Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Ω, Ελλάδα! Ω, δημοκρατία!

Πάσα ομοιότητα της Καστοριαδικής φιλοσοφίας με τις αγαπημένες φαντασιώσεις μικροαστικών ψώνιων είναι πέρα για πέρα συμπτωματική

Η κρίση και η επιλογή, με τη ριζοσπαστική έννοια, δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα, και αυτό είναι ένα από τα νοήματα της ελληνικής δημιουργίας της πολιτικής και της φιλοσοφίας. [...] Στην Ελλάδα έχουμε το πρώτο παράδειγμα μιας κοινότητας η οποία συζητά ρητά για τους νόμους της και για την αλλαγή αυτών των νόμων. [...] 'Οπως στην ελληνική πολιτική δραστηριότητα αμφισβητείται και αλλάζει για πρώτη φορά η υφιστάμενη θέσμιση της κοινωνίας, έτσι η Ελλάδα είναι η πρώτη κοινωνία όπου βρίσκουμε τη ρητή επερώτηση της θεσμισμένης συλλογικής αναπαράστασης του κόσμου -- δηλαδή, όπου βρίσκουμε τη φιλοσοφία. [...] Η δημιουργία της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας και ο σύνδεσμος ανάμεσά τους είναι η βασική προϋπόθεση του ελληνικού οράματος του κόσμου και της ανθρώπινης ζωής, ο πυρήνας του ελληνικού φαντασιακού. [...] [Για τον Περικλή] το αντικείμενο της θέσμισης της πόλης είναι η δημιουργία του ανθρώπου, του Αθηναίου πολίτη, που υπάρχει και ζει μέσα από την ενότητα των τριών: της αγάπης και της θέσης σε πράξη του κάλλους, της αγάπης και της θέσης σε πράξη της σοφίας, της φροντίδας και της ευθύνης για το κοινό καλό, για τη συλλογικότητα, για την πόλη. [...] Αυτή νομίζω είναι η πραγματική απάντηση της αρχαίας δημοκρατίας στο ερώτημα περί του "αντικειμένου" της πολιτικής θέσμισης.
Κορνήλιος Καστοριάδης, "Η ελληνική πόλη και η δημιουργία της δημοκρατίας"

36 σχόλια:

  1. Κουίζ για Καστοριαδικούς: Πού είναι οι δούλοι στην αθηναϊκή αγγειογραφία; Οεο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=KOuk7qa2ZGg

    Δείξε μου σημάδι, μέρα συναντηθήκαμε ή μήπως ήταν βράδυ;

    0:40

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ιστορικά εγκυρότατη αναπαράσταση από τα πρώτα 5 δευτερόλεπτα της ταινίας: οι ιππείς χρησιμοποιούν σέλλα και αναβολείς. Στο πνεύμα πολλών έγκριτων αναλύσεων για την αρχιαοελληνική κοινωνία ...

      Διαγραφή
    2. "Στην Ελλάδα έχουμε το πρώτο παράδειγμα μιας κοινότητας η οποία συζητά ρητά για τους νόμους της και για την αλλαγή αυτών των νόμων. "

      Μάλλον αισθανόταν πολύ σίγουρος ότι τα έργα του δεν θα παίρνονταν στα σοβαρά από κινέζους ή ινδούς μελετητές και υποστήριζε τέτοιες μπούρδες χωρίς να αισθάνεται μεγάλο κίνδυνο. Αρλούμπες ισότιμης αξίας με τα μαθηματα πατριδογνωσίας στα δημοτικά τυφλοσχολειά της δοξασμένης και μοναδικής πατρίδος μας! Είπαμε, το πολυμοδάτο "φαντασιακό" έχει κάποια μικρή αξία ως όρος αλλά μόνον στην περίπτωση που έχει αποκλειστεί το φανταστικό, το ψεύδος και η τερατολογία στην σχετική επιχειρηματολογία.

      Διαγραφή
  3. οι δουλοι δεν περασαν ποτε το 1/3 του πληθυσμου
    α

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να δώσω μερικές απ' τις δικές μου, ζήτημα ευγένειας:

      "The number of slaves in Greece, or even at Athens, can scarcely be determined with any tolerable approach to certainty. It is stated by Athenaeus (vi. 20), on the authority of Ctesicles, that the census of Demetrius Phalereus gave for Athens 21,000 citizens, 10,000 metics (resident foreigners), and 400,000 slaves. It is also stated by the same author that Corinth had possessed 460,000 slaves and Aegina 470,000. Hume, in his Essay "On the Populousness of Ancient Nations," maintained that the assertion of Athenaeus respecting Athens is quite incredible,—that the number of Athenian slaves "is at least augmented by a whole cipher, and ought not to be regarded as more than 40,000." Boeckh and Letronne have since made the question the subject of fresh studies. The former has fixed the number of Attic slaves at about 365,000, the latter at 100,000 or 120,000. M. Wallon has revised the labours of these scholars, and adduced further considerations of his own. [Footnote 130-1] He estimates the number of slaves employed in all Attica in domestic service at 40,000; in agriculture at 35,000; in the mines at 10,000 ; in manufactures and commerce, at 90,000. To these must be added, for old people and children under twelve years of age, 6000 and 20,000 respectively, and also the public slaves, of whom, as we have said, 1200 were Scythian archers. He thus arrives at the conclusion that the servile population of Attica was comprised between the limits of 188,000 and 203,000 souls, the free population being about 67,000, and the metics amounting to 40,000. The slaves thus bore to the free native population the ratio of 3 to 1. The numbers given by Athenaeus for Corinth and Aegina, though accepted by Boeckh, appear to be excessive, and are rejected by Clinton and by M. Wallon; the true numbers were no doubt large, but we have no means of determining them even approximately. Next after these cities in the magnitude of their slave population came, on the mainland, Alegara, and, amongst the insular states, Chios and Rhodes. Miletus, Phocfea, Tarentum, Sybaris, and Cyrene also had numerous bodies of slaves."
      http://www.1902encyclopedia.com/S/SLA/slavery-03.html

      Διαγραφή
    2. http://www.ancientlibrary.com/smith-dgra/1042.html

      Διαγραφή
    3. "Slavery was one of the key aspects of Greek life: in Athens it was the backbone of their society, so important that the number of slaves outnumbered the citizens (Cartledge, 2000, p.177-179)."
      https://cliojournal.wikispaces.com/The+Treatment+of+Athenian+Slaves

      http://www.jstor.org/discover/10.2307/3296867?uid=3737848&uid=2129&uid=2&uid=70&uid=4&sid=2110255870077

      "One can agree on a number which oscillates between 80 ' 000 and 150 ' 000 slaves in Athens. In any case, it is about a number higher than the number of the citizens. What impresses more is the fact that the slaves meet everywhere. The slaves do not have any political right. They are the thing of their Master, a good (ktêma) among others, they belong to him and this one done of them what he wants: to make work, rent them, sell them. However it does not have on them a right of life and of died and cannot maltreat them with impunity."
      http://www.memo.fr/en/article.aspx?ID=ant_gre_016

      Διαγραφή
    4. http://i451.photobucket.com/albums/qq235/guaporense/Athensincomedistributionmodels.png
      http://i451.photobucket.com/albums/qq235/guaporense/Athenspopulation.jpg

      Διαγραφή
    5. Στην ερώτηση λοιπόν γιατί ο "ριζοσπάστης" Κορνήλιος μετατρέπει την ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΔΟΥΛΟΚΤΗΤΩΝ (βλ. Περικλής) σε διαχρονικής αξίας "πολιτική φιλοσοφία" ποία είναι η απάντηση;

      Διαγραφή
    6. Αν εγώ αναγάγω τα λεγόμενα του Σίμου Κεδίκογλου σε πεμπτουσία της ελληνικής δημοκρατίας του 21ου αιώνα δηλαδή σε δυο-τρεις αιώνες θα θεωρούμαι "φιλόσοφος της πολιτικής";

      Καλή φάση!

      Διαγραφή
    7. Κεδίκογλου = Περικλής? (!) Χωρίς να είναι λάθος στο επίπεδο αφαίρεσης
      που αναφέρεσαι (της ιδεολογίας της κυρίαρχης τάξης), ακούγεται κάπως!
      Επί της ουσίας πιστεύω ότι το θέμα της δουλείας πρέπει πάντα να το έχουμε στο μυαλό μας, όμως έτσι κι αλλιώς η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων αυτή την εποχή δεν επέτρεπε τίποτα καλύτερο για τους δούλους.
      Παράλληλα η δουλοκτητική δημοκρατία στην Αθήνα (και σε άλλες ελληνικές πόλεις) δημιούργησε θεσμούς που μπορούν να είναι λειτουργικά πρότυπα και για τις σύγχρονες δημοκρατίες (= ταξικές δικτατορίες), τόσο την αστική, όσο και την εργατική.
      Πρώτα απ' όλα ο ίδιος ο θεσμός της αντιπροσώπευσης, ο συνδυασμός εκλογής και κλήρωσης, η εκπαιδευτική πλευρά της λειτουργίας της δημοκρατίας, η πρόνοια της αυτοπροστασίας (θεσμός του εξοστρακισμού) κ.λ.π.
      Ο Καστοριάδης αυτά τα βλέπει εντελώς ξεκομμένα από την συγκεκριμένη ιστορική κίνηση, που ανέφερες, για την ακρίβεια αδιαφορεί γι αυτήν και σου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μια μια ανεξήγητη στιγμή έμπνευσης του "συλλογικού φαντασιακού" των Αθηναίων.
      Στην πραγματικότητα η δημοκρατία ήταν το προσωρινό αποτέλεσμα σκληρών ταξικών συγκρούσεων, ναι μεταξύ τμημάτων της κυρίαρχης τάξης, αλλά με μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Σκέψου μόνο ότι οι πιο φτωχοί λόγω των χρεών τους είχαν χάσει την ελευθερία τους και είχαν εκπέσει στην τάξη των δούλων και η νομική απαγόρευση της στέρησης της ελευθερίας λόγω χρεών (στη συνέχεια), δείχνει ότι αυτός ο κίνδυνος συνέχιζε να υπάρχει για τους θήτες, οι οποίοι απέκτησαν πλήρη (τυπικά)πολιτικά δικαιώματα μόλις το 452 πΧ.
      Ακόμα και η εξέλιξη αυτών των ταξικών συγκρούσεων (που ήταν λίγο πολύ ίδιες σε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη αυτής της περιόδου, αλλά με διαφορετικό σε κάθε πόλη αποτέλεσμα) νομίζω έχει να ρίξει κάποιο φως στην σύγχρονη πολιτική.
      Συγκεκριμένα και συνοπτικά: Ο Σόλωνας ταυτόχρονα με (αλλά λογικά πριν από) την πρώτη θέσπιση της δημοκρατίας λύνει (συμβιβαστικά, το πρόβλημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (της γής) με την σεισάχθεια και τον αντίστοιχο μετριοπαθή αναδασμό.
      Η λύση του δεν ικανοποιεί κανέναν, αλλά κυρίως συναντάει την σκληρή αντίδραση των γαιοκτημόνων που προσπαθούν στνεχώς να την ανατρέψουν.
      Ο Πεισίστρατος αναδυκνείεται σε λαοπρόβλητο ηγέτη των φτωχών αγροτών, (ενώ οι Πάραλοι που είναι το κόμμα των εμπόρων και βιοτεχνών του Πειραιά παίζουν το ρόλο του "μπαλαντέρ" της ταξικής πάλης), και μέσω της τυραννίδας καταστέλει την αντίδραση τους (με σκορ 3-2) σταθεροποιώντας και εμβαθύνοντας την μεταρρύθμιση του Σόλωνα στα θέματα ιδιοκτησίας της γης, ανοίγοντας τον δρόμο για μια αλυσίδα δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που ξεκίνησε με τον Κλεισθένη.

      ημιάγριος




      Διαγραφή
    8. Σύμφωνοι σε όλα. Κεδίκογλου και Περικλής=με ποια ιστορικά εργαλεία κρίνουμε τον Περικλή, το είδωλο του Κορνήλιου; Βάσει του Επιταφίου του, κατά βάση. Βάσει δηλαδή της ρητορείας του. Από αυτονομιμοποιούμενους ρήτορες που "τα λένε ωραία" η ιστορία άλλο τίποτα. Αυτό είναι το point.

      Διαγραφή
    9. ΠΕΡΙ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

      Λοπόν, φίλε Αντώνη, ποιος ήταν ο πραγματικός Περικλής φαίνεται πολύ ωραία από το 28ο κεφάλαιο των «Βίων Παραλλήλων» του Πλουτάρχου. Το παραθέτω στην συνέχεια ολόκληρο από την έκδοση του K. Ziegler (Λειψία 1964), γιατί αξίζει πραγματικά τον κόπο να μελετηθεί (ο Πλούταρχος, βέβαια, λέει τα δικά του, αλλά τα στοιχεία που παραθέτει μιλάνε από μόνα τους).

      28. Ἐνάτῳ δὲ μηνὶ τῶν Σαμίων παραστάντων, ὁ Περικλῆς τὰ τείχη καθεῖλε καὶ τὰς ναῦς παρέλαβε καὶ χρήμασι πολλοῖς ἐζημίωσεν, ὧν τὰ μὲν εὐθὺς εἰσήνεγκαν οἱ Σάμιοι, τὰ δ’ ἐν χρόνῳ ῥητῷ ταξάμενοι κατοίσειν ὁμήρους ἔδωκαν. Δοῦρις δ’ ὁ Σάμιος (FrGrH 76 F 67) τούτοις ἐπιτραγῳδεῖ, πολλὴν ὠμότητα τῶν Ἀθηναίων καὶ τοῦ Περικλέους κατηγορῶν, ἣν οὔτε Θουκυδίδης ἱστόρηκεν οὔτ’ Ἔφορος οὔτ’ Ἀριστοτέλης (fr. 536)· ἀλλ’ οὐδ’ ἀληθεύειν ἔοικεν, ὡς ἄρα τοὺς τριηράρχους καὶ τοὺς ἐπιβάτας τῶν Σαμίων εἰς τὴν Μιλησίων ἀγορὰν καταγαγὼν καὶ σανίσι προσδήσας ἐφ’ ἡμέρας δέκα κακῶς ἤδη διακειμένους προσέταξεν ἀνελεῖν, ξύλοις τὰς κεφαλὰς συγκόψαντας, εἶτα προβαλεῖν ἀκήδευτα τὰ σώματα. Δοῦρις μὲν οὖν οὐδ’ ὅπου μηδὲν αὐτῷ πρόσεστιν ἴδιον πάθος εἰωθὼς κρατεῖν τὴν διήγησιν ἐπὶ τῆς ἀληθείας, μᾶλλον ἔοικεν ἐνταῦθα δεινῶσαι τὰς τῆς πατρίδος συμφορὰς ἐπὶ διαβολῇ τῶν Ἀθηναίων.

      Ὁ δὲ Περικλῆς καταστρεψάμενος τὴν Σάμον ὡς ἐπανῆλθεν εἰς τὰς Ἀθήνας, ταφάς τε τῶν ἀποθανόντων κατὰ τὸν πόλεμον ἐνδόξους ἐποίησε, καὶ τὸν λόγον εἰπών, ὥσπερ ἔθος ἐστίν, ἐπὶ τῶν σημάτων ἐθαυμάσθη. καταβαίνοντα δ’ αὐτὸν ἀπὸ τοῦ βήματος αἱ μὲν ἄλλαι γυναῖκες ἐδεξιοῦντο καὶ στεφάνοις ἀνέδουν καὶ ταινίαις ὥσπερ ἀθλητὴν νικηφόρον, ἡ δ’ Ἐλπινίκη προσελθοῦσα πλησίον, „ταῦτ’“ ἔφη „θαυμαστά Περίκλεις καὶ ἄξια στεφάνων, ὃς ἡμῖν πολλοὺς καὶ ἀγαθοὺς ἀπωλέσας πολίτας, οὐ Φοίνιξι πολεμῶν οὐδὲ Μήδοις, ὥσπερ οὑμὸς ἀδελφὸς Κίμων, ἀλλὰ σύμμαχον καὶ συγγενῆ πόλιν καταστρεφόμενος.“ ταῦτα τῆς Ἐλπινίκης λεγούσης, ὁ Περικλῆς μειδιάσας ἀτρέμα λέγεται τὸ τοῦ Ἀρχιλόχου
      (fr. 27 D.) πρὸς αὐτὴν εἰπεῖν·

      οὐκ ἂν μύροισι γραῦς ἐοῦσ’ ἠλείφεο.

      θαυμαστὸν δέ τι καὶ μέγα φρονῆσαι καταπολεμήσαντα τοὺς Σαμίους φησὶν αὐτὸν ὁ Ἴων
      (FrGrH 392 F 16), ὡς τοῦ μὲν Ἀγαμέμνονος ἔτεσι δέκα βαρβάρων πόλιν, αὐτοῦ δὲ μησὶν ἐννέα τοὺς πρώτους καὶ δυνατωτάτους Ἰώνων ἑλόντος. καὶ οὐκ ἦν ἄδικος ἡ ἀξίωσις, ἀλλ’ ὄντως πολλὴν ἀδηλότητα καὶ μέγαν ἔσχε κίνδυνον ὁ πόλεμος, εἴπερ, ὡς Θουκυδίδης φησί (8, 76, 4), παρ’ ἐλάχιστον ἦλθε Σαμίων ἡ πόλις ἀφελέσθαι τῆς θαλάττης τὸ κράτος Ἀθηναίους.

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    10. Καταπληκτικό παιδί ο Περικλής!

      Θενκς μη απολιθωμένε.

      Διαγραφή
    11. ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΛΑ

      Παρακαλώ αντί: θαυμαστά Περίκλεις να διαβαστεί: θαυμαστά < σου > Περίκλεις.

      Παρντόν!

      Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

      Διαγραφή
  4. ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ) [1/2]

    1) Στην τέχνη, είναι γνωστό πως ορισμένες εποχές καλλιτεχνικής άνθισης δεν αντιστοιχούν καθόλου στη γενική εξέλιξη της κοινωνίας, άρα και της υλικής βάσης, του σκελετού ―για να μιλήσουμε έτσι― της κοινωνικής οργάνωσης. Παράδειγμα οι Έλληνες σε σύγκριση με τους σύγχρονους, ή και ο Σαίξπηρ. Για ορισμένες μορφές τέχνης, πχ. το έπος, έχει μάλιστα αναγνωριστεί ότι δεν μπορούν ποτέ πια να παραχθούν στην κοσμοϊστορική, κλασική τους μορφή από τη στιγμή που εμφανίζεται η καλλιτεχνική παραγωγή σαν τέτοια· ότι λοιπόν στα πλαίσια της ίδιας της τέχνης ορισμένες σημαντικές της μορφοποιήσεις είναι δυνατές μονάχα σε μια χαμηλή βαθμίδα της καλλιτεχνικής εξέλιξης. Αν αυτό ισχύει για τη σχέση των διάφορων καλλιτεχνικών ειδών μέσα στη σφαίρα της ίδιας της τέχνης, δεν είναι παράξενο που ισχύει για τη σχέση ολόκληρης της καλλιτεχνικής σφαίρας προς την γενική εξέλιξη της κοινωνίας. Η δυσκολία βρίσκεται μόνο στη γενική σύλληψη αυτών των αντιφάσεων. Μόλις εξειδικευτούν, έχουν κιόλας εξηγηθεί.

    Ας πάρουμε για παράδειγμα τη σχέση της ελληνικής τέχνης και ύστερα του Σαίξπηρ με το σήμερα. Είναι γνωστό πως η ελληνική μυθολογία δεν είναι μόνο το οπλοστάσιο της ελληνικής τέχνης αλλά και το έδαφός της. Είναι δυνατή η αντίληψη της φύσης και των κοινωνικών σχέσεων που βρίσκεται στη βάση της ελληνικής φαντασίας και άρα της ελληνικής [μυθολογίας] όταν υπάρχουν αυτόματες κλωστικές μηχανές, ατμομηχανές και σιδηρόδρομοι και ηλεκτρικοί τηλέγραφοι; Τι είναι ο Ήφαιστος μπροστά στη Ρόμπερτς και Σία, ο Δίας μπροστά στο αλεξικέραυνο και ο Ερμής μπροστά στην Κρεντί Μομπιλιέ; Κάθε μυθολογία ξεπερνά και κυριεύει και διαμορφώνει τις φυσικές δυνάμεις στη φαντασία και με τη φαντασία· εξαφανίζεται λοιπόν με την πραγματική κυριαρχία πάνω σ’ αυτές. Τι θ’ απογίνει η Φήμη μπροστά στην πλατεία Πρίντινχαους Σκουαίαρ; Η ελληνική τέχνη προϋποθέτει την ελληνική μυθολογία, δηλαδή τη φύση και τις κοινωνικές μορφές επεξεργασμένες ήδη μ’ ένα ασυναίσθητα καλλιτεχνικό τρόπο από τη λαϊκή φαντασία. Αυτό είναι το υλικό της. Όχι οποιαδήποτε μυθολογία, όχι δηλαδή οποιαδήποτε ασυναίσθητα καλλιτεχνική επεξεργασία της φύσης (συμπεριλαμβάνοντας στη φύση καθετί αντικειμενικό, άρα και την κοινωνία). Η αιγυπτιακή μυθολογία δε θα μπορούσε ποτέ να είναι το έδαφος ή η μήτρα της ελληνικής τέχνης. Οπωσδήποτε όμως κάποια μυθολογία. Ποτέ λοιπόν μια κοινωνική εξέλιξη που αποκλείει κάθε μυθολογική, κάθε μυθοπλαστική σχέση με τη φύση· που απαιτεί λοιπόν από τον καλλιτέχνη μια φαντασία ανεξάρτητη από μυθολογία.


    (Συνεχίζεται)

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ) [2/2]

    (Συνέχεια από το προηγούμενο)

    Από μιαν πλευρά: μπορεί να συνυπάρχει ο Αχιλλέας με την πυρίτιδα και το μολύβι; Ή γενικά η Ιλιάδα με το πιεστήριο, και μάλιστα το μηχανικό; Δεν σωπαίνει αναγκαστικά το τραγούδι και η απαγγελία και η Μούσα με τον μοχλό του πιεστηρίου, δεν εξαφανίζονται λοιπόν απαραίτητοι όροι της επικής ποίησης;

    Η δυσκολία όμως δεν είναι να καταλάβουμε ότι η ελληνική τέχνη και το έπος συνδέονται με ορισμένες μορφές εξέλιξης της κοινωνίας. Η δυσκολία είναι ότι μας προσφέρουν ακόμα καλλιτεχνική απόλαυση και από μιαν ορισμένη άποψη ισχύουν σαν κανόνας και άφθαστο πρότυπο.

    Ένας άντρας δεν μπορεί να ξαναγίνει παιδί χωρίς να παιδιαρίσει. Δεν χαίρεται όμως την αφέλεια του παιδιού, και δεν πρέπει ο ίδιος σ’ ένα ανώτερο επίπεδο να πασχίζει να αναπλάσει την αλήθειά του; Δεν αναβιώνει σε κάθε εποχή μέσα στην παιδική φύση ο χαρακτήρας της στη φυσική του αλήθεια; Γιατί τότε να μην ασκεί αιώνια γοητεία η ιστορική παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, εκεί που γνώρισε την ωραιότερή της ανάπτυξη, σαν στάδιο που δεν ξαναγυρίζει ποτέ; Υπάρχουν παιδιά κακομαθημένα και παιδιά μικρομέγαλα. Κανονικά παιδιά ήταν οι Έλληνες. Η γοητεία της τέχνης τους για μας δεν βρίσκεται σε αντίφαση με την ανεξέλικτη κοινωνική βαθμίδα όπου βλάστησε. Είναι, αντίθετα, αποτέλεσμά της· και είναι αναπόσπαστα δεμένη με το ότι οι ανώριμες κοινωνικές συνθήκες που κάτω απ’ αυτές γεννήθηκε, και που μόνο κάτω απ’ αυτές μπορούσε να γεννηθεί, δεν μπορούν να ξαναγυρίσουν ποτέ.

    (Καρλ Μαρξ, Βασικές γραμμές της Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας [Grundrisse der Kritik der politischen Ökonomie] 1857–1858 [Εισαγωγή 1857], απόσπασμα από: 4) Παραγωγή. Μέσα παραγωγής και σχέσεις παραγωγής. Σχέσεις παραγωγής και συναλλακτικές σχέσεις. Μορφές κράτους και συνείδησης σε σχέση με τις παραγωγικές και συναλλακτικές σχέσεις. Νομικές σχέσεις. Οικογενειακές σχέσεις, πρβλ. Καρλ Μαρξ, Βασικές γραμμές της Κριτικής της Πολιτικής Οικονομίας 1857–1858, Τόμος Πρώτος, Πρόλογος-Μετάφραση-Σημειώσεις Διονύσης Διβάρης, Αθήνα: Εκδόσεις «Στοχαστής», 1989, σσ. 73–74)


    Και για την αντιγραφή:

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ενα απο τα πραγματα που χρωσταμε στην διαβοητη αριστερη διανοηση-αμφοτεροι οι οροι καταχρηστικα χρησιμοποιουμενοι ειναι η εγκαταλειψη της αρχαιας ελληνικης γραμματειας στα χερια της αντιδρασης στα χερια αστικης ταξης.Γεγονος που το πληρωνουμε με καθε ειδους αυθαιρεσιες,απλοποιησεις και ιδεολογικες ακροβασιες.Η μελετη των αρχαιων πολιτισμων αποτελει εργαλειο για τον ιστορικο υλισμο αλλα στα χερια των απολογητων της αστικης ταξης εργαλειο χειραγωγησης μητρα καθε αντιεπιστημονικου ιδεολογηματος και ημιμαθειας, ειτε σωβινιστικου περιεχομενου ειτε μεταφυσικου.

      rednready2

      Διαγραφή
    2. ΟΡΘΟΤΑΤΟΝ!

      Πάρα πολύ σωστό!

      Και για του λόγου το ασφαλές, παρακαλώ πάσαι και πάντες ανατρέξατε:

      — Φρίντριχ Ένγκελς, Αντι-Ντίρινγκ. Η ανατροπή της επιστήμης από τον κύριο Ευγένιο Ντίρινγκ, Μετάφραση: Άννεκε Ιωαννάτου-Visée, Θεώρηση μετάφρασης: Θανάσης Παπαρήγας, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2006, σσ. 485–488 (V. Κράτος, οικογένεια, εκπαίδευση), και

      — Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ. Β΄ Τόμος. 1949–1968. Τέταρτη Έκδοση, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2012, σσ. 489–492 (3.Β.9. Η καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Ορισμένα συμπεράσματα για το γλωσσικό ζήτημα).

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    3. Το τόσο επίκαιρο "Αντι-Ντίρινγκ" θα έπρεπε να είναι σε πρώτη ζήτηση.Αν μη τι άλλο για να κατανοούμε πόσο παλιός είναι ο "σύγχρονος" αντιμαρξισμός.

      rednready2

      Διαγραφή
    4. Ο «ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ (1/2)

      Ακολουθεί, με μια διορθωσούλα στoυς αριθμούς των σελίδων, το απόσπασμα από το «Αντι-Ντίρινγκ», στο οποίο παράπεμψα προηγουμένως· το άλλο παράθεμα βρίσκεται εδώ:

      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/afl-cio.html?showComment=1372413028751#c4203571660183264001

      Εννοείται ότι χρειάζεται, επειδή το θέμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο, σχολιασμός που να εμβαθύνει στις σκέψεις του «Στρατηγού» και να ανασκευάζει σύγχρονες αντιμαρξιστικές και ψευδοεπιστημονικές απόψεις που κυκλοφορούν ευρύτατα διαδικτυακώς, ιδίως από γνωστούς αυτόκλητους φιλόλογους και γλωσσολόγους πάσης αποχρώσεως (από προγονόπληκτους της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ μέχρι «δημοτικιστές» μοντερνιστές ΣΥΡΙΖΑίικης κοπής) που «ψαρώνουν» συστηματικά αναγνώστριες κι αναγνώστες δημιουργώντας την επανάληψη της πλάνης, μιαν επανάληψη που δεν μπορεί παρά να είναι η μητέρα της βλακείας. Κρίμα που αυτήν την στιγμή για λόγους ανεξάρτητους από την θέλησή μου, δεν μπορώ να τον αρχίσω αυτόν τον αναγκαίο σχολιασμό, κι εδώ λοιπόν, ἐς αὔριον τὰ σπουδαῖα!

      Γράφει λοιπόν ο «Στρατηγός»:

      Η οικονομική κομμούνα μπορεί να κατακτήσει τον κόσμο μόνο εφόσον παρελαύνει με το βιαστικό βήμα του Αλεξανδρινού, ισορροπημένο με το νου. Η φιλολογία δε θα βασανίσει πολύ τον επικείμενο πολίτη του μέλλοντος.

      «Οι νεκρές γλώσσες καταργούνται τελείως… οι ζωντανές ξένες γλώσσες, όμως… θα παραμείνουν κάτι το δευτερεύον.» Μόνο εκεί όπου η επικοινωνία ανάμεσα στους λαούς επεκτείνεται στην κίνηση των λαϊκών μαζών, πρέπει να γίνουν προσιτές στον καθένα, με τρόπο ελαφρύ, ανάλογα κάθε φορά με τις ανάγκες. «Η πραγματικά μορφωτική γλωσσική εκπαίδευση» βρίσκεται σ’ ένα είδος γενικής γραμματικής και ιδίως στην «ύλη και τη μορφή της δικής τους γλώσσας».


      (Συνεχίζεται)

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    5. Ο «ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ (2/2)

      (Συνέχεια και τέλος από το προηγούμενο)

      Η εθνική στενοκεφαλιά των σημερινών ανθρώπων παραείναι κοσμοπολιτική για τον κύριο Ντίρινγκ. Θέλει ακόμα να καταργήσει και τους δύο μοχλούς, που, στο σημερινό κόσμο, προσφέρουν τουλάχιστον την ευκαιρία εξύψωσης πάνω από την περιορισμένη εθνική άποψη: Τη γνώση των αρχαίων γλωσσών, η οποία, ανοίγει, τουλάχιστο για τους κλασικά μορφωμένους ανθρώπους όλων των λαών, έναν κοινό, διευρυμένο ορίζοντα, καθώς και τη γνώση των νεοτέρων γλωσσών, μέσω της οποίας και μόνο οι άνθρωποι των διαφόρων εθνών μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους και να μαθαίνουν το τι γίνεται έξω από τα δικά τους σύνορα. Αντίθετα, θα πρέπει να αποστηθίσουν ριζικά τη γραμματική της γλώσσας της χώρας τους. Η «ύλη και η μορφή της δικής τους γλώσσας» γίνονται, όμως, μόνο τότε κατανοητές, αν παρακολουθήσει κανείς τη γέννηση και τη βαθμιαία εξέλιξή τους, και αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς να ληφθούν υπόψη, πρώτον, οι δικές της νεκρές μορφές και, δεύτερον, οι συγγενείς ζωντανές και νεκρές γλώσσες. Έτσι, όμως, φτάσαμε και πάλι στο ρητώς απαγορευμένο έδαφος. Αν, όμως, ο κύριος Ντίρινγκ, μ’ αυτό τον τρόπο, διαγράφει ολόκληρη τη σύγχρονη ιστορική γραμματική από το σχολικό του πρόγραμμα, τότε δεν του απομένει τίποτα για τη γλωσσική διδασκαλία από την παλαιά φραγκική τεχνική γραμματική, καλουπωμένη εντελώς στο στιλ της παλαιάς κλασικής φιλολογίας, με όλες της ηθικές σοφιστείες και αυθαιρεσίες, που στηρίζονται στην έλλειψη ιστορικής βάσης. Το μίσος του κατά της αρχαίας φιλολογίας τον κάνει να αναβαθμίσει το χείριστο προϊόν της σε «επίκεντρο της πραγματικά μορφωτικής γλωσσικής εκπαίδευσης». Βλέπουμε καθαρά πως έχουμε να κάνουμε μ’ ένα γλωσσολόγο, ο οποίος δεν έχει ακούσει ποτέ να μιλάνε για ολόκληρη την ιστορική γλωσσική έρευνα, που έχει αναπτυχθεί τόσο πολύ και με τόση επιτυχία εδώ και εξήντα χρόνια, και ο οποίος, γι’ αυτό το λόγο, δεν αναζητεί «τα κατ’ εξοχήν μορφωτικά στοιχεία» της γλωσσικής εκπαίδευσης στους Μποπ (Bopp), Γκριμ (Grimm) και Ντιτς (Diez), αλλά στους μακαρία τη μνήμη, Χάιζε (Heyse) και Μπέκερ (Becker).

      Φρίντριχ Ένγκελς, Αντι-Ντίρινγκ. Η ανατροπή της επιστήμης από τον κύριο Ευγένιο Ντίρινγκ, Μετάφραση: Άννεκε Ιωαννάτου-Visée, Θεώρηση μετάφρασης: Θανάσης Παπαρήγας, «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2006, σσ. 484–486 (V. Κράτος, οικογένεια, εκπαίδευση)


      Μποπ: Φραγκίσκος Μποπ [Franz Bopp] (1791–1867), Γερμανός γλωσσολόγος και σανσκριτολόγος, θεωρείται ιδρυτής της ιστορικο-συγκριτικής ινδοευρωπαϊκής γλωσσολογίας.

      Γκριμ: Ιάκωβος και Γουλιέλμος Γκριμ [Jacob und Wilhelm Grimm] (1785–1863 και 1786–1859), Γερμανοί (αδελφοί) γλωσσολόγοι, από τους θεμελιωτές της γερμανικής φιλολογίας.

      Ντιτς: Φρειδερίκος Χριστιανός Ντιτς [Friedrich Christian Diez] (1794–1876), Γερμανός Ρωμανιστής γλωσσολόγος, από τους θεμελιωτές της συγκριτικής ρωμανιστικής γλωσσολογίας, δηλ. της γλωσσολογίας, αντικείμενο της οποίας είναι η μελέτη των λατινογενών γλωσσών.

      Χάιζε: Ιωάννης Χριστιανός Αύγουστος Χάιζε [Johann Christian August Heyse] (1764–1829), Γερμανός παιδαγωγός, γραμματικός και λεξικογράφος.

      Μπέκερ: Κάρολος Φερδινάνδος Μπέκερ [Karl Ferdinand Becker] (1775–1849), Γερμανός γιατρός, φυσιοδίφης, παιδαγωγός και ερευνητής της γλώσσας.

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
  6. ΚΑΙ ΤΟ «ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ» ΠΑΡΟΡΑΜΑ

    Αντί ΕΙΤΑΝ να γραφεί παρακαλώ ΗΤΑΝ.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ο Κορνήλιος Καστοριάδης είναι κάθετος:
    "Βασιζόταν η δημοκρατία στη δουλεία; Μήπως είχε ως αιτία της τη δουλεία; Μήπως η δουλεία είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη της δημοκρατίας; Και μονάχα η ιδέα ότι η δουλεία αποτελεί «αιτία» της δημοκρατίας είναι παράλογη, διότι αυτή η αιτία θα έπρεπε να λειτουργήσει σε όλες τις περιπτώσεις που υπήρχε δουλεία αλλά δεν υπήρχε δημοκρατία."
    http://www.ekivolos.gr/To%20zhthma%20ths%20douleias%20sthn%20arxaia%20Athina%20kata%20ton%20Kastoriadh.htm

    "δε(ν) μπορούμε να πάρουμε στα σοβαρά την επικρατούσα αντίληψη στο χώρο κάποιων μαρξιστών και αριστερών για την οποία οι παραγωγικές σχέσεις και ιδιαίτερα ή ύπαρξη δουλείας εξηγούν την αρχαία Ελληνική δημοκρατία.”
    http://aienaristeyein.com/2012/08/21/%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83/

    2 μη-γκουρού-της-αριστεράς, πάλι, κάνουν, έστω, μερικές ελάχιστες παραδοχές:
    - Κ.Γ.Μαυριάς: "Ιστορία Πολιτικών Ιδεών Ι", 2001, σελ. 25: "(...) γίνεται αντιληπτή η κοινωνική και πολιτική σημασία του φαινομένου της δουλείας΅διαθέτοντας ελεύθερο χρόνο ο πολίτης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας έχει όχι μόνο την πολιτική δυνατότητα να συμμετέχει στις λαΪκές συνελεύσεις και να εκλέγεται στα συλλογικά όρανα σιακυβέρνησης και, γενικά, ενάσκησης της πολιτειακής λειτουργίας, αλλά και να διαμορφώνει την πολιτική του ιδεολογία στην αγορά, με συνέπεια η τελευταία [η αγορά] να οφείλει, έμμεσα, τη λειτουργία της στην ύπαρξη της δουλείας".
    - Μπ. Ράσσελ, "History of Western Philosophy", 1951, σελ. 91 (βάσει υποσημείωσης στο Κ.Γ.Μαυριάς, "Ιστορία Πολιτικών Ιδεών Ι", 2001, σελ. 25): "Αυτό που ονομαζόταν δημοκρατία δεν έθιγε τον θεσμό της δουλείας, που επέτρεπε στους πλούσιους να απολαμβάνουν τα πλούτη τους χωρίς να καταπιέζουν τους ελεύθερους πολίτες".

    πίκατσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Βασιζόταν η δημοκρατία στη δουλεία; Μήπως είχε ως αιτία της τη δουλεία; Μήπως η δουλεία είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη της δημοκρατίας; Και μονάχα η ιδέα ότι η δουλεία αποτελεί «αιτία» της δημοκρατίας είναι παράλογη, διότι αυτή η αιτία θα έπρεπε να λειτουργήσει σε όλες τις περιπτώσεις που υπήρχε δουλεία αλλά δεν υπήρχε δημοκρατία."
      http://www.ekivolos.gr/To%20zhthma%20ths%20douleias%20sthn%20arxaia%20Athina%20kata%20ton%20Kastoriadh.htm

      Τι κουτοπονηριά!

      Απαντώ ήδη στο κείμενο, να το ξαναπώ.

      Η δουλεία ήταν αναγκαία αλλά όχι ικανή προϋπόθεση (όχι αιτία) της δημοκρατίας.

      Η ικανή προϋπόθεση της δημοκρατίας, όπως γνωρίζει όποιος γνωρίζει βασική ελληνική ιστορία ήταν το αδιέξοδο στο οποίο είχαν φτάσει οι κοινωνικές σχέσεις λόγω μαζικής πτώχευσης ελεύθερων πολιτών που ώθησε στην παραχώρηση απόλυτες εξουσίες στον Σόλωνα. Ήταν η ανεξέλεγκτη για την εποχή ανάπτυξη κοινωνικών ανισοτήτων που πυροδότησε τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που στόχο είχαν να σώσουν την κοινωνική συνοχή.

      Διαγραφή
  8. *διορθωμένο το απόσπασμα από Κ.Γ.Μαυριάς: "Ιστορία Πολιτικών Ιδεών Ι", 2001, σελ. 25:

    "(...) γίνεται αντιληπτή η κοινωνική και πολιτική σημασία του φαινομένου της δουλείας : διαθέτοντας (...) όρΓανα Διακυβέρνησης κ.λπ. κ.λπ."

    πίκατσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. απαραιτητη διευκρινηση: η αριστερη διανοηση τυπου καστοριαδη κλ ειναι που ακομα κι οταν ηταν φορτωμενη στο ΚΚ ειναι υπευθυνη για την παραδοση της μελετης του αρχαιου ελληνικου πολιτισμου οπως και αλλων. κατα τη γνωμη μου ητανια εμμεση επιθεση κατα του ιδιου του μαρξισμου

    rednready2

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Βρήκα αυτό: http://booksgreek.blogspot.gr/2009/12/blog-post_12.html
    Είναι ένα βιβλίο που "περιέχει το κείμενο μιας διάλεξης που εδωσε στο Λεωνίδιο, στις 17 Αύγούστου 1984" ο Καστοριάδης.
    Το κείμενο είναι δυσανάγνωστο όπως το έχουν μεταφέρει στο λινκ που δίνω. Αντιγράφω απόσπασμα κάνοντας κάποιες διορθώσεις στα γράμματα:

    "Συζητάμε αν η δουλεία ήταν αναγκαία και ικανή συνθήκη για να υπάρξει δημοκρατία.
    Η ιστορία δείχνει ότι δεν ήταν καν ικανή συνθήκη.
    Δουλεία δεν υπήρχε μόνο στην Αθήνα. Ανθούσε στην Ασία. Πού είναι η δημοκρατία στήν Ασία;
    Δουλεία υπήρχε και στη Ρώμη, όπου, παρά την πάλη των πληβείων εναντίον τού θεσμισμένου καθεστώτος, ουδέποτε υπήρξε πραγματική δημοκρατία. Η Ρώμη, από την αρχή ως το τέλος, έμεινε μια ολιγαρχία. Η πάλη των πληβείων κατόρθωσε να περιορίσει λίγο την έξουσία των αριστοκρατικών οικογενειών, που έμειναν πάντοτε κυρίαρχες, και, κυρίως, να τροποποιήσει τη μορφή αυτής της εξουσίας. Η ρίζα τής βίας και νοθείας κατά τις ψηφοφορίες, που τόσο πολύ χαρακτηρίζει τη δική μας πολιτική ζωή, δεν βρίσκεται στην αρχαία Ελλάδα αλλά στη Ρώμη: το εκλογικό σώμα ήταν οργανωμένο κατά τέτοιο τρόπο και η παρέμβαση των πατρικίων ήταν τέτοια, ώστε, κατ' ανάγκη, και οι πληβείοι ακόμα ψήφιζαν τους υποψηφίους τής αριστοκρατίας.
    Και ούτε κάνει κανείς τον κόπο να μας πει γιατί, στην ίδια την Ελλάδα, με τη δουλεία, υπάρχουν πόλεις -κατ' εξοχήν, φυσικά, παράδειγμα η Αθήνα- που φθάνουν στη δημοκρατία, κι άλλες -Σπάρτη- που γίνονται ολοένα και περισσότερο ολιγαρχικές.
    Απ' όλες τις χώρες τού αρχαίου κόσμου που γνωρίζουν τη δουλεία (δηλαδή περίπου όλες) μία μόνο δημιούργησε τη δημοκρατία.
    Συνεπώς, η δουλεία ούτε αναγκαία ούτε ικανή συνθήκη είναι."

    Λίγο περίεργα μας τα λέει.
    κατά τη γνώμη υπάρχουν τα εξής ενδεχόμενα:
    1) το λινκ να είναι τρολάρισμα και ο Καστοριάδης να μην είπε τίποτα από τα παραπάνω.
    2) ο Καστοριάδης να μην τα είπε έτσι ακριβώς και να λείπουν φράσεις από τον συλλογισμό του.
    3) ο Καστοριάδης να πίστευε ότι απευθύνεται σε ηλιθίους.

    πίκατσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θαύμα, θαύμα! (σ' αυτό συνοψίζεται η θεωρία της δημοκρατίας στον Κ.). The Greek Miracle.

      http://www.academia.edu/1980205/Castoriadis_The_Greek_Miracle_and_A_Radical_Democratic_Imaginary

      Διαγραφή
  11. Διαβάστε το. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ.

    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/storyPlain.do?id=987065&action=print

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @μη-απολιθωμένος

    Νομίζω ο Μαρξ τα λέει όλα. Αν χάσει από τα μάτια του κάποιος το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στην x,y,z εποχή και τις αντίστοιχες κοινωνικές αντιφάσεις, δεν αξίζει ούτε για προσάναμμα. Αν μπορώ να πω σύντομα αυτό που (εγώ καταλαβαίνω ότι) λέει ο Μαρξ: θεωρώντας έναν λόγο (κλάσμα) με παρανομαστή το δεδομένο επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων και αριθμητή τις δυνατότητες που προκύπτουν από το τελευταίο, τότε στην Ελλάδα ο λόγος ήταν αρκετά ψηλά (προφανώς ο λόγος είναι πάντα μικρότερος του 1). Αυτό που σήμερα εμείς λέμε εγκληματικό, δηλαδή, το να πεθαίνουν άνθρωποι από πείνα κατά εκατομμύρια μπορεί τότε να μην ήταν καν κοινωνικό φαινόμενο (σήμερα είναι και παρα-είναι) αλλά οιονεί φυσικό (λιμός πχ). Το κλάσμα αυτό σήμερα είναι κοντά στο μηδέν!

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πέμπτη 25 Ιούλη 2013
    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7546680&publDate=25/7/2013 )

    (..)Τον Οκτώβρη του 2010 σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» ο Ρ. Πρόντι, πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, πρόεδρος της Κομισιόν επί σειρά ετών, ομολογούσε: «Η δημοκρατία δεν είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός προϋποθέτει ελεύθερη κίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων, αλλά όχι κατ' ανάγκην ελεύθερες εκλογές και ανεξάρτητα συνδικάτα»(..)Ιlief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. !)Οταν αγνοεις ,απαξιωνεις ,σνομπαρεις ,απορριπτεις την ταξικη παλη ως τον βασικοτερο μοχλο κινησης των ρουλεμαν της Ιστοριας ,η σκεψη σου ειναι καταδικασμενη να βολοδερνει σε φαντασιωσεις και σοφιστιες και να κοπανα συνεχως σε αδιεξοδα ..

    2) Η προσφορα της αρχαιοελληνικης Δημοκρατιας στην χειραφετηση του ανθρωπου ηταν το οτι εν μεσω δουλοκτητικου ,οπου οι λαοι(ακομα και τα "ελευθερα" τμηματα τους)στεναζαν κατω απο "ελεω θεου " Βασιλεις ,Αυτοκρατορες , Φαραω κλπ (Μοναρχιες)στην Αθηνα και την Σπαρτη καταργουνται αυτα και οι "ελευθεροι" αυτοδιαχειριζονται .Η υπαρξη δουλων τους δινει την δυνατοτητα να σκεφτουν, να φιλοσοφησουν,να συναποφασιζουν ...αυτο οδηγει και στα πρωτα "ριγματα" στο δουλοκτητικο ..Την παρτιδα κερδιζει ο Επικουρος .Ο Επικουρισμος γινεται καταφυγιο των δουλων και εξαπλωνεται παντου ..οδηγει σε επαναστασεις αμφισβητησης την μονοκρατοριας της Ρωμης (60μχ Παλαιστινη ) ,αργοτερα σε συχνες εξεγερσεις δουλων (Σπαρτακος) ....στον ερχομο της Φεουδαρχιας .

    3) Ο Ραφαηλιδης μιλουσε (καπως αυθαιρετα αλλα καυστικα για τους αρχαιολατρες ειν αληθεια ) για Δημοκρατικο Κομμουνισμο στην Αθηνα και για Πολεμικο Κομμουνισμο στην Σπαρτη !!

    4)Μην χαριζουμε λοιπον την Δημοκρατια των Ελληνων στους καθε ταλιμπαν του Εθνικισμου ή σε κομπογιαννητες "αριστερουληδες".Ειδωμενα ολα αυτα κατω απο την ταξικη σκοπια εξηγουνται τα παντα ,σε απλους αγνους εργατες και στον λαο.Εξελιξη οργανωτικα της Αθηναικης Δημοκρατιας και το ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟ ως τωρα συστημα αυτοδιαχειρισης μιας κοινωνιας ηταν και ΕΙΝΑΙ τα ΣΟΒΙΕΤ !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή