώδες δεν έχει αλλάξει στον τρόπο με τον οποίο διευθύνεται και εκτελείται οποιαδήποτε εργασία, πως η διείσδυση μιας ολοκληρωμένης αναδιάταξης σχέσεων, τεχνικών, τρόπων οργάνωσης της εργασίας αφορά μονάχα μια χούφτα πολυεθνικών στην πρωτεύουσα, ή μονάχα την βαριά βιομηχανία. 

Αλλά από αυτή την άποψη, πληρώνουμε επίσης το τίμημα της μακρόχρονης απουσίας ενδιαφέροντος για την τέχνη της ταξικής περιγραφής της καθημερινότητας, των λεπτομερειών που αφορούν την βιωμένη εμπειρία των ανθρώπων ως όντων αναγκασμένων στην μετασχηματιστική της φύσης εργασία. Η ελληνική "ηθογραφία" περιορίζεται εδώ και δεκαετίες στην υστερική απάρνηση των τάξεων όπως αυτή κραυγάζεται από μόνιμα σεξουαλικά στερημένους και λυσσασμένους πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες των σειρών της μικρής οθόνης και των ευπώλητων μυθιστορημάτων. Λείπει η ήρεμη ψυχρότητα της ρεαλιστικής καταγραφής. Και επειδή ο ρεαλισμός ο ίδιος αποτελεί κάτι σαν το μεγάλο κατεσταλμένο της ελληνικής κοινωνικής αισθητικής, το "αβίαστο" και αναπόφευκτο ιδεολογικό συμπέρασμα που εξάγεται από την απουσία της συγκεκριμένης ανάλυσης της μεταμόρφωσης των παραγωγικών σχέσεων σε συγκεκριμένους χώρους εργασίας είναι πως η ταξική πάλη αποτελεί κάποιου είδους ονειροφαντασία φανατικών, μια "ιδεολογική αγκύλωση", μια "ιδεοληψία." Η αστική τάξη στην Ελλάδα έχει καταφέρει να ζει εν κρυπτώ, να ταυτίζει την ισχύ της με την απάρνηση του γεγονότος ότι υπάρχει καν. Και το κρίσιμο ζήτημα είναι ότι έχει πείσει σχετικά τους υποτελείς της. Στο τέλος, το σχέδιο που αρχίζει να αναδύεται στο πάτωμα, η υποψία της ύπαρξης ταξικής δομής, καλύπτεται ολοκληρωτικά απ' τις κομμένες τρίχες.

22 σχόλια:

  1. Φάτε χόρτα, έντομα και δύο φορές την εβδομάδα, αέρα κοπανιστό.

    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7434780&publDate=14/5/2013 )

    ( http://redflyplanet.blogspot.com/2013/05/blog-post_9304.html )

    ( http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=11/7/2012&pageNo=31&direction=1 )

    (http://redflyplanet.blogspot.com/2013/07/blog-post_8611.html ). Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μιλώντας με διαφορετικούς ανθρώπους της μικροαστικής τάξης που καταρρέει, έχω εντοπίσει την άρνηση της ταξικής πάλης από διαφορετική σκοπιά. Θα δώσω μερικούς τύπους τέτοιων ανθρώπων, πολύ γενικευμένα.

    1. Στα βόρεια συναντάς συχνά τον συντηρητικό, συνήθως θρησκευόμενο, βυζαντινολάτρη, μακεδονομάχο, φίλο του Άνθιμου κλπ. Ισχυρίζεται πως είναι πατριώτης. Δεν έχει ιδέα για το ποιος πολέμησε κατά των Γερμανών και ποιος οργάνωσε την πάλη και θεωρεί πως ο ΔΣΕ ήτανε αυτό ακριβώς που περιγράφεις : ένα κόλλημα κομμουνιστών-εξουσιομανών, που θέλανε να χωρίσουνε τον τόπο. Ο διαχωρισμός είναι επειδή τον θέλουμε όλοι οι κομμουνιστές κι όχι επειδή υπάρχει.

    2. Συναντάς επίσης, τον πιο ψαγμένο μικροαστό. Αυτόν που είναι "δημοκράτης", "ελεύθερος" , "αριστερός" ... και οπαδός της θεωρίας των δύο άκρων. Το ίδιο κι αυτός, δεν ξέρει ιστορία. Θεωρεί πως "πάντα θα υπάρχει εκμετάλλευση", "έτσι είναι η φύση του ανθρώπου" και πως "ο κομμουνισμός απέτυχε". Πιστεύει πως φτιάχνοντας τις σχέσεις οι άνθρωποι μεταξύ τους, με σωστές διοικήσεις και βάζοντας όλοι λίγο πλάτη, η Ελλάδα θα καταφέρει πολλά. (υφέρπει πάντα η προσήλωση στο μεταφυσικό κι ένας υγιής... πατριωτισμός)

    3. Τέλος, υπάρχει ο κυνικός μικροαστός. Θεωρεί πως ακόμη κι αν αποτύχει ή έχει αποτύχει, πρέπει μόνο να δουλέψει πολύ σκληρά για να έχει αυτό που θέλει. Κι αυτό που θέλει να έχει είναι αυτό που του μάθανε να θέλει να έχει. Το γρήγορο αυτοκίνητο, το γρήγορο πισι, την αλανιάρα μηχανή, το πιο καινούριο κινητό κλπ. Κατά τ' άλλα είναι άσχετος με την ταξική πάλη και απλά δε θέλει να ακούσει. (ακραίος κι επικίνδυνος κομφορμιστής)

    Και οι 3 αυτοί τύποι τσινάνε πολύ όταν πας παραπέρα τη συζήτηση κι έρθεις στην καθημερινή συζήτηση. Σκάνε όταν τους παρουσιάζεις την πραγματικότητα και τους εξηγείς ότι το πανηγύρι τέλειωσε κι ότι το όνειρό τους για... υγιή επιχειρηματικότητα έχει ελάχιστες πιθανότητες να μείνει ζωντανό (αν ήδη έχουνε μαγαζάκι) ή να πραγματοποιηθεί (αν δεν έχουνε μαγαζάκι). Αρνούνται πως υπάρχουνε άνθρωποι που σκέφτονται πέρα από την πάρτη τους, πως αυτοί οι άνθρωποι αναγκαστικά ενώνονται για κάτι πολύ πιο σπουδαίο από το δικό τους όνειρο. Όταν δε, τους εξηγήσεις αναλυτικά για τις διαφορές μεταξύ εργάτη και επιχειρηματία ... τότε γίνονται ΣΥΡΙΖΑ. Είναι προφανώς μεμονωμένες περιπτώσεις όσα τους αναφέρεις. Κι η Μανωλάδα είναι μεμονωμένη. (άλλωστε δεν υπάρχει σοβαρός καπιταλισμός στην Ελλάδα, μην το ξεχνάμε αυτό, το έχει πει κι ο Άδωνης)

    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

    Σε όλους αυτούς τους τύπους, το εποικοδόμημα έχει βάλει ρίζες μέσα στα κεφάλια τους, έχει θεριέψει και τους έχει πλακώσει. Φοβούνται να αντικρύσουνε την πραγματικότητα, είτε οι ιδέες τους έχουνε αναφορές σε προηγούμενες κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις (Βυζάντιο - ανταλλακτικό εμπόριο) είτε οι ιδέες τους είναι πιο μοντέρνες (κυνικός μικροαστός αλλά άσχετος με την πραγματικότητα). Ο φόβος πως δε θα μπορέσουν να ανέβουνε κοινωνικά και οικονομικά, ο φόβος να αποδεχτούνε τη νέα κατάσταση τους κάνει να στρέφονται με μανία εναντίον όποιου δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει και οργανώνεται. Θεωρούνε πως είναι μια καλή εργασία για έναν νέο να δουλέψει ανασφάλιστος 10ωρα στις καφετέριες. Και πολλοί από αυτούς το κάνουνε ή το έχουνε κάνει μέχρι τα 30. Δεν καταλαβαίνουν πως είναι κομμάτι της εργατικής τάξης με τέτοιες εργασίες -γιατί υπάρχουνε πολύ πιο βαριές και λιγότερο glamorous εργασίες- αλλά νομίζουνε πως είναι μια περαστική εργασία που θα τους βοηθήσει να ανέβουνε σταδιακά ή θα βοηθήσει την οικογένεια προσωρινά και κάποτε τα πράγματα θα φτιάξουνε. Μέχρι να χάσουνε κι αυτοί όσα έχουνε, μέχρι να παίρνουνε τα σπίτια τέτοιων οικογενειών για μικροχρέη, θα τους τρυπάμε τα αυτιά με την αλήθεια.

    Να γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε άνθρωπο, όσο χαζοβιόλης και αιθεροβάμων να είναι, πως η ζωή τους εξαρτάται από τις εργασιακές σχέσεις, πως αυτές χτίζονται μαζικά με αγώνες κι όχι σε κάθε επιχείρηση ξεχωριστά, πως όσο χαλαρή κι αν θεωρούνε την εργασία τους είναι κι αυτή εκμετάλλευση κλπ. (δεν το πάμε στο σοσιαλισμό γιατί είναι αποτυχημένος, δράκουλας με μεγάλα δόντια και ρουφάει το αίμα μικρών παιδιών)

    Αυτά αφρούν πολύ τις ηλικίες 18-25 και 25-32 αλλά όχι μόνο αυτές. Δυστυχώς οι 35άρηδες και πάνω δε βγάζουνε μιλιά. Είναι ηττημένοι και σκασμένοι με δεκάδες προβλήματα στο κεφάλι τους. Δεν αφήνουνε κανένα περιθώριο στο μυαλό τους γι μαζική πάλη και όσοι έχουνε χτίσει κάτι προσπαθούν με μανία να το κρατήσουνε (αυτό σημαίνει και απολύσεις και μισθούς πείνας, γι' αυτό πάντα θεωρούν πως "όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτη"). Όποιος καταφέρει και τους προσεγγίσει είναι αστέρι στην προπαγάνδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ''Θεωρούνε πως είναι μια καλή εργασία για έναν νέο να δουλέψει ανασφάλιστος 10ωρα στις καφετέριες. Και πολλοί από αυτούς το κάνουνε ή το έχουνε κάνει μέχρι τα 30. Δεν καταλαβαίνουν πως είναι κομμάτι της εργατικής τάξης με τέτοιες εργασίες -γιατί υπάρχουνε πολύ πιο βαριές και λιγότερο glamorous εργασίες- αλλά νομίζουνε πως είναι μια περαστική εργασία που θα τους βοηθήσει να ανέβουνε σταδιακά ή θα βοηθήσει την οικογένεια προσωρινά και κάποτε τα πράγματα θα φτιάξουνε.''

    Μεγαλη αληθεια αυτο που λες tsaf.Η αστικη προπαγανδα εχει δημιουργησει την εντυπωση στον μεσο πολιτη,οτι στην ΕΤ ανηκει μονο ο οικοδομος,ή αυτος που δουλευει στα ναυπηγεια κλπ.

    Το γεγονος οτι δουλευουν σε πιο ελαφριες και γκλαμουρατες δουλειες σε σχεση με τον ''κλασσικο'' εργατη καθως και οτι συχνα εχουν πτυχια απο ΑΕΙ και αποσκοπουν σε πιο ''ψηλες'' θεσεις (σε συνδιασμο με την προαναφερομενη προπαγανδα) στο μελλον,τους δημιουργει την συνειδηση οτι ειναι πιο κοντα στην αστικη ταξη,και βλεπουν με απεχθεια την ΕΤ και τους ταξικους αγωνες.

    Ευστοχη και η αναφορα σου στους τυπους των μικροαστων.

    Λαμογιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μπραβο αντωνη, πολυ μου αρεσε το συγκεκριμμενο:)
    Μου θυμησες και το μεζεδοπωλειο μας που πανω στα τραπεζια και στη βιβλιοθηκη βρισκονται διασπαρτες κομεπ, το κεφαλαιο, ενθετα του ριζοσπαστη και διάφορα αλλα βιβλία. Αν και το κακο ειναι οτι οι ιδιοι οι πελατες μας ολα αυτα δεν τα ανοιγουν σχεδον ποτε...ασε που τους ξενιζει το γεγονος που όταν δεν έχει δουλειά κάθομαι και διαβάζω, και σημειώνω, και γραφω:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. για την εργασία στα μπαρ.

    http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_74/i74_p20_bar.html

    johnk

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Αν και δεν έχει νόημα να πείσουμε (εντός όλων των εισαγωγικών του κόσμου) αυτούς που καυχώνται ότι ζουν σ’ έναν (καπιταλιστικό) κόσμο και μια (καπιταλιστική) κοινωνία χωρίς εργατική τάξη, θα είχε ίσως σημασία να θυμίσουμε σ’ αυτούς κι αυτές που συνιστούν αυτήν την εργατική τάξη, σήμερα, ότι δεν έχουν κανένα λόγο (και κανένα όφελος) να υιοθετούν για τους εαυτούς τους την παράσταση του θηρίου που τους κοιτάει: του πελάτη. Γιατί η μεγαλύτερη και πιο οδυνηρή έλλειψη αυτοσυνείδησης είναι στον τριτογενή, στην “παροχή υπηρεσιών”: εκεί που ο πελάτης είναι το δεύτερο αφεντικό, που αλλάζει διαρκώς πρόσωπα, και επιβάλλει τη νόρμα απαιτώντας επιπλέον (“τι σου ζητάνε ρε;”) ένα χαμόγελο.»


      Και πολλές φορές το θηρίο είναι ευαίσθητο με τάσεις αυτιστικής ομφαλοσκόπησης.

      Χάλια (1998)

      Κοιταξέ την πως σερβίρει, πιο λευκή κι απ’ την ποδιά της
      πως κρατάει ψηλά το δίσκο και την αξιοπρέπειά της
      ροδανθός μες στα ρεμάλια και Θεά μες στους θνητούς
      η παγίδα για να γίνεις πάλι χάλια...

      Που ήδη νιώθεις σαν τον Κάγκνεϊ μπροστά στη Ρίτα Χεϊγουορθ
      μες στην τσίκνα μιας υπόγειας ζωής
      διερωτάσαι αν είναι μόνη, αν φοβάται, αν θυμώνει
      θα σου δώσει κάποιο σήμα; Μείνε κιάλλο και θα δεις

      Σε ρωτάει "Θα πιείτε κάτι;" και το ακούς σαν να `ναι ποίημα
      λες "Δεν ξέρω, ό,τι να `ναι..όπως να `ναι" θα `ναι κρίμα
      να στην πάρει κάποιος άλλος ενώ εσύ πρώτος αισθάνθηκες
      του βυθού της τα κοράλλια
      μα ίσως πάλι όλα αυτά
      να είναι κόλπο για να γίνεις πάλι χάλια

      Μα κι αυτή έχει ένα τρόπο, να σου αδειάζει το τασάκι σου
      γελώντας με ένα αστείο που ποτέ δε θα της πεις
      και θες να φύγεις μα είσαι λιώμα, και στο σπίτι σου είναι ακόμα
      αυτό το πέλαγο συντρίμμια της χαμένης σου ζωής
      Ένα πέλαγος μπουκάλια και βιβλία και καπνός κι όλα όσα θες να γίνεις πάλι χάλια....

      Όμως κι αυτή θα έχει πονέσει, κάποιος τύπος θα είν’ στη μέση,
      από αυτούς στα γυμναστήρια, στης έβγας τα πρατήρια
      που θα την ήθελε πιο χάρτινη και πιο ξανθιά και πιο γυμνή
      και βέβαια ποτέ δε θα της είπε "Σ’ αγαπώ"
      Απλώς θα βρήκε κάποιαν άλλη από μιαν άλλη γειτονιά
      και θα την άφησαν στα μαύρα της τα χάλια...

      Απόψε φεύγει κάποιο τρένο, για ένα τόπο ωραίο και ξένο
      αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν
      Χριστός γεννάται σε ένα μήνα, κι ότι εύχεσαι ξεκίνα
      όλα θα `ναι πάντα μαύρα μα θα κρύβουν μια φωτιά
      Κι αύριο εδώ θα είσαι πάλι αχ
      μα επιτέλους θα της πεις ότι θες μόνο για εκείνη να είσαι χάλια....

      Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς
      Μουσική: Tom Waits

      https://www.youtube.com/watch?v=soBRm9oTojQ

      Διαγραφή
    2. @EG
      «συναισθηματική εργασία»

      http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_2_27/11/2011_464266

      «μια «τρίτου τύπου εργασία» πολύ σημαντική, ιδιαιτέρως για τον τομέα των Υπηρεσιών όπου η αποτελεσματική διαχείριση των συναισθημάτων -οργής, θυμού, εκνευρισμού, λύπης- υπολογίζεται ως «δεξιότητα» και μετριέται σε απόδοση κέρδους. Σε ορισμένες χώρες, μάλιστα, αναγνωρίζεται και συνυπολογίζεται ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

      Ωστόσο, η δεξιότητα αυτή δεν είναι μονόδρομος για όλες τις περιπτώσεις και απαιτεί εκπαίδευση και εμπειρία, προκειμένου να αναπτυχθεί έτσι, ώστε ο εργαζόμενος να μπορεί να επιδείξει ένα συγκεκριμένο συναίσθημα και να μεταφέρει την απαραίτητη συναισθηματική κατάσταση και στον πελάτη. Συμβαίνει μάλιστα, ανάλογα με το ρόλο του, να πρέπει άλλοτε ο καλός να φαίνεται καλύτερος, είτε όταν αναλαμβάνει το ρόλο του κακού -για παράδειγμα ένας εισπράκτορας χρεών- να δείχνει πιο κακός απ’ ό,τι μπορεί να είναι.

      Στην ακαδημαϊκή κοινότητα, οι συνήγοροι για την αξιολόγηση αυτής της δεξιότητας την θεωρούν συναισθηματική υπευθυνότητα απέναντι στον πελάτη και πιστεύουν ότι η συναισθηματική εργασία πρέπει να γίνει πλέον ορατή.

      ----

      την παράσταση του θηρίου που τους κοιτάει: του πελάτη. Γιατί η μεγαλύτερη και πιο οδυνηρή έλλειψη αυτοσυνείδησης είναι στον τριτογενή, στην “παροχή υπηρεσιών”: εκεί που ο πελάτης είναι το δεύτερο αφεντικό [o χρεωφειλέτης!!!!!;;;]

      ---

      Να σου δώσω ένα άλλο παράδειγμα, για το ότι ο/η πελάτης δεν είναι ακριβώς το «θηρίο» τού μύθου· «πελάτες» εδώ νοούνται και οι νοσηλευόμενοι, όπως και οι άνεργοι/ες όταν απευθύνονται στον αντίστοιχο ΟΑΕΔ. Η συναισθηματική «εκπαίδευση» των «υπαλλήλων» που εξυπηρετούν τους εν λόγω «πελάτες» ενσωματώνει και το δόγμα τής «μηδενικής ανοχής» [πχ. απαγορεύεται δια ροπάλου (άρνηση φροντίδας, σύλληψη) η διαμαρτυρία όσων στα νοσοκομεία αναγκάζονται να κοιμούνται στα σκατά τους για πέντε, έξι, οκτώ ή και παραπάνω ώρες, γιατί το (υπερεκμεταλλευόμενο) προσωπικό φροντίδας (όχι νοσηλείας) εργάζεται με «βάρδιες» ανά ασθενή ή η διαμαρτυρία όσων περιμένουν στα ράντζα των «επειγόντων» για 24ωρο ή και των ψυχικά ασθενών-«πελατών» που δεν έχουν «συνείδηση» οι αχρείοι τού ότι είναι «πελάτες»].

      Διαγραφή
    3. Θεσσαλονίκη: Καταδίκη υπαλλήλου εισπρακτικής εταιρείας

      Πηγή: ΑΠΕ 03/06/13

      Υπάλληλος εισπρακτικής εταιρείας καταδικάστηκε από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης σε ποινή φυλάκισης επτά μηνών, με 3ετή αναστολή.
      Η υπάλληλος ήταν κατηγορούμενη για παράβαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων και δυσφήμιση. Η υπόθεση έφτασε στα ακροατήρια μετά από μήνυση γυναίκας για αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα που δεχόταν το 2009, προκειμένου να τακτοποιήσει οφειλή σε τράπεζα.
      Η μηνύτρια έκανε λόγο για ενοχλητικά τηλεφωνήματα που γινόταν ακόμη και στο χώρο εργασίας της. «Έφτασε στο σημείο να ενημερώνει τους συναδέλφους μου για την οφειλή που είχα στην τράπεζα» είπε. Από την πλευρά της, η κατηγορούμενη ισχυρίστηκε ότι ενήργησε νομότυπα.
      Για την ίδια υπόθεση το δικαστήριο αθώωσε τον διευθύνοντα σύμβουλο και την προϊσταμένη της εισπρακτικής εταιρείας που κάθισαν στο εδώλιο του ίδιου δικαστηρίου.
      http://www.express.gr/news/ellada/714085oz_20130603714085.php3


      Όπως λέει προφητικά και το τραγούδι των Κατσιμιχαίων που γράφτηκε προ αμνημονεύτων χρόνων σε καιρούς ανέμελους, όταν ήδη είχαμε μπει σε τροχιά αλλαγής και όλα τα κονδύλια της Ευρώπης ήταν στον ορίζοντα και μας περίμεναν:

      Για ένα κομμάτι ψωμί (1985) •

      Για ένα κομμάτι ψωμί,
      δε φτάνει μόνο η δουλειά.
      Για ένα κομμάτι ψωμί,
      πρέπει να δώσεις πολλά.

      Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
      δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
      Το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου, δικέ μου.
      Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
      δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

      Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
      και θα τραβιέσαι μ’ αυτήν μέρα νύχτα.
      Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
      μέχρι να πάψεις να λες "μα τι τρέχει;"
      Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
      δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

      Για ένα κομμάτι ψωμί,
      δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
      Για ένα κομμάτι ψωμί,
      θα πιεις φαρμάκια πολλά.

      Θα σε πετάνε από δω κι από κει
      θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
      Θα φτύσεις αίμα απ’ το στόμα, δικέ μου.
      Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
      δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

      Για ένα κομμάτι ψωμί,
      θα `χεις ξεχάσει πολλά.
      Για ένα κομμάτι ψωμί,
      θα `χεις πληρώσει ακριβά.

      Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
      μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
      Θα σε κλωτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου.
      Σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν, δικέ μου,
      μα δε θα έχεις ψυχή να το νιώσεις,
      θα είναι για σένα αργά.

      Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
      Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας


      Αυτό το τραγουδάκι ταιριάζει και στο ποστ:
      G. W. F. Hegel-Η διαλεκτική κυρίου και δούλου § 190, σχόλια Lenin Reloaded
      http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/07/g-w-f-hegel-190-lenin-reloaded.html

      Διαγραφή
    4. Μόλις έγραψα πιο κάτω για το ότι η καφετέρια δεν είναι μονοπώλιο ή εργοστάσιο. Διάβασέ το.
      Αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος που ξέρει τί λέει, όχι σαν κι εμένα. :)

      Διαγραφή
  7. Έχει διαφορά η μανιφακτούρα από το εργοστάσιο.
    Υπάρχει διαφορά ακόμη και στην ψυχοσύνθεση του εργάτη που δουλεύει σ' αυτόν τον σύγχρονο τύπο μανιφακτούρας (π.χ. εστιατόριο, μπαρ, κομμωτήριο, καφέ) ο οποίος είτε κατασκευάζει συνολικά ένα εμπόρευμα (π.χ. μπουφετζής, σεφ) είτε μπορεί να κάνει το ψώνιο του με την εμφάνισή του ή να λέει και δυο χαζοκούβεντες με τους πελάτες, να βλέπει τους φίλους στην εργασία (σερβιτόρος, PR) είτε να κάνει και τα δύο μαζί (κομμωτής). Μιλάω με βάση την ιδέα του φετίχ του εμπορεύματος.

    Ο εργάτης αυτός λοιπόν, έχει πολλές ψευδαισθήσεις που σχετίχονται τον τριτογενή τομέα αλλά και την ίδια τη διαδικασία παραγωγής.

    ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
    Όλοι αυτοί οι εργάτες πρέπει (και είναι μερικοί από αυτούς) να είναι σύμμαχοί μας, να ξεκαβαλήσουνε το ροζ συννεφάκι κι ακόμη να πάρουνε μαζί τους και τους συναδέλφους τους και τα αφεντικά τους. Όλους αυτούς τους αφορά η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και όχι των μικρομάγαζων. Βέβαια, στο σοσιαλισμό θα υπάρχει πάλι μεταξύ εργατών και ΕΒΕ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

    Υ.Γ. : Στο τριτογενή τομέα παραγωγής, υπάρχουνε βέβαια και επαγγέλματα με σκληρή σωματική-χειρωνακτική εργασία. Οι καμαριέρες για παράδειγμα ζούνε στο πετσί τους την απόσπαση υπεραξίας από το αφεντικό αφού αυτές είναι που προσφέρουνε τις υπηρεσίες-εμπορεύματα της καθαριότητας και της φιλοξενίας. Αυτές οι γυναίκες ,των 50 και άνω ετών πολλές φορές, δουλεύουνε σα σκυλιά μέχρι να βγάλουνε όσα δωμάτια (25 τη μέρα πολλές φορές) απαιτεί το αφεντικό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εργάτριες αυτές είναι πιο προοδευτικές και οργανώνονται σε κοινούς αγώνες πολύ πιο συχνά από ό,τι οι σερβιτόροι.

    Υ.Γ. 2 : Δεν είναι επίσης τυχαίο που οι εργάτες μικρών επιχειρήσεων της εστίασης (φούρνοι-εστιατόρια-φαστ φουντ-μπαρ) οργανώνονται αλλά χωρίς περισσότερα αιτήματα, δεν οργανώνονται δηλαδή στο ΠΑΜΕ, αλλά σε αναρχοαυτόνομες ομάδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. “Βέβαια, στο σοσιαλισμό θα υπάρχει πάλη μεταξύ εργατών και ΕΒΕ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.”
      Πάλη εργατών και ΕΒΕ υπάρχει και τώρα. Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου και του κομμωτηρίου με τους 10+ υπαλλήλους δεν θα έρθει μαζί με αυτούς σχεδόν ποτέ, δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει. Σε περίοδο κρίσης, όπως τώρα, μπορεί να κερδηθούν οι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες και έμποροι, άντε και μερικοί από αυτούς που απασχολούν ένα, δυο ή τρία άτομα. Ίσως μάλιστα η ταξική πάλη να φαίνεται πιο έντονα στις μικρές (10+ άτομα) και μεσαίες επιχειρήσεις, επειδή η σχέση με το αφεντικό σε αυτές είναι πιο άμεση. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, που οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις είναι λίγες, τουλάχιστον σε σχέση με τις μεγαλύτερες καπιταλιστικές χώρες, η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης γίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό σε επιχειρήσεις που ονομάζονται μικρομεσαίες. Τα μονοπώλια από την άλλη έχουν και εδώ πλέον το πάνω χέρι και σήμερα, εκμεταλλευόμενα την κρίση, προσπαθούν να επιβάλλουν την ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση, αυτός είναι ο «εκσυγχρονισμός» που μας πουλάνε οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους. Επειδή όμως η μικρομεσαία επιχείρηση συνθλίβεται πλέον από τις μονοπωλιακές επιχειρήσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι θα εξαφανισθεί. Στη πραγματικότητα έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος ανάμεσα σε αυτές τις επιχειρήσεις για το ποια θα επιβιώσει εν μέσω κρίσης ελπίζοντας ότι θα καρπωθεί μεγαλύτερη υπεραξία όταν και αν έρθει κάποια ανάκαμψη. Την περίοδο αυτή, της προσπάθειας δηλαδή για επιβίωση μέσω της εξόντωσης όχι μόνο της εργατικής τάξης αλλά και των ανταγωνιστών, κανένα μικρομεσαίο αφεντικό δεν θα έρθει με τους εργάτες. Αυτό ίσως να γίνει από μερίδα των ηττημένων μικρομεσαίων επιχειρηματιών και κυρίως για όσους από αυτούς περιέλθουν σε κατάσταση προλεταριοποίησης. Σε μικρό πάντα βαθμό, το μεγαλύτερο μέρος τους αποτελούν την καλύτερη πελατεία της Χ.Α.

      Διαγραφή
    2. Ας κάνω διευκρινίσεις λοιπόν.

      1. Μιλάω για μικρομάγαζα. 2 κομμώτριες σε κομμωτήριο που βαράει μύγες κ κοντεύει να κλείσει για παράδειγμα ή ένας πακετάς κι ένας υπάλληλος σε πιτσαρία που επίσης πάει για κλείσιμο. Μια ταβέρνα με 3-5 άτομα στο σύνολο πουυ βαράει μύγες. Προλεταριοποίηση που λες.
      2. Εννοείται πως ακόμη και σε αυτά τα μικρομάγαζα υπάρχουνε διαφορετικά συμφέροντα γιατί υπάρχουνε και διαφορετικές τάξεις. Όμως η λαϊκή δημόσια παιδεία, ενέργεια, στέγαση, σίτηση κλπ τους αφορά όλους και έχει σχέση με τα μονοπώλια και το χτίσιμο του αντιπάλου των μονοπωλίων, της λαϊκής συμμαχίας. Χρειαζόμαστε και τους μικρομαγαζάτορες και τους αυτοαπασχολούμενους.
      3. Αν και πιστεύω ότι εκεί που βαράνε μύγες θα ανοίγουνε πολιτικές συζητήσεις, δε χρειάζεται να γίνεται με τα αφεντικά τους μόνο. Εννοώ με άτομα αυτής της τάξης.
      4. Για τη Χ.Α. : αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Να μη φασιστοποιηθούν οι άνεργοι και προλεταριοποιούμενοι μικρομαγαζάτορες αλλά να γίνουνε μέρος της λαϊκής συμμαχίας με αφορμή μικρούς αλλά σημαντικούς αγώνες. Το σχολείο της γειτονιάς, το νοσοκομείο της περιοχής, το ρεύμα, τα χρέαη...τους αφορούν.

      τσαφ

      Διαγραφή
    3. Και κάτι ακόμα. Από το να βλέπω νέους απολυμένους να κάνουνε δικές τους συνεταιρικές ταβέρνες και καφετέριες (αποκαλούμενες και αυτοδιαχειριζόμενες) προτιμώ να τους βλέπω να παλεύουνε πλάι πλάι με τον "κυρ Παντελή" της γειτονιάς και να τον αποτρέψουν από τη ΧΑ και ταυτόχρονα από την ψευδαίσθηση πως αν ανοίξει συνεταιρική επιχείρηση με τα φιλαράκια του, τότε η γειτονιά έχει χτίσει τη βολονταρική αναρχική δομή που χρειαζότανε για να πάει μπροστά.

      Στο δρόμο γεννιούναι οι συνειδήσεις. Στους κοινούς αγώνες κι όχι σε "αυτοδιαχειριζόμενες" καφετέριες = συνεταιρικές επιχειρήσεις.

      Άρα όλοι μπορούμε να παλέψουμε για τα κοινά ζητήματα και η εργατική τάξη και το κόμμα της προωθεί την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και την οργάνωση από κάτω, δλδ το σοσιαλισμό.

      τσαφ

      Διαγραφή
    4. Τι αυτοδιαχείριση και αηδίες. Τώρα επιλύσαμε το δίλημμα λιτότητα ή ανάπτυξη και μπήκαμε σε φάση "αποανάπτυξης".

      "Η αποανάπτυξη είναι το κάλεσμα για μια οργανωμένη έξοδο από την καπιταλιστική οικονομία της ανάπτυξης. Είναι μια ριζοσπαστική, πολιτική, οικολογική και αριστερή ιδέα ο καιρός της οποίας έχει φτάσει προ πολλού. Προκειμένου να συνεχίσει να αναπτύσσεται η οικονομία θυσιαζόμαστε όλοι στο βωμό της. Η αποανάπτυξη προσφέρει ένα λεξιλόγιο το οποίο μας βοηθά τόσο να οργανώσουμε και να στοχεύσουμε την κριτική στην καρδιά του προβλήματος, την ανάγκη δηλαδή του καπιταλισμού να αναπτύσσεται συνεχώς ώστε να μην καταρρεύσει, όσο και να αρχίσουμε να συνδέουμε και να νοηματοδοτούμε τα ψήγματα του «άλλου κόσμου» ο οποίος ξεπηδάει μέσα από τις στάχτες της κρίσης, ενός κόσμου αλληλεγγύης, συντροφικότητας, απλότητας και συνεργασίας. Ενός κόσμου «από κοινού»."
      http://enosy.blogspot.com/2013/07/blog-post_3536.html

      Διαγραφή
    5. "Η αποανάπτυξη προσφέρει ένα λεξιλόγιο...": Η ψευτοκουλτουρέ μπαλαφάρα uber alles όμως...

      Διαγραφή
    6. Ενώσου με το ένα ρε Αντώνη! Νιώσε λίγο! Έλεος! Τόσα κοάν και δεν έμαθες τίποτα;

      Ομμμμμμμμ ομμμμμμμ ομμμμμμ ομμμμμμμμ

      τσαφ

      Διαγραφή
    7. «ο Latouche (2003) προτείνει να επαναπροσδιορίσουμε την αγορά σε σχέση με την [Λαϊκή] Αγορά. Με βάση τις μελέτες των αγορών στην Αφρική, καθώς και την απεικόνιση της Αγοράς ζαρζαβατικών στην Αρχαία Ελλάδα, προτείνει ότι o επαναπροσδιορισμός της αγοράς σε [Λαϊκή] Αγορά θα επανεντάξει τις συναλλαγές μέσα στο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, και θα μας θεωρήσει ενεργά κουνουπίδια και όχι καταναλωτές. Οι «αγορές» δεν θα θεωρείται πλέον πως είναι απλώς τόποι εμπορευματικών συναλλαγών, αλλά ότι έχουν επίσης κοινωνικές και πολιτικές λειτουργίες.»

      Για να ανθίσουν χίλιοι κολοκυθοανθοί στη Γουόλ Στριτ

      «Το κυνήγι της οικονομικής αποδοτικότητας έχει δώσει την θέση του στην αρχή της επάρκειας. Οι κυρί‐ αρχες αξίες τους είναι η απλότητα, η συντροφικότητα, το ευ ζην ή η ευημε‐ ρία, η ανταλλαγή μέσω δώρησης, η κοινοκτημοσύνη και η «από κοινού» εργασία, στέγαση και κατανάλωση.»

      Γυμνισμό και ελεύθερο σεξ έχει; Αλλιώς δεν θα πάρω.

      ---

      Για τις ερωτήσεις ρε:κύριος-δούλος, θα γράψω όταν βρω χρόνο και όταν πάψει το μαρτύριο τού στραβώματος (μου χάλασε το μόνιτορ και περιμένω να μου φτιάξουν και τα γυαλιά· καλώς ήρθα στον κόσμο των πολυεστιακών) . Το σημείωμα που άφησα αφορά τη σημασία τής «αναγνώρισης» (από ΕτΛ). Το ασύνδετο στο ότι δεν είναι χρονικά σύγχρονες οι δυο μορφές ,«συνείδησης».

      Διαγραφή
    8. @Τσαφ
      "Μιλάω για μικρομάγαζα. 2 κομμώτριες σε κομμωτήριο που βαράει μύγες κ κοντεύει να κλείσει για παράδειγμα ή ένας πακετάς κι ένας υπάλληλος σε πιτσαρία που επίσης πάει για κλείσιμο. Μια ταβέρνα με 3-5 άτομα στο σύνολο που βαράει μύγες. Προλεταριοποίηση που λες." Καμία αντίρρηση για αυτούς, βέβαια και μπορούν να συνταχθούν με το εργατικό κίνημα, ιδιαίτερα σήμερα που αποτελούν γίνονται της κρίσης και του "εκσυγχρονισμού". Μίλαγα για τις μικρομεσαίες οργανωμένες επιχειρήσεις, με κίνητρο το κομμωτήριο όπως το περιγράφει ο Αντώνης.
      Όσο για την "αυτοδιαχείριση", ποιος υποστηρίζει τέτοιες μπούρδες, χρήσιμες μόνο για την προπαγάνδα των αστών;
      Πάντως το κείμενο για την "αποανάπτυξη", θα είναι μάλλον αναδημοσίευση του enosy από την "Μανίνα" ή την "Σούπερ Κατερίνα".

      Διαγραφή
  8. αχαχα ασχετο Αντωνη αλλα πρεπει να μου ζητησεις λεφτα για διαφημηση, μου στελνουν email και με ρωτανε για το μεζεδοπωλειο για να ερθουνε:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είδες η ταξική αλληλεγγύη και συντροφικοτητα? Να έρθουμε να διαβάσουμε κάνα βιβλίο τσάμπα!

      Johngr1973

      Διαγραφή
  9. Πάντως θα πω κατι για ενα κομμάτι του κειμένου: Αυτο που ο... κομμωτής προσπαθεί να συμφωνεί σε ολα μαζι σου(οπως με τον καθενα) απο την πιο σοβαρη συζήτηση μεχρι την πιο τριαλαριραρο...το κανει ο καθε κομμωτής που "σέβεται" το εαυτο του....και δύστυχος παλιότερα εχω πεσει στην παγίδα..και συμφωνεί τοσο πολυ σε σημείο που ξεστομίζει την πρώτη αρλούμπα ή φτάνει να σου λεει "αντισυστημικα" πράγματα τυπου ΧΑ....(γιατι γι αυτον ειναι ολα ιδια -τα αντισυστημικα-) και εκεί χάνεις το έδαφος κάτω απο τα πόδια σου....

    Σταματης Ι. Σολανακης

    ΑπάντησηΔιαγραφή