Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Το βράδυ τραγουδάμε για τους απολυμένους Χαλυβουργούς στο άλσος Βείκου

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Το βράδυ τραγουδάμε για τους απολυμένους Χαλυβουργούς στο άλσος Βείκου
14/06/2013 την Παρασκευή και ώρα 21.00 εκδήλωση συμπαράστασης και Αλληλεγγύης στον χώρο του άλσους Βεΐκου στα Πέτρινα του δήμου Γαλατσίου.

Με χαρά συμμετέχω με τη μικρή επαναστατική μπάντα μας =Φλάουτο ο Μ.Χριστόπουλος, κρουστά ο Θ.Αιγινίτης, μπουζούκι ο Γρ.Βασιλας και κιθάρα τραγούδι Γ.Σαρρής- στην εκδήλωση Αλληλεγγύης στους απολυμένους Χαλυβουργούς στο άλσος Βείκου στα Πέτρινα.
Μετά τις 9 θα είμαστε εκεί.

Οπως βλέπετε και στο αφισάκι συμμετέχουν ακόμα οι Magic de spell, οι Υπεραστικοί, oi Jazz matazz οι φτωχοί συγγενείς και άλλοι.

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν το Σωματείο Εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία Ασπροπύργου, η Επιτροπή Απολυμένων Χαλυβουργών Ασπροπύργο, η Λαϊκή Επιτροπή Γαλατσίου και η Λαική επιτροπή Ν.Ιωνίας.


Σε ανακοίνωσή τους τονίζουν:

«Ακούστε τη φωνή των Χαλυβουργών.

Στις 31-10-2011 άρχισε ο απεργιακός μας αγώνας αρνούμενοι να βάλουμε υπογραφή για μείωση ως 40% του μισθού μας με την απειλή 180 απολύσεων. Στις τρομοκρατικές και παράνομες απολύσεις που πραγματοποίησε η εργοδοσία κατά τον πολύμηνο Αγώνα μας, εμείς δηλώσαμε από την πρώτη στιγμή:

Όλοι είμαστε απολυμένοι - ένας για όλους και όλοι για έναν.

Ο αγώνας μας έγινε ορόσημο για όλη την εργατική τάξη με ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης, τόσο πανελλήνια, όσο και παγκοσμίως.

Κρατώντας 9 μήνες (273 μέρες) δημιούργησε μια τεράστια και ανεμπόδιστη λαοθάλασσα από χιλιάδες αλληλέγγυους όλων των τάξεων και βαθμίδων. Μαθητές -τριες, φοιτητές -τριες, συνταξιούχοι, άνεργοι, ταξικά σωματεία, εργαζόμενοι, εκπαιδευτικοί, η ΟΓΕ, οι αγρότες, οι Κρήτες φίλοι μας και όλη η υφήλιος στάθηκε στο πλάι μας. Σπάζοντας μια για πάντα την τρομοκρατία, το φόβο κατά της αδικίας. Χρειάστηκε ως γνωστόν η συμμετοχή όλων "για να γίνει όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία". Ακόμα κι όταν η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά με τις δυνάμεις καταστολής εφάρμοσε το "Νόμος και Τάξη", εμείς αντισταθήκαμε για 9 μέρες ακόμη.

Σήμερα, ενώ έχουμε διανύσει σχεδόν ένα χρόνο από εκείνη την ημέρα και παρά το λόγο για ανοιχτά εργοστάσια του πρωθυπουργού κ. Σαμαρά, η Χαλυβουργία δεν έχει ανοίξει. Οι Χαλυβουργοί του Ασπροπύργου, πλην μιας ομάδας, τιμωρούνται γι' αυτό τους τον αγώνα, πότε με διαθεσιμότητα, πότε με εκ περιτροπής εργασία, την οποία επιβάλλει μονομερώς η διεύθυνση.

Ενώ υπάρχουν ακόμα 125 απολυμένοι, εκ των οποίων κάποιοι δεν έχουν λάβει ούτε τη νόμιμη αποζημίωση."

Πηγή: Εδώ και τώρα

7 σχόλια:

  1. Να πω δυο λόγια εδώ.

    Πρώτον, απολογούμαι για την καθυστερημένη ανάρτηση, ήταν δύσκολη εβδομάδα και το συγκεκριμένο καθυστέρησα να το ανεβάσω. Όσοι βρίσκεστε κοντά ελπίζω να πάτε. Οι χαλυβουργοί είναι η πάντα ζωντανή καρδιά του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.

    Δεύτερο, ελπίζω να μου επιτραπεί να εκφράσω τη μεγάλη εκτίμηση που νιώθω για τον Γιώργο τον Σαρρή. Σε μια πάρα πολύ δύσκολη εποχή όπου άλλοι και άλλοι την έκαναν απ' το ταξικό κίνημα με τα χίλια, ο Γιώργος έχει προσφέρει πάρα πολλά, και με την καλλιτεχνική του συνεισφορά, και με τις πάρα πολύ καλές και νηφάλιες αναλύσεις του, και με την εν γένει διαδικτυακή παρουσία του για ζητήματα πέραν της πολιτικής (ποίηση, μουσική), και με την αρθρογραφία του στο πόρταλ.

    Έτσι, ήθελα να το πω ότι νιώθω μεγάλη αγάπη για αυτόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σπουδαίος δημιουργος ο Γιώργος. Φεύγω γιατί άργησα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πράγματι ο Γιώργος είναι πανταχού παρών και προσφέρει με κάθε τρόπο. Το γνωρίζω καλά γιατί είναι "γείτονας" στη περιοχή μας. Για δες και κάτι ποντίκια τύπου Μαχαιρίτσα, αλλά και Τσακνή τελευταία (κλακαδόρος/μασκότ του Ρούση ρε Διονύση; Είναι δυνατόν;)Ο Παπακωνσταντίνου εξαφανισμένος κι αυτός. Αυτοί αλλά και άλλοι που βρήκαν κοινό σε μέλη,φίλους,οπαδούς του Κόμματος και έγιναν μάγκες, τώρα να που έχουν γραμμένο όλο αυτό το κόσμο. Μαθήματα/παθήματα είναι όλα αυτά, να λαμβάνονται υπόψιν...Είναι φωτεινή εξαίρεση ο Γιώργος σε ένα χώρο (καλλιτεχνών) γεμάτο "ποντικούς" αλλά και απίστευτες ταλαντεύσεις,αυταπάτες,ανισσόροπες τάσεις και μεταπτώσεις πολλές φορές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να συμπληρώσω απλά ότι ο Γιώργος αποκάλυψε ότι δεν είναι μόνο καλλιτέχνης. Έχει ένα πολύ καθαρό αναλυτικό και πολιτικό μυαλό. Οι αναρτήσεις του για την απεργία στους εκπαιδευτικούς ήταν υποδειγματικές. Και πολλά άλλα άρθρα του ήταν κατά την κρίση μου κορυφαία πάνω στα θέματα που πραγματεύτηκαν.

      Την ίδια στιγμή οι φίρμες διαγωνίζονται σε ασυναρτησία και πολιτική σκέψη καφενείου.

      Να τα λέμε αυτά, έτσι; Τον Σαρρή τον εκτιμώ όχι απλώς επειδή "τρέχει" (που τρέχει ο άνθρωπος, όχι αστεία) αλλά και γιατί έχει περισσότερο μυαλό μέσα στο κεφάλι του και περισσότερη ουσία στα γραπτά του από όση όλοι οι ΤζιμοΠανουσοΜαχαιριτσοΖουγανέληδες μαζί (αν και εδώ που τα λέμε τον αδικώ γιατί ο πολλαπλασιασμός του μηδενός του νου των προαναφερθέντων δίνει απλώς μηδέν).

      Διαγραφή
    2. Ισχύει στο ακέραιο, κι αυτό εννοώ "πανταχού παρών", στη συγκροτημένη πολιτική σκέψη και στο κριτίριο, πέρα από τη φυσική παρουσία σε κάθε αγώνα. Για τους υπολοίπους...άστα να πάνε. Ξενερώνω όμως πιο πολύ από όλους αυτούς με το Χάρι Κλυνν, έχει δώσει δείγματα έξυπνης σάτιρας (ΣΑΤΙΡΑ, όχι Αρβύλες και Λαζόπουλοι) και διορατικότητας σε πολιτικά σχόλια του κάποτε, είναι τραγική η κατάντια του εδώ και χρόνια, λείπει πολύ ο "καλός" Χάρι Κλυνν σήμερα.

      Διαγραφή
    3. Καμία σχέση ο κλασικός Κλυν με Αρβυλολαζόπουλους. Ο Κλυν στα 80s ήταν πάρα πολύ μπροστά πολιτικά. Αλλά το ξανάπα, το χασε απ' τις αρχές του 90 με τον Σημίτη και τον εκσυγχρονισμό και βρέθηκε αίφνης και παραδόξως πολύ πίσω απ' τα πράματα. Έχει πάρα πολλά χρόνια που έχασε την επαφή με την αποτελεσματική πολιτική σάτιρα.

      Διαγραφή
  4. Σύντροφοι ευχαριστώ και ιδιαίτερα τον Αντώνη. Νοιωθω αμήχανα μάλλον.
    Απλά κάνω αυτά τα λίγα που μπορώ από τα πολλά που πρέπει να γίνουν και να γίνονται με συνέχεια από δω κ πέρα. Υπάρχουν χιλιάδες που κάνουν πιο πολλά από όσα μπορούν. Τι να πουν οι επιστρατευμένοι που απεργούν, ξέροντας μάλιστα ότι οι πολλοί δεν θα ακολουθήσουν και δεν θα βάλουν πλάτη αν ερθει ή ώρα να δεχτούν επίθεση. Και το κάνουν μόνο και μόνο για να δείξουν το δρόμο ρισκάροντας τα πάντα.
    Σ αυτή την κρίση μαθαίνουμε να γινόμαστε ανθρωποι και να προσφέρουμε τον εαυτό μας σε όσους το έχουν ανάγκη. Ιδιαίτερα το μουσικό κομμάτι, παρότι πολλές φορές γίνεται κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες το διασκεδάζω αλλά πιο πολύ χαίρομαι που χαίρονται απλοί άνθρωποι ιδιαίτερα στις γειτονιές. Γι αυτό άλλωστε δεν έτρεξα να παίξω στην ΕΡΤ. Εκεί δεν υπήρχε καμιά ανάγκη. Υπήρχαν τόσοι εκεί. Στις γειτονιές όμως;

    ΑπάντησηΔιαγραφή