Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

Ο άνθρωπος που αντέχει

Στον (Μη) Απολιθωμένο, με αγάπη.

Όλοι σεβόμαστε, όλοι θαυμάζουμε τον άνθρωπο που αντέχει. Τον άνθρωπο που νικά τον φόβο. Τον άνθρωπο που δε λυγίζει. Τον άνθρωπο που δεν χάνεται στο δρόμο. Όλοι θα θέλαμε να ήμασταν αυτός ο άνθρωπος. Από τον πιο μεγάλο ως τον πιο μικρό. Απ' τον πιο ισχυρό στον πιο αδύνατο. Μα ποιος το ξέρει από πριν αν είναι κι ο ίδιος ένας άνθρωπος που αντέχει; Με τι σημάδια να το κρίνει για τον εαυτό του ή για τους άλλους; Δεν είναι ο άνθρωπος που μιλά καλά ο άνθρωπος που αντέχει. Ούτε αυτός που δεν μιλά. Δεν είναι άντρας. Ούτε γυναίκα. Δεν είναι ο ηγέτης. Ούτε αυτός που ακολουθεί. Δεν είναι ο ντροπαλός. Δεν είναι ο εξωστρεφής. Δεν είναι άσπρος ή μαύρος, Χριστιανός ή Μουσουλμάνος. Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά, γιατί ο άνθρωπος που αντέχει δεν αντέχει επειδή μιλά καλά ή επειδή δεν μιλά, επειδή είναι άντρας ή γυναίκα, επειδή είναι ή δεν είναι ηγέτης. Ο άνθρωπος που αντέχει είναι απλώς ο άνθρωπος που αντέχει. Είναι ο άνθρωπος που κανείς μας δεν γνωρίζει εκ των προτέρων αν θα γίνει. Και αυτό είναι ένα από τα μυστικά της ισότητάς μας.

8 σχόλια:

  1. ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΩ ΜΕ ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

    Αντώνη, σ’ ευχαριστώ.

    Είμαι ένα τίποτα μπροστά στον σύντροφο Διονύση Γεωργάτο και σ’ όλη την λεβεντογενιά αυτή των συντροφισσών και συντρόφων που κράτησαν επί δεκαετίες πάντα ψηλά την κόκκινη σημαία.

    Επίτρεψε μου μόνο, μ’ αυτήν την ευκαιρία, να θυμηθώ τον σύντροφο τον Τάκη τον Φίτσο κι ένα στιγμιότυπο λίγα λεπτά πριν από την εκτέλεσή του.

    Έριξε μια ματιά ο αείμνηστος Φίτσος κι είδε τον νεκροθάφτη που επρόκειτο να μεταφέρει και το δικό του πτώμα προς ενταφιασμό, έβγαλε το παλτό του, τον πλησίασε και του το ’δωσε λέγοντάς του πως δεν θα το χρειαστεί πια, ενώ αυτός, ο νεκροθάφτης δηλαδή, φτωχός άνθρωπος σίγουρα θα το χρειαστεί κρύες μέρες που ’ναι.

    Αυτή είναι η δική μας Ελλάδα: Βγάζει Ν(ν)άνους, βγάζει και Φίτσους. Αυτό να μην το ξεχνάμε.

    Για όσους δεν τον ξέρουν ο Τάκης ο Φίτσος είναι ο ασπρομάλλης που στέκεται δίπλα στον Άρη στο μπαλκόνι, όταν ο τελευταίος στην Λαμία εκφωνεί τον γνωστό λόγο του. Περισσότερα για τον σύντροφο Φίτσο, από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» με την βοήθεια της μηχανής αναζήτησης.

    Να ’σαι πάντα καλά, όπως κι όλες κι όλοι οι φίλες κι οι φίλοι αναγνώστριες κι αναγνώστες!

    Μη απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σύντροφε,

      Μιας και ανέφερες τον Άρη, ξέρεις ένα βιβλίο του Καπετάν Θωμά (Γιάννης Χατζηπαναγιώτου), "Η Πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη", κι αν ναι, μπορείς να μου γράψεις τη γνώμη σου;

      Διαγραφή
    2. ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΩ

      Λυπάμαι, Αντώνη, αλλά το βιβλίο δεν το ξέρω, ακουστά μόνο το ’χω.

      Ευκαιρία, πάντως, άμα με το καλό κατέβω κάτω να το αναζητήσω κι αν το βρω, θα το διαβάσω και θα σου γράψω την γνώμη μου.

      Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

      Διαγραφή
    3. Αν μου επιτρέπετε, να συνυπογράψω. όχι γιατί η υπογραφή μου έχει να προσθέσει τίποτα ουσιατικό αλλά για εκφράσω την συμπάθεια για τον σχολιαστή που υπήρξε πάντοτε καίριος,από τον οποίο κάθε φορά, εκείνος που θέλει να μαθαίνει, γνωρίζει κάτι νέο.

      rednready2

      Διαγραφή
    4. Σύντροφε rednready2, να μου επιτρέψεις να δανειστώ τα λόγια σου για να εκφράσω και γω την εκτίμηση μου προς τον "Μη απολιθωμένο (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής".

      Να σαι πάντα καλά, σύντροφε, "Μη Απολιθωμένε (ακόμα!)"!

      Και πάντα, τιμή και δόξα σε εκείνους που άντεξαν και κράτησαν την κόκκινη σημαία πάντα ψηλά. Γεμίζει η καρδιά σου ανθρωπιά και περηφάνια και μόνο που τους σκέφτεσαι.

      Πιο παλιά, με το που διάβαζα για τα Δεκεμβριανά, το δεύτερο αντάρτικο, τον ΔΣΕ, τα γεγονότα του '50 και του '60, δεν μπορούσα να αποφύγω εύκολα μια προσωπική εθιμοτυπία: να τελειώσω το διάβασμα της ημέρας με ένα γεγονός που έμοιαζε με νίκη, τον ελιγμό στο Βίτσι, για παράδειγμα, ή την απολογία του Μπελογιάννη. Όχι για να ικανοποιήσω κάποιο οπαδικό αίσθημα (νικήσαμε "εμείς" εναντίων των "άλλων") αλλά γιατί δεν μπορούσα (θυμικά και όχι λογικά) να χωνέψω πως μπορεί το ολοφάνερο δίκιο όχι μόνο να μην επικρατεί αλλά και να κατασυκοφαντείται.

      Με τον καιρό, για να ικανοποιήσω την επιθυμία μου περί --πρόσκαιρης έστω-- επικράτησης του ταξικού δίκιου στα πέτρινα χρόνια, μου φτάνει να σκεφτώ την "λεβεντογενιά", όπως την λέει ο "Μη απολιθωμένος (ακόμα!)", τον "άγνωστο σύντροφο" που άντεξε και κράτησε την κόκκινη σημαία πάντα ψηλά. Τον καπνεργάτη ή τον αποστάτη της τάξης του που έγινε κομμουνιστής και έμεινε κομμουνιστής. Την μονάδα που άλλαζε ποιότητα και γινόταν πρωτοπορία της εργατικής τάξης και μέλος του Κόμματός της. Εκείνον που άμα τον συναντούσες ή ακουγες να τον κουβεντιάζουν, έκανε την καρδιά σου να γεμίζει ανθρωπιά και περηφάνια. Τον άνθρωπο που ποτέ δεν λογάριαζε προσωπικές θυσίες προκειμένου να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

      Καληνύχτα σύντροφοι,

      tom (the old tom)

      Διαγραφή

  2. Για τη βασανισμένη ζωή του Φίτσου έχει γράψει ο Βέλμος στο Φραγκέλιο [sic] στις 25 Μαρτίου 1927 ένα συγκινητικό αλλά και προφητικό κομμάτι
    http://sarantakos.wordpress.com/2012/06/03/fragkelio/
    Για όσους δεν θέλουν να μπουν σε ξένο ιστολόγιο, το μεταφέρω (διατηρείται η ορθογραφία του πρωτοτύπου, αλλά με μονοτονικό):

    Ήρωες του 1921: Τάκης Φίτσος. Αν το 1821 έχει να μας παρουσιάσει πολλούς ήρωες, το 1921 έχει να μας επιδείξει ένα μόνο: τον Τάκη Φίτσο. Είναι απ’ τη χώρα του Αθανάσιου Διάκου, δηλαδή απ’ τη χώρα των έξυπνων κι αισθηματικών, γι’ αφτό επαναστατημένων ανθρώπων, που σίγουρα μια μέρα δε θα διευθύνουνε μονάχα την Ελλάδα, μα κι άλλους τόπους. Τ’ Άγιο σώμα του Χριστού -κ’ οι Εβραίοι φύσει βαστάνε το σωματικό πόνο- δυο μέρες πόνεσε. Το καλομαθημένο κορμάκι του Φίτσου πονεί έξη χρόνια τώρα κάθε μέρα’ άσε τώρα η ευαίσθητη ψυχή του το τι τραβάει και γιατί; γιατί πίστεψε σε μια ιδέα. Στην ιδέα της αποκατάστασης των αδικημένων. Δεν είναι καλά καλά 25 χρονών. Φοιτητής από δεκαοχτώ χρονών το 1921, επαναστάτησε σ’ όλα, στο πανεπιστήμιο, στη σημερινή κοινωνική μιζέρια’ και πιο πολύ στο πλούσιο σπίτι του. Κι όλ’ αφτά δεν τάκανε για να δοξαστεί, μα γιατί πόνεσε τον πόνο του αδικημένου ανθρώπου, και γενικά των ανθρώπων’ γι’ αφτό τ’ αρέσει κ’ η αφάνεια, γι’ αφτό και ποτέ δε μιλάει για τη φτώχια του και για τους μεγάλους καϋμούς του. Όποιος διάβασε τον Επαναστάτη του Αντρέιεφ (έκδοση Παρασκηνίων), σίγουρα θα πει πως είταν φίλος του συγγραφέα. Πως κείνονε είχε υπόψει του ο σπουδαίος Ρώσσος επαναστάτης για να γράψει το διήγημά του. Ξέρουμε πως ο έξοχος αυτός πατριώτης του Διάκου θα πικραθεί διαβάζοντας τις αχρωμάτιστες αφτές γραμμές που του γράφουμε, μα όταν στοχαστεί την αποστολή μας, ξέρουμε πάλι πως θα μας συχωρέσει. Πονεμένε κι αληθινέ ευεργέτη της Νέας Ελλάδας, που την κάνεις περήφανη με τους αγώνες σου, συμπάθησέ μας που μιλάμε σήμερα για σένα.

    Ο Τάκης Φίτσος, από την Υπάτη, κοντοχωριανός του Θανάση Κλάρα, του Άρη Βελουχιώτη δηλαδή, και πέντε χρόνια μεγαλύτερός του, είναι αυτός που έμπασε τον Κλάρα στο επαναστατικό κίνημα. Ο Φίτσος ήταν και λογοτέχνης, έγραφε στον Νουμά -ένα διήγημά του εδώ:
    http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=16487

    Ο Φίτσος ήταν δάσκαλος του Κλάρα στα πρώτα βήματά του στην Αθήνα. Ο Κλάρας μια μέρα πήρε μια προβατοψαλίδα κι έκοψε την πλούσια χαίτη του Τεύκρου Ανθία, του τότε αναρχικού Κύπριου ποιητή, που ήταν κήρυκας του αλητισμού (μετά έγινε κομμουνιστής), κάτι που θεωρήθηκε αποτρόπαιο από τη λογοτεχνική συντροφιά του Φίτσου. Μετά όμως έγιναν φίλοι με τον Ανθία.

    Ο Βαλτικός έγραψε πιο πάνω πως ήταν ασπρομάλλης στη φωτογραφία, αν και ήταν 46 χρονών τότε. Τα βάσανα. Ίσως όμως γκριζομάλλης είναι ακριβέστερο.

    Τα περισσότερα που έγραψα τα λέει και ένα χορταστικό αφιέρωμα του Ριζοσπάστη
    http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=6/6/2004&id=4624&pageNo=13&direction=-1
    που έχει και φωτογραφίες.

    Αυτό που δεν λέει η λεζάντα της δεύτερης φωτογραφίας είναι πως ο παπάς πλάι στον Άρη είναι ο περίφημος πάτερ Ανυπόμονος, ενώ ο κύριος με τα γυαλιά που κοιτάει κάτω είναι ο καθηγητής Γ. Σημίτης, τότε γενικός διοικητής Ρούμελης, και πατέρας του παλιού πρωθυπουργού. Ο Φίτσιος τότε ήταν νομάρχης Φθιώτιδας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ο άνθρωπος που αντέχει είναι αυτός που επιλέγει την έρημο από μια ψεύτικη όαση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και επειδή αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη φωτογραφία ή σε παρόμοιο καρέ από την ομιλία του Άρη στη Λαμία, η κοπελίτσα που είναι δίπλα τους είναι η Μαρίτσα Κάιλα, επονίτισσα από τη Λαμία. Ζει ακόμα και είναι λεβέντισσα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή