Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

Απ. Χαρίσης-Παλιά ιδεολογήματα περί δημοκρατίας και σύγχρονες αστικές επιδιώξεις (ΙΙΙ)

ΓΙΑ ΤΗ «ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Η συμμετοχή των πολιτών στα «κοινά», στη διευθέτηση και διεύθυνση των κοινωνικών και πολιτικών υποθέσεων, είναι μια αντίληψη που προωθείται εδώ και αρκετά χρόνια από τους πολιτικούς εκπροσώπους των μονοπωλίων και μάλιστα όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και πρακτικά και νομοθετικά. Ιδιαίτερα έντονα προωθείται εδώ και δεκαετίες η ιδέα και πρακτική της «συμμετοχής των εργαζομένων» στη διοίκηση των επιχειρήσεων, ακόμα και με νόμους (η νομοθέτηση της δήθεν συμμετοχής των εργαζομένων στις διοικήσεις των επιχειρήσεων αποτελούν ένα όχι ασήμαντο κομμάτι της εργατικής νομοθεσίας και θεσμών εδώ και τριάντα χρόνια).

Σαν ιδεολογία, η συμμετοχή των εργαζομένων κατάγεται από τον αστικό ρεφορμισμό (βλ. λ.χ. την αντίληψη του αγγλικού «συντεχνιακού σοσιαλισμού» του Κόουλ στις αρχές του 20ού αιώνα). Αποτελούσε και αποτελεί μια προσπάθεια υπονόμευσης, παράκαμψης και ενσωμάτωσης του ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος (συνδικαλιστικού και πολιτικού) και του περάσματός του στη λογική της από κοινού συμβιβαστικής επίλυσης των εργατικών ζητημάτων μαζί με το κράτος και τους καπιταλιστές, δηλαδή στη λογική της υποταγής του στην αστική ιδεολογία και πολιτική. Παλιότερα, στις δεκαετίες του 1970 και 1980, προβαλλόταν παράλληλα με τις αντιλήψεις της λεγόμενης «αυτοδιαχείρισης», σαν ρεφορμιστική εναλλακτική στην απαίτηση για εργατική εξουσία στο σύνολο της κοινωνικής παραγωγής. Τότε εκθειαζόταν το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας, διάφορες περιθωριακές «αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες» ανά τον κόσμο (που σήμερα δεν υπάρχουν πλέον), ακόμα και τα κοινοβιακά «κιμπούτς» του Ισραήλ.


Ταυτόχρονα, η αντίληψη του «συμμετοχικού μάνατζμεντ», δηλαδή της «συμμετοχικής διοίκησης των επιχειρήσεων» είχε ήδη κάνει από καιρό την εμφάνισή της στις μεγάλες μονοπωλιακές επιχειρήσεις και ομίλους επιχειρήσεων.4 Η «συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση των επιχειρήσεων» υπήρχε ήδη από δεκαετίες πριν από τη νομοθέτησή της και αφορούσε οργανικές ανάγκες, παραγωγικές και διοικητικές-«ιδεολογικές» (ενσωμάτωσης και υπονόμευσης του ανεξάρτητου ταξικού συνδικαλισμού) των ίδιων των μονοπωλιακών Ομίλων Επιχειρήσεων.

Μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ και τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, όταν ήδη είχε επιτευχθεί ο στρατηγικός στόχος και η σοσιαλδημοκρατία δε χρειαζόταν πια τόσο πολύ τη ρεφορμιστική «αριστεροσύνη» και «σοσιαλισμό» για την υπερφαλάγγιση του κομμουνιστικού κινήματος, το ζήτημα της «συμμετοχής» των εργαζομένων ή των «πολιτών» σε ζητήματα διοίκησης της παραγωγής ή της κοινωνίας μπήκε σε μια βάση πιο καθαρόαιμα αστική. Η προσπάθεια «συμμετοχής των εργαζομένων» άρχισε σταδιακά να αντικαθίσταται από την έννοια της «συμμετοχής των πολιτών» γενικά. Αυτό είναι πιο κοντά στον πυρήνα των αντιλήψεων των κεφαλαιοκρατών και της οργανικής ιδεολογίας τους, της αντίληψής τους για την κοινωνία με βάση τη δική τους θέση σε αυτή και την ουσία της δραστηριότητάς τους.

Ενα βασικό χαρακτηριστικό της μονοπωλιακής φάσης ανάπτυξης του καπιταλισμού είναι η ύπαρξη και η κυριαρχία της μετοχικής εταιρίας, μιας συλλογικότητας κεφαλαιοκρατών-ιδιοκτητών μέσων παραγωγής στην οποία μετέχουν ανισομερώς διάφορα άτομα, τα οποία μπορεί να υποβλέπουν το ένα το άλλο και να ανταγωνίζονται διαρκώς μεταξύ τους για τον προσπορισμό μεγαλύτερου μεριδίου εταιρικού κέρδους, αλλά ταυτόχρονα μετέχουν από κοινού στην ιδιοποίηση του αποτελέσματος της εργασίας των παραγωγών του πλούτου στο δοσμένο όμιλο επιχειρήσεων. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους η καπιταλιστική «εταιρία» και η «μετοχικότητα» ή «συμμετοχή» είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, ο αέρας τους, το νερό μέσα στο οποίο κολυμπούν, όπως εξάλλου και οι «μετοχές», τα «μερίσματα» κ.ο.κ. Αν αυτή είναι η παράσταση που έχουν για μια σύγχρονη επιχείρηση ή όμιλο επιχειρήσεων κοινωνικοποιημένης παραγωγικής διαδικασίας, ανάλογη είναι και η εικόνα που αντικειμενικά μπορούν να σχηματίσουν για το σύνολο της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας και του κράτους. Δηλαδή, όπως η επιχείρηση είναι μια εταιρία ανταγωνιζόμενων μεταξύ τους ατόμων, αλλά από κοινού ιδιοκτητών, το ίδιο μπορεί να ειπωθεί, κατά μια έννοια και για τον κλάδο, την περιοχή και την κοινωνία ολόκληρη, με το κράτος της μαζί.

Οι άνθρωποι γενικώς είναι «αυτόνομα» άτομα που επιβιώνουν ο καθένας όπως μπορεί, πουλώντας ό,τι διαθέτει προς πώληση και αγοράζοντας πάλι ο ίδιος ό,τι μπορεί με βάση το όφελος ή το «κέρδος» που προσπορίστηκε από τις πωλήσεις που μπόρεσε να κάνει. Φυσικά υπάρχουν ανισότητες στην κοινωνία, αλλά αυτές δεν είναι «ταξικές», δηλαδή σταθερές και μόνιμες, καθοριζόμενες από τις σχέσεις παραγωγής, απλά είναι ανισότητες που βασίζονται στη διαφορετικότητα των ικανοτήτων των ατόμων και στην τύχη. Χωρίς αυτές εξάλλου δε θα υπήρχαν οικονομικές διαφορές, αλλά ομοιομορφία και έλλειψη επιχειρηματικής ελευθερίας και πρωτοβουλίας που -ως γνωστόν- εξαλείφει το κίνητρο για άνοδο, για παραγωγή και γενική πρόοδο και ευημερία. Αλλωστε κανείς δεν εμποδίζει κανέναν, οσοδήποτε φτωχός και να είναι ο τελευταίος, να γίνει «μέτοχος», δηλαδή συνιδιοκτήτης, σε οποιαδήποτε μεγάλη καπιταλιστική εταιρία (έστω και με μία μετοχή). Το τελευταίο ονομάστηκε κάποτε και «λαϊκός καπιταλισμός», αλλά σήμερα μετά από τις τελευταίες εξελίξεις στην καπιταλιστική οικονομία, με την απαξίωση του εισηγμένου στο χρηματιστήριο κεφαλαίου, επομένως και της κάθε μετοχής, αναφέρεται όλο και λιγότερο.

Η παραπάνω είναι μια βασική αστική-καπιταλιστική αντίληψη που απηχεί τη θέση που αυτή η τάξη έχει στην κοινωνία και τη σκοπιά από την οποία αντικειμενικά βλέπει τα πράγματα και τις κοινωνικές σχέσεις, ένα κεντρικό στοιχείο της αστικής ιδεολογίας. Η αστική ιδεολογία όμως δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους καπιταλιστές. Συνιστά την κυρίαρχη ιδεολογία στην κοινωνία, οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι και κυρίαρχες στην κοινωνία συνολικά, με βάση αυτές τις ιδέες και πεποιθήσεις πορεύεται η κοινωνία που ζούμε.

Το ιδεατό αστικό πρότυπο λοιπόν για την κοινωνία είναι η καπιταλιστική μετοχική εταιρία. Αυτή είναι η αφετηρία της αντίληψης της «συμμετοχικής δημοκρατίας» που -αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα πιστοί στο πνεύμα των εμπνευστών της- θα έπρεπε να την ονομάζουμε «μετοχική δημοκρατία», δηλαδή μια κοινωνία μετόχων, μια κοινωνία άνισων μεταξύ τους ιδιοκτητών που όλοι τους βλέπουν την κοινωνία ακριβώς ως ιδιοκτήτες, ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν κατέχουν την παραμικρή ιδιοκτησία (σ’ αυτή την -πολύ διαδεδομένη- περίπτωση η «ιδιοκτησία» μπορεί να ταυτίζεται με τα «προσόντα», τις «δεξιότητες» και «ικανότητες», δηλαδή με το δυνητικό εμπόρευμα που ο καθένας διαθέτει - την εργατική του δύναμη).

Η βασική λοιπόν πραγματικότητα της κοινωνίας, σύμφωνα με την αστική ιδεολογία, είναι τα άτομα («δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα» έλεγε η Μ. Θάτσερ). Τα άτομα μπορούν να ομαδοποιούνται σε κάθε είδους ενώσεις με βάση το επάγγελμα, το συμφέρον, τα ενδιαφέροντα, το χόμπι, τις πολιτικές απόψεις, το θρήσκευμα, τον τόπο διαμονής κ.ο.κ. Ολες αυτές οι ομαδοποιήσεις μπορούν να θεσμοθετηθούν και να αποτελέσουν το υλικό, τις μαζικές ταυτότητες και ομάδες που συγκροτούν την κοινωνία-«εταιρία», μέσω της «συμμετοχικής δημοκρατίας». Εκείνο που πρέπει να εκδιωχθεί, να αποκλειστεί όσο το δυνατό περισσότερο από την επίσημη πολιτική δομή (γιατί από την κοινωνική δεν μπορεί να λείψει) και κυρίως από τη συνείδηση των εργαζομένων είναι η ταξική ενότητα και ταυτότητα, η ένωση των ατόμων με βάση την κοινωνική τάξη στην οποία ανήκουν, γιατί αυτή η μορφή συνένωσης και συνειδητοποίησης διαλύει όλο το «αρμονικό» «κοινωνικο-εταιρικό» οικοδόμημα.

Στην αστική θεωρητική σκέψη άλλωστε ιδιαίτερα μετά την αντεπανάσταση, είχαν ευρεία διάδοση αντιλήψεις που υποστήριζαν ότι στο σύγχρονο κόσμο οι τάξεις έχουν αντικατασταθεί από «σφαίρες ζωής» (π.χ. οι θεωρίες του φιλελεύθερου Ραλφ Ντάρεντροφ). Ενα σύνολο ανθρώπων μπορεί να έχει κοινά συμφέροντα σε μια «σφαίρα ζωής» και αντίθετα σε μια άλλη, ανεξάρτητα από την ταξική τους ένταξη. Αυτή η διάκριση σε «σφαίρες ζωής» θεωρούνταν βάση για τη διαμόρφωση των «κοινωνικών κινημάτων», αλλά και την αλλαγή των θεσμών του αστικού πολιτικού συστήματος.

Αυτό είναι που στην πραγματικότητα προωθείται μέσω των «συμμετοχικών» ιδεών και πρακτικών. Η διοίκηση της κοινωνίας διέπεται από δοσμένους από παλιά κανόνες που ελέγχονται και διασφαλίζονται από ολόκληρο τον «καταμερισμό των εξουσιών» και το «κράτος δικαίου». Οι κανόνες που διέπουν την εταιρική πρακτική στην οικονομία είναι επίσης δεδομένοι και αδιασάλευτοι. Αυτό που προβάλλουν σήμερα και μέσω της «συμμετοχικής δημοκρατίας» είναι ο περίφημος «κοινωνικός εταιρισμός» σ’ όλα τα επίπεδα. Πρέπει οι εργαζόμενοι, ιδιαίτερα δε οι μισθωτοί εργάτες, να βλέπουν τον εαυτό τους με τα «αστικά ταξικά ματογυάλια», μέσα από την αστική ιδεολογία. Πρέπει να ετεροκαθορίζονται όσον αφορά την ταξική και πολιτική τους συνείδηση.

Η παράσταση της κοινωνίας ως «εταιρία», όπως αναφέρθηκε παραπάνω, μπορεί να έχει διάφορα ονόματα και εκδοχές: έθνος, πατρίδα, δημοκρατία (λ.χ. η «δημοκρατία μας», το «κράτος μας», ο «νομικός μας πολιτισμός» - λες και είναι ολωνών…), λαός (νοούμενος με την αστική έννοια, ως ενότητα ατόμων, με αφαίρεση των ταξικών χαρακτηριστικών) και βέβαια οι «πολίτες», ως σύνολο. Ετσι δεν αυτοπροσδιορίζονται οι διάφοροι «αμεσοδημοκράτες» και αυτόκλητοι εκπρόσωποι του λαού στις πλατείες; Και ποιες είναι οι «διαμεσολαβήσεις» που καταγγέλλονται ως υπεύθυνες για τα σημερινά προβλήματα; Τα κόμματα, τα συνδικάτα, οι βουλευτές, οι «κλέφτες και ανίκανοι πολιτικοί». Ποτέ όμως οι καπιταλιστές, οι πραγματικοί κυρίαρχοι της κοινωνίας, ποτέ οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι σαν τέτοιοι στη Βουλή, στα συνδικάτα ή στα αστικά κόμματα.

Είναι φανερό ότι όλα αυτά συνιστούν μια προετοιμασία του εδάφους για αλλαγές στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Τι προβλέπει γι’ αυτούς τους θεσμούς και στοιχεία του πολιτικού συστήματος η συμμετοχική δημοκρατία;

Οσον αφορά τα αστικά κόμματα, επιδιώκεται η μεγαλύτερη προσομοίωσή τους με εταιρίες, όσον αφορά τις σοβαρές και σημαντικές για το καπιταλιστικό σύστημα λειτουργίες τους, η ακόμα μεγαλύτερη στεγανοποίηση της ηγεσίας τους από την όποια επιρροή της βάσης των μελών τους, που μετατρέπονται έτσι σε οπαδούς-ακολουθητές. Το πώς μπορεί να συνδυαστεί αυτή η αντιδημοκρατική -ακόμα και στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας- αλλαγή με το ιδεολόγημα της «συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων» μάς το δείχνουν οι δυο απανωτές εκλογές Προέδρου στο ΠΑΣΟΚ και η τελευταία εκλογή Προέδρου της ΝΔ. Οι επιλογές που είχαν οι ψηφοφόροι και στις δυο αυτές διαδικασίες είχαν καθοριστεί από πριν, από πολύ στενούς ηγετικούς κομματικούς και καπιταλιστικούς κύκλους, ενώ η «κομματική βάση» δεν είχε κανένα λόγο πάνω σ’ αυτό. Το θέμα δηλαδή είχε λυθεί πριν την ψηφοφορία και ο όποιος ανταγωνισμός αφορούσε μερίδες του κεφαλαίου και όχι βέβαια τις μάζες των μελών και οπαδών των δύο κομμάτων.5

Στην πραγματικότητα, τα αστικά κόμματα γίνονται κόμματα-λέσχες, κόμματα-πολιτικές εταιρίες, που περιλαμβάνουν ένα στενό πυρήνα αστικών στελεχών και μια μάζα πελατών που αποκαλούνται μέλη. Βεβαίως αυτό έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό στην πράξη εδώ και καιρό, αλλά τώρα θα θεσμοθετηθεί κιόλας. Η εσωτερική τους λειτουργία θα καθορίζεται από κρατικούς νόμους και θα παρακολουθείται από το «κράτος δικαίου». Η λειτουργία τους θα περιλαμβάνει δυο μέρη: το ένα θα αφορά τα σοβαρά θέματα και θα είναι αρμοδιότητα της ηγεσίας (θα αφορά δηλαδή μόνο την αστική τάξη) και το άλλο θα έχει να κάνει με τις λεγόμενες «ανοιχτές» διαδικασίες, την προπαγάνδα, το διαδίκτυο κτλ. Φυσικά η θεσμοθέτηση τέτοιων διαδικασιών για να αναγνωριστεί ένα πολιτικό κόμμα, να συμμετάσχει στις εκλογές ή να επιχορηγηθεί θα επιδιωχθεί να αποτελέσει μοχλό πίεσης για το Κομμουνιστικό Κόμμα, να το χτυπήσει και να το περιορίσει, να παρεμποδίσει την ανάπτυξή του.

Οσον αφορά τα εργατικά συνδικάτα, τις πρωτογενείς ταξικές εργατικές οργανώσεις, η αντίληψη της λεγόμενης «συμμετοχικής δημοκρατίας» τα κατατάσσει στις «ομάδες πίεσης» ή «ομάδες συμφερόντων» και τους επιφυλάσσει ανάλογο ρόλο. Υπόδειγμα του πώς αντιλαμβάνεται τα συνδικάτα αυτή η αντίληψη και πρακτική είναι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων στο πλαίσιο των μηχανισμών της ΕΕ (καθώς και ο ρόλος και η θέση της ΓΣΕΕ μέσα στην ελληνική Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή). Θα επιδιωχθεί να θεσμοθετηθεί αυστηρά η αρχή της μη κομματικοποίησης, ακόμα και μη πολιτικοποίησης της δραστηριότητας των συνδικάτων, της μη εκφοράς πολιτικού λόγου από τους εκπροσώπους τους (ώστε να ακούγεται αποκλειστικά ο κυρίαρχος αστικός πολιτικός λόγος), θα ορίζεται ότι δε θα μπορούν να έχουν άλλα αιτήματα ή να θέτουν θέματα εκτός από τα στενώς εννοούμενα οικονομικά, καθώς και ότι θα αποκλείουν μορφές πάλης που δεν προβλέπονται από το γενικό πλαίσιο διατήρησης της ευνομίας και της «κοινωνικής συνοχής». Ολοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό το τελευταίο.

Στη συμμετοχική αντίληψη της δημοκρατίας εξέχουσα θέση και ρόλος προβλέπεται για τις διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) που θα απλώνονται σε κάθε τομέα και σφαίρα της κοινωνικής ζωής, ιδιαίτερα δε εκεί όπου πριν υπήρχαν οι κρατικές υπηρεσίες παιδείας, υγείας και πρόνοιας και οι οποίες, σε συνεργασία με τους δήμους και κρατικά όργανα, θα προωθούν συστηματικά την ιδιωτικοποίηση αυτών των τομέων.

Κοντά σε όλα αυτά (και σε πολλά άλλα ακόμη, εδώ οι αναφορές είναι απλώς ενδεικτικές, το πεδίο της συμμετοχικής ή «μετοχικής δημοκρατίας» είναι πραγματικά απέραντο) προβλέπεται μια πληθώρα «ανοιχτών συμμετοχικών διαδικασιών», όπως διαβουλεύσεις κάθε είδους (εντός και εκτός διαδικτύου), διαδικασίες «κοινωνικών διαλόγων», δημοψηφίσματα (το νομοσχέδιο που έχει κατατεθεί κάνει λόγο για πανεθνικά δημοψηφίσματα, στην πορεία μπορεί να προβλέπονται και τοπικά ίσως) για «σημαντικά κοινωνικά ή εθνικά θέματα», όπου όμως η ατζέντα των θεμάτων και των ερωτημάτων σε αυτές τις διαδικασίες και η συνολική μεθόδευση των τελευταίων θα είναι καθορισμένη από πριν με κάθε λεπτομέρεια και από πολύ «ψηλά».

Με λίγα λόγια, η πολιτική ουσία και της «συμμετοχικής δημοκρατίας» συνίσταται όχι σε ένα «άνοιγμα των δημοκρατικών διαδικασιών για όλους τους πολίτες», όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της, αλλά ακριβώς στο αντίθετο, δηλαδή στο «κλείσιμο» ή στην απαγόρευση τοποθέτησης των πολιτικών και κοινωνικών υποθέσεων από εργατική ταξική σκοπιά, στη στεγανοποίηση της πολιτικής δράσης από την όποια επίδραση και βάρος του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Η ελκυστική «συμμετοχική» ή «αμεσοδημοκρατική» γλώσσα με την οποία προωθούνται οι αλλαγές στο πολιτικό σύστημα δεν πρέπει να ξενίζει. Σε μια εποχή όπου το άγχος και η ανασφάλεια των εργαζομένων ονοματίζεται «κοινωνία της διακινδύνευσης» ή του «ρίσκου» και τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα αντικαθίστανται από τις «ευκαιρίες», όπου η σταθερή πλήρης απασχόληση καταγγέλλεται ως «προνόμιο» και η χρήση ναρκωτικών χαρακτηρίζεται «δικαίωμα αυτοδιάθεσης» ή «ελευθερία», είναι λογικό και η επιβολή, η απαγόρευση ή ο ουσιαστικός αποκλεισμός της αυτοτελούς δράσης των εργαζομένων από την πολιτική ζωή να βαφτίζεται «συμμετοχή» σε αυτή.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Τα ιδεολογήματα περί της ανάπτυξης της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας, «πραγματικής», «άμεσης» ή «συμμετοχικής», είναι πρώτα-πρώτα παραπλανητικά και αποπροσανατολιστικά. Αυτό που επιζητείται καταρχήν από όλη αυτή τη φλυαρία είναι το κέρδισμα πολύτιμου χρόνου από τις δυνάμεις του κεφαλαίου για να εδραιώσουν ως μόνιμη πλέον αυτή την πολιτική που παρουσιάζουν ως «αναγκαστική», «έξωθεν επιβαλλόμενη» και «προσωρινή» («μέχρι να βγούμε από την κρίση»). Ο χρόνος που ήδη έχουν κερδίσει με αυτό τον τρόπο («αγανακτισμένοι» κλπ.) είναι σημαντικός μεν, αλλά δεν αρκεί. Ξέρουν ότι τα δύσκολα και γι’ αυτούς είναι ακόμα μπροστά.

Η ένταση και το βάθος της κρίσης σε όλο τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο αναγκάζει τις άρχουσες τάξεις και τις συμμαχίες τους σε γενική κινητοποίηση και επιβολή δραστικών αλλαγών σε βάρος των εργαζομένων όλων των χωρών. Στην Ελλάδα, όπου οι συνέπειες της κρίσης είναι ακόμη πιο έντονες, οι αλλαγές θα είναι ακόμα πιο οδυνηρές για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και το αστικό πολιτικό σύστημα θα δοκιμαστεί σοβαρά. Πίσω λοιπόν από τα ωραία λόγια περί δημοκρατίας και πολιτικών αλλαγών κρύβεται η επερχόμενη τεράστια ενίσχυση της καταστολής, του καπιταλιστικού νόμου και της τάξης, δηλαδή του πραγματικού αστικού «κράτους δικαίου».

Ο συνδυασμός της ταξικής καταστολής και της επίκλησης των «λαϊκών δικαίων» δεν είναι πρωτόγνωρος ιστορικά. Πουθενά δε θεοποιήθηκε περισσότερο η έννοια του «λαού» απ’ ό,τι στη ναζιστική Γερμανία και πουθενά δεν επισημοποιήθηκε πιο πολύ ο «κοινωνικός διάλογος» και ο «κοινωνικός εταιρισμός» απ’ ό,τι στο «σωματειακό κράτος» της φασιστικής Ιταλίας. Σημειωτέον ότι επρόκειτο για καπιταλιστικές χώρες που αντιμετώπιζαν το διεθνή καπιταλιστικό ανταγωνισμό ταυτόχρονα με την εσωτερική ταξική πάλη, σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης και ως εκ τούτου η κινητοποίηση και γενική «επιστράτευση» του συνόλου του δυναμικού της κάθε χώρας και όλων των διαθέσιμων εφεδρειών ήταν θέμα ζωής και θανάτου για την επιβίωση της κεφαλαιοκρατικής τάξης σε αυτές.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουμε δει μια διαρκώς αυξανόμενη κινητοποίηση και συγκέντρωση-χρησιμοποίηση δυνάμεων της αστικής τάξης σε όλα τα επίπεδα: οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό, επικοινωνιακό. Σε αυτό το πλαίσιο δεν αποκλείεται στο επόμενο διάστημα να δούμε κι άλλες κινητοποιήσεις κατά το πρότυπο των «αγανακτισμένων» ή της «Σπίθας», σε πιο συντηρητική ή και αντιδραστική κατεύθυνση αυτή τη φορά, με στόχο αφενός να πλευροκοπηθεί και να εξουδετερωθεί εν μέρει η επίδραση του εργατικού κινήματος και του Κομμουνιστικού Κόμματος στις εξελίξεις και αφετέρου να σχηματιστεί μια πρώτη ύλη για τη μελλοντική δημιουργία ενός μαζικού αντιδραστικού κινήματος προς υποστήριξη της συνέχειας της βάρβαρης αστικής πολιτικής (σ’ αυτή την περίπτωση είναι πιθανό να είναι πιο ενισχυμένο το εθνικιστικό στοιχείο στις κινητοποιήσεις αυτές).

Σε αυτές τις συνθήκες το ζητούμενο είναι το Κόμμα να ανεβάζει σταθερά τη δυνατότητα, το βαθμό κινητοποίησης και την ετοιμότητά του μπροστά στις επερχόμενες εξελίξεις, εντείνοντας την προσπάθεια για την οργάνωση των εργαζόμενων μαζών στο ταξικά προσανατολισμένο συνδικαλιστικό κίνημα, το ΠΑΜΕ, τις αντιμονοπωλιακές συσπειρώσεις στους αυτοαπασχολούμενους και του αγρότες, τη συγκρότηση λαϊκών επιτροπών στις γειτονιές.

Αυτή η προσπάθεια προϋποθέτει την αποκάλυψη σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις του χαρακτήρα της συζήτησης γύρω από τα ζητήματα της δημοκρατίας, της λειτουργίας του αστικού κράτους, την προβολή της αναγκαιότητας της αλλαγής τάξης στην εξουσία, την αναγκαιότητα της πάλης για τη Λαϊκή Εξουσία.




ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

* Ο Αποστόλης Χαρίσης είναι συνεργάτης της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ.

1. Μάλιστα, η εμφάνιση της φεουδαρχικής απολυταρχίας συνοδευόταν από την υποβάθμιση των μεγάλων φεουδαρχικών οίκων-ανταγωνιστών της βασιλικής οικογένειας και την αναβάθμιση αντίστοιχα των κατώτερων ομάδων των φεουδαρχών, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη, κάτι ανάλογο με την εξέλιξη της αρχαίας «τυραννίδος» από την παλιότερη δουλοκτητική «αριστοκρατία». Αρα, σε ό,τι αφορά την ενδοταξική κατάσταση των φεουδαρχών, η απολυταρχία αποτελούσε μάλλον ένα μεγαλύτερο «εκδημοκρατισμό»-εξισωτισμό στο εσωτερικό της φεουδαρχικής τάξης. Από ιστορικά γεγονότα σαν και αυτά φαίνεται καλύτερα η διαφορά της ταξικής ανάλυσης από την ανάλυση με βάση μια αφηρημένη αστική αντίληψη της πολιτικής, μακριά από την οικονομία. Είναι δυνατό; Η απολυταρχία πιο δημοκρατική από την αριστοκρατία; Για το σύνολο της φεουδαρχικής άρχουσας τάξης όχι μόνο ήταν δυνατό κάτι τέτοιο, αλλά έγινε και πραγματικό γεγονός. Βεβαίως, για τους εξαρτημένους αγρότες και δουλοπάροικους όλα αυτά δε σήμαιναν τίποτα όσον αφορά την κοινωνική και πολιτική θέση τους.

2. Η ρωμαϊκή εκδοχή της «res publica», των «κοινών» ή «δημοσίων» πραγμάτων, της διοίκησης του κράτους, ήταν πολύ πιο ήπια από την ελληνική, αντανακλώντας τους διαφορετικούς συσχετισμούς στο εσωτερικό των ρωμαίων δουλοκτητών, όπου το «πάνω χέρι» διατήρησαν τελικά οι αριστοκράτες, οι πατρίκιοι, παρά τους αγώνες των «πληβείων» («plebs»). Η Ρώμη κατάργησε κι αυτή τη βασιλεία (εξ ου και «κοινό πράγμα», που ανήκει δηλαδή σε όλους, «πολιτεία» σε αντιπαράθεση με το «βασίλειο»), αλλά σ’ αυτή δεν κυριαρχούσε ο «δήμος», το σύνολο των ελεύθερων πολιτών.

3. Ο αναρχισμός ως κοινωνική θεωρία και πρόγραμμα δεν είναι ενιαίος. Πολύ σχηματικά, για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου και μόνο, μπορούν να ξεχωριστούν δύο γενικές τάσεις: α) ένας «αναρχισμός της κοινότητας» ή «κομμουνιστικός», που παραπέμπει κυρίως στο Ρώσο ναρόντνικο Μ. Μπακούνιν, ο οποίος έχει ως αναφορά την αγροτική κοινότητα και ως πηγή έμπνευσης την παλιά ρωσική αγροτική κοινότητα («община») των χρόνων πριν από την κατάργηση της δουλοπαροικίας στη Ρωσία και β) ένας αναρχισμός καθαρά μικροαστικός και ατομικιστικός, με καταβολές που φτάνουν ως το νεαρό χεγκελιανό Μαξ Στίρνερ (βασικό έργο του: «Ο μοναδικός και η ιδιοκτησία του») και τον Προυντόν. Η πρώτη, η «κομμουνιστική» ή «κοινοτιστική» εκδοχή του αναρχισμού είναι και αυτή που είχε πραγματική επιρροή και συμβολή στο κίνημα και μάλιστα την εποχή που συντελούνταν η μεταμόρφωση των παλιών εξαρτημένων αγροτών σε ατομικούς εμπορευματοπαραγωγούς (βλ. Ρωσία, Ιταλία, Ισπανία, σε μικρό βαθμό και Ελλάδα - στη δυτική Πελοπόννησο κατά το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα) ή σε μισθωτούς εργάτες. Μετά την ολοκλήρωση αυτού του κοινωνικού μετασχηματισμού σταμάτησε εν πολλοίς και η επιρροή αυτής της τάσης του αναρχισμού στα μαζικά κινήματα. Η δεύτερη τάση, που γεννήθηκε στη Δυτική και Κεντρική Ευρώπη, είχε από την αρχή ως σημείο αναφοράς τους μικρούς εμπορευματοπαραγωγούς της πόλης, τους μικροαστούς δηλαδή. Χαρακτηρίζεται από έντονο ατομικισμό και ποτέ δεν μπόρεσε να συγκροτήσει ένα πραγματικό μαζικό κίνημα ή να το επηρεάσει σημαντικά, ενώ η όποια επίδρασή της αφορά κυρίως μικροαστούς ή μεσοαστούς ριζοσπάστες διανοουμένους και πολύ πρόσκαιρα κάποια μικρά τμήματα φοιτητικών κινημάτων με παρόμοιες ταξικές καταβολές. Ιδεολογικά είναι συμβατή και με πολλές πλευρές της αστικής ιδεολογίας και μάλιστα με τις πιο επιθετικές σύγχρονες πλευρές της, λόγω της έμφασης στον ατομικισμό και την «αυτονομία». Ουσιαστικά αποτελεί το «ριζοσπαστικό» ή το «αριστερό» alter ego λ.χ. του αμερικανικού «libertarianism», δηλαδή του φιλοσοφικού θεμελίου αυτού που παλιότερα, στη δεκαετία του 1970 και τις αρχές του 1980, ονομαζόταν «νεοσυντηρητισμός» και που αργότερα ονόμασαν «νεοφιλελευθερισμό». Οι περισσότερες παραλλαγές αυτών των «αναρχικών» ή «ελευθεριακών» αντιλήψεων χαρακτηρίζονται επίσης από έναν «ατομικιστικό αντικρατισμό» (βλ. και συγγένεια με το ατομικιστικό «αντικρατικιστικό πάθος» γνωστών «νεοφιλελεύθερων» ιδεολόγων στην Ελλάδα, ενδεικτικά βλ. Στ. Μάνος, Ανδρ. Ανδριανόπουλος), ενώ στο όποιο «κοινοτιστικό» ενδιαφέρον τους εμπνέονται από παραλλαγές του αμερικανικού «κομμουνιταρισμού», δηλαδή του πνεύματος και της πρακτικής της μικροαστικής-αστικής κοινότητας των Αμερικανών «πιονιέρων» του 18ου και 19ου αιώνα (φυσικά εκείνες οι κοινότητες, που ήσαν προϊόν -αλλά και όχημα- του καπιταλιστικού μετασχηματισμού στις συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες, γίνονται κατανοητές στη σύγχρονη μεταπλασμένη αστική ιδεολογικοποιημένη εκδοχή τους).

4. Η συμμετοχική διοίκηση επιχειρήσεων βασιζόταν τόσο σε προθέσεις ενσωμάτωσης των εργαζομένων και υπονόμευσης του ταξικού συνδικαλισμού, όσο και στην ίδια την εξέλιξη της παραγωγικής διαδικασίας. Πραγματικά, στις επιχειρήσεις όπου κυριαρχεί η κοινωνικοποιημένη εργασία, η υψηλή τεχνική, η άμεση εφαρμογή της επιστήμης, χωρίς την ενεργό και δημιουργική συμμετοχή των παραγωγών στην παραγωγική διαδικασία δεν αναπτύσσεται ως το τέλος η δυναμική της τελευταίας, άρα δεν επιτυγχάνεται και το μέγιστο κέρδος για τους ιδιοκτήτες της επιχείρησης, κάτι ιδιαίτερα ζωτικό γι’ αυτούς εν όψει μάλιστα του αδυσώπητου μονοπωλιακού ανταγωνισμού. Είναι αναρίθμητες οι βελτιώσεις και εφευρέσεις, μεγάλες και μικρές, που πραγματοποιούνται κατά τη λειτουργία των σύγχρονων βιομηχανικών επιχειρήσεων, βελτιώσεις που γίνονται από τους ίδιους τους εργάτες και τεχνικούς και οι οποίες περνάνε στην κατοχή και ιδιοκτησία της επιχείρησης, άρα των κεφαλαιοκρατών-ιδιοκτητών της, που μπορούν ακόμα και να τις πουλάνε ή να τις διατηρούν κρυφές, με βάση τους νόμους περί «πνευματικής ιδιοκτησίας» (ό,τι δημιουργείται μέσα στην εταιρία - ανήκει στην εταιρία). Λ.χ. οι «ομάδες» ή «κύκλοι ποιότητας» (οι ονομασίες ποικίλουν) των εργαζομένων μέσα στις επιχειρήσεις συνιστούν αναγκαιότητα για την ίδια την ανάπτυξη της παραγωγικής διαδικασίας. Ωστόσο, μέσα στον καπιταλισμό, όλα αυτά λειτουργούν πάντα σε βάρος των ίδιων των μισθωτών παραγωγών, ως τάξης.

5. Δυο από τους πιο σημαντικούς αστούς στοχαστές του 20ού αιώνα, ο Μ. Βέμπερ και ο Γ. Σουμπέτερ, κάθε άλλο παρά μαρξιστές, το είχαν εξάλλου πει καθαρά εδώ και χρόνια: η λεγόμενη δημοκρατία και οι εκλογικές διαδικασίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τρόπος για να αναδειχθεί η ελίτ, η συγκεκριμένη κάθε φορά «κορυφή της εξουσίας». Δεν αφορά καθόλου την υφιστάμενη εξουσία γενικά, δεν αμφισβητεί τα κυρίαρχα συμφέροντα, δεν οδηγεί σε καμιά αλλαγή στην πολιτική και την κοινωνία.

28 σχόλια:

  1. Κορυφαία ανάλυση, κατά τη γνώμη μου, όπως και αυτή του Χαρίση για το ιδεολόγημα του "ολοκληρωτισμού." Από τα πολύ δυνατά "χαρτιά" της νέας γενιάς θεωρητικών του Κομμουνιστικού Κόμματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όντως πολύ καλό, και πολύ κατανοητό.
    Ευχαριστώ για το ανέβασμα!
    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Από τα πολύ δυνατά "χαρτιά" της νέας γενιάς θεωρητικών του Κομμουνιστικού Κόμματος."
    χμ...

    "νεα γενια" λες τον geolampros αλλα τον Αποστόλη όχι.Ούτε ως ηλικία, ούτε ως νέο συγγραφέα.
    Γράφει πάνω από δεκαπέντε χρόνια(νομίζω) σε ΚΟΜΕΠ και αυτή την περίοδο ετοιμάζει κάτι (κατά δήλωσή του) αλλά δεν του βγάζεις με τίποτα το θέμα.

    Το σκορ από Λαμπ=3 - Χαρ=2 έγινε μονομιας 3 - 5 στις ετικέτες σου!

    "Δυνατά χαρτιά" όλοι τους για να κάνουν παρέα σε Πολυμερίδη και λοιπούς του ΚΜΕ.

    αναρχοκομούνι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το άρθρο του Αποστόλη σωστό μεν, αλλα νεροβραστο. Όλα τα κρίσιμα τα προσπέρασε. Το αθρθο γραμτηκε με αφορμη τους αγανακτησμενους. Ας απαντήσει, λοιπόν γιατι το ΚΚΕ χαιρετισε τους αγανακτισμένους και συμμετειχε στις κινητοποιήσεις τους αρχικά. Όταν δηλαδη ήταν και ειρηνικες κλπ Γιατί τις κατήγγειλε όταν πήραν χαρακτηριστικά συγκρουσεις με το κρατος και τα σκυλιά του (μπάτσοι)???
    Μήπως γιατί αυτα που λέει για επανάσταση είναι στα λόγια και φοβάται να περάσει στην πράξη μήπως και χάσει ψήφους???

    Γιάννης- ΣΕΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόνεσε το μυαλό μου. Το άρθρο είναι "σωστό αλλά νερόβραστο" επειδή το ΚΚΕ κώλωσε όταν έγιναν συγκρούσεις με το κράτος; Ποιος ήρθε; Ως "συγκρούσεις με το κράτος" εννοείς το ατελείωτο ξύλο που έφαγαν κάτι νεολαίοι και συνταξιούχοι που έγιναν σάντουϊτς ανάμεσα σε μπάτσους και κουκουλοφόρους; Ή μήπως δεν έφαγαν τις κοτρώνες του ελέους τα στελέχη του ΠΑΜΕ, όπως πολλάκις έχει τεκμηριωθεί (και) εδώ από προσωπικές μαρτυρίες; ΣΕΚ είσαι ή της κουκούλας, ή δεν έχει διαφορά;

      Διαγραφή
    2. Κι αυτό το άλλο το καραφλιαστικό τι είναι; To KKE χαιρέτησε τους αγανακτισμένους; Χαιρέτα μου τον πλάτανο...Το ΚΚΕ ήταν παρών ως όφειλε να είναι σε απεργιακές κινητοποιήσεις και προσπάθησε να κάνει προπαγανδιστική δουλειά, επίσης ως οφείλει ένα ΚΚ, πριν ενωθεί η "αριστερά" με το φασισταριό για να το ξεφορτωθούν.

      Έχει πολύ ζέστη στην Ελλάδα σήμερα;

      Διαγραφή
    3. Μυαλά μαρμελάδα με βουτυράκι στο ψωμί των αστών. Κάτι λακισμέναμα σαν αυτά, είναι που πρωτοστάτησαν να μην ακουστεί και να διωχθεί το ΚΚ από τις "πλατείες."
      Θα ξεχάσουμε την ιστορία που ζήσαμε με δαύτους!
      Το συγκεκριμένο τυπάκι σίγουρα δεν πάτησε το πόδι του ούτε καν εκεί.
      Θα σου πω εγώ γιατί σκυλιάζουν: Γιατί η πασοκιά τους δεν κρύβεται με τίποτα πια.Οπου σταθείς κι οπου βρεθείς ο συριζα χαρακτηρίζεται ως το νεο πασοκ από τις μάζες και συζητιέται για τις εμμετικές κολοτούμπες του. Πανε οι καρεκλίτσες!
      (Μην τολμήσει κανείς να μου απαντήσει πως άλλο συριγγας, άλλο το πασοκ και άλλο το σεκ γιατί θα τον βρίσω.)

      rednready2

      Διαγραφή
    4. Κάτσε γιατί σήμερα έχουμε έντονα τρολικά φαινόμενα. Μπορεί να τα πούμε αργότερα για αυτό.

      Διαγραφή
    5. λιγα λογακια για το σεκ και τις πλατειες. ηταν το μονο μορφωμα (ουτε καν το ναρ δεν το δοκιμασε) που εβγαζε χωρις κανενα προβλημα τις "συσπειρωσεις" σφραγιδες στην πλατεια και δεν τους πειραζε κανεις. ηταν οι μονοι που πουλαγαν την λαλιωτοφυλλαδα τους και δεν διαμαρτυρηθηκε κανεις.

      τι εννοεις συμμετειχε; υπηρχαν συντροφοι που πηγαιναν εξορμησεις (μετα τις πρωτες μερες επεφτε κυνηγι απο την "περιφρουριση" της πλατειας δλδ τα φασισταρια σε πληρη συνεργασια με εσας), καλουσε τον κοσμο να βγει στον δρομο, προσεχοντας ομως να μην πεσει στην παγιδα του καπελωματος της πλατειας.

      ποια χαρακτηριστικα συγκρουσης ρε καμενε;;;;;; εννοεις τις προβοκατσιες που τσακιζαν αμαθο κοσμο; που εφτανε ο κοσμος κυνηγημενος μεχρι το μεταξουργειο και το μοναστηρακι;
      βαριεμαι να σου αναλυσω καθε φορα τι γινοτανε. οταν ομως εκεινο το βραδυ που καιγοταν η μιση αθηνα πηγατε μαζι με τους φιλαρακους σας τους ναριτες και κρυφτηκατε πισω απο την περιφρουριση στα χαυτεια. σε αντιθεση με εσας που τρεχατε αυτοι κραταγανε.
      επαναστατη της πορδης, που πεφτει η πρωτη κρωτου και περνας τον μπολτ σε επιταχυνση και τον ζατοπεκ σε αντοχη (ή θελεις μη σοσσιαλιστικο παραδειγμα; σου κανει ο κραμ; εγγλεζακι τα εχετε καλα με αυτους απο το 40 ακομα, λακεδες πασοκοι παιδια του λαλιωτη)

      Διαγραφή
  5. Το λαικό κίνημα απλώνει τον τραχανά συχνά πυκνά με ξινισμένο γάλα. Έρχεται μετά ο Χαρίσης να τον μαζέψει μέσα σε πλαίσια για να γίνει τροφή για όλους μας.
    Είναι κομματικό κείμενο στην ΚΟΜΕΠ, πρωτίστως.
    Δεν είναι φλύαρο για να πει πως την "συμμετοχική δημοκρατία" την πουλούσε ο Γιώργος ο Παπανδρέου στην αμερικάνικη εφημερίδα ως αρχηγός της σοσιαλιστικής ομάδας πριν γίνει πρωθυπουργός. Δεν τρολλάρει για να θυμίσει πως δεν είχε κλείσει μήνας από την αποχώρηση του από κυβερνήσεις και αρχηγίες όταν πάλι σε συνέντευξη είπε πως οι occupy WS έχουν δίκιο.
    Αντίθετα, άμεσα και καθαρά δίνει το ζήτημα πως ένα εργατικό συμβούλιο σε εργοστάσιο θα δίνει πάντα καλύτερα αποτελέσματα για την εργατική τάξη από μια λαική συνέλευση στον τόπο κατοικίας που θα παρεκτρέπεται σε μικροαστικά καμώματα.
    Θέσεις περιέχει το κείμενο και περιμένει κάποιον ή κάποιους να τις προκαλέσουν.
    Όχι όμως με μπουρδολογίες.

    ΥΓ. σε μερικους άσπονδους φίλους: το ότι ο Χαρίσης μιλάει με όλους και μόνο έπαρση δεν έχει, δεν καλύπτει κανέναν να τον αποκαλεί Αποστόλη που γράφει "νερόβραστα". Εντάξει γείτονα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκανε κριτική στο παλίσιο των αγανακτησμένων αλλά ήταν παρών στις συγκρούσεις όλη αυτην την διετία-τριετια και στους αγανακτησμένους, δεν τις κατήγγειλε. Και τέλος πάντων έγω έκανα πολιτικη κριτικη σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ούτε έβρισα,ούτε μιλησα παντως επιστητου. Αμα δεν μπορείτε να τοποθετηθετε στο συγκεκριμένο, το γυρνατε σε άλλα θεματα. Το ΚΚΕ αρχικά χαιρετισε τις κινητοποιησεις των αγανακτσημένων (βαζοντας την λογικη του και κανοντας κριτικη στο παλισιο που προσπαθουν να βαλουν οι αστικες δυνάμεις,) επίσης συμμετείχε όχι μονο σε απεργιες αλλά και σε συγκεντρωση των αγανακτησμένων στην κυριολεξία αναμεσα τους, θυμηθειτε λιγο καλυτερα παιδια τι εγινε στην Αθηνα. Όμως οταν άρχισαν οι συγκρούσεις η κριτική συμμετοχή μετατράπηκε σε καταγγελία του κινηματος και αποχώρηση. Όταν οι μπάτσοι έσπαγαν τα κεφάλια των ανοργανωτων και αποπροσανατολισμένων νεολαίων, το ΚΚΕ έτρεχε κυνηγημένο να προστατευτει στην Ομόνοια. Άφησε ένα λαό ανοργάνωτο, άπειρο και αποπρασνατολιστο να μάχεται, να ξυλοκοπιέται, να προβοκάρεται, να πνίγεται από τα χημικά και αυτό να τρέχει να κρυφτει μην και τον συνδέσει η κυβερνηση με τα επεισοδεια.
    Για το συγκεκριμένο μιλάω και όχι γενικά για το ΚΚΕ του οποίου η γενική γραμμή είναι άλλο θέμα συζήτησης.
    Τέλος λες ότι το ΣΕΚ πουλαγε την εφημεριδα του στις πλατειες κλπ Εγω λεω καλά έκανε και πούλαγε και δεν την έκρυβε στην λογική "εξω τα κομματα εξω τα συνδικατα" ΙΣως και το ΚΚΕ θα έπρεπε να δημιουργησει μια αλλη σχεση με το κινημα και αν μπορούσε να μοιραζε τον Ριζοσπάστη στις διαδηλώσεις. Αλλα είπαμε όταν άρχισαν τα πρώτα δακρυγονα όπου φυγει φυγει. Και δεν είναι τρολ. Μιλω πολιτικοποιημενα και ανοιχτά

    Γιάννης - ΣΕΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. " Και τέλος πάντων έγω έκανα πολιτικη κριτικη σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ούτε έβρισα,ούτε μιλησα παντως επιστητου."

      Έχεις δίκαιο ρε φίλε, κι εγώ δηλαδή, αν και το ΣΕΚ πουλάει ναρκωτικά στην Ομόνοια και χρηματοδοτεί με τα κέρδη το καθεστώς της Κολομβίας κατά βάθος σας πάω.

      Διαγραφή
    2. (Εκανα κι εγώ έτσι λίγο πολιτική κριτική).

      Διαγραφή
    3. "Άφησε" ε; Το κλασσικό "όταν εμείς συγκρουόμασταν με τους μπάτσους, εσείς τη κάνατε με ελαφρά", και "καταγγελία" και "αποχώρηση"!!! Σε λίγο θα μας πεις πέρα από το ότι στις 20/10 φύλαγε το ΠΑΜΕ τη Βουλή, ότι έφερε και τα ΜΑΤ να βαρέσουν στη πλατεία.
      Θυμόμαστε τη στοργική αγκαλιά του "κινήματος", που δεν έβλεπε ότι σουλάτσαραν οι ΧΑυγουλοι κάθε μέρα εκεί,τα βιντεάκια με όσους καμάρωναν που έδιωχναν τους κνίτες, τις απευθείας μεταδόσεις του Αλαφούζου,τη περίεργη "περιφρούρηση" στο Σύνταγμα και τη θερμή υποδοχή της, διάφορα ειρωνικά συνθήματα και μια "αυθόρμητη" και "αγανακτισμένη" αντιΚΚΕ/αντιΠΑΜΕ λύσσα...και μια χαρά κρυβόταν το ΣΕΚ, ανάλογα τη περίσταση.

      Διαγραφή
    4. Η "πολιτική κριτική" των ημερών, και ιδιαίτερα η προσεκτική ανάγνωση και επιχειρηματολογική αντιπαράθεση με τα θεωρητικά κείμενα της ΚΟΜΕΠ, με έχει αφήσει άναυδο.

      Προφανώς δεν πέφτει και πολύ διάβασμα γενικώς στην εξωκοινοβουλευτική. Το να διαβάζεις είναι άλλωστε παλιομοδίτικο κομμάτι της διαμόρφωσης του ξενέρωτου Κνίτη. Πρώτοι στα θρανία, πρώτοι στους αγώνες και μπαρούφες.

      Αλλά που να ξέρει ο Χαρίσης και ο κάθε Χαρίσης από τη μόρφωση που παράγει αυτό: http://3.bp.blogspot.com/-Hn2hxyevx88/Ue4_7BhmgPI/AAAAAAAAASo/3JEkB2_geyY/s250/poster%2Bprwto%2Bcamping%2Bnewn%2Bsyriza%2Bfinal%2Bcopy%2Bv1%2B-%2Bweb.jpg

      και γενικότερα η αναβίωση του "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα" ως μοντέλου συγκρότησης του επαναστατικού υποκειμένου;

      Διαγραφή
  7. Ασε ρε κνιτες που αρχισατε και εσεις να διαβάζετε. Η εξοκοινοβουλευτικη είναι πιο διαβασμένη.
    Αν θέλετε πηγαίνετε στο "Μαρξιστικο βιβλιοπωλειο" να παρετε κανενα βιβλιο της προκοπής.
    Γιατί εσείς από εκδόσεις δικές σας του ΚΚΕ (δεν μιλαμε για τους κλασσικους γιατί αυτούς τους κακοποιησε ο Στάλιν) το μόνο που έχετε βγάλει είναι κάτι βιβλία σαν του Γκίκα για τους Ποντιους που υμνολογουν τις σφαγες του Σταλιν. Γκίκας διανοουμενος να σου πετυχει που υπερασπιζει τις δικες της Μόσχας.
    Αν βάλουμε σε αντιπαραθεση τον Στάλιν με τον Τροτσκι σε επιπεδο μαρξιστικης μορφωσης, ο ένας είναι υψηλου επιπεδου μαρξιστης, ο άλλος εμπειρικος από τον Κάυκασο.

    Γιάννης - ΣΕΚ



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα παρακαλέσω να μην απαντηθεί το παραπάνω όπως και όλα τα υπόλοιπα σχόλια του γιάννη-σεκ, ή του κώστα-σεκ, ή του οτιναναι-σεκ.

      Λίγος σεβασμός σύντροφοι. Πού είναι η συμπόνοια για τον συνάνθρωπο που υποφέρει; Με το να κοροϊδεύουμε χαζούς δεν κερδίζουμε τίποτα, αντιθέτως χάνουμε πολλά.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    2. Νομίζω η συνειδητοποίηση ότι δεν μπορεί το παλικάρι ήταν ενστικτώδης και καθολική. Αν μη τι άλλο, δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθείς πάντα και σε όλους ανεξαίρετα να αποδείξεις κάτι.

      Διαγραφή
    3. Καλό δικέ μου, εντάξει,μέσα, δε παίζει πρόβλημα,κάψιμο από το πολύ "διάβασμα" έχετε πάθει (no logo και τέτοια). Α,κάτι άλλο, κάποτε το "εξωκοινοβουλευτική" ήταν εκ πεποιθήσεως και ιδεολογική τοποθέτηση (ασχέτως αν διαφωνούμε), τώρα δε πιστεύω πως ισχύει κάτι τέτοιο με διάφορα που ακούω/βλέπω/διαβάζω. Είναι θέμα χρόνου ,πιστεύω,να δούμε τους κοσμοχαλαστές "εξωκοινοβουλευτικούς" (όποια εκδοχή τους) εντός Βουλής και αρκετά "κυριλέ", θα χρειαστούν κάποια στιγμή...

      Διαγραφή
  8. «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ» Ή ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ;

    Ρίχνω μια ματιά στην ιστοσελίδα του «Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου», στο οποίο μας προτρέπει να πάμε για να πάρουμε κανένα βιβλίο της προκοπής ο «Γιάννης – ΣΕΚ», και βρίσκω

    http://www.marxistiko.gr/home.php?Book_ID=843

    το βιβλίο του Heinrich A. Winkler [Χάινριχ Α. Βίνκλερ]: «Βαϊμάρη: Η ανάπηρη δημοκρατία 1918–1933», Εκδόσεις «Πόλις», Αθήνα 2011.

    Μάλιστα…

    Ο Χ. Βίνκλερ είναι Γερμανός σοσιαλδημοκράτης ιστορικός, γνωστός εδώ και χρόνια για τις επίμονες και πυρετώδεις προσπάθειές του να δικαιολογήσει την δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ —εξυπακούεται και του Καρλ Λήμπκνεχτ— ως αυτοάμυνα (!!!) του κράτους (Staatsnotwehr).

    Από τις πάμπολλες σχετικές του τοποθετήσεις σταχυολογώ ενδεικτικά μια του 2002:

    «Όμως επίσης και η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λήμπκνεχτ είχαν συμβάλει στην κλιμάκωση της βίας, θύματα της οποίας έπεσαν τον Ιανουάριο του 1919.» [Aber auch Rosa Luxemburg und Karl Liebknecht hatten zu der Gewalteskalation beigetragen, deren Opfer sie im Januar 1919 wurden.] (δες το τεύχος 44 του «Κύκλου Συζητήσεων με Θέμα την Ιστορία» [Gesprächskreis Geschichte] με τίτλο: «Δουλεύοντας πάνω στον Μύθο Ρόζα Λούξεμπουργκ. Χρειάζεται το Βερολίνο ένα νέο μνημείο για την δολοφονημένη επαναστάτρια;» [Arbeit am Mythos Rosa Luxemburg. Braucht Berlin ein neues Denkmal für die ermordete Revolutionärin?] (Βόννη 2002, σσ. 13–14) που εκδίδει το Κέντρο Ιστορικής Έρευνας του Ινστιτούτου Φρειδερίκου Έμπερτ [Friedrich-Ebert-Stiftung], το οποίο είναι το επίσημο ιδεολογικό think tank της σημερινής γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας).

    Πόσο «μαρξιστικό» είναι το «Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο»;

    Όσο «μαρξιστές» είναι οι τροτσκιστές, οι ορκισμένοι εχθροί του κομμουνιστικού κινήματος!

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άλλοι τίτλοι των μαρξιστικών εκδόσεων Πόλις:

      Δεύτερη πραγματεία περί κυβερνήσεως
      John Locke
      Το έργο του Τζων Λοκ αποτελεί όχι μόνο τη βασική έκθεση της πολιτικής θεωρίας του Άγγλου φιλοσόφου ,αλλά και ένα από τα κλασικά κείμενα της ευρωπαϊκής πολιτικής παράδοσης. Εδώ θεμελιώνεται η πολιτική ιδεολογία που έγινε γνωστή με το όνομα φιλελευθερισμός και η οποία εδώ και αιώνες επιδρά αποφασιστικά στη διαμόρφωση των δυτικών κοινωνιών.Ο Λοκ παρουσιάζει την πολιτική του θεωρία με τη μορφή μιας ανάλυσης της γένεσης της κοινωνίας, της υφής των πολιτευμάτων και της σχέσης των εξουσιών μεταξύ τους· η ανάλυση αυτή εντάσσεται, με τη σειρά της, στο ευρύτερο πλαίσιο μιας θεωρίας για το φυσικό δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.Η ελληνική έκδοση συνοδεύεται από εισαγωγή και σχόλια,καθώς και από βιβλιογραφικές αναφορές που θα βοηθήσουν τον αναγνώστη να εμβαθύνει στη μελέτη τόσο του έργου αυτού όσο και της φιλελεύθερης πολιτικής παράδοσης γενικότερα.

      Ο Αντι-διαφωτισμός
      Ze'ev Sternhell
      Αν η διαφωτισμένη νεωτερικότητα είναι εκείνη του φιλελευθερισμού που οδηγεί στη δημοκρατία, η άλλη νεωτερικότητα, που εμφανίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα, παίρνει τη μορφή της επαναστατικής, εθνικιστικής, κοινοτιστικής Δεξιάς, που είναι ορκισμένος εχθρός των οικουμενικών αξιών.
      [...]
      Το βιβλίο αποτελεί πολύτιμο οδηγό για την κατανόηση ενός σκοτεινού κεφαλαίου της ευρωπαϊκής ιστορίας, αλλά και για τη διερεύνηση ορισμένων επικίνδυνων τάσεων και ιδεολογικών ρευμάτων της σύγχρονης εποχής.

      [...]


      άνοδος της Δημοκρατίας
      Marcel Gauchet
      "Άνοδος της δημοκρατίας" προτείνει μία φιλοσοφική ιστορία του εικοστού αιώνα και ταυτόχρονα μία θεωρία της δημοκρατίας. Η απομάκρυνση από τη θρησκεία οδηγεί σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι επιδιώκουν να αυτοκυβερνηθούν. Αλλά στην πραγματικότητα αυτός ο κόσμος είναι ο πλέον δύσκολος να ελεγχθεί. Το έργο κάνει μία εμπεριστατωμένη ανάλυση των περιπετειών αυτής της ταραχώδους εξέλιξης, με τις ποικίλες κρίσεις και παρεκκλίσεις της.

      Οι δύο πρώτοι τόμοι, "Η επανάσταση των νεότερων χρόνων" και "Η κρίση του φιλελευθερισμού", δημοσιεύονται μαζί, στην ανά χείρας επίτομη έκδοση.

      Ο πρώτος τόμος αποτελεί ένα είδος προλόγου. Σκιαγραφεί το υπόβαθρο, διερευνώντας με συμπυκνωμένο τρόπο την ενιαία επανάσταση που εκτυλίσσεται από το 1500 ως το 1900, την επανάσταση της αυτονομίας. Κατά κύριο λόγο, επιδιώκει να αναδείξει τις τρεις ιδιαίτερες συνιστώσες του απομαγευμένου κόσμου, από τη σκοπιά της πολιτικής, του δικαίου και της ιστορίας. Η πρωτοτυπία της δημοκρατίας μας έγκειται στον συνδυασμό αυτών των τριών στοιχείων, ένα συνδυασμό που αποτελεί ταυτόχρονα το διηνεκές της πρόβλημα.

      Ο δεύτερος τόμος παρουσιάζει μία εις βάθος ανάλυση της περιόδου 1880-1914, που αποτελεί τη μήτρα του εικοστού αιώνα, των τραγωδιών και των επιτευγμάτων του. Την εποχή κατά την οποία τίθενται οι βάσεις της φιλελεύθερης δημοκρατίας, χάρη στη σύνδεση του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος με την καθολική ψηφοφορία, το νέο σύμπαν που αναπτύσσεται διαρρηγνύει το κληρονομημένο πλαίσιο του θρησκευτικού σύμπαντος, το οποίο στήριζε το οικοδόμημα των νέων ελευθεριών. Το γεγονός αυτό θα προκαλέσει ολοκληρωτικές παρεκτροπές αλλά θα προωθήσει επίσης την εμβάθυνση και τη σταθεροποίηση των φιλελεύθερων δημοκρατιών.

      Τούτο ακριβώς το καθοριστικό επεισόδιο θα εξετάσει ο τρίτος τόμος, "Η δοκιμασία των ολοκληρωτισμών". Ο τέταρτος και τελευταίος τόμος, "Ο νέος κόσμος", θα είναι αφιερωμένος, από την ίδια οπτική και με τα ίδια εργαλεία ανάγνωσης, στον αναπροσανατολισμό της ζωής των κοινωνιών μας από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 και στη νέα αναπτυξιακή κρίση της δημοκρατίας στην οποία μας βύθισε.

      Διαγραφή
    2. Περισσότερος μαρξισμός των εκδόσεων Πόλις (πχιότητα κι όποιος αντέξει!)

      Η κρίση
      Κώστας Σημίτης
      Η αναθεώρηση είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία. Πλούτος παράγεται και χάνεται με κερδοσκοπικές κατασκευές κεφαλαιούχων. Στην εργασία δίνεται όλο και λιγότερη προσοχή. Οι παραγωγικές διαδικασίες, η παιδεία, το περιβάλλον, παρά την τεχνολογική πρόοδο, δεν ικανοποιούν τις ανάγκες των ανθρώπων. Φτώχεια εξακολουθεί να υπάρχει, και μάλιστα σε μεγάλη έκταση. Σήμερα πληρώνουμε το τίμημα του δόγματος της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των αγορών, το οποίο επέβαλαν οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις επειδή εξυπηρετούσε τα οικονομικά συμφέροντα που τις στήριξαν.

      Τα κράτη ζουν σήμερα μια από τις λίγες στιγμές που μπορούν, χωρίς ισχυρές αντιρρήσεις, να επιβάλουν κανόνες παιχνιδιού στις επιχειρήσεις.Το πολιτικό διακύβευμα της διαμάχης που θα ξεσπάσει αμέσως μετά τη μερική εξομάλυνση της κατάστασης θα αφορά τον ρόλο του συνυπεύθυνου κράτους. Η κατάληξη θα προσδιοριστεί από τη στάση των πολιτικών ηγεσιών και τους κοινωνικούς-πολιτικούς αγώνες που θα συνοδεύσουν και θα διαμορφώσουν την κρατική παρέμβαση η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτοί θα κρίνουν αν θα υπάρξει περισσότερη δημοκρατία, ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη. Η κρίση αποτελεί πρόκληση για δράση.

      Η συνείδηση ενός προοδευτικού
      Paul Krugman
      Ο Κρούγκμαν ξεναγεί τον αναγνώστη σε έναν αιώνα ιστορίας που φτάνει μέχρι την τραγωδία των ετών Μπους. Μια τραγωδία που, όπως εξηγεί, ήταν αναπόφευκτη, από τη στιγμή που οι συντηρητικοί πήραν στα χέρια τους τον πλήρη έλεγχο της αμερικανικής κυβέρνησης. Ο Κρούγκμαν δείχνει ότι ούτε η Αμερική της μεσαίας τάξης, στην οποία μεγάλωσαν τα παιδιά της μεταπολεμικής εποχής, ούτε η ολοένα πιο ολιγαρχική χώρα της τελευταίας γενιάς Αμερικανών, δημιουργήθηκε αυτόματα: και τα δύο φαινόμενα προέκυψαν, εν πολλοίς, από κυβερνητικές αποφάσεις καθοδηγούμενες από οργανωμένα πολιτικά κινήματα. Εξηγεί πώς οι υπέρμαχοι της ανισότητας εκμεταλλεύτηκαν προς όφελός τους τις πολιτιστικές και τις φυλετικές διαφορές, ενώ οι φορείς της μεταρρύθμισης πάντα έβρισκαν τρόπο να τις γεφυρώνουν. Ισχυρίζεται, ακόμα, ότι τα πράγματα έχουν ωριμάσει για μια νέα μεγάλη εποχή μεταρρυθμίσεων.

      Και δείχνει πώς μια νέα πολιτική συμμαχία μπορεί και να υποστηρίξει τις μεταρρυθμίσεις και να υποστηριχτεί από αυτές, κάνοντας έτσι την αμερικανική κοινωνία όχι μόνο κοινωνία ισότητας αλλά και κοινωνία δημοκρατική.

      Διαγραφή
    3. "Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής"
      Το λιγότερο είναι ένα "ευχαριστώ" για τις καίρια και ουσιαστικά σχόλιά σας στο blog.Ilief

      Διαγραφή
  9. Όποιος δεν αντέχει τον επαναστατικό μαρξισμό των εκδόσεων Πόλις είναι κότα:


    Σκέψεις για μια προοδευτική διακυβέρνηση
    Κώστας Σημίτης


    Προς μια μετα-αντιπροσωπευτική δημοκρατία
    Ευάγγελος Βενιζέλος


    Τολμώ να ελπίζω
    Barack Obama


    Θεωρία της Ελευθερίας
    Petitt-Philip


    Τι είναι ένας ελεύθeρος λαός
    Alain Renault


    Η δημοκρατία σε κρίση
    Κώστας Σημίτης


    Στόχοι, στρατηγική, προοπτικές
    Κώστας Σημίτης


    Η μαθητεία στη Δημοκρατία 1848-1852
    Maurice Agulhon


    Πολιτική για μια δημιουργική Ελλάδα
    Κώστας Σημίτης


    Το κοινωνικό συμβόλαιο
    Ζαν-Ζακ Ρουσσώ


    Σοσιαλισμός και φιλελευθερισμός: Οι κανόνες της ελευθερίας
    Monique Canto-Sperber


    Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος
    Τάσος Παππάς


    Το δημοκρατικό παράδοξο
    Chantal Mouffe


    Το μέλλον της δημοκρατίας
    Ευάγγελος Βενιζέλος


    Πέραν της αριστεράς και της δεξιάς
    Anthony Giddens

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά, έχω χτυπήσει τατού το εξώφυλλο "Προς μια μετα-αντιπροσωπευτική δημοκρατία" του Ευάγγελου Βενιζέλου (προφητικό, ποιον αντιπροσωπεύει ο Μπένι σήμερα ας πούμε), και έχω και το "Δημοκρατικό Παράδοξο" της Μουφ(α) για να τη βγαίνω και από τα ακροαριστερά. Εννοείται ότι το "Το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος" το έχω τριπλό, με αυτόγραφα του συγγραφέα σε όλες ανεξαιρέτως τις σελίδες.

      Τώρα θα αρχίζω να ψηφίζω και ΣΕΚ για να ολοκληρωθώ εντελώς.

      Διαγραφή
    2. Δηλαδή, μπορούμε να ψηφίσουμε ΣΕΚ; Α, εδώ μιλάμε για κοσμογονικές αλλαγές! Εγώ έχω μείνει στην εποχή που η Εργατική Αλληλεγγύη μας εξηγούσε γιατί να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ, σε άρθρα που ξεκινούσαν πάντα με ένα ρητορικό ερώτημα:

      - Γιατί πρέπει να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ; (Για να φύγει η κυβέρνηση της δεξιάς, βρε κουτό!)

      - Είναι το ΠΑΣΟΚ σοσιαλφασιστικό κόμμα; (Αγάπη μου, ποιος σου 'πε τέτοια πράγματα;)

      - Είναι οι Νέοι Εργατικοί σοσιαλιστές; (Αμέ! Και δεν το κρύβουν!)

      Και τώρα μαθαίνω ότι μπορώ να ψηφίσω ΣΕΚ; Ενημερώστε με κι εμένα! Γιατί εμένα δε μ' ενημερώνει κανείς;

      gdmn1973

      Διαγραφή
    3. Τώρα θα αρχίζω να ψηφίζω και ΣΕΚ για να ολοκληρωθώ εντελώς.

      Σοβαρά τώρα, δεν αρχίζουμε τα ναρκωτικά καλύτερα;
      gdmn1973

      Διαγραφή
  10. Αντε τραβα μια βολτα στο "Μαρξιστικο βιβλιοπωλειο" για να διαβασσεις βιβλια των Μαρξ- Ενγκελς - Λενιν- Τροτσκι. Ροζα Λουξεμπουργκ, Γκραμσι, Τονι Κλιφ, Κρις Χαρμαν, Καλλινικος Τσε Γκουεβαρα, Παντελη Πουλιοπουλου, Σεραφειμα Μαξιμου και πολλα άλλα.
    Σου λέω μόνο ότι για την διεθνή θα βρεις αναλύσεις και κριτικες τροτσκιστων στα στάδια από την δεκαετία του 1920. Εσεις την θυμηθηκατε την κριτική μετά από 100 χρόνια. Έστω, δεν θα διαφωνήσουμε.
    Τέλος το βιβλίο του Βινκλερ για την Βαιμάρη είναι σοσιαλδημοκρατικό αλλά χρησιμο. Ψαξε σε παρακαλώ στην ΚΟΜΕΠ και θα το βρεις βιβλιογραφία και παραπομπη σε άρθρα. Επίσης το βιβλίο του Σημήτη για την οικονομική κρίση είναι καλό. Γιατί ο Σημητης ηγέτης των εκσυγχρονιστών που τσακισε την εργατική τάξη, στο βιβλίο αυτό ως αστος οιοκονοολογος δεν πέφτει στο εξαρτησιακό αστικο αντιμνημονιακό μλποκ και κανει αντικειμενικη οικονομική ανάλυση προς οφελος της αστικης τάξςης.

    Γιάννης ΣΕΚ

    ΑπάντησηΔιαγραφή