Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Νεκροθάφτες

Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκροθάφτες τους...(φράση που δεν είπε ο Μαρξ)

Κορνήλιος Καστοριάδης
Η επανεκκίνηση της επανάστασης (1964)

[...]
* Ο τρόπος που λειτουργεί ο καπιταλισμός έχει αλλάξει θεμελιακά σε σχέση με την προ του 1939 εποχή. Έχει αλλάξει ακόμα περισσότερο σε σχέση με την ανάλυσή του απ' τον Μαρξισμό.

* Το εργατικό κίνημα έχει εξαφανιστεί ως οργανωμένο ταξικό κίνημα το οποίο να αμφισβητεί την καπιταλιστική ηγεμονία ανοιχτά και μόνιμα.

* Η αποικιακή ή ημιαποικιακή ηγεμονία αναπτυγμένων χωρών σε υπανάπτυκτες χώρες έχει καταργηθεί [...]

Για όσους αρνούνται να εξαπατήσουν τον εαυτό της είναι σαφές ότι πρακτικά τα γεγονότα αυτά σημαίνουν την καταστροφή του κλασικού Μαρξισμού ως συστήματος σκέψης και πράξης όπως αυτό διατυπώθηκε, αναπτύχθηκε και συντηρήθηκε ανάμεσα στο 1847 και το 1939. Διότι τα γεγονότα αυτά σημαίνουν ότι η ανάλυση του καπιταλισμού του Μαρξ στο αριστούργημά του (η ανάλυση της οικονομίας), η ανάλυση του ιμπεριαλισμού στον Λένιν, και η αντίληψη της διαρκούς επανάστασης στον Τρότσκι σε συνάφεια με τις υπανάπτυκτες χώρες έχουν όλες διαψευσθεί ή ξεπεραστεί, και ότι σχεδόν όλες οι μορφές οργάνωσης και δράσης στο εργατικό κίνημα [...] έχουν χρεοκωπήσει οριστικά. Σηματοδοτούν την καταστροφή του κλασικού Μαρξισμού ως απτού συστήματος σκέψης με κάποια αίσθηση της πραγματικότητας. Με την εξαίρεση λίγων αφηρημένων ιδεών, τίποτε ουσιώδες για το Κεφάλαιο δεν υπάρχει στην σημερινή πραγματικότητα.


[...] Προφανώς είναι δύσκολο να στηρίξει κανείς χωρίς να φοβάται τη γελοιοποίηση ότι πρέπει κάποιος να παραμείνει πιστός στις αλήθειες που αποκάλυψαν άπαξ και διαπαντός ο Μαρξ και ο Λένιν.

[...]

Έχει έρθει πράγματι ο καιρός να φτάσουμε σε μια ξεκάθαρη συνειδητοποίηση ότι η σύγχρονη πραγματικότητα δεν μπορεί πια να συλληφθεί με το απλό τίμημα κάποιας χαμηλού κόστους αναθεώρησης του κλασικού Μαρξισμού [...] Αρκούν λίγα παραδείγματα για να το αποδείξουν:

α) Για τον κλασικό Μαρξισμό, η διαίρεση της κοινωνίας ήταν ανάμεσα σε καπιταλιστές που κατείχαν τα μέσα παραγωγής και ακτήμονες προλετάριους. Σήμερα, πρέπει να ιδωθεί ως διαίρεση ανάμεσα σε διευθυντές και διευθυνόμενους.

β) Η κοινωνία θεωρούνταν κάτι που κυριαρχείται από την αφηρημένη δύναμη του απρόσωπου κεφαλαίου. Σήμερα, τη βλέπουμε να κυριαρχείται από μια ιεραρχική γραφειοκρατική δομή.

[...]

Η καταστροφή του Μαρξισμού δεν είναι απλώς καταστροφή κάποιων επιμέρους ιδεών [...] Είναι επίσης καταστροφή ενός τύπου σύνδεσής τους, όπως και σύνδεσης της πραγματικότητας με την πράξη.

[...]

Με την καταστροφή αυτή, κλείνει μια φάση στην ιστορία του εργατικού κινήματος -- και θα πρέπει να προσθέσουμε, στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μπορούμε να την αποκαλέσουμε θεολογική φάση [...]

Οι κλασικές οικονομικές κρίσεις υπερπαραγωγής αφορούν μια ιστορικά ξεπερασμένη φάση [...]

Δεν υπάρχει ούτε αυξανόμενος "εφεδρικός στρατός ανέργων" ούτε σχετική ή απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης που να εμποδίζει το σύστημα να πουλά τα προϊόντα του ή που να καθιστά την μακροπρόθεσμη λειτουργία του ανέφικτη. Η "πλήρης απασχόληση" [...] και η αύξηση της μαζικής κατανάλωσης [...] είναι τόσο προϋποθέσεις όσο και αποτελέσματα της επέκτασης της παραγωγής, που ο καπιταλισμός πράγματι επιτυγχάνει.

62 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιατί χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη χρονολογία "1939"; Έχει σχέση με τον Β'ΠΠ; Και κάτι άλλο: όταν λέει ότι οι κλασικές οικονομικές κρίσεις αφορούν μια ξεπερασμένη ιστορική φάση εννοεί ότι δεν θα υπάρχουν πια κρίσεις υπερπαραγωγής ή θα υπάρχουν άλλου τύπου κρίσεις; Βέβαια, έχω μαύρα μεσάνυχτα από Καστοριάδη αλλά μου κάνει εντύπωση όταν από τη μια λέει για θεολογική φάση και από την άλλη μιλάει λες και ήρθε το τέλος της ιστορίας με τον μετά τον 1939 καπιταλισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, οι κρίσεις υπερπαραγωγής έχουν τελεσίδικα ξεπεραστεί (του το είπε ο ΟΟΣΑ) και εφεξής η επαναστατική πάλη πρέπει να αφορά την άμεση δημοκρατία κόντρα στην γραφειοκρατικοποίηση της κοινωνίας (του το πε ο Μπέρναμ).

      Γιατί επιλέγει το 39; Αρχή Β' Παγκοσμίου--θρίαμβος Στάλιν; Δεν είμαι σίγουρος.

      Το καλύτερο όλων είναι η ακλόνητη βεβαιότητά του ότι αυτά που λέει είναι επιστήμη και αυτά που έλεγε ο Μαρξ παραμυθάκια. Αν θέλετε να γελάσετε κι άλλο, έχω και ακόμα αλαζονικότερη συνέντευξη του 1974.

      Διαγραφή
    2. Π.χ:

      Starting at a certain moment, the capitalists themselves
      came to understand that the steady rise of the working class's
      standard of living was inherently necessary to the operation of the system.
      For, without a continual enlargement of the market in consumer goods
      there can be no capitalist expansion - in any case, not of the type of expansion
      we know. Obviously, in certain situations (Nazi Germany, the USSR
      over a long period, times of war, etc.) the system orients production especially
      toward the manufacture of armaments or toward accelerated
      accumulation, and the real standard of living of the working class finds
      itself blocked or even declines. But the 'normal' long-term evolution of
      the system is impossible without a continual expansion of the market in
      consumer goods; and this market, for the most part, is made up of solvent
      demand, therefore the incomes, of workers and wage earners in general.
      For this reason, if today one wants, for ease of presentation and as a first
      approximation, to offer a hypothesis, one is obliged to hypothesize that
      there is a stability to the pace of increase of workers' real income during the
      short-term period one is studying.

      Διαγραφή
    3. All this goes to show that the idea of a 'law of the increase in the rate of
      exploitation' is a myth. Also mythical, more generally, is any idea ofa 'law'
      that would determine the evolution of the distribution of the social
      product between capitalists and labouring people without regard to class
      struggle.

      Διαγραφή
    4. The alleged law of the rise in the organic composition of capital likewise
      rests on a fallacy. Because in terms of volume, and even more
      rigorously in physical terms, one notices an increase in the mass of constant
      capital (of the quantity of machines, raw materials, etc.) in relation to 'variable
      capital' (that is to say, in fact, in relation to the number of workers
      or of hours worked), one draws the conclusion that constant capital, in
      terms of value, increases in relation to variable capital, also in value terms.
      This is what in logic is called a non sequitur

      Διαγραφή
    5. As for the 'falling rate of profit', it is the very example of a nonproblem.
      Perhaps one day it will be necessary to write a psychoanalytic essay on the
      motives behind the fascination the idea of a long-term fall in the rate of
      profit exerted over Marx and the Marxists, and before them over classical
      political economy.

      Αυτό με την προσφορά καστοριαδικής ψυχανάλυσης σε όσους θεωρούν θεωρητικό πρόβλημα την έννοια της πτωτικής τάσης του κέρδους ήταν το αγαπημένο μου.

      Διαγραφή
    6. Σελίδες 17-23 του The Castoriades Reader κάνει θρύψαλλα όλο το Κεφάλαιο (και τους τρεις τόμους) ο γίγαντας. Δεν μένει όρθιο κολυμπηθρόξυλο.

      Διαγραφή
  3. "As for the 'falling rate of profit', it is the very example of a nonproblem.
    Perhaps one day it will be necessary to write a psychoanalytic essay on the
    motives behind the fascination the idea of a long-term fall in the rate of
    profit exerted over Marx and the Marxists, and before them over classical
    political economy."

    Η έννοια της πτωτικής τάσης δηλαδή είναι κάτι σαν τον φόβο των Γαλατών; Πάντως τον παραδέχομαι! Ε, πως να το κάνουμε, έλυσε όλα τα προβλήματα της πολιτικής οικονομίας μια χαρά και ζήσαμε εμείς καλά και αυτός καλύτερα. Ας μπούμε όλοι στην χρονομηχανή μας τώρα και ας πάμε πίσω στο 1963 (όχι βέβαια στην Ελλάδα γιατί εκεί έπεφτε ξύλο).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε έξι σελίδες λέμε. Όχι σαν τον φλύαρο τον γερμανο-Εβραίο. Το λακωνίζειν έστιν φιλοσοφείν.

      Διαγραφή
    2. λοιπόν, έτσι από περιέργεια θα ψάξω να βρω το "The Castoriades Reader" και να διαβάσω τις σελίδες που λες. Μου έκανε εντύπωση πάντως το πρώτο παράθεμα "Starting...one is studying". Δεν έχει πολλές ad hoc υποθέσεις; Και πως περνάει από την 'περιγραφή' στην 'εξήγηση'; Και γενικά το στυλ κ το περιεχόμενο... ξέρω γω σαν να γράφει ένα υβρίδιο μεταξύ Ανδριανόπουλου και Βαρουφάκη δηλαδή...

      Διαγραφή
    3. Στο scribd θα το βρεις όλο σε pdf. Εμένα μου θύμησε Αλέφαντο. "Έλα τώρα, ποιος Μαρξ μωρέ, μάθε μπαλίτσα στον άρχοντα" και τα τοιαύτα.

      Διαγραφή
    4. αυτό ίσως εξηγεί και τη δυσκολία που έχει κανείς στο να αρθρώσει μια σοβαρή απάντηση στον κάθε βλοκόβλακα που διάβασε έξι σελίδες και νομίζει ότι έγινε φωτεινός παντογνώστης. Σκέφτομαι μερικές φορές πόσος χρόνος, κόπος και διάβασμα χρειάζεται για να απαντήσει κάποιος σοβαρά όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον μέσο "σκεπτόμενο" έλληνα ο οποίος διάβασε μια παπαριά και σου κάνει τον έξυπνο και που του πήρε λίγα δευτερόλεπτα να την θυμηθεί και να στη πετάξει στα μούτρα σαν ακλόνητη αλήθεια...

      Διαγραφή
    5. Άσχετο (;): έβλεπα πριν λίγο ρεπορτάζ για το διακαές ενδιαφέρον των εγγλέζων αν ο νέος τους πρίγκηψ έκανε κακάκια ή ρεύτηκε και σκεφτόμουν, αν υπήρχε μετά θανάτον ζωή και άραζαν ο Φόιερμπαχ με τον Μαρξ και έβλεπαν ότι αυτή είναι η νοητική κατάσταση της ανθρωπότητας μετά από 200 χρόνια απ' τους ίδιους, τι θα έλεγαν;

      Διαγραφή
    6. εγώ πάντως δεν βλέπω τηλεόραση μόνο και μόνο για να μην αναρωτιέμαι τέτοια πράγματα και χαλιέμαι...

      Διαγραφή
    7. Αυτό που λέει ο Καστοριάδης μάλλον :P

      Διαγραφή
    8. κλάμα και συγκίνηση οι βρετανοί
      για το πριγκιπικό μωρό...
      μετά τους φαίνονται γελοίοι οι βορειοκορεάτες
      που πλαντάζουν, την ώρα που οι σοβαροί
      βρετανοί και οι ευρωπαίοι, λιώνουν
      στην θέα των γαλαζοαίματων μωρών...

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    9. http://leninreloaded.blogspot.com/2011/12/blog-post_4884.html

      Διαγραφή
    10. Bλέποντας αυτό για την ανεργία και την πλήρη απαχόληση που λέει στο τέλος (αποτέλεσμα της θεωρητικής του επεξεργασίας όπως παρουσιάζεται πριν) θέλω να ρωτήσω αν έχει κανείς το "Μπροστά στον πόλεμο" να δώσει κανα απόσπασμα. Δεν το έχω διαβάσει αλλά μου έχουν πει για γέλιο μέχρι δακρύων.

      Και κάτι άσχετο: ξέρουμε τι κάνει αυτή η ψυχή ο Smirnoff; Από περιέργεια (μιας και σχολίαζε εδώ διαρκώς παλιά), με αφορμή την αδέκαστη κριτική του για την ΒΚ και τον ενθουσιασμό του με την πολιτική συμμαχιών του συριζα που περιορίζεται από την ρεφορμιστική του στρατηγική. Για τον Ονειρμό ξέρω με τι τιτάνες της θεωρίας συναναστρέφεται πλέον (εμ, μάπα η κομεπ, ανεπαρκής η κριτική στο εποικοδόμημα της εσσδ κτλ). Έχει το ενδιαφέρον του να βλέπεις πού πάνε όσοι πετούν στα σκουπίδια το κκε λόγω των πολύ "υψηλών" τους θεωρητικών προσδοκιών.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    11. Δεν γνωρίζω τίποτε για το τι κάνει ο Σμιρνόφ.

      Για ποιο πόλεμο μιλά ο τιτάνας Κορνήλιος;

      Διαγραφή
    12. Μου έχουν πει ότι σε αυτό το βιβλίο (γραμμένο το 85 περίπου) λέει λίγο πολύ ότι μία είναι η μοναδική υπερδύναμη, η εσσδ, και καλεί τις χώρες της δύσης να προετοιμαστούν για το επερχόμενο ντου των κόκκινων τεράτων. Δεν ξέρω αν αληθεύει, μου ακούγεται πολύ καλτίλα το σενάριο αλλά βλέπω αυτά για την "πλήρη απασχόληση" απ΄την άλλη...

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    13. Ωιμε...

      Ρε τον ΟΟΣΑ τι ωραία που τα λεγε!

      Διαγραφή
    14. Μια περιγραφή του έργου του γίγαντα από έναν τιτάνα, τον φώτη "συριζα για τέλος της μισθωτής εργασίας" τερζάκη:

      https://www.google.ca/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=7&ved=0CFcQFjAG&url=http%3A%2F%2Fclubs.pathfinder.gr%2Fgetfile.php%3Ffile%3D4%26folder%3D43787&ei=yXPyUZTlKObkyQGq3IC4Cg&usg=AFQjCNEW4pfe9F5bMnc9U7HONUuv4s_0ZA&bvm=bv.49784469,d.aWc&cad=rja

      Στο τέλος έχει περιγραφή του βιβλίου όπου λέει ότι τα στοιχεία του ήταν λίγο πολύ copy-paste από το πεντάγωνο (και στο σύνολό της μου φαίνεται θετική η κριτική του φωτάρα, που παίζει δλδ να μην λέει παπάτζες, αν και γενικά δεν τον εμπιστεύομαι ούτε για το τι καιρό έκανε χθες). Αν ξέρει τίποτα περισσότερο κάποιος άλλος ας πει.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    15. "Ο Μαρξ γίνεται απόλυτα δέσμιος όλων των φαντασιακών σημασιών του καπιταλισμού τοποθετώντας στο κέντρο του όλου την οικονομία και την "ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων". Με βάση αυτή τη θέση του κατακρεουργεί όλη την προηγούμενη ιστορία της ανθρωπότητας, εναντίον της οποίας διατυπώνει με αθέμιτο τρόπο κατηγορίες που έχουν κάποιο νόημα -- μα και πάλι εν μέρει -- μόνο στην κλασική καπιταλιστική κοινωνία. Δεν βρίσκει τίποτα το επιλήψιμο στην ψευτο-ορθολογικότητα της καπιταλιστικής τεχνικής, στην οργάνωση της καπιταλιστικής παραγωγής. Τις θεωρεί ορθολογικές δίχως άλλη κουβέντα (αυτό θα το ξανασυναντήσουμε σε πλήρη άνθιση στον Λένιν και στην πρακτική που ακολούθησε) και το μόνο που πρέπει ν' αλλάξει είναι ότι πρέπει να πάψουν να είναι στην υπηρεσία του κέρδους, του κεφαλαίου κλπ. Η "φιλοσοφία" του είναι πράγματι, στην ουσία της, μια ρασιοναλιστική φιλοσοφία. Εντέλει, ο Μαρξ αντιπροσωπεύει την οριακή απόληξη των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών του καπιταλισμού: Αυτοκρατορία, πρόοδος, παραγωγισμός, οικονομισμός και, κυρίως, η κοινωνική φαντασίωση της απεριόριστης επέκτασης του "ορθολογικού" ελέγχου."


      Ψψψψψψψψ, καλά εμείς οι Έλληνες είμαστε να πούμε ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΠΡΟΣΤΑ! Καμία απορία που έχουμε μείνει με το σώβρακο.

      Διαγραφή
    16. -"Κύριε Πασοκόπουλέ μου, απολύεστε."
      -"Δεν γίνομαι εγώ δέσμιος των φαντασιακών σημασιών του καπιταλισμού ρε. Θα αυτο-οργανώσω το φαντασιακό μου στον καναπέ μου και θα σου δείξω εγώ ρε."
      -"Ναι, στ' αρχίδια μου."
      -"Ο παραγωγισμός θα σε φάει! Βρίσκεσαι στην οριακή απόληξη των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών του καπιταλισμού ρε κακομοίρη!"
      -"Neeeext!"

      Διαγραφή
    17. Κάποτε είχα γράψει ότι φτάσαμε τελικά σε μια εποχή όπου ανακαλύπτουμε ότι χρειαζόμαστε σφυριά για να σπάσουμε πόρτες και παράθυρα σε ένα κτήριο που φλέγεται με εμάς εγκλωβισμένους μέσα και ότι ανακαλύπτουμε ότι τα εργαλεία που μας κληροδότησε η τελευταία πεντηκονταετία είναι ανεμιστήρες, τηλεκοντρόλ, ανοιχτήρια κρασιού και σουρωτήρια για μακαρόνια.

      Ε, θα κάτσεις μέσα και θα καείς, τι θα κάνεις;

      Διαγραφή
    18. @Ijon Tichy & Αντώνης

      Στο δίτομο "Μπροστά στον πόλεμο" πρέπει να τα έλεγε αυτά. Ο δεύτερος τόμος αν δεν κάνω λάθος δεν εκδόθηκε ποτέ, αφού ο ίδιος αποφάσισε να μην τον εκδώσει τελικά (μπορεί να κάνω και λάθος). Απόσπασμα του πρώτου τόμου υπάρχει μεταφρασμένο στα ελληνικά από τους terminal του χίθροου σχετικά με τον πόλεμο του Κόλπου.

      JKL

      Διαγραφή
    19. ''Για τον Ονειρμό ξέρω με τι τιτάνες της θεωρίας συναναστρέφεται πλέον (εμ, μάπα η κομεπ, ανεπαρκής η κριτική στο εποικοδόμημα της εσσδ κτλ).''

      O Ονειρμος που χαθηκε ρε σεις?Εχει κανενα χρονο που εκλεισε το μπλογκ του.

      ''Σε έξι σελίδες λέμε. Όχι σαν τον φλύαρο τον γερμανο-Εβραίο. Το λακωνίζειν έστιν φιλοσοφείν.''

      Τα επιχειρηματα του Καστοριαδη ειναι περα για περα πυροβολημενα,αλλα ισχυει και πως ο Μαρξ ηταν φλυαρος.Ειδικα στο Κεφαλαιο θα μπορουσε να γινει πολυ ''trimming''.

      Λαμογιος

      Διαγραφή
    20. @Ijon trichy

      Διάβασε κι αυτό

      http://en.internationalism.org/213_castoriadis.htm

      Διαγραφή
    21. @Λαμόγιος: Νομίζω ότι συμμετέχει σε αυτό το μπλογκ (περισσότερο "ακαδημαϊκού περιεχομένου) http://bestimmung.blogspot.de/

      Βλέπω κατά περιόδους κάποια κείμενά του στην λέσχη (και εκεί αναφέρομαι όταν λέω για τιτάνες της θεωρίας, ανταρσυα γενικότερα, θυμάμαι και παλιότερα πολύ εγκωμιαστικά του σχόλια για την ανασύνταξη τα άτομα της οποίας μου φαίνονται εντελώς γκαου-μπιου τώρα τελευταία με την μπαλαφάρα της "εργατικής κυβέρνησης" και τις αναλυσάρες τους). Δεν έχω τίποτα εναντίον του (να μην παρεξηγηθώ -- ούτε ενάντια στον Σμιρνόφ, ειλικρινής ήταν η ερώτηση), πολλά κείμενα που αναδημοσιεύει τα βρίσκω ενδιαφέροντα, αλλά οι αναλύσεις του μου είναι αδιάφορες και πολύ μακριά από την πραγματικότητα.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    22. Δεν παρακολουθούσα ποτέ τη Λέσχη προσωπικά, το Bestimmung το ξέρω αλλά δεν το διαβάζω. Από κανα δύο φράσεις εδώ και από εκεί που είδα για Μαρξ και Ντελέζ έκρινα ότι δεν ακολουθώ τη λογική και ότι καλύτερα να μην ανακατεύομαι με πράματα που δεν καταλαβαίνω (όπως το τι σχέση έχει ο ένας με τον άλλο, και η διαλεκτική με τον μονισμό της εμμένειας).

      Διαγραφή
    23. To facing the war του Καστοριάδη :

      http://journal.telospress.com/content/1980/46/43.abstract

      Αν και μπάίνω από πανεπιστημιακή σύνδεση δεν έχω πρόσβαση στο πλήρες άρθρο.

      Αbstract :

      "The following reflections have their origin in a conjunction of several events: the Russian invasion and occupation of Afghanistan; the popular uprising and the toppling of the Iranian regime followed by a combination of anarchy and crude theocracy; the Vietnamese conquest of Cambodia which followed the extermination of half of the Cambodian population by “their own” rulers; the installation of governments supported and maintained by the Russians in Angola, Mozambique, Ethiopia and Southern Yemen; the “energy crisis”; accelerated inflation; the foundering of what had up till now appeared to be the tranquil course of modern capitalism.

      With the possible exception of the resurgence of religion as a social and political factor in Iran, none of these events by themselves present significant novelty."

      Διαγραφή
    24. Αναφορά του (άρθρου) Facing the War βρήκα και σε αυτό εδώ, στο οποίο γίνεται αναφορά στο βιβλίο Devant la guerre (before the war).

      http://www.jstor.org/discover/10.2307/40369873?uid=37007&uid=3738232&uid=2&uid=3&uid=67&uid=5910720&uid=62&uid=37005&sid=21102563395527

      Δεν ξερω περι τίνος πρόκειται και αν αξίζει προσοχής, αλλά από ένα πολύ γρηγορο "ξεφύλλισμα" το μάτι μου έπεσε εδω :

      page 286 (19/24)

      " 4. Stratocratic Dual Society and its Instability

      [...] Castoriadis speaks not only of a military subsociety but also of a veritable stratocracy in the Soviet Union [...] "

      Διαγραφή
  4. H βλακεία είναι ότι πρόλαβα και πήρα ένα μικρό(ευτυχώς) βιβλίο για αυτόν, πριν μάθω τη κουμάς ήταν, και δεν ξέρω τι να το κάνω τώρα! Άσε που δεν έχω και τζάκι...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε όλα μέσα έχει πέσει!

    Όσο για την περίφημη θεωρητική κατασκευή, καθόλου αθώα, ελκυστική στο παρελθόν για διάφορους προφανείς (αλλά επιφανειακούς) λόγους, επεξεργασμένη σε διαφορετικά πλαίσια οικονομικών θεωριών (όπως για παράδειγμα, επιχείρησε ο Galbraith) και με το πλεονέκτημα μιας νεωτερικής ερμηνείας σχετικά με την εξαφάνιση των κλασσικών "μεγιστάνων", και που στις μέρες μας ο κεντρικός πυρήνας της ιδέας έχει μεταλλαχθεί έτσι ώστε να "εξηγήσει" το ρόλο των golden boys, ο Sweezy είχε κάνει μια πλήρη και ορθή κριτική, ήδη, στην πρώτη και πιο εγκυρη εκδοχή της θεωρητικής κατασκευής, εκείνη της θεωρίας του J. Burnham. Δες "The present as history" κεφ. 2. (Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά).

    Για την κριτική της θεωρίας του Κεφαλαίου για το λόγο ότι δεν εμπεριέχει το ρόλο των μεσαίων στρωμάτων, εκτός από άστοχη και μπαναλ (για το "διαμέτρημα του διανοητή" ...), είναι απογοητευτικά ανεπαρκής. Και μάλιστα τόσο, όσο θα παρουσιαζόταν, τηρουμένων των αναλογιών, μια κριτική άρνησης της ισχύος του νόμου της βαρύτητας επειδή αυτός δεν λαμβάνει υπόψην τις δυνάμεις τριβής.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. νιώθω εξαπατημένη. διπλά εξαπατημένη.
    μία γιατί τον θεωρούσα αριστερή και δύο γιατί τον θεωρούσα "διανόηση".

    πίκατσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πάντως είναι κρίμα που δεν ζει, γιατί θα μπορούσε να τον καλέσει ο Νώντας και να συμπληρώσει το υπόλοιπο από τα 20000 σουβλάκια που του λείπουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πάρτε και μία κριτική του Κορνήλιου για την ΕΣΣΔ

    «Γραφειοκρατικός καπιταλισμός» η «θεωρία» του Καστοριάδη για την ΕΣΣΔ.

    Αν υπήρχε καπιταλισμός(έστω και γραφειοκρατικός), θα υπληρχε αγορά, κρίσεις, δεν ατομική ή ομαδική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ανταγωνισμός μεταξύ των μεμονωμένων εμπορευματοπαραγωγών, και οι εμπορευματοχρηματικές σχέσεις θα έπαιζαν πρωτεύοντα ρόλο.

    Μας πληροφορεί ότι «οι συνθήκες ισχύος του νόμου της υπεραξίας ...απουσιάζουν στην σοβιετική οικονομία» (Για το καθεστώς της ΕΣΣΔ και ενάντια στην υπεράσπισή του)
    και ότι «εδώ ο νόμος της αξίας χάνει το περιεχόμενό του, εφόσον οι συνθήκες εφαρμογής του δεν υπάρχουν»(Το πρόβλημα της ΕΣΣΔ και η δυνατότητα μίας τρίτης ιστορικής λύσης).

    Απομένει να θαυμάσουμε τον «μαρξιστή» Καστοριάδη και το πλήθος των «επιστημονικών του επισημάνσεων» όταν «ανακαλύπτει» μορφή καπιταλισμού σε μία κοινωνία όπου ο νόμος της αξίας -σύμφωνα με τον ίδιο- δεν ισχύει.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Tα ίδια σκατά κι εδώ. Σε λιγότερο από 10 παραγράφους έχει ξεγράψει το Μαρξ. Οι ίδιες ιδέες σε ένα νέο -περισσότερο ή λιγότερο ασύντακτο- αχταρμά ψεμάτων.

    http://tro-mpa-xtiko.blogspot.gr/2013/07/blog-post_627.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μάλιστα δεν είναι τυχαίο ότι ο Καστοριάδης εμμένει στα ίδια φληναφήματα. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μαρξ, η ανακάλυψη της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, είναι μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις σε σχέση με προηγούμενους αναλυτές της πολιτικής οικονομίας.

      Είναι επίσης ο Καστοριάδης, ξεκάθαρα αντίπαλος με την οργάνωση των προλετάριων σε κόμματα ώστε να πάρουνε στα χέρια τους τα μέσα παραγωγής. Αντιπροτείνει την πάλη μέσα στην οικογένεια, την πάλη διευθυντικής-υπόλοιπης εργασίας κλπ.

      Διαγραφή
    2. "Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μαρξ, η ανακάλυψη της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους"

      Παρακαλώ, αν υπάρχει απόδειξη για αυτήν την ανακάλυψη θα παρακαλουσα να μου την δίνατε.
      Θέλω να πάρω το νομπελ τετειο.

      Ντιπιγιαντιπ

      Διαγραφή
    3. Φυσικά και υπάρχουν αποδείξεις, τρολγιατρολ, άσχετα αν αμφισβητούνται από το άλλο στρατόπεδο. Η οικονομία είναι ένα πλήρως ιδεολογικό και ιδεολογικοποιημένο πεδίο.

      Φυσικά δεν πρόκειται να το διαβάσεις, διότι αν διάβαζες δεν θα έκανες τόσο βλακώδη σχόλια εξυπνάκια μαθητή δημοτικού, αλλά μπορεί να ωφελήσει κανέναν άλλο: http://mpra.ub.uni-muenchen.de/1998/

      Διαγραφή
    4. Μέχρι να πάρoυμε το νομπέλ εγώ κι εσύ (πρώτος εγώ και 2 χρόνια μετά εσύ), τα μονοπώλια (για κάποιον ανεξήγητο λόγο ενώ συνέχεια κερδίζουν με αυξανόμενο? ρυθμό) θα έχουν κατοχυρώσει πατέντα και για το DNA των αγέννητων παιδιών μας.

      Σόρυ. Τα έχουν κατοχυρώσει ήδη.
      weill.cornell.edu/news/releases/wcmc/wcmc_2013/03_25_13b.shtml


      Κάπιταλ ακουμουλέτσε.

      Διαγραφή
    5. @Αντωνη
      ευχαριστώ για την παραπομπή.

      Υπάρχουν και άλλες προσπάθειες απόδειξης αλλά όπως λες και εσύ έχουν υποστεί αρκετή κριτικη.

      Άλλωστε άμα έχεις την απόδειξη "της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους" σε μία κόλλα χαρτί δεν θα μας ενδιαφέρει η αιτια που ο καπιταλισμός δημιουργεί κρίσεις...

      Αφού με χαράκτηρισες τρολ ας πω κάτι υπερβολικό:
      Αν μπορέσω να αποδείξω την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους στην πραγματική παραγωγή θα μπορέσω να εξηγήσω πως τα πλασματικά κεφαλαια που δημιουργήθηκαν στην ανώτερη μορφή του καπιταλισμού δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν - έστω με έναν τοκο - από τα μειούμενα κέρδη και έγινε η κρίση που γυρευει να καψει κεφάλαια κτλ κτλ

      Ντιπιγιαντιπ

      Διαγραφή
    6. Οπως έχω πει (όχι ότι είπα τίποτε πρωτότυπο βέβαια), ο νόμος της υπεραξίας και ο νόμος της πτωτικής τάσης του κέρδους είναι τα δύο μεγάλα αναθέματα για την αστική πολιτική οικονομία. Που φυσικά λυσσάει εδώ και δεκαετίες να τα διαψεύσει.

      Τώρα, κατά πόσο η κρίση επιβεβαίωσε αυτούς που υπόσχονταν ανάκαμψη μετά από τρεις μήνες ή τον νεκροθάφτη των νεκροθαφτών του, αυτό το κρίνει ο καθένας.

      Διαγραφή
    7. Σεχτάρ ο Τρομερός27 Ιουλίου 2013 - 12:45 π.μ.

      Αντώνη, 26 Ιουλίου 2013 - 9:42μ.μ.
      Οπως βλέπω, η παραπομπή ωφελεί ήδη τουλάχιστον δύο.
      Εγώ το τύπωσα και θα το μελετήσω.
      Καμιά φορά και το τρόλλινγκ αφήνει παράπλευρα οφέλη.
      Εκτός από σένα, λοιπόν, να ευχαριστήσω και το συνειδητό η κατά παρεξήγηση τρολ.

      Διαγραφή
    8. Από το blog του TRASH
      ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2013/05/40.html )
      40 Χρήσιμες συμβουλές για αντικομμουνιστές.Ιlief

      Διαγραφή
    9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

      Διαγραφή
    10. υπάρχει κάποιο πρόβλημα με Robert Kurz και δεν εμφανίζεται μια παραπομπή που στέλνω σε κείμενό του;

      Νίκος

      Διαγραφή
    11. Πιο πάνω.

      Με τον Kurz θα συνεχίσω την μεγάλη περιπέτεια του Μαρξισμού;

      Διαγραφή
    12. Λόγος διαγραφής: Παρακαλείται ο άνθρωπος με τις χίλιες περσόνες και την μία ψύχωση Αθέμιτα να συνεχίσει τη μεγάλη περιπέτεια του αυνανισμού στο δικό του μπλογκ, και με την δική του παρέα (βλ. circle jerk).

      Διαγραφή
  10. Castoriadis published his book 'Facing war' where he tried to demonstrate that there was a "massive imbalance" in favour of Russia, "a situation that was practically impossible for the Americans to amend". What's more this "analysis" was frequently cited by Marie-France Garaud, an ideologue of the ultra-militarist right and mouthpiece in France for the Reaganite campaigns.

    At the end of the 80s, reality demonstrated that Russian military power was actually vastly inferior to that of the US, but this didn't puncture Castoradis' self-importance or silence the journalists' praise for him. Neither was this new. From 1953-4, even before he openly abandoned marxism, Castoriadis developed a whole theory that capitalism had now definitively overcome its economic crisis (see 'The dynamic of capitalism' in SouB 120. We know what happened after this: capitalism's crisis returned with a vengeance in the late 60s. So when a pocket collection (Editions 10/18) of the works of Castoriadis was published in 1973, it missed out certain not very glorious writings, which allowed his friend Edgar Morin to say at the time: "Who today can publish without shame, indeed with pride, the texts that marked his political road from 1948 to 1973, if not a rare spirit like Castoriadis?" (Le Nouvel Observateur).

    The same Edgar Morin (who today is a very important person, an adviser to the Minister of National Education in France) went further in the 30 December article published in Le Monde: Castoriadis was not only a "rare spirit" but a "Titan of the spirit" (front page title).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Σμιτ ήταν αρκετά εξυπνότερος αλλά κατά τα άλλα τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται...

      Διαγραφή
    2. Αν επιτρέπεται για να προλάβω τους «ονειρμούς» γιατί κάποιος ανέφερε ξανά το «χωρίς κόμμα»:

      Τι σημαίνει η φράση τού Μπαντιού «πολιτική δίπλα/στο πλευρό τής/σε απόσταση από την οργάνωση (sans parti)» που εμφανίζεται (μόνο στην Ελλάδα!) ως «φιλοσοφική» δικαιολόγηση τής «διάλυσης/διάσπασης» τού «κόμματος» (όχι τού ΣΥΡΙΖΑ και όχι τού μεταλλαγμένου «μετώπου τής αριστεράς» στη Γαλλία!) ; [ερμηνευτική υποσημείωση σε ένα σχόλιο τού Λακάν] «Η διάσπαση/διάλυση είναι η στιγμή κατά την οποία αποκτάται η εμπειρία τής μη πλήρωσης/μη κάλυψης τής «οπής» [την οποία ανοίγει η προλεταριακή πολιτική στο πραγματικό τού κεφαλαίου] από την ίδια την [πολιτική] φιλοσοφία.(*) Η διάλυση/διάσπαση ... είναι η στιγμή που επιτρέπει την αντίληψη τού διαστήματος/απόστασης μεταξύ [καθαρού πολιτικού] «λόγου» και «ομάδας». [Παράδειγμα:] Η διάλυση τής α΄ διεθνούς είχε ως κίνητρο την προσδοκία τής πιθανής εντόπισης/εμφάνισης στο προσκήνιο ενός προλεταριακού «λόγου» σε απόσταση από την ομάδα, την προσδοκία μιας «ανακάλυψης» τής οποίας προϋπόθεση ήταν ακριβώς η διάλυση τής «ομάδας». [Ομοίως και για τη διάλυση τής β΄ διεθνούς].

      Επομένως ο Μπαντιού δεν λέει _εδώ_ [1995] ότι «τελείωσε» το κόμμα/οργάνωση. Αλλά περιγράφει τη παραδειγματική στιγμή (όρος τής δυνατότητας) τής εμφάνισης τού «καθαρού λόγου» τής πολιτικής. Καμία σχέση με την κατάσταση στην Ελλάδα, μεγάλη σχέση με τον ρόλο τού μεταλλαγμένου κόμματος στη Γαλλία. Όσο για το άλλο απόσπασμα που ανέβασε ο ονειρμός, αφορά τον ακαδημαϊκό μαρξισμό, την μετατροπή του σε κοινωνιολογία ή την χρήση του μαρξισμού (καληώρα Μηλιός, μαρξιστής δεν είναι ο άνθρωπος;) για τον «εξανθρωπισμό» τού κεφαλαίου. Και μην μου πεις ότι λέει κάτι άλλο γιατί από την δεκαετία τού 50 και μετά επαναστατικός μαρξισμός και ακαδημία στον αγγλόφωνο κόσμο είναι πράγματα ασύμβατα.

      (*) εννοεί εδώ ότι η «πολιτική φιλοσοφία» σφετερίζεται τον ρόλο τής πολιτικής.

      Διαγραφή
    3. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

      Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΣΤΟΝ ΖΟΡΓΚΕ

      Λονδίνο, 12–17 του Σεπτέμβρη 1874

      … Με την αποχώρησή σου η παλιά Διεθνής έτσι ή αλλιώς τέλειωσε την ύπαρξή της. Κι αυτό είναι καλό. Ανήκε στην περίοδο της δεύτερης αυτοκρατορίας, όταν η καταπίεση που κυριαρχούσε σ’ όλη την Ευρώπη υπαγόρευε στο εργατικό κίνημα, που μόλις αφυπνιζόταν ξανά, την ενότητα και την αποχή από κάθε εσωτερική πολεμική. Ήταν η στιγμή που τα κοινά κοσμοπολιτικά συμφέροντα του προλεταριάτου μπορούσαν να προβάλλουν στο προσκήνιο. Η Γερμανία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Δανία, μόλις τότε είχαν μπει ή έμπαιναν στο κίνημα. Στην πραγματικότητα, το 1864, ο θεωρητικός χαρακτήρας του ίδιου του κινήματος σ’ όλη την Ευρώπη, δηλ. στις μάζες, ήταν ακόμα πολύ ασαφής, ο γερμανικός κομμουνισμός δεν υπήρχε ακόμα σαν εργατικό κόμμα, ο προυντονισμός ήταν πολύ αδύνατος για να μπορέσει να παρουσιάσει τις ιδιαίτερες λόξες του. Οι καινούργιες ανοησίες του Μπακούνιν δεν υπήρχαν τότε ούτε και στο δικό του το κεφάλι, ενώ και οι αρχηγοί ακόμα των αγγλικών τρέιντ-γιούνιονς πιστεύανε ότι μπορούσαν να μπουν στο κίνημα με βάση το πρόγραμμα που διατυπωνόταν στην εισαγωγή του Καταστατικού. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία έπρεπε ν’ ανατινάξει την αφελή αυτή συνύπαρξη όλων των παρατάξεων. Η επιτυχία αυτή ήταν η Κομμούνα που ήταν αναντίρρητα το πνευματικό παιδί της Διεθνούς, αν και η Διεθνής δεν κούνησε ούτε το δαχτυλάκι της για να τη φτιάξει. Έτσι η Διεθνής θεωρήθηκε ως ένα βαθμό, κι αυτό πέρα για πέρα δικαιολογημένα, υπεύθυνη για την Κομμούνα. Όταν, χάρη στην Κομμούνα, η Διεθνής έγινε μια ηθική δύναμη στην Ευρώπη, άρχισε αμέσως ο καυγάς. Κάθε ρεύμα ήθελε να εκμεταλλευτεί την επιτυχία για τον εαυτό του. Ήρθε η αποσύνθεση που δε μπορούσε να αποφευχθεί. Ο φθόνος για την αυξανόμενη δύναμη μεμονωμένων ατόμων που ήταν πραγματικά έτοιμα να συνεχίσουν την εργασία τους με βάση το παλιό ευρύ πρόγραμμα ―των γερμανών κομμουνιστών― έσπρωξε τους βέλγους προυντονιστές στην αγκαλιά των μπακουνιστών τυχοδιωχτών. Το Συνέδριο της Χάγης σήμανε στην πραγματικότητα το τέλος ― και μάλιστα και για τα δυο κόμματα. Η μόνη χώρα όπου μπορούσε ακόμα να γίνει κάτι στο όνομα της Διεθνούς, ήταν η Αμερική, και ένα υγιές ένστιχτο ενέπνευσε τη μετατόπιση της ανώτατης ηγεσίας εκεί. Το γόητρό της όμως εξαντλήθηκε τώρα και κει και κάθε παραπέρα προσπάθεια να της εμφυσήσουν νέα ζωή θα ήταν τρέλα και σπατάλη δυνάμεων. Δέκα ολόκληρα χρόνια η Διεθνής κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή ιστορία προς μια πλευρά ―προς την πλευρά που βρίσκεται το μέλλον― και μπορεί να κοιτάξει με περηφάνεια το έργο που έκανε. Όμως με την παλιά της μορφή, έχει πια ξεπεραστεί. Για να δημιουργηθεί μια νέα Διεθνής με τον τρόπο της παλιάς, μια ένωση όλων των προλεταριακών κομμάτων όλων των χωρών, θα χρειαζόταν μια γενική κατάπνιξη του εργατικού κινήματος, όπως στην περίοδο 1849–1864. Ο προλεταριακός κόσμος τώρα μεγάλωσε και πλάτυνε τόσο που δε μπορεί πια να γίνει ένα τέτιο πράγμα. Πιστεύω ότι η επόμενη Διεθνής ―ύστερα από μερικά χρόνια επίδρασης των έργων του Μαρξ― θα είναι καθαρά κομμουνιστική και θα διακηρύξει άμεσα τις αρχές μας.

      (Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα σε δυο τόμους, Τόμος ΙΙ, Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δεκέμβρης 1951, σσ. 559–561)


      Και για την αντιγραφή:

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    4. Μια ερώτηση, όταν λέει για την gp, ότι συμμετείχαν σε μια οργάνωση που αντιτίθετο στη φόρμα του παραδοσιακού ΚΚ εδώ ( http://www.youtube.com/watch?v=MjI9QLWEIgU ) εννοεί αυτό που περιγράφεις; Τον έχω πετύχει και σ' άλλα τέτοια βίντεο να μιλά για "νέες μορφές οργάνωσης" και είχα κι εγώ την απορία, μήπως μπορείς να με παραπέμψεις σε κάτι γραπτό αν μπορείς;

      Διαγραφή
    5. http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=1449

      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4642827&publDate=2008-07-20%2000:00:00.0

      Και από το ίδιο σεμινάριο κριτική στη «μονομέρεια» του Λακάν προς αποφυγή παρερμηνείας (τού τύπου «αέναος σεχταρισμός», λακανική θέση την οποία περιγράφει ως «το παλιό ουτοπικό-δημοκρατικό πρότυπο τού ατομικού εξισωτισμού» και ως «τυραννικό αναρχισμό») :

      Il faut bien reconnaître que les propositions concrètes que Lacan a avancées sur ce point (permutation hiérarchique, mobilité de tout, "collaboration de n'importe qui avec n'importe qui") sont décevantes parce que déjà connues et éprouvées. Les métaphores du champ ("la Cause Freudienne n'est pas école mais champ"), l'insistance mise à résilier la durée ("elle ne durera que par le temporaire") témoignent d'un idéal de fonctionnement pur dont le régime serait particulaire, tourbillonnaire. Sa maxime véritable est en définitive qu'il n'y a que la dissolution qui compte. "Collez-vous ensemble le temps qu'il faut pour faire quelque chose et puis après dissolvez-vous pour faire autre chose" ("Monsieur A" 15.03.80). Ne retrouve-t-on pas en réalité la vieille matrice démocratique-utopique de l'égalitarisme particulaire et son rêve d'une situation où il n'y aurait que de la trouée ? Je pense en fait que cette figure de détotalisation radicale est en simple symétrie par rapport à la figure de la politique comme "boucheuse de trou" telle que l'identifie Lacan et qu'elle aussi manque quelque chose qui est essentiel à la politique : à savoir qu'elle a affaire avec la question des places, non à travers un espace sans places, mais dans une figure de dé-placement. La posture adoptée par Lacan, celle d'un anarchisme tyrannique, de même que son geste politique propre, la dissolution, ne peuvent, en conséquence, être considérés comme de véritables créations politiques. Il n'y a eu nulle autre instauration politique et c'est pourquoi ce qui vient par la suite est si confus et que la mélasse subséquente est irrémédiable. Le seul impératif qui a été légué aux successeurs c'est : "Dissolvez-vous !"; impératif qui n'est pas plus indigne que "Aimez-vous les uns les autres" et est sans doute porteur de moins d'effets catastrophiques, mais qui a été, et qui continue d'être, suivi littéralement : depuis la disparition de Lacan les analystes n'ont en effet pas cessé de se dissoudre.

      ΥΓ Διόρθωση πιο πάνω, διάσπαση στο συνέδριο τής Τουρ.

      Διαγραφή
    6. @Γρηγόρη:

      ό,τι λέει ο Αντώνης εδώ

      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/07/2.html?showComment=1374939851253#c611052350562007808

      Δεν σε παραπέμπω σε κείμενο γιατί μάλλον θα προκαλέσω σύγχυση. Το μόνο που θα πω είναι ότι είναι απαράδεκτο η «πολιτική» «αριστερού» κόμματος (Γαλλία) να εξαντλείται σε συμμαχίες με τη δεξιά με σκοπό την αποτροπή εκλογής ακροδεξιών. Γιατί εκεί κατεηξε το «μέτωπο» τής αριστεράς.

      Διαγραφή
    7. Το κείμενο πάντως θα βοηθούσε, καθώς αντιλαμβάνομαι και μοιράζομαι τη θέση του Αντώνη(και τη δική σου απ' ότι φαίνεται απ' το δικό σου ιστολόγιο) για τον ιστορικό ρόλο των "αριστερών μετώπων" στην Γαλλία, στην Ελλάδα και αλλού, παρ' όλα αυτά θα ήθελα να δω αν υπάρχει κάτι πιο συγκεκριμένο σε γραπτά του badiou που να αναφέρεται στους τύπους οργάνωσης των καταπιεσμένων. Με λίγα λόγια, θα ήθελα να καταλάβω αφ' ενός το πού στηρίζονται πολλοί "ελευθεριακοί" και "αριστεροί" στην Ελλάδα που επικαλούνται τον badiou για μέτωπα, νέα εγχειρήματα, νέα υποκείμενα, συγγένειες με τους "ριζοσπάστες" διαννοούμενους, και αφ'ετέρου το αν λήγει κάπου το ξεπέρασμα του κόμματος νέου τύπου(καλή ώρα σαν το δικό μας) από την εποχή του, αν προκρίνει όντως άλλο τρόπο για την οργάνωση των εργατών απ' αυτούς που εμφανίστηκαν στον 20ο αιώνα.

      Διαγραφή
    8. Πώς καταλαβαίνω εγώ την ιστορία αυτή: τι γίνεται ή τι πρέπει να γίνει σε χώρες όπου υπάρχουν μόνο μεταλλαγμένα-σοσιαλδημοκρατικοποιημένα κόμματα, κάποια από τα οποία μάλιστα φέρουν και τον ιστορικό τίτλο. Είναι αυτό πρόβλημα δικό σου; Ζεις, για παράδειγμα, στη Γαλλία; Σε/σας αφορά προσωπικά; Έχεις δεσμούς αγάπης-μίσους με το ΚΚΓ; Εγώ λέω ότι δεν έχεις και ούτε πρέπει να έχεις. Για μένα, το ανάλογο τής απόπειρας «μεταφοράς» των αντίστοιχων εμπειριών-προβληματισμών στο δικό σου χώρο (πράγμα που, αν δεν σφάλλω, κάνουν οι Ναρίτες) είναι ανάλογη με τη διάγνωση ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη κατασκευής μονάδων αφαλάτωσης στα Άγραφα.

      Διαγραφή