Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Ιδεολογικά και ρητορικά συστατικά του Πασοκισμού

Τι είναι ο Πασοκισμός ως ρητορικό και ιδεολογικό φαινόμενο; Πώς εντοπίζεται ή ανιχνεύεται η πασοκική ροπή και προδιάθεση στο λόγο; Υφίσταται πράγματι μια συγκεκριμένα πασοκική διάσταση στην πολιτική ρητορική τέτοια που να μπορεί να αποσπαστεί από το αδιάφορα εμπειρικό γεγονός του αν αυτός/η που εμπλέκεται ανήκει πολιτικά στο κόμμα γνωστό ως ΠΑΣΟΚ; Τελικά, τι συνδέει τα πραγματικά μέλη αυτού του κόμματος και τι σημαίνει το ανήκειν τους σ' αυτό;

Πρώτα απ' όλα βέβαια, θα πρέπει να επιστρέψουμε στην βασική υπόθεση που πρωτοκάναμε στο πρώτο "Was ist ΠΑΣΟΚ;" ένα κείμενο του οποίου η ευρεία αποδοχή δεν συνοδεύτηκε με την αντίστοιχη κατανόηση, διότι αν είχε κατανοηθεί το τι έλεγε εκείνο το κείμενο δεν θα υπήρχαν σήμερα τόσοι άνθρωποι που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλο κόμμα από το ΠΑΣΟΚ. Φυσικά, όπως γράφαμε τότε, το 2011, "το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα στο οποίο μπορείς να ανήκεις χωρίς να το γνωρίζεις καν", και η αυτογνωσία δεν είναι το φόρτε του Πασοκτζή, που αντιθέτως εύκολα πείθεται ότι είναι κάτι άλλο από ΠΑΣΟΚ. Έτσι, όταν τον Ιούνη του 2012 υλοποιήθηκε κατά γράμμα η πρόταση "το ΠΑΣΟΚ θα υπάρχει και μετά το ΠΑΣΟΚ", ελάχιστοι από όσους βοήθησαν στην υλοποίησή της κατάλαβαν ή θα καταλάβουν ποτέ ότι αναφερόμουν στους ίδιους.

Η βασική υπόθεση λοιπόν εκείνου του κειμένου ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα κόμμα. Είναι, ανάμεσα σε άλλα, μια συνολική στάση ζωής, όπως είναι και ο κομμουνισμός άλλωστε. Και αυτή η στάση ζωής δεν έχει ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό περιεχόμενο. Τα "ιδεολογικά" χαρακτηριστικά του πασοκισμού στα οποία αναφέρομαι δεν είναι "ιδεολογικά" με την έννοια ότι αναφέρονται σε συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικού χαρακτήρα. Ο πασοκισμός δεν έχει καμία απολύτως αναφορά στην συλλογικότητα ώστε να έχει ιδεολογικό χαρακτήρα με την έννοια της συλλογικής πολιτικής αντίληψης. Η ιδεολογία που εκφράζει είναι πάντα ατομική ιδεολογία, δηλαδή είναι ιδεολογία μόνο στον βαθμό που αναγάγει την έννοια "πάνω από όλα και όλους η αυτού εμού μεγαλειότης" σε βάση περαιτέρω πολιτικού προσανατολισμού.

Για να γίνω πιο άμεσα κατανοητός, ας δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα του ανθρώπου-ΠΑΣΟΚ.

Ο Θέμος Αναστασιάδης είναι ΠΑΣΟΚ. Ήταν πάντα ΠΑΣΟΚ και θα είναι πάντα ΠΑΣΟΚ. Θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά αφελής για να θεωρήσει ότι το γεγονός πως ο ίδιος φέρεται να ήταν κάποτε Κνίτης, ή ότι έγραφε στην "Ελευθεροτυπία", ή ότι σήμερα προωθεί ασμένως τη "Χρυσή Αυγή" έχει κάποια σημασία για τούτο το ουσιώδες, γενετικό πολιτικό ανήκειν του. Ο Θέμος δεν μπορεί να συλληφθεί ως ιδεολογικό φαινόμενο ούτε ως Κνίτης, ούτε ως δημοσιογράφος της "ανανεωτικής αριστεράς", ούτε ως χρυσαυγίτης. Αυτές είναι όλες απλώς συγκυριακές περσόνες του ανθρώπου-ΠΑΣΟΚ. Και τι είναι το ΠΑΣΟΚ για το Θέμο; Δεν είναι τίποτε άλλο από το σύνολο εκείνο πρακτικών και στάσεων που προάγουν την ανέλιξη του Θέμου, την ευμάρεια του Θέμου και την πολιτική νομιμοποίηση του Θέμου. 

Το ότι αυτά τα ουσιώδη για τον Θέμο ζητήματα απαιτούν διαφορετικές κομματικές επιλογές σε διαφορετικές ιστορικές φάσεις δεν επηρεάζει σε τίποτε το πραγματικό του πολιτικό ανήκειν στο ΠΑΣΟΚ με την ορθή έννοια του όρου, δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ ως "μεσοδιάστημα ανάμεσα στο πριν το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ και το μετά το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ." Το αυτό ακριβώς ισχύει για όλους ανεξαιρέτως τους πραγματικούς ΠΑΣΟΚτζήδες. Και για να μην υπάρχει καμία αχρείαστη ατμόσφαιρα μυστηρίου, ο πραγματικός ΠΑΣΟΚτζής δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε αποτελεί μεταφυσική αφαίρεση: είναι απλώς κάθε Έλληνας ο οποίος επιθυμεί διακαώς και πάση θυσία να γαντζωθεί εφ όρου ζωής από την εγχώρια αστική τάξη αλλά δεν είχε την τύχη και το προνόμιο να κατάγεται από τα μεγάλα τζάκια της ελληνικής πλουτοκρατίας, κι έτσι έπρεπε να βρει τον δρόμο για την τάξη αυτή δια της πλαγίας οδού, δηλαδή δια της πολιτικής ως μέσου εκβιασμού εισόδου στους κόλπους της και παραμονής στους κόλπους της, που ο κόσμος να χαλάσει. 

Στο πρόσωπο του Γιώργου Κυρίτση της "Αυγής" και της "Athens Voice" ανακαλύψαμε μια ακόμα πεμπτουσιακή έκφραση του Πασοκισμού, που σε ό,τι αφορά το δημοσιογραφικό επάγγελμα συγκεκριμένα μπορεί να περιγραφεί και ως ΘεμοΑναστασιαδισμός. Όποιος θεωρεί ότι ένας άνθρωπος όπως ο Κυρίτσης είναι σήμερα ΣΥΡΙΖΑ λόγω ιδεολογίας και ότι αυτό που πραγματικά τον συλλαμβάνει ως στάση και ως πρακτική είναι κάτι που λέγεται "ΣΥΡΙΖΑ", απλώς προσποιείται ότι δεν έχει καταλάβει ακόμα τι είναι το ΠΑΣΟΚ.

Μιλήσαμε όμως για "ιδεολογικά και ρητορικά συστατικά του Πασοκισμού". Για να το πούμε λαϊκά, για τα χαρακτηριστικά της οσμής της Πασοκίλας. Σε τι εντοπίζεται αυτή η οσμή; Δεν θα φιλοδοξήσουμε να είμαστε εξαντλητικοί, αλλά τα παρακάτω είναι οπωσδήποτε ενδεικτικά χαρακτηριστικά:

α. Πολιτικός λόγος συνθηματολογικού και "εξυπναδίστικου" χαρακτήρα. Επειδή ακριβώς ο Πασοκισμός δεν έχει κανένα συγκεκριμένο ιδεολογικό περιεχόμενο με την πολιτική έννοια, δεν παράγει πολιτικό λόγο stricto sensu. Παράγει "πολιτικίζοντα" λόγο, λόγο που φαίνεται να έχει κάποια ασαφή σχέση με την πολιτική, με την έννοια ότι αναφέρεται σε πολιτικά κόμματα ή πολιτικά πρόσωπα και μόνο αυτή. Οι προσπάθειές του να περιγράψουν κάτι ευρύτερα πολιτικό είναι κενόλογες και βασίζονται αποκλειστικά στην "έξυπνη ατάκα" και τα συνθηματολογικά ανακλαστικά.

β. Πρόκριση της γραμμής της εύκολης αντιπαράθεσης. Ο Πασοκισμός δεν αποπειράται ποτέ την εκ βαθέων επερώτηση μιας ιδεολογίας ή πολιτικής στάσης. Διαλέγει πάντα την εύκολη οδό της αντιπαράθεσης με τα πιο επιφανειακά στοιχεία της πολιτικής του αντιπάλου, μιας και ο αντίπαλός του δεν είναι μια τάξη, αλλά ένα κόμμα που εμποδίζει συγκυριακά την πρόσβασή του σ' αυτή την τάξη. Για αυτό άλλωστε και ο Πασοκτζής μπορεί με μεγάλη ευκολία να μεταπηδήσει στις θέσεις του αντιπάλου όταν το κρίνει συμφέρον. Η επιφανειακότητα της αντιπαράθεσης δεν αναιρείται βέβαια από τη ρητορική έντασή της. Ο Πασοκτζής "φωνάζει" όταν γράφει, αλλά οι φωνές του δεν τον αποτρέπουν ποτέ από μια βαθύτερη συμφωνία με αυτόν εναντίον του οποίου φωνάζει, δηλαδή του "κατεστημένου", νοημένου απαρέγκλιτα στο μυαλό του Πασοκτζή με όρους απλής καρικατούρας. 

γ. Υφέρπων αλλά διάχυτος κομφορμισμός. Πίσω από τις κραυγές του Πασοκικού λόγου, η άσβεστη θέληση του ανήκειν στο καταγγελόμενο "κατεστημένο" επιβεβαιώνει την παρουσία της δια του θριάμβου του κομφορμισμού σε κάθε επίπεδο: στην προτίμηση για τη γλώσσα, την εικονογραφία, το εκφραστικό ύφος του συρμού· στην αγελαία και προκάτ "εναλλακτικότητα"· στον κρυφό εξουσιασμό μιας πόζας "ανεμελιάς" και "χαβαλέ"· στην αγωνιώδη αναζήτηση του "παλμού της κοινής γνώμης" και τον τρόμο "μην πέσουμε έξω" από τις διαθέσεις και την περιρρέουσα της στιγμής, μην χάσουμε το κύμα που θα μας φέρει στην κορυφή.

δ. Η απόλυτη αδιαφορία προς οποιαδήποτε πολιτική αλήθεια η οποία δεν μπορεί να αναχθεί σε ποσοτικούς όρους. Για τον Πασοκτζή, πολιτικά αληθές είναι "αυτό που θέλει ο λαός." Και ο λαός, εξ ορισμού, θέλει αυτό που ψηφίζει στις εκλογές. Εδώ ξεκινά και τελειώνει ολόκληρο το φιλοσοφικό υπόβαθρο της κρίσης για την πολιτική αλήθεια που έχει στη διάθεσή του ο Πασοκτζής. Όταν ο λαός ήθελε με 47% το ΠΑΣΟΚ, η πολιτική αλήθεια περπατούσε στην Ελλάδα με τη μορφή του Ανδρέα Παπανδρέου. Όταν ο λαός συνέρρεε στην πλατεία Συντάγματος, η πολιτική αλήθεια ήταν "το κίνημα των αγανακτισμένων." Όταν ο λαός ψηφίζει, έστω με 27%, τον Αλέξη Τσίπρα, η πολιτική αλήθεια είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Αν αύριο ο λαός φέρει στην εξουσία την Χρυσή Αυγή, ο Πασοκτζής θα κουνάει σημαιάκια με μαιάνδρους. Η δημοκρατία άλλωστε είναι απλώς το δικαίωμα της εκάστοτε πλειοψηφίας να αποφασίζει. Είναι μια πρόταση για την απρόσβλητη πολιτική νομιμότητα του συγκυριακού αριθμού.

ε. Η παρελθοντοκαπηλεία. Δεν νομίζω να υπάρχει κομμουνιστής για τον οποίο η Εθνική Αντίσταση να μην είναι ταυτόχρονα ιστορική σελίδα υπερηφάνειας και πικρίας για την αδυναμία στην κρίσιμη στιγμή, για την ήττα, για τις συνέπειές της. Για τον Πασοκτζή, το παρελθόν δεν έχει ίχνος διαλεκτικού χαρακτήρα. Είναι ο παράδεισος της συνθηματολογικής τυμβωρυχίας. Αν η αίσθηση της πραγματικότητας και η συναίσθηση των ορίων των συνθηκών αλλά και της δικής του υποκειμενικής δύναμης γεμίζει τον κομμουνιστή με αισχύνη απέναντι στην επίκληση του αγώνα του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, ο Πασοκτζής όχι απλώς δεν έχει πρόβλημα να βγάζει τα τραυματικά κειμήλια του παρελθόντος στο σφυρί σαν να του ανήκουν προσωπικά, αλλά και να τα "ξεπερνά" στη βάση της δικής του αυτοεπικυρούμενης πολιτικής αποφασιστικότητας και ρώμης. Το ότι η δική του πολιτική αποφασιστικότητα συνίσταται ακριβώς στην πάση θυσία παρακάθιση στο τραπέζι των αστών και στο άρπαγμα των μαχαιροπήρουνων προς ικανοποίηση των αναγκών της αυτού μεγαλειότητός του δεν τον εμποδίζει σε τίποτε από το να χτυπάει το ταμπούρλο της θριαμβευτικής του πορείας προς την τραπεζαρία των εκμεταλλευτών. Ο Πασοκτζής είναι ο αυτόκλητος κληρονόμος των πάντων: καταναλώνει το παρελθόν μέχρι να κατασπαράξει μέχρι και το μεδούλι από τα κόκκαλα των σκελετών του. Και το κάνει καταφέρνοντας να δακρύζει από περηφάνεια και συγκίνηση με την σεπτότητα των προθέσεών του.

στ. Η χυδαιότητα. Η χυδαιότητα είναι ουσιαστικά η σύνθεση όλων των παραπάνω, το ρητορικό χαρμάνι που δημιουργούν και που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως Πασοκίλα. Η αποφορά της είναι "το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ελλάδα", τουλάχιστον από τη μεταπολίτευση και δώθε. Και δεν θα φύγει ποτέ από την ατμόσφαιρα όσο το απόλυτο και αδιαμφισβήτητο πρότυπο του "ευ ζειν" στη χώρα είναι η προέκταση της διανομής καρτών μέλους για την ελληνική αστική τάξη.

28 σχόλια:

  1. ενα ακομα χαρακτηριστικό του μετα Πασοκικού .......Πασοκ ειναι η αποπειρα στιγματισμου καθε πολιτικής και μη συμπεριφοράς πολίτικών αντιπάλων(και..μη) ...ως ..Πασοκ, κατι ο ο Ερβιγκ Γκοφμαν στον ανθρωπινο στιγμα χαρακτηρισε ευστοχα ως τακτική
    '' Ξεγλιστρηματος΄΄
    (''δεν ειμαι εγω Πασόκ'' :΅ειναι αυτος κι αυτός κι αυτός'')
    ( οπως στη ταινια'' Οι Μαγισσες του Σαλεμ '' τα κοριστακια που κατηγορηθηκαν ως Μαγισσσες για να την γλιτωσουν αρχισαν να κατηγορουν κυριους και κυριες για Μαγους και Μαγισσες)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν δεν υπάρχουν κριτήρια με τα οποία να μπορεί να ταυτοποιηθεί ο Πασοκτζής, τότε απομένει μόνο η λογική της παράνοιας σύμφωνα με την οποία κάθε αντιπασοκισμός είναι επίσης πασοκισμός.

      Αλλά δεν είναι έτσι, και κριτήρια υπάρχουν σαφέστατα.

      Διαγραφή
    2. Ξέχασα να προσθέσω ότι, σε δραματική αντίθεση με το παράδειγμα του κυνηγιού μαγισσών, δεν υφίσταται καμία αντιΠασοκική υστερία στην Ελλάδα. Ούτε και θα μπορούσε να υφίσταται.

      Διαγραφή
    3. Επίσης δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια αντιΠασοκική υστερία, καθώς το μετά το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να τραβήξει όλον τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ και του ΠΑΣΟΚ γενικά. Δεν μπορεί επομένως σε καμία περίπτωση να αρχίσει κυνήγι Πασόκων από Πασόκους. Απλά διακρίνεται το ΠΑΣΟΚ ΠΑΣΟΚ σε ένα "καλό ΠΑΣΟΚ" και ένα "κακό ΠΑΣΟΚ". Το "καλό ΠΑΣΟΚ" είναι στην πραγματικότητα η πεμπτουσία του Πασοκισμού.

      Από εκεί και πέρα υπάρχει ο αστικός αντιΠΑΣΟΚΙΣΜΟΣ, ο οποίος είναι απλά η άλλη πλευρά του νομίσματος, πάνω στην οποία βασίζεται εντέλει η όλη "δυναμική" του ΠΑΣΟΚΙΣΜΟΥ, καθώς δημιουργείται μια ψευδοαντιπαράθεση "πατρικίων" και "πληβείων" πολιτικών και αντιλήψεων.

      Διαγραφή
    4. φυσικά δεν υφισταται αντιπασοκική υστερια .. Υφισταται μια Υστερια Γεικώς , συμπτωμα της οποιας ειναι και ο αντιπασοκικος μεταπασοκισμός(όπου διαφοροι τυποι που επι δεκαετιες ηταν Φουλ πασοκοι καταγγελουν διαφορους που ειτε ηταν ειτε δεν ηταν... ως Πασοκους.. Φυσικά δεν ειναι το μόνο συμτωμα της Υστεριας- ενα αλλο ειναι το οτι εχομε γεμισει ''επαναστατες''http://nosferatos.blogspot.gr/2012/05/i.html

      Διαγραφή
    5. Παράξενες διαγνώσεις. Άραγε επειδή ήταν ΠΑΣΟΚ μαχαιρώθηκαν τόσοι μετανάστες από το καλοκαίρι; Άραγε για τον Πασοκισμό της δάρθηκε η Κανέλη; Πασοκ κι ο Τσιμπουκάκης; ΠΑΣΟΚ και οι του Ανταρσύα που δέχθηκαν επιθέσεις;

      Αλλά η υστερία υφίσταται "ΓΕΝΙΚΩΣ", είπαμε, ε;

      Διαγραφή
    6. από το καλοκαίρι του 2012, όταν και θριάμβευσε η "αριστερά."

      Διαγραφή
    7. Αλλά μιας και το ανέφερες, ας δούμε μερικούς κυνηγημένους Πασοκτζήδες που λυντσαρίστηκαν στο πρόσφατο συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ:

      http://static.parapolitika.gr/0/images/article_thumbs_cropped/stratoulis_fotopoulos_600_375_-1520156782.PNG
      http://www.xanthipress.gr/wp-content/uploads/2013/07/mpalasopoulos107131.jpg

      http://images.watchit.gr/?h=362&w=600&src=http://www.newsit.gr/files/Image/2013/07/11/synedrio/syriza1.jpg

      Διαγραφή
    8. Βέβαια, υπάρχει και το πιο λούμπεν μονοπάτι για τον κατατρεγμένο Πασοκτζή:

      http://www.youtube.com/watch?v=FpXn0BEL7GQ

      Διαγραφή
    9. Διότι, άμα θιχτεί από την αντιπασοκική υστερία ο Πασοκτζής...γίνεται εκδικητικός...

      http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=27872:enas-proin-pasokos-eksymnei-ti-xrysi-aygi-binteo&catid=3:society&Itemid=41

      Διαγραφή
    10. VIDEO από το Blog του REDFLY
      ( http://redflyplanet.blogspot.com/2013/06/o_24.html )
      Oι αυριανιστές του χτες είναι οι χρυσαυγίτες του σήμερα.Ilief

      Διαγραφή
    11. O Πέτρος ο Κωστόπουλος κύριε; Δεν αξίζει ο έλλην Letterman μια μικρούλα αναφορά; Τι θα ήταν ο πασοκισμός χωρίς τα κλικ του και τα νιτρό του; Τι;
      Ας γίνω και λίγο ο μαλάκας εδώ. Για να είμαστε δίκαιοι με το μπαρδόν αλλά ακούν Παπανδρέου οι Δεξιοί και βγάζουν φλύκταινες. Για όλους τους λάθος λόγους. Έχει παίξει ρόλο αυτό.
      ΠΑΣΟΚ Ε;ΝΑ

      Διαγραφή
    12. "Ασχήμια": http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/blog-post.html
      "Πέτρος Κωστόπουλος, ευαισθητοποιημένος θεωρητικός της "μεσαίας τάξης"": http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/blog-post_788.html
      "Πέτρος Ξανθόπουλος, o βιοπαλαιστής": http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/blog-post_967.html

      Και από το "Through the Loophole" (εμού του ιδίου):

      113. Πωλούνται προσωπικότητες
      Τώρα που το λεγόμενο image market ξεφούσκωσε εν τω μέσω γενικευμένων φόβων ανεργίας, φτώχειας και επισφάλειας, τώρα που ξαναέγινε ζήτημα η βασική επιβίωση, τι θα γίνει με όλες αυτές τις ορθοψυχικές πανοπλίες --"προσωπικότητες"-- που καλλιεργήσαμε; Τόσα lifestyle περιοδικά, διαφημίσεις, εκπομπές, τόσες φοβίες και ανασφάλειες για το σώμα μας, για το ύψος μας, για την τριχοφυϊα μας, για το ρολόϊ που φοράμε, το αυτοκίνητο που οδηγούμε, για το τι λένε τα έπιπλά μας για μας, για τα 100 πράγματα που πρέπει να έχουμε κάνει ως τα τριάντα μας αν θέλουμε να λεγόμαστε "πραγματικοί" άνδρες ή γυναίκες --τι να τα κάνουμε πλέον όλα αυτά; Και το κυριότερο, υπάρχει πουθενά κανείς που να ενδιαφέρεται να αγοράσει το προϊόν που προέκυψε, όσο ακόμα είναι καιρός; Γιατί ανεξάρτητα από το αν η επερχόμενη κοινωνία είναι αυταρχικά καπιταλιστική ή επαναστατικά αντικαπιταλιστική, ένα είναι σίγουρο: δεν θα χει πλέον κανένα ενδιαφέρον για τέτοιου είδους "προσωπικότητες".
      http://throughtheloophole.blogspot.com/2010/03/113.html

      Διαγραφή
    13. Και τέλος, αυτό, επίσης εμού του ιδίου:

      Το μανιφέστο του τζάμπα

      1. Η αρχή έγινε στη δεκαετία του 90, περίοδο έκρηξης της "ιδιωτικής" ενημέρωσης, δηλαδή, εκτός εισαγωγικών, της ιδιωτικοποίησης της ενημέρωσης. Δωρεάν cd, dvd, βιβλία, t-shirt, εγκυκλοπαίδειες, χύτρες, κατσαρόλες, τηγάνια, συνταγολόγια, λεξικά, παρεό, φρίσμπι, μπρελόκ, μπάλες θαλάσσης, μπρατσάκια, σωσίβια, μαγιό, κρέμες ενυδατώσεως, κρέμες μαυρίσματος. Ποτέ πριν δεν έμοιαζαν τόσο φτηνά τα καταναλωτικά αγαθά. Ποτέ άλλοτε δεν έμοιαζε τόσο φυσική η συγκατοίκηση Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και λαχανί τάγκα, Ζοζέ Σαραμάγκου και μίνι αποσμητικών Axe. Μία χαρούμενη ισοπέδωση των πάντων, ο εγκλωβισμός του κόσμου πίσω από αεροστεγείς συσκευασίες σελοφάν.

      2. Και έπειτα, τα σκηνικά των τηλεοπτικών εκπομπών, χτισμένα πάνω στα πρότυπα του ιταλικού νεοαυτοκρατορισμού: φώτα, μοντέλα, εξέδρες, λέιζερ, όλα δωρεάν στις ζώνες υψηλής τηλεθεάσεως. Στα διαλείμματα, δωρεάν αυτοκίνητα (πληρώστε την πρώτη δόση σε δύο χρόνια, αγοράστε τώρα και κερδίστε 4.000 ευρώ σε μετρητά), και προϊόντα βελτίωσης των ανθρώπινων αξεσουάρ τους (σαμπουάν, μαλακτικά, κρέμες ξυρίσματος, σερβιέτες, υγιεινά γιαούρτια). Η εποχή του μηδέν πολλαπλασιασμένου: μηδέν τοις εκατό λιπαρά, μηδέν τοις εκατό προκαταβολή, μηδέν θερμίδες, μηδέν φροντίδες, μηδέν άγχη, μηδέν πονοκέφαλοι, μηδέν υποχρεώσεις. Όλα τα μηδέν με άπειρες δόσεις.

      3. Στην εποχή της πτώχευσης, της έκπτωσης απ' το μηδέν στο μηδέν, απ' την πολυχρωμία της φούσκας στην αχρωμία του αέρα μέσα της, περισσότερο τζάμπα: οι εκπομπές το ίδιο υστερικά χαρούμενες, το ίδιο περιφρονητικές για τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, λες και έχουν πρόσβαση σε κάποια ατελείωτη πηγή ηλεκτρικού ρεύματος. Ποτέ πια φιλμ νουάρ, ποτέ πια εικόνα σκοτεινιασμένη απ' την υλική ένδεια και απ' τον καιρό. Ο Μπερλουσκόνι έδειξε πρώτος τον δρόμο: θάνατος στον νεορεαλισμό, λήθη στον Κλέφτη ποδηλάτων [1]. Ποιος κλέβει ποδήλατα την σήμερον;
      Στις καφετέριες, μουντιαλικό θέαμα δωρεάν, στο απαστράπτον μαύρο της τηλεοπτικής φέτας που τείνει στο μηδενικό πάχος. Είναι η εποχή του πλάσματος, του πλάσματος της οθόνης, του πλάσματος που την κοιτά: creaturely life [2].

      4. Free press: Οι δωρεάν προσφορές από τα λάιφσταιλ περιοδικά βγήκαν από το σελοφάν και αντικατέστησαν τα έντυπα. Η ιδεολογία του υποκειμένου-αξεσουάρ (MBA από την Αγγλία αυθεντικό, Ermenegildo Zegna, τετρακίνηση, Weltanschauung απ' τον Economist, ακαταμάχητο άφτερ σέιβ) σήμερα είναι λιγότερο ανοιχτά επηρμένη, λιγότερα ανοιχτά περιφρονητική για τα "βλαχαδερά", ίσως γιατί δεν κοστίζει πια τίποτε, ούτε 4.99. Σήμερα διαβάζεις free press όχι από τη θέση της προσομοίωσης της ιδεολογικής φαντασίωσης των σελίδων του, αλλά από αυτή του προσομοιώματος του προσομοιώματος της ιδεολογικής φαντασίωσης. Αν είχες δουλειά, αν δεν είχες αμήχανα πολύ χρόνο να σπαταλήσεις στο Starbucks, τότε θα φρόντιζες να μοιάζεις πιστότερα στον εννοημένο αναγνώστη (implied reader) του free press. Αλλά κι έτσι όπως είσαι δεν πειράζει, το free press έχει μεγάλη καρδιά και σε καταλαβαίνει. Φτάνει να παπαγαλίζεις νομίζοντας ότι σκέφτεσαι. Τα κλισέ υψηλών προδιαγραφών είναι το αφρόγαλα στον καπουτσίνο σου.

      5. Τι θεσπέσια ειρωνεία έχει κατεργαστεί αυτή η αγγλική γλώσσα (η γλώσσα του παγκόσμιου κεφαλαίου, πάνω από όλα), τι ευφυές στρατήγημα αυτή η σύμπτωση που κάνει το "free" συνώνυμο του "τζάμπα" και του "χωρίς" (now, caffeine-free)!

      Διαγραφή
    14. 6. Σήμερα, η ιδεολογική μάχη για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας διεξάγεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην αρένα του τζάμπα. Δεν είναι τυχαίο ότι με το τζάμπα στέκονται και οι δύο πλευρές. Ο κομμουνισμός είναι επίσης η απώτερη πίστη στο τζάμπα, στην κατάργηση του κόστους ως κυρίαρχου κριτηρίου για το κοινωνικώς πρακτέο. "To each according to his needs" λέει η Κριτική του Προγράμματος της Γκότα [3], και μέσα στη φράση παρελαύνουν όλοι οι πρωτόγονοι κομμουνισμοί του παρελθόντος, όλες οι κοινότητες όπου η επιβίωση εξασφαλίζεται χωρίς το αντάλλαγμα του χρήματος, χωρίς πρόσβαση στο χρήμα. Το καπιταλιστικό τζάμπα δεν είναι παρά το όραμα ενός ευγενούς κομμουνισμού ως ψέμμα, ως τακτική πωλήσεων, ως μέσο εξαπάτησης που οδηγεί στην απώλεια της ελευθερίας ακόμα και στο πιο ευτελές και τετριμμένο επίπεδο της καθημερινότητας, όπου η ελεύθερη επιλογή συρρικνώνεται σε συμμόρφωση με την διαταγή να απολαύσεις το προνόμιο του δωρεάν: "Buy one, get one free!", δηλαδή "Buy!"

      7.Το τζάμπα: η ανώτατη πολιτισμική έκφραση του ύστερου καπιταλισμού.

      8. Η ανάγνωση αυτού του ιστολογίου είναι δωρεάν.

      Σημειώσεις
      [1] Ladri di biciclette: Νεορεαλιστική ταινία του Βιτόριο ντε Σίκα, 1948.
      [2] Βλ. Eric L. Santner, On Creaturely Life: Rilke/Benjamin/Sebald, Chicago, University of Chicago Press, 2006.
      [3] "Σε μια υψηλότερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας, αφού έχει εξαφανιστεί η υποδούλωση του ατόμου στον καταμερισμό εργασίας, και συνεπώς και η αντίθεση πνευματικής και σωματικής εργασίας· αφού η εργασία έχει γίνει όχι απλώς μέσο διαβίωσης αλλά η βασική ανάγκη της ζωής· αφού οι παραγωγικές δυνάμεις έχουν επίσης αυξηθεί με την συνολική ανάπτυξη του ατόμου, και όλες οι πηγές του συνεργατικού πλούτου ρέουν πιο πλουσιοπάροχα--τότε μόνο μπορεί ο στενός ορίζοντας του αστικού δικαίου να διασχιστεί ολόκληρος, τότε μπορεί να γράψει η κοινωνία στις σημαίες της: απ' τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του!"
      Karl Marx, Critique of the Gotha Programme, 1875.
      Βλ.http://www.marxists.org/archive/marx/works/download/
      Marx_Critque_of_the_Gotha_Programme.pdf
      http://radicaldesire.blogspot.com/2010/06/blog-post_6482.html

      Διαγραφή
  2. Πάντως δε νομίζω ότι η αποδοχή του Σύριζα να γίνει τελικά Πασόκ θα το αφήσει αλώβητο, κάποιοι ψυλλιασμένοι την βλέπουν που πάει η δουλειά και αρχίζουν κ αντιδρούν, είναι νωπές ακόμη οι μνήμες από την πασοκική πολιτιστική επανάσταση, από την άλλη δεν βλέπω καμιά αντίφαση στο ένας σκληρός πασόκος να πάει προς χ.α. Σε ποιον απευθύνεται ο Σύριζα τελικά και ποιο θα είναι το εκλογικό σώμα του;
    Odradek

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πασοκισμός με λίγα λόγια, είναι η ατομικιστική εναντίωση με κάθε συλλογικό αγώνα ο οποίος έχει το στό στόχο του "συλλογικού καλού". Μαζί με αυτό, γίνεται και η ταύτιση με κάθε ατομικιστικό αγώνα. Ο πασόκος προσμετράει ως "μάγκα" αυτόν που κατάφερε, έστω πατώντας επί πτωμάτων, να καταφέρει αυτό που ήθελε. Ο πασόκος κάνει ήρωα όποιον έδωσε ατομικό αγώνα, με οποιοδήποτε μέσο, και "τα κατάφερε". Ο πασόκος εκλαμβάνει ως δημοκρατία την ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, τις επενδύσεις, αλλά αντίθετα, την αναστολή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας από ένα σύνολο ανθρώπων με κοινά συμφέροντα τη θεωρεί φασισμό. Ανιστόρητα, ταυτίζει το φασισμό με τους κομμουνιστές και θεωρεί δεδομένη την ανελευθερία ΚΑΙ πολιτισμικής έκφρασης σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Ο πασόκος δεν αναγνωρίζει τίποτα πέρα από την ισχύ. Όποιον είναι δυνατός, ο πασόκος τον διαλέγει για να είναι με το μέρος του.

    Συνολικά, όλα τα παραπάνω, ταυτίζουνε τον πασοκικό αγώνα με το εξής : διατήρηση της οικονομίας και της πολιτικής κατάστασης σε εκείνο το στάτους στο οποίο υπάρχει η δυνατότητα, ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΜΕΣΟ (φοροδιαφυγή, λάδωμα, εξαγορά ψήφου κλπ), να ανελιχθεί κοινωνικά σε ανώτερα στρώματα. Μπορεί να συνεργαστεί με ομοίους για τον "κοινό αγώνα" ατομικής ανόδου.
    Δε δέχεται σε καμία περίπτωση, πως κάποια ευρεία ομάδα ανθρώπων, μπορεί να καταφέρει περισσότερρα, από ό,τι ένας άνθρωπος μόνος του. Διαλέγει πολιτικά ηγέτες και λαϊκιστές, παρά ιδέες, ομάδες και κανόνες δράσης.

    Και τέλος ο γλίτσας άνθρωπος πασόκος, θέλει γλείψιμο. Ζει για τα μάτια του κόσμου. Ικανοποιείται όταν ικανοποιεί πρότυπα που ποτέ ο ίδιος δεν έθεσε. (τελευταία έχει σοκαριστεί που "καταναλώναμε περισσότερα από όσα παρήγαμε και επιθυμεί όλοι να βάλουμε πλάτη...ειδικά οι χειρωνάκτες)

    Τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κι ένα υστερόγραφο : πασόκος είναι εκείνος ο πολίτης που είτε μεγάλωσε σε πλήρη απαξίωση από τους γονείς του και ποτέ δεν ικανοποιείται είτε μεγάλωσε ως παραχαϊδεμένος και μάλιστα επιβραβευόταν για το ασήμαντο, για το μέτριο, για το φυσιολογικό για το κατεστημένο και συνηθισμένο. Πάνω απ' όλα ο πασόκος είναι ψετόμαγκας και ζει στις πλάτες άλλων. Το στοιχείο που -για μένα- χαρακτηρίζει τον πασόκο είναι ο κονφορμισμός.

    Στον ανώνυμο πασόκο αφιερώνω το τραγουδάκι conformista και την ομώνυμη ταινία.

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω δυο μικρές αντιρρήσεις. Η διάζευξη ανάμεσα σ' εκείνον που "μεγάλωσε σε πλήρη απαξίωση από τους γονείς του" και στον παραχαϊδεμένο δεν είναι αποκλειστική (είτε / είτε). Να δεις τι ωραία αποτελέσματα παράγει η εναλλαγή από την απαξίωση και την αποθάρρυνση στην επιβράβευση και στο κανάκεμα κάθε φορά που το παιδάκι αποδεικνύεται εφάμιλλο του "παιδιού του πετυχημένου γείτονα". Αυτή η παιδαγωγική μέθοδος είναι πολύ συνηθισμένη στην αγία μικροαστική οικογένεια.

      Όσο για τη δεύτερη αντίρρηση, κάποιος που δεν κατάφερε να ξεφύγει απ' αυτό το πρότυπο σχέσεων, ευκολότερα γίνεται οπαδός (ιδιοτελής, αφελής, ευτελής) παρά πολίτης.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    2. Νομίζω πως σχηματίζω τον πασόκο μπροστά μου, τον πασόκο που γνώρισα στη ζωή μου από μικρό παιδί, πολύ καλύτερα με αυτό που είπες. Απορώ πώς δεν είμαι πασόκος! (και μαζί γαύρος, πρωταθλητής, ρεάλ και νούμερο ένας γενικά)

      Και καταλαβαίνω ακριβώς τί εννοείς λέγοντας πως δε γίνονται πολίτες. Είναι γενικά ανεύθυνοι και ζούνε σε βάρος άλλων. Είναι εγωκεντρικοί οι πασόκοι. Παίζανε με το πουλάκις τους η μανάδες τους; Θαυμάζανε τα σκατούλια τους; :)

      (Λέσχη φροϋδικών αναλύσεων κλπ)
      Γενικά, λυπάμαι που έγραψα βιαστικά όσα έγραψα και δεν μπόρεσα να τα συντάξω καλύτερ. Πιθανότατα γίνομαι κατανοητός.

      Διαγραφή
  5. Aπό e-oikodomos
    ( http://e-oikodomos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_9255.html )

    (..) Ο γείτονάς μας κατόρθωνε να συνδυάζει τη σκληρή εργασία στην υπηρεσία του με την πρέφα μετά ούζων πριν τη μία το μεσημέρι στο καφενείο και ταυτόχρονα να κατηγορεί τους οικοδόμους πως παίρνουν μεγάλο μεροκάματο. Όταν βγήκε στη σύνταξη έμοιαζε τουλάχιστον δέκα χρόνια νεότερος. Στο μεταξύ τα παιδιά του έφτιαξαν τις δικές τους οικογένειες, και τα εγγόνια του μεγάλωναν.

    Όταν ξέσπασε η «κρίση» ο γείτονάς μας συνιστούσε σε όλους ψυχραιμία και υπομονή. «Καναδυό χρονάκια και τη σκαπουλάραμε», έλεγε. Στο πρώτο μνημόνιο έχασε τη μιλιά του. Μέχρι που μια μέρα στο καφενείο κάποιος τον άκουσε να μιλάει για κάποιους «προδότες». Άρχισε να νιώθει ευάλωτος. Μέσα του έβραζε. Τυλιγμένος μέσα σε μια ελληνική σημαία βρέθηκε ανάμεσα στους αγαναχτισμένους της πλατείας Συντάγματος. Μούντζωνε και ξαναμούτζωνε τους «300 προδότες», έπαιρνε μέτρα για τις θηλιές τους και έβριζε όλα τα κόμματα και όλους τους πολιτικούς. Το ένα του παιδί έμεινε χωρίς δουλειά, όταν ο οργανισμός που δούλευε έκλεισε. Έγιναν εκλογές, η κυβέρνηση άλλαξε. Τα άλλα παιδιά του δεν τα φέρνουν βόλτα, οι υποχρεώσεις τους πνίγουν. Η κυβέρνηση άλλαξε και πάλι. Όταν «έπεσε το μαύρο» στην τηλεόραση μένει χωρίς δουλειά και το δεύτερο παιδί του. Πόσες τρύπες να κλείσουν η σύνταξη η δική του και της γυναίκας του.

    Σήμερα ο γείτονάς μας δείχνει να ξαναγεννιέται. Αυτός που κάποτε «άγγιξε το πέτο του Αντρέα», που «έσφιξε το χέρι του Σημίτη», αυτός που «έραινε με γαρίφαλα τις ζεϊμπεκιές του Άκη», που κατάφερε και «φίλησε τον Γιωργάκη» και ψήφισε Βενιζέλο για να «βγάλει το κίνημα από την κρίση», βρίσκει ξανά την χαμένη αρχοντιά και το κιμπαριλίκι του.

    Ρίχνει ανάθεμα στους «ξένους», τους «άπλυτους λαθρομετανάστες που κλέβουν τη δουλειά από τα παιδιά του». Βρίζει την τρόικα, τα μνημόνια, τον ΓΑΠ που «τους άνοιξε την πόρτα», τον προδότη Βενιζέλο και τον καθεστωτικό Σαμαρά. Ερεθίζεται όταν ακούει τη λέξη «απεργία» και ονειρεύεται «μακρονήσια» όταν βλέπει κομμουνιστή.

    Δεν βρίζει πια και τους «300». Τις προάλλες στην πλατεία κουβαλούσε μια σακούλα με τρόφιμα, που μοίραζαν κάποια παιδιά που φορούσαν μαύρα. Μια άλλη φορά τον είδαν στη συγκέντρωση της χρυσής αυγής. Κάποιοι είπαν πως μίλησε κιόλας. Ο γείτονάς μας γουστάρει τρελά τον Κασιδιάρη αλλά τον μπερδεύει κι εκείνος ο χοντρός σύμβουλος του Σαμαρά όταν τάζει νέο Γράμμο στα κομμούνια. Εκθειάζει την ευφράδεια του Καιάδα αλλά δεν καταλαβαίνει γιατί ο Άδωνις κι ο Μάκης είναι σε άλλο κόμμα. Και με τις «απορίες» του όμως, ο γείτονάς μας δεν χάνει την πίστη του στην πατρίδα. Προέχει η αγάπη του για την πατρίδα. Γιατί η πατρίδα είναι μια και πάνω απ’ όλα. Και τώρα που η «πατρίδα» κινδυνεύει δεν το πολυσκέφτηκε. Επέστρεψε σ’ αυτούς που ξέρουν να υπερασπίζονται την «πατρίδα» κάθε φορά που κινδυνεύει. Και η «πατρίδα» κάθε φορά τους ευχαριστεί γι’ αυτό και τους ανταμείβει. (..) Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από ( http://www.rizospastis.gr/storyPlain.do?id=7165591 )

      (..)ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
      Ερήμην των εργαζομένων το συνέδριο της ΓΣΕΕ
      Ανακοίνωση καταγγελία από το ΠΑΜΕ

      Τρίτη 27 Νοέμβρη 2012

      Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΠΑΜΕ σημειώνει:

      (..)Ο μεν Κολλάς κατηγόρησε το Προεδρείο της ΓΣΕΕ ότι είναι με την Μέρκελ και τον Φούχτελ και έχει καταδικάσει τους εργαζόμενους με τη στάση που ακολουθάει.

      Το δε Προεδρείο της ΓΣΕΕ του ανταπάντησε ότι όχι μόνο συμφωνούσε με αυτήν την πολιτική που σήμερα καταγγέλλει, αλλά μαζί παίρναμε τις αποφάσεις και μαζί τις υλοποιούσαμε προσθέτοντας ότι δήλωνε εθνικοσοσιαλιστής, πράγμα το οποίο ο Κολλάς όχι μόνο δεν αρνήθηκε αλλά το επιβεβαίωσε πλήρως.

      Τέτοιους συνδικαλιστές και ηγεσίες έχει ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός. Να τους χαίρεται η Αυτόνομη Παρέμβαση τέτοιους σαν τον Κολλά που δηλώνει Εθνικοσοσιαλιστής και τους έχει στη δύναμη της.

      Μπορεί με αυτές τις δυνάμεις και ηγεσίες η εργατική τάξη να προσδοκά ότι μπορούν να οργανώσουν την πάλη της ενάντια στην επίθεση που δέχεται και είναι σε εξέλιξη;(..)Ilief

      Διαγραφή
    2. --συνέχεια-Ερήμην των εργαζομένων το συνέδριο της ΓΣΕΕ

      (..)Μπορεί με αυτές τις δυνάμεις να προσδοκά ένα κίνημα με προοπτική;

      Το ΠΑΜΕ καταγγέλλει την απόφαση να γίνει το συνέδριο στην Αλεξανδρούπολη και αντιπρότεινε για παράδειγμα το Λαύριο, το Πέραμα, την Ελευσίνα, που σηματοδοτούν εργατικούς αγώνες και ταυτόχρονα τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης.

      Οι εργαζόμενοι να δυναμώσουν στους χώρους δουλειάς τις συλλογικές αποφάσεις και αγώνες ενάντια στην υλοποίηση των βάρβαρων μέτρων που αποφάσισε η τρικομματική κυβέρνηση, να αλλάξουν τους συσχετισμούς στα συνδικάτα υπέρ των ταξικών δυνάμεων, να μαζικοποιήσουν τα συνδικάτα».(..)Ilief

      Διαγραφή
  6. Από συριζεϊκοαλαβανική εφημερίδα

    ( http://www.edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=434:%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CF%8E%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85&Itemid=44 )

    Η κατάρα των τριών γενιών Παπανδρέου - Του James Petras


    (..)Η λεηλασία των κρατικών πόρων, η πτώχευση των περισσότερων εταιριών του ιδιωτικού τομέα, η καθυστέρηση της γεωργίας, η κλειστή και αυταρχική φύση των δημόσιων και ιδιωτικών θεσμών, οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης, των φοιτητών, των αγροτών και των ανέργων να δώσουν το 1981 μια εντυπωσιακή εκλογική νίκη στον Ανδρέα Παπανδρέου. (..)



    (..)πρόσφερε νέα δάνεια, παρέγραψε χρέη και επενέβη για να αποκαταστήσει την ιδιωτική ιδιοκτησία, βγάζοντας στο σφυρί υπερχρεωμένες εταιρίες. Εκείνη την εποχή ήμουν σύμβουλός του.

    Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κοινωνικοποιούσε τις χρεωμένες εταιρίες, απάντησε πως
    «λόγω της κρίσης δεν είναι η ώρα κατάλληλη για να μετασχηματίσουμε την οικονομία. Πρέπει να περιμένουμε μέχρι η οικονομία να σταθεί στα πόδια της».

    Όταν του απάντησα πως εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα, ακριβώς λόγω αυτής της κρίσης και πως όταν αποκατασταθεί ο καπιταλισμός η πολιτική και οικονομική αντιπολίτευση θα είναι πιο σθεναρή, ανταπάντησε ότι
    «η οικονομία είναι πολύ αδύναμη για να στηρίξει ένα σοσιαλιστικό καθεστώς» και πρόσθεσε πως
    «η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας».

    (..)Δημαγωγώντας ο Παπανδρέου διατήρησε τις Βάσεις. Ακόμα χειρότερα, παρέμεινε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, αποδεχόμενος μεταβιβάσεις και δάνεια ως αντάλλαγμα για τη μείωση των εμπορικών περιορισμών. (..)Ο Παπανδρέου χρησιμοποίησε τις μεταβιβάσεις της ΕΟΚ για να εξαγοράσει ψήφους μέσω επιδοτήσεων στους αγρότες, βραχυπρόθεσμων κερδών στις αμοιβές των εργαζόμενων και τεράστιων παραγραφών χρεών και δανείων που παρείχε στις επιχειρηματικές ελίτ. Τα ελλείμματα και τα χρέη αυξήθηκαν, ενώ ο παραγωγικός μηχανισμός μαράζωσε προκειμένου να στηρίξει την κατανάλωση. Η κηδεμονία ήταν η «εναλλακτική» λύση που επέλεξε ο Παπανδρέου αντί για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.(..)

    (..). Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της διακυβέρνησής του (1982-1984) όταν διηύθυνα το Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών και ήμουν ανεπίσημος σύμβουλός του, έφευγα από την πίσω πόρτα του σπιτιού του στο Καστρί, την ώρα που από την μπροστινή έμπαινε ο πρέσβης των ΗΠΑ. Μετά από κάποιο διάστημα συνειδητοποίησα πως δανειζόταν την κριτική της Αριστεράς για να δικαιολογήσει δεξιές πολιτικές(..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τετάρτη 24 Απρίλη 2013
      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7408099&publDate=24/4/2013 )
      Δεν προκήρυξε απεργία για την Πρωτομαγιά

      (..)Την απαράδεκτη απόφαση της συνασπισμένης πλειοψηφίας της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) να απορρίψει την πρόταση του ΠΑΜΕ να προκηρύξει πανθεσσαλονίκια απεργία για την 1η Μάη, καταγγέλλει η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ.(..)

      (..)Η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ καταγγέλλει την πλειοψηφία του ΕΚΘ για «πλήρη ταύτιση με την κυβερνητική απόφαση για εκφυλισμό της μέρας της εργατικής τάξης και παρεμπόδιση του γιορτασμού της από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους. Οι δυνάμεις αυτές μαζί με την εργοδοσία υπονομεύουν την πρωτομαγιάτικη απεργία.

      Αλλωστε, οι τρεις συνασπισμένες παρατάξεις υποστήριξαν την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με μείωση μισθών, εφαρμόζοντας οι ίδιες τα μνημόνια στους χώρους δουλειάς.

      Οι τρεις συνασπισμένες παρατάξεις αρνήθηκαν να καταδικάσουν την επίθεση χρυσαυγιτών ενάντια σε στελέχη του ΠΑΜΕ στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου, που παρενέβησαν για να καταγγείλουν τη νοθεία στις αρχαιρεσίες του σωματείου προπονητών, την οποία καθοδηγούσε προσωπικά ο πρόεδρος του ΕΚΘ, και δύο στελέχη της ΠΑΣΚΕ "πιάστηκαν στα πράσα" έτοιμα να ψηφίσουν χωρίς καν να είναι μέλη του εν λόγω σωματείου.

      "Μνημονιακές" και "αντιμνημονιακές" δυνάμεις σε αγαστή συνεργασία μεταξύ τους, συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι της εργοδοσίας. Η μόνη διαφορά τους είναι το ποια κυβέρνηση (τρικομματική ή της «κυβερνώσας αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ) θα εφαρμόσει την ίδια πολιτική, θα συνεχίσει το σφαγιασμό των εργαζομένων. Κοινός τόπος τους, το αντι-ΠΑΜΕ παραλήρημα».(..)Ilief

      Διαγραφή
  7. Βρήκα το κείμενο εξαιρετικά χρήσιμο και εφαρμόσιμο σε πολλούς που ξέρω, μηδέ του εαυτού μου εξαιρουμένου.

    Νομίζω ωστόσο πως η εξαγορά μικροαστικών μα και εργατικών συνειδήσεων στα τέλη του ΄70 και στις αρχές του ΄80 υπήρξε όχι και πάμφθηνη λόγω της οικονομικής συγκυρίας. Σήμερα, που η τραγωδία προηγείται της φάρσας;

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διόρθωση στο προηγούμενο σχόλιο μου: H εξαγορά μικροαστικών μα και εργατικών συνειδήσεων στα τέλη του ΄70 και στις αρχές του ΄80 υπήρξε πάμφθηνη λόγω της οικονομικής συγκυρίας. Σήμερα, που η τραγωδία προηγείται της φάρσας;

      gdmn1973

      Διαγραφή
  8. "Αν αύριο ο λαός φέρει στην εξουσία την Χρυσή Αυγή, ο Πασοκτζής θα κουνάει σημαιάκια με μαιάνδρους.":

    Ανδρέας Λοβέρδος: «Η Χρυσή Αυγή είναι αυθεντικό κίνημα»
    Κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα, ανέφερε σε συνέντευξή του
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/02/2013

    Σε μια προκλητική τοποθέτηση, ο Ανδρέας Λοβέρδος χαρακτήρισε την Χρυσή Αυγή «ελληνική Χεζμπολάχ» και «πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά μετά την Μεταπολίτευση», ενώ τόνισε ότι «κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα» και «παράγει εμπιστοσύνη και απολαμβάνει δημοσκοπικά ποσοστά».

    Επιπλέον, ο πρώην υπουργός επισήμανε ότι «βγάζοντας τα γενικά πολιτικά τους προτάγματα, η Χρυσή Αυγή μοιάζει με την υπόλοιπη αντιπολίτευση, λέει ό,τι λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ».

    Την τοποθέτηση αυτή έκανε ο Ανδρέας Λοβέρδος στη διάρκεια συνέντευξής του στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ την Τρίτη. Συγκεκριμένα ερωτηθείς για την δημοσκοπική άνοδο της Χρυσής Αυγής, είπε: «Είναι αυθεντικό το ποσοστό».

    «Πάνω σε μεγάλα προβλήματα, όπως το μεταναστευτικό, το παρεμπόριο και η έλλειψη ασφάλειας και αστυνόμευσης κάνει ακτιβισμό η ελληνική Χεζμπολάχ και παράγει εμπιστοσύνη και απολαμβάνει ποσοστά. Αυτό γιατί να το καταγγείλει κανείς;» αναρωτήθηκε ο Ανδρέας Λοβέρδος.
    Και συνέχισε στο ίδιο στιλ: «Γιατί μας προβληματίζει το γεγονός ότι ανεβαίνει κάποιος που κάνει, με τρόπο ακτιβίστικο, πολιτική πάνω σε αυθεντικά προβλήματα;»

    Πρόκειται για το «πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά», μετά την Μεταπολίτευση σημείωσε ο πρώην υπουργός.

    Επιπλέον, τόνισε: «Όταν μιλάμε επί της ουσίας, βγάζοντας τα γενικά πολιτικά τους προτάγματα, η Χρυσή Αυγή μοιάζει με την υπόλοιπη αντιπολίτευση. Λένε ό,τι λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ».

    Κατέληξε, δε, με την παρατήρηση: «Δεν τους κλέβεις τη δύναμη όταν τους καταγγέλλεις».]


    Επειτα από το θόρυβο που προκάλεσαν οι δηλώσεις του ο κ. Λοβέρδος έκανε την ακόλουθη δήλωση:

    «Φτάνει πια η δημαγωγία και ο φασισμός των δήθεν αριστερών. Αρκεί η συνειδητή ή ασυνείδητη συνηγορία υπέρ του παραεμπορίου, της ανασφάλειας των πολιτών και των λαθρεμπόρων των φτωχών του τρίτου κόσμου. Πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων μόνο οι φασίστες ζητούσαν. Οι ψευτο-ασφαλίτες της σύγχρονης ψεύδο-αριστεράς δεν νομιμοποιούνται να ελέγχουν τα φρονήματα κανενός. Αλήθεια, που είναι οι τραμπούκοι -ακτιβιστές των δυόμιση ετών, επί των κυβερνήσεσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, που το έπαιζαν "αγανακτισμένος λαός"; Έχουν πια συμμαζέψει τη βία τους στην δήθεν προοπτική κάποιας εξουσίας; Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, μαθήματα δημοκρατίας δεν δέχομαι από κανέναν. Πέρασα τις εξετάσεις μου στην κατάληψη του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη, στις 16-17 Νοεμβρίου του 1973».
    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=498223

    Και το βίντεον (για κάποιους αμετανόητους πασόκους που θεωρούν ότι απομονώθηκαν επίτηδες κάποιες φράσεις και αφού δουν το βίντεον λένε ότι " ε δεν είπε κάτι που δεν ισχύει"-τον πασόκο κι αν το πλύνεις το σαπούνι σου χαλάς, δεν υπάρχει ελπίς):
    http://www.lifo.gr/now/politics/22612

    ΑπάντησηΔιαγραφή