Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Αλέκα Παπαρήγα-Η θέση για την άρνηση συμμετοχής των ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις

H ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΚ ΣΕ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ
της Αλέκας Παπαρήγα
ΚΟΜΕΠ, 2013 Τεύχος 2

Επιτρέψτε μου να εκθέσω καταρχήν την πείρα του ΚΚΕ από τη συμμετοχή του σε αστικές κυβερνήσεις, μια πείρα που είναι ακόμα πιο πλούσια όσον αφορά την Ευρώπη γενικότερα.

Δεν πρόκειται για πολύ ειδικές περιπτώσεις, αλλά για γεγονότα και αποτελέσματα που προσφέρουν γενικευμένα συμπεράσματα και επιβεβαιώνουν ένα ζήτημα: ότι την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, το ΚΚ δεν έχει κανένα λόγο να αναλαμβάνει ευθύνες σε αστική κυβέρνηση ή γενικότερα σε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης. Για όσο διάστημα η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της δεν έχουν την εξουσία στα χέρια τους, το ΚΚ πρέπει να είναι δύναμη αντιπολίτευσης και από αυτή τη θέση να πραγματοποιήσει τον πρωτοπόρο ρόλο του στο κίνημα, αξιοποιώντας βεβαίως όλες τις μορφές πάλης - και το αστικό κοινοβούλιο.

Η συμμετοχή σε μια αστική κυβέρνηση συνιστά λάθος που δεν διορθώνεται εύκολα και μπορεί να αποδειχθεί ανεπανόρθωτο.


Η πρώτη πείρα που αποκτήθηκε αφορά στη συμμετοχή του ΚΚΕ στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τη γερμανική, ιταλική και βουλγαρική κατοχή. Ενας αστός πολιτικός, ο Γεώργιος Παπανδρέου (πατέρας και παππούς δύο κατοπινών πρωθυπουργών της Ελλάδας, ηγετών της σοσιαλδημοκρατίας) πήρε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, κατόπιν επιλογής του από το βασιλιά και την Αγγλία, δίπλα στην οποία είχε συνταχθεί προ πολλού η αστική τάξη της χώρας. Επιλέχθηκε το πρόσωπο αυτό γιατί απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης τους, θεωρούσαν ότι με πολιτικές δολοπλοκίες και μηχανορραφίες θα αντιμετώπιζε το μεταπολεμικό συσχετισμό δυνάμεων που ήταν υπέρ του ΚΚΕ και των αγωνιστών πατριωτών της ελληνικής εθνικής αντίστασης και θα οδηγούσε σε αστική σταθερότητα. Η εξέλιξη αυτή άρχισε να δρομολογείται από τον Απρίλη του 1944, πριν την απελευθέρωση της Ελλάδας. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε μείνει συνειδητά μακριά από τον αγώνα του ελληνικού λαού κατά της ξενικής κατοχής, είχε αρνηθεί επίμονα τις προτάσεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για ενότητα και συμμετοχή στην Αντίσταση. Από το 1943 είχε αποστείλει υπομνήματα στη βρετανική κυβέρνηση, με τα οποία συντάσσονταν στο πλευρό της και βεβαίως κατά της ένοπλης εθνικής αντίστασης που καθοδηγούσε το ΚΚΕ, με σκοπό να κόψει τη λαϊκή νίκη στο νήμα, πράγμα που έγινε. Η εντολή για το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης στηρίχθηκε και στον απαράδεκτο συμβιβασμό που έκανε το ΚΚΕ -το ηρωικό κόμμα της αντίστασης, ο αιμοδότης και καθοδηγητής της- και η ηγεσία της Εθνικής Αντίστασης όταν -πριν λήξει ο πόλεμος, στα μέσα του Απρίλη του 1944, ήρθε σε συμφωνία για τη δημιουργία ενιαίας κυβέρνησης με αστικές πολιτικές δυνάμεις και με ρυθμιστή το Βρετανικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Η αντιπροσωπεία που πήγε στο Κάιρο της Αιγύπτου για τη συμφωνία δέχτηκε να συμμετάσχει το ΕΑΜ, το ΚΚΕ στη μεταπολεμική κυβέρνηση. Η συμφωνία παραβίαζε το συσχετισμό δυνάμεων και τις αρχές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ο οποίος από την πρώτη στιγμή έθετε το ζήτημα της έκβασης του αγώνα προς τη λαϊκή δημοκρατία.

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις υποχωρήσεις της αντιπροσωπείας, η οποία δεν τήρησε τις σχετικές κατευθύνσεις, όμως η προσωρινή κυβέρνηση που είχε σχηματιστεί μέσα στην Ελλάδα, που εξέφραζε και τη συμμαχία του ΚΚΕ, θεώρησε αναγκαία τη συμφωνία. Ακολούθησαν άκαρπες προσπάθειες για τη βελτίωση της συμφωνίας και τελικά η ΚΕ του ΚΚΕ που συγκλήθηκε στις 2-3 Αυγούστου του 1944 την ενέκρινε. Η συγκατάθεση της ΚΕ του ΚΚΕ οδήγησε στη συμμετοχή στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου με το επιχείρημα ότι: Η μη συμμετοχή θα ενίσχυε τις ακραίες μερίδες που επεδίωκαν να ματαιώσουν την ενότητα και να επιβάλουν αντιλαϊκό καθεστώς με πρόκληση ανοικτού εμφύλιου πολέμου. Το ΚΚΕ πρόταξε ως κύρια επιδίωξη να παρεμποδιστούν οι δικτατορικές τρομοκρατικές τάσεις, να επιτευχθεί η διάσπαση των δυνάμεων που έχουν φασιστικές αντιλαϊκές τάσεις. Η υπογραφή της συμφωνίας έδωσε αντικειμενικά τη δυνατότητα στους Αγγλους ιμπεριαλιστές να προωθήσουν με επιτυχία τα σχέδιά τους να τσακίσουν το κίνημα της εθνικής αντίστασης και να στηρίξουν ένοπλα το δολοφονικό όργιο κατά του ΚΚΕ. Η μια υποχώρηση έφερε την άλλη, νέες συμφωνίες που έδωσαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν τα αστικά κόμματα στον κυβερνητικό μηχανισμό και να αναστηλώσουν τους κλονισμένους μηχανισμούς της αστικής εξουσίας, όπως τον «εθνικό» στρατό, μια διαδικασία που κράτησε αρκετά χρόνια κι έδωσε τη δυνατότητα στην αστική τάξη -που δεν είχε τότε λαϊκά ερείσματα- να διαμορφώσει ένα πολιτικό κομματικό σύστημα ικανό να ανατρέψει άμεσα τον υπέρ του λαού συσχετισμό δυνάμεων.

Βεβαίως η λαθεμένη πολιτική του Κόμματος, η συμμετοχή στη μεταπολεμική αστική κυβέρνηση, δεν ήταν λάθος της στιγμής. Η εκτίμηση που κάνουμε σήμερα ως ΚΚΕ αφορά τη στρατηγική του Κόμματος που δεν είχε την πρόβλεψη και τη σταθερότητα να συνδέσει τον πόλεμο κατά του κατακτητή με την πάλη για την εξουσία. Η καθοδήγηση του ΚΚΕ και η ηγεσία του κινήματος της Εθνικής Αντίστασης δεν είχαν καν την πρόβλεψη, δεν είδαν τον κίνδυνο που αντιπροσώπευαν για τον ελληνικό λαό οι αστικές δυνάμεις της χώρας, έστω και αν ήταν αποδιοργανωμένες, σε συνδυασμό με τις επιδιώξεις της Αγγλίας σε βάρος του κινήματος στη χώρα μας. Δεν είδαν δηλαδή σωστά το στρατηγικό ζήτημα και δεν έκαναν προετοιμασία γι’ αυτό.

Τη δεκαετία του 1950, το ΚΚΕ έκανε δημόσια αυτοκριτική τοποθέτηση για τους απαράδεκτους συμβιβασμούς, αντιστάθηκε στην αντικομμουνιστική τρομοκρατία που δεν ήταν μόνο ιδεολογική αλλά συνδυάστηκε με διώξεις, εκτελέσεις, δολοφονικές ενέργειες με απώλειες κομμουνιστικών δυνάμεων. Οι δολοφονικές διώξεις κατά του ΚΚΕ οδήγησαν στη συγκρότηση του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ, στον τρίχρονο εμφύλιο που αποτέλεσε και αποτελεί ως σήμερα την κορυφαία μορφή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, που άφησε σημαντικές παρακαταθήκες, ανεξάρτητα από την ήττα που ήρθε ως αποτέλεσμα του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων και της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν εκτίμησε σωστά τις εξελίξεις λίγο πριν και μετά τον πόλεμο ως απόρροια προβλημάτων στη στρατηγική του, το γεγονός ότι δεν εκτίμησε ως όφειλε τις προθέσεις των Αγγλων ιμπεριαλιστών, αυτό δεν αναιρεί την αναντικατάστατη προσφορά του στα χρόνια της εθνικής αντίστασης, στην απελευθέρωση της Ελλάδας.

Μεταπολεμικά στην Ευρώπη υπάρχει μόνο αρνητική εμπειρία από τη συμμετοχή ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις, που συνήθως γίνονται είτε κάτω από την πίεση αντικειμενικών παραγόντων και συνθηκών είτε ως αποτέλεσμα κοινοβουλευτικών αυταπατών και πάνω απ’ όλα κάτω από την επίδραση και κυριαρχία οπορτουνιστικών αντιλήψεων και πρακτικών. Τα κομμουνιστικά κόμματα στη Γαλλία και την Ιταλία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως και πριν λίγα χρόνια πήραν μέρος σε αστικές κυβερνήσεις. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα που να επιβεβαιώνει ότι χάρις στη συμμετοχή τους άλλαξε ριζικά η ζωή των λαών ή ότι κατάφεραν να ανακόψουν το συμβιβασμό, την πολιτική γραμμή της σοσιαλδημοκρατίας. Υστερα από κάθε τέτοια συμμετοχή τα ΚΚ έχαναν δυνάμεις προς τη σοσιαλδημοκρατία, αδυνάτιζαν γιατί ακριβώς αναδεικνύονταν συνυπεύθυνα, αλλά και γιατί μια τέτοια συνεργασία ασκεί μεγαλύτερη πίεση πάνω στα ΚΚ απ’ ό,τι τα ίδια μπορούν να ασκήσουν πάνω στη σοσιαλδημοκρατία.

Το ΚΚΕ διαθέτει και σύγχρονη εμπειρία από ένα είδος ιδιόμορφης συμμετοχής σε δύο διαδοχικές κυβερνήσεις το 1989-1990, στην πρώτη περίπτωση με το φιλελεύθερο κόμμα (ΝΔ) και στη δεύτερη και με τη σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ). Η συμμετοχή στην κυβέρνηση έγινε για πολύ ειδικούς λόγους, καθώς ήταν αδύνατος ο σχηματισμός κυβέρνησης ύστερα από εκλογές, σύμφωνα δε με το νόμο έπρεπε να μεσολαβήσει ένα μικρό χρονικό διάστημα ως την επόμενη εκλογική αναμέτρηση για να μην παραγραφεί ένα πολιτικό σκάνδαλο που επικεφαλής -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- αναφέρονταν ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός. Το Κόμμα μας από τη φύση των δύο αυτών κυβερνήσεων -που ήταν μεταβατικές ως τις επόμενες εκλογές- δεν υποχρεώθηκε σε επιζήμιες υποχωρήσεις αν και ένα μέρος του λαού -καθοδηγημένο από τη σοσιαλδημοκρατία- απέδωσε στο κόμμα πολιτική ανίερης συμμαχίας. Είχαμε ζημιά σε ψήφους, το κυριότερο όμως δεν ήταν αυτό το γεγονός, όσο το ότι αναπτύχθηκε (σε μια περίοδο που ο οπορτουνισμός είχε σηκώσει κεφάλι μέσα στο κόμμα) η αντίληψη ότι δεν είναι θέμα αρχής η συμμετοχή του κόμματος σε μια αστική κυβέρνηση. Ακόμα όμως χειρότερο ήταν η διάδοση της αντίληψης ότι σε κάποια πολύ κορυφαία στιγμή, που το αστικό πολιτικό σύστημα συναντά εμπόδια, το ΚΚΕ πρέπει να παραμερίσει τη στρατηγική του και να στηρίξει το σχηματισμό κυβέρνησης στη λογική του λεγόμενου μίνιμουμ προγράμματος, που στην πραγματικότητα σε όλες τις περιπτώσεις δεν προκαλεί ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα, αντίθετα του παρέχει τη δυνατότητα να ανασυντάξει τις δυνάμεις του.

Πρόσφατα, στα μέσα του 2012, ασκήθηκε στο ΚΚΕ μεγάλη πίεση προκειμένου να υιοθετήσει την επιλογή συμμετοχής σε μια κυβέρνηση της «αριστεράς», όπως ονομάστηκε, με δυνάμεις του οπορτουνισμού που απότομα πήραν μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη, ως αποτέλεσμα αποδιάρθρωσης της σοσιαλδημοκρατίας σε συνθήκες ανερχόμενης φτώχειας, εξ αιτίας της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που ξέσπασε στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη. Η απότομη κοινοβουλευτική άνοδος του οπορτουνισμού δεν έγινε αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά σε συνδυασμό με την καθοδηγημένη -από μεγάλο αριθμό στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας και των μηχανισμών της- μαζική μεταφορά ψήφων. Στη μετακίνηση δυνάμεων προς τον οπορτουνισμό συνέβαλαν και τμήματα της αστικής τάξης που έβλεπαν ότι είναι ανάγκη να διαμορφωθεί -έστω προσωρινά- ένας άλλος πόλος στη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, πριν οι εργατικές, λαϊκές μάζες τραβήξουν σε πραγματική ριζοσπαστικοποίηση.

Είχαμε σοβαρές εκλογικές απώλειες, λόγω της άρνησης να στηρίξουμε μια τέτοια κυβέρνηση και μάλιστα να πάρουμε μέρος. Χάσαμε το 50% των ψήφων, είτε γιατί ένα μέρος πήγε προς το οπορτουνιστικό κόμμα είτε γιατί κυρίως προτίμησε την αποχή.

Αυτή η εξέλιξη δεν μας φόβισε, όσο και αν προκάλεσε απογοήτευση και σίγουρα ορισμένα πολιτικά τραύματα στο εκλογικό σώμα. Είναι πεποίθησή μας ότι η στάση μας αυτή σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η μοιρολατρία, ο συμβιβασμός, η απογοήτευση, αποτελεί θετική παρακαταθήκη για το λαό, αλλά και για το ίδιο το κόμμα. Αν δεν αντέχαμε την πίεση, θα μπαίναμε σε ένα δρόμο ολισθηρό και ανεπίστρεπτο. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχει ελπίδα αυτοσυγκράτησης στον κατήφορο.

Ταυτόχρονα πήραμε και ένα καλό μάθημα που πρέπει να το αξιοποιήσουμε. Δεν φτάνει να έχεις επεξεργασμένη σωστή στρατηγική, βεβαίως αυτό σήμερα είναι βασική προϋπόθεση. Ομως δεν χρειάζεται καμία επανάπαυση: Για να ασκήσει επίδραση αυτή η στρατηγική, να επηρεάσει όσο γίνεται ένα σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης, απαιτείται η κατάκτηση της μέγιστης ικανότητας. Πάνω απ’ όλα να μη χαλαρώνει το Κόμμα στη συστηματική δουλειά για τη συσπείρωση δυνάμεων στον τόπο εργασίας, στον κλάδο, στην κομματική οικοδόμηση στην εργατική τάξη, στην προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα φτωχά τμήματα του πολυάριθμου στην Ελλάδα ενδιάμεσου στρώματος των αυτοαπασχολούμενων.

Αν και έχουμε εμπειρία στην ιδεολογική διαπάλη, ωστόσο δεν παλέψαμε όσο έπρεπε εδώ και χρόνια τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες που υπήρχαν σε φίλους και οπαδούς, ακόμα και σε ένα μέρος μελών του Κόμματος που δεν έχουν μακρόχρονη πείρα και απαιτούμενη ιδεολογικοπολιτική θωράκιση. Ο κύριος φορέας αυτών των αυταπατών είναι το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του, η δεξαμενή μικροαστικών στρωμάτων, η δράση της εργατικής αριστοκρατίας που αποτελούν την κοινωνική ρίζα του δεξιού και «αριστερού» οπορτουνισμού μέσα στο εργατικό κίνημα.

Σε συνθήκες απότομης επιδείνωσης της ζωής του λαού κι ενώ το εργατικό κίνημα -παρά τους σημαντικούς αγώνες με ευρύτερη απήχηση στην Ευρώπη- βρίσκεται ακόμα πολύ πίσω σε οργάνωση και σε κατεύθυνση, η αστική τάξη καταφέρνει -παρά τα δικά της αδιέξοδα, τις δικές της δυσκολίες να διαχειριστεί την κρίση και να πετύχει γρήγορη καπιταλιστική ανάκαμψη- να διατηρεί τη σταθερότητα της εξουσίας της. Μπορεί να μεγαλώνει η αγανάκτηση και η οργή και ταυτόχρονα, σε τέτοιες συνθήκες, να καθυστερεί η ταξική συνείδηση. Σε τέτοιες συνθήκες δημιουργούνται προϋποθέσεις και ριζοσπαστικοποίησης αλλά και αναδίπλωσης, μείωσης των απαιτήσεων. Αυτό το δεύτερο ρεύμα προς το παρόν είναι ισχυρό, ενώ η ριζοσπαστικοποίηση σημειώνεται μεν, αλλά με αργούς ρυθμούς και με ταλαντεύσεις.

Σε αυτές τις συνθήκες ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνεργασίας, με εγγύηση μάλιστα το κύρος του ΚΚΕ, φάνταζε ως κάτι καλό ή έστω μικρότερο κακό.

Σήμερα το ΚΚΕ επιβεβαιώνεται στις εκτιμήσεις και προβλέψεις του. Η αστική διακυβέρνηση προσαρμόστηκε σε νέα μορφή, αυτή της συνεργασίας αστικών κομμάτων - παρά τις αντιθέσεις τους. Ξεκίνησαν απόπειρες και σχεδιασμοί για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, στοιχείο της οποίας είναι και η αναστήλωση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας μέσω του οπορτουνιστικού ΣΥΡΙΖΑ που η ραχοκοκαλιά του προέρχεται από διάσπαση του ΚΚΕ και συμπληρώνεται από σοσιαλδημοκρατικές, τροτσκιστικές, αναρχικές δυνάμεις. Σήμερα στην Ελλάδα στη θέση του δίπολου ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπάρχει το δίπολο ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, ως μια μεταβατική περίοδος για την αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος.

Οι πολιτικές αντιθέσεις ανάμεσα στη φιλελεύθερη και στη ρεφορμιστική - οπορτουνιστική πολιτική κινούνται, παρά τις επί μέρους διαφορές, σε ανοικτή φιλομονοπωλιακή κατεύθυνση, με κοινό χαρακτηριστικό την ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας που συνοδεύεται από μεγάλη ανεργία, σχετική και απόλυτη φτώχεια, φέρνει μέσα της από την πρώτη στιγμή το σπέρμα ενός νέου κύκλου κρίσης πιο βαθιάς από την τωρινή. Μετεκλογικά ο οπορτουνισμός πραγματοποίησε μια ολοφάνερη πιο μεγάλη δεξιά στροφή στο πρόγραμμα και τα συνθήματά του, αφού γνωρίζει ότι υπάρχει πιθανότητα να κυβερνήσει.

Οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στο φιλελεύθερο και κεϋνσιανό μοντέλο διαχείρισης είναι απολύτως δοκιμασμένες σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Η εναλλαγή τόσο του φιλελεύθερου όσο και του κεϋνσιανού μοντέλου διαχείρισης έφεραν σε όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα κύκλους οικονομικής κρίσης, όξυναν τις ενδοαστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οδήγησαν σε δύο παγκόσμιους πολέμους.

Ο οπορτουνισμός κατά την περίοδο του 1989-1991, σε συνθήκες αντεπανάστασης, αρνήθηκε το μαρξισμό-λενινισμό. Χειροκρότησε τη νίκη της αντεπανάστασης και μάλιστα βροντοφώναζε ότι η ανθρωπότητα μπαίνει στο δρόμο της δημοκρατίας, της ειρήνης. Σήμερα που ο καπιταλισμός έχει απογυμνωθεί στα μάτια των λαών, που η ΕΕ έχει διαψεύσει εκατομμύρια εργάτες και εργάτριες στην Ευρώπη, οι οπορτουνιστές εμφανίζονται ως τιμητές του ΚΚΕ και της άρνησης να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, επικαλούμενοι ότι είμαστε αρνητές της λενινιστικής διδασκαλίας, των κατευθύνσεων της Κομμουνιστικής Διεθνούς κλπ.

Ανοίγοντας εδώ μια παρένθεση, πρέπει να τονίσουμε ότι το Κόμμα μας, μελετώντας την Ιστορία του και την Ιστορία του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, στέκεται κριτικά και αντλεί συμπεράσματα από παλαιότερες λαθεμένες προσεγγίσεις. Ετσι στην Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ εκτιμήσαμε π.χ. πως το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) και η θέση του για «ποικιλία μορφών μετάβασης στο σοσιαλισμό, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις», η γραμμή της «ειρηνικής συνύπαρξης» συνδέθηκε και με τη δυνατότητα του κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό στην Ευρώπη, στρατηγική που προϋπήρχε σε ορισμένα και επικράτησε στα περισσότερα ΚΚ. Η θέση αυτή αποτελούσε ουσιαστικά αναθεώρηση των συμπερασμάτων από την επαναστατική σοβιετική εμπειρία και συνιστούσε μεταρρυθμιστική σοσιαλδημοκρατική στρατηγική.

Οι αντιθέσεις μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών, που βεβαίως περιείχαν και το στοιχείο της εξάρτησης όπως συμβαίνει στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, δεν αναλύθηκαν σωστά. Επικράτησε η λαθεμένη εκτίμηση ότι υπήρχε «σχέση υποτέλειας και εξάρτησης» κάθε καπιταλιστικής χώρας από τις ΗΠΑ. Υιοθετήθηκε η στρατηγική της «αντιμονοπωλιακής διακυβέρνησης», μια μορφή σταδίου ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, που θα έλυνε προβλήματα «εξάρτησης» από τις ΗΠΑ. Ετσι ΚΚ επέλεξαν πολιτική συμμαχιών και με δυνάμεις της αστικής τάξης, αυτές που χαρακτηρίστηκαν ως «εθνικώς σκεπτόμενες», σε διάκριση από τις λεγόμενες «ξενόδουλες».

Επίσης η στάση πολλών ΚΚ απέναντι στη σοσιαλδημοκρατία εντασσόταν σε αυτή τη στρατηγική. Κυριάρχησε στα ΚΚ η λαθεμένη εκτίμηση για διαχωρισμό της σοσιαλδημοκρατίας σε «δεξιά» και «αριστερή» πτέρυγα, αδυνατίζοντας εξαιρετικά το ιδεολογικό μέτωπο εναντίον της. Στο όνομα της ενότητας της εργατικής τάξης (που απόβλεπε και στη δημιουργία κοινών κυβερνήσεων με τη σοσιαλδημοκρατία ή τμήμα της), τα ΚΚ προέβησαν σε σοβαρές ιδεολογικές και πολιτικές υποχωρήσεις, ενώ οι διακηρύξεις ενότητας από την πλευρά της σοσιαλδημοκρατίας δεν απέβλεπαν στην ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά στην απόσπαση της εργατικής τάξης από την επιρροή των κομμουνιστικών ιδεών και την ταξική αλλοτρίωσή της.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι και το δικό μας Κόμμα, το ΚΚΕ, για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν στραμμένο σε ανάλογες στρατηγικές προσεγγίσεις, που ιστορικά δεν επιβεβαιώθηκαν. Η στρατηγική των ΚΚ που είχε στόχο στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες τη δημιουργία -με βάση το Κοινοβούλιο- αντιμονοπωλιακής κοινοβουλευτικής κυβέρνησης, η στρατηγική που έβλεπε το πέρασμα στο σοσιαλισμό μέσα από τη διεύρυνση της αστικής δημοκρατίας και της κρατικής ιδιοκτησίας επιχειρήσεων, τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά των ΚΚ σε Γαλλία - Ιταλία και η συμμετοχή τους σε αστικές «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις χωρών της ΕΕ όχι μόνο δεν έφεραν ουσιαστική αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά τροφοδότησαν παραπέρα τις οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις και τη συρρίκνωση των κομμουνιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη.

Η τακτική των οπορτουνιστών είναι να επαναφέρουν την ξεπερασμένη και λαθεμένη στρατηγική των σταδίων, με πρώτο στάδιο μάλιστα σήμερα τη διέξοδο από την κρίση στο δρόμο της καπιταλιστικής ανάπτυξης και ενσωμάτωσης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι προγραμματικές θέσεις που προβάλλονται υπερασπίζονται έναν καπιταλισμό χωρίς μεγάλη αδικία, δίχως σήψη και παρασιτισμό, έναν καπιταλισμό πιο ανθρώπινο που επιλύει τις διεθνείς διαφορές, δηλαδή τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, με πολιτική διαβούλευση και ειρηνικά μέσα!

Η απόσπαση της πολιτικής από την οικονομία είναι προκλητική στις θέσεις των οπορτουνιστών, ενώ υποστηρίζουν ότι το αστικό κράτος μπορεί να γίνει κοινωνικό για όλο το λαό. Εκεί που είναι επίσης προκλητικοί είναι στην ερμηνεία που δίνουν στον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτούς ο ιμπεριαλισμός στην Ευρώπη ταυτίζεται με τη Γερμανία, στη Λατινική Αμερική με τις ΗΠΑ. Αρνούνται την οικονομική ουσία του ιμπεριαλισμού που είναι η εξαγωγή των κεφαλαίων, η συγκέντρωση κεφαλαίου με τη μορφή της μετοχικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, το μονοπώλιο και βεβαίως δε βλέπουν τον ιμπεριαλισμό ως το μονοπωλιακό καπιταλισμό, ως ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού. Μεταφέρουν σήμερα μηχανιστικά την περίοδο της αποικιοκρατίας, θεωρώντας ότι η Ελλάδα και όλες οι χώρες που βρίσκονται σε ενδιάμεση και κατώτερη θέση στο ιμπεριαλιστικό σύστημα έχουν μετατραπεί σε αποικίες. Κατηγορείται η αστική τάξη ως μη πατριωτική γιατί δήθεν από δειλία εκχωρεί αρμοδιότητες και δικαιώματα σε κέντρα όπως είναι η Κομισιόν. Διαχωρίζουν την αστική τάξη σε παραγωγική και παρασιτική, σε υγιείς και ανήθικους καπιταλιστές, η κριτική στον καπιταλισμό έχει κυρίως ηθικό χαρακτήρα, δε γίνεται η παραμικρή αναφορά στις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας.

Επιτίθενται στο ΚΚΕ με επιλεγμένα αποσπάσματα και φράσεις των Μαρξ, Λένιν και μάλιστα με αφαίρεση των συγκεκριμένων συνθηκών, για να δικαιολογήσουν την πολιτική των σταδίων, το μίνιμουμ πρόγραμμα, την υποστήριξη της μεταρρύθμισης έναντι της επανάστασης.

Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι την περίοδο των αστικών επαναστάσεων το πρώτο καθήκον που έβαζαν οι Μαρξ και Ενγκελς, κι ενώ ακόμα η εργατική τάξη δεν είχε αποκτήσει το δικό της κόμμα, ήταν ο διαχωρισμός της εργατικής τάξης από την επαναστατημένη μάζα που αποτελούσαν οι αστοί, μικροαστοί, αγρότες. Οι Μαρξ και Ενγκελς ακόμα στις συνθήκες πραγματοποίησης της αστικής επανάστασης έθεταν ζήτημα ότι στο προσκήνιο πρέπει να βγει, να φανεί και να αποκτήσει αυτοσυνείδηση η εργατική τάξη.

Οι οπορτουνιστές αποκρύπτουν τη μεγάλη λενινιστική κληρονομιά ότι είναι αδιανόητη η νίκη της εργατικής τάξης, του εκμεταλλευόμενου λαού, ακόμα και η άνοδος της ταξικής πάλης δίχως ασίγαστη και ασυμβίβαστη πάλη με τον οπορτουνισμό. Αποκρύπτουν ότι άλλο ήταν το περιεχόμενο της πάλης σε συνθήκες εξέλιξης της αστικής επανάστασης και άλλο σήμερα στην εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό σε συνθήκες ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού.

Χρησιμοποιούν αυθαίρετα την εκτίμηση του Λένιν στο γνωστό του έργο «Ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», ότι μια χούφτα, ένας πολύ μικρός αριθμός κρατών ληστεύουν τη μεγάλη πλειοψηφία των κρατών της γης. Σύμφωνα με αυτή την άποψη ο ιμπεριαλισμός ταυτίζεται με ένα πολύ μικρό αριθμό χωρών που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού και όλες οι άλλες είναι υποτελείς, καταπιεζόμενες, αποικίες, κατεχόμενες.

Και σήμερα οι χώρες που βρίσκονται στην κορυφή, στις πρώτες θέσεις της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας είναι λίγες, ακόμα και μια χούφτα χωρών μπορεί να πει κανείς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλα τα άλλα καπιταλιστικά κράτη είναι θύματά τους, είναι υποτελή, δεν σημαίνει ότι η γραμμή αντίθεσης και πάλης των λαών πρέπει να έχει αντιγερμανική κατεύθυνση στην Ευρώπη, ενώ στην αμερικανική ήπειρο μόνο αντι-ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι οπορτουνιστές στην Ελλάδα προβάλλουν ως θετικό παράδειγμα για την αντιμετώπιση της κρίσης τη Βραζιλία και την Αργεντινή, εξαίρουν την πολιτική Ομπάμα.

Σήμερα υπάρχουν πολύ περισσότερες αποδείξεις ότι η κυβέρνηση στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, σχηματισμένη με βάση το γενικό εκλογικό δικαίωμα, δεν μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για να ξεσπάσει επαναστατική κατάσταση, αφού αυτή έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, αλλά ούτε να υποχρεώσει τους καπιταλιστές να δεχθούν πλήγματα στην κερδοφορία τους υπέρ των εργαζόμενων, όταν μάλιστα το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε φάση που δυσκολεύεται να πετύχει τη διευρυμένη καπιταλιστική αναπαραγωγή με τον ίδιο τρόπο που το πετύχαινε στο παρελθόν. Το ερώτημα αν μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση μπορεί να ωθήσει στο άνοιγμα της επαναστατικής διαδικασίας είναι ανεδαφικό και ουτοπικό, πολύ περισσότερο σήμερα που έχουμε τα παραδείγματα της Χιλής και της Πορτογαλίας, αλλά και τα σύγχρονα παραδείγματα της Βολιβίας, Βενεζουέλας, Βραζιλίας, Εκουαδόρ που διαφημίζονται από τους οπορτουνιστές ως η σύγχρονη στρατηγική του 21ου αιώνα.

Αναμφισβήτητα στη Βενεζουέλα άνοιξε ένα παράθυρο για τη βελτίωση της ζωής του λαού, κυρίως του πιο εξαθλιωμένου μαζικού τμήματός του με την απόφαση του Τσάβες να προχωρήσει σε εθνικοποίηση μεγάλων τομέων της βιομηχανίας πετρελαίου, καθώς το πετρέλαιο είναι το μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας. Η επιλεκτική εθνικοποίηση χρηματοδότησε ορισμένα προγράμματα μαζί με τη βοήθεια της Κούβας για παροχή υγείας και τροφίμων στην πιο ακραία φτώχεια. Το ζητούμενο βέβαια δεν είναι να ικανοποιηθούν οι άμεσες απαιτήσεις της ακραίας φτώχειας, αλλά και να ανοίξει ο δρόμος για να ζήσει ο δοκιμαζόμενος λαός με βάση τις δυνατότητες της χώρας και τις σύγχρονες ανάγκες. Τα θετικά αυτά μέτρα δεν μπόρεσαν να μειώσουν καθόλου τη μεγάλη συγκέντρωση του πλούτου και του εισοδήματος στην αστική τάξη, στα ανώτερα μεσαία στρώματα. Η αγροτική μεταρρύθμιση δεν κατάφερε τελικά να αλλάξει τη ζωή των εργατών γης, της φτωχής αγροτιάς έναντι των μεγάλων γαιοκτημόνων.

Είναι επίσης γεγονός ότι στη Βολιβία η κυβέρνηση Μοράλες έδωσε αυξήσεις τους κατώτατους μισθούς, στα ημερομίσθια και στις συντάξεις. Ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του ινδιάνικου πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόκειται μάλιστα για το κοινωνικό αυτό στρώμα που έδωσε τη νίκη στον Μοράλες. Ολα τα στοιχεία δείχνουν ότι στη Βολιβία σημειώνονται αθρόες ξένες επενδύσεις πολυεθνικών ομίλων, ενώ στηρίζεται από την κυβέρνηση η εξαγωγή κεφαλαίων. Εχει δυναμώσει η αύξηση των μικρομεσαίων ιδιοκτητών μεταλλείων με ιδιαίτερα εκμεταλλευόμενη μισθωτή εργασία και οι επιχειρήσεις αυτές εξελίσσονται σε συμμάχους των πολυεθνικών.

Ανάλογες είναι οι εξελίξεις στο Εκουαδόρ, με κορυφαίο στοιχείο ότι οι πολυεθνικές έχουν αυξήσει την ιδιοκτησία τους σε τομείς στρατηγικής σημασίας, όπως είναι οι εξορύξεις και οι πηγές ενέργειας. Η στρατηγική της κυβέρνησης Κορέα είναι η ανάπτυξη και εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου από το ξένο κεφάλαιο.

Τα προγράμματα κατά της φτώχειας που δεν την καταργούν αλλά τη διατηρούν με άμβλυνση των πολύ ακραίων πλευρών της, η αύξηση και κυρίως η βελτίωση της θέσης μεσαίων στρωμάτων είναι το χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής ανάπτυξης που περικλείει νομοτελειακά την κρίση, τη συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Οι οπορτουνιστές στη χώρας μας, αυτοί που μας εγκαλούν γιατί δεν θέλουμε να στηρίξουμε μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, υποστηρίζουν ότι αυτός είναι ο δρόμος για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, αυτός είναι ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα. Αυτή η γραμμή δεν είναι ούτε καν αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή πολιτική, δεν έχει καμία σχέση ούτε με την πολιτική των σταδίων, που βεβαίως και αυτή έχει ξεπεραστεί προ πολλού ακόμα από την περίοδο του 1917.

Η πολιτική ληστείας, προσαρτήσεων, μετατροπής κρατών σε προτεκτοράτα, η πολιτική διαμελισμού κρατών δεν είναι απόρροια πολιτικής ανηθικότητας ούτε ζήτημα υποτέλειας και δειλίας από την πλευρά της αστικής τάξης της χώρας που έχει ισχυρότερες και ανισότιμες εξαρτήσεις. Είναι ζήτημα οικονομικής και πολιτικής θέσης που απορρέει από την καπιταλιστική ανισομετρία, από τη θέση στη διεθνή καπιταλιστική αγορά. Η αστική τάξη που αισθάνεται ότι δεν την αντιμετωπίζει με ίσους όρους ο ισχυρός εταίρος της, ξέρει ότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, γιατί εκτός των άλλων η συμμαχία με τον ισχυρότερο εταίρο εξασφαλίζει και ισχυρή πολιτική προστασία στο εσωτερικό της χώρας έναντι της απειλής από την όξυνση της ταξικής πάλης.

Η αστική τάξη είναι αδύνατο να υπερασπίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα προς όφελος του λαού, αλλά αποκλειστικά και μόνο για το δικό της συμφέρον. Και αν χρειαστεί θα αγνοήσει και ιδιαίτερα δικά της συμφέροντα αν πρόκειται ως αντιστάθμισμα να μη χάσει την εξουσία της, να την κρατήσει όσο γίνεται περισσότερο.

Η απάντηση στον καπιταλισμό δεν είναι η ανέφικτη επιστροφή στην περίοδο του προμονοπωλιακού καπιταλισμού, των σκόρπιων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, αλλά η αναγκαιότητα και επικαιρότητα του σοσιαλισμού, η κατάκτηση ετοιμότητας μέσα και από τον καθημερινό αγώνα και την πείρα στις συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης.

Το ΚΚΕ δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της ενότητας δράσης της εργατικής τάξης και στη συμμαχία της με τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους επιχειρηματίες και τη φτωχή αγροτιά. Η εργατική τάξη έχει αντικειμενικά συμφέρον από την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας μεγάλης και συγκεντρωμένης, μεσαίας και μικρής, αφού αυτή συνεπάγεται μισθωτή εκμεταλλευόμενη εργασία, αποξένωση του εργαζόμενου από τον πλούτο που παράγει. Οι αυτοαπασχολούμενοι λόγω της ενδιάμεσης θέσης τους έχουν συμφέρον μεν από την πάλη κατά των μονοπωλίων, δυσκολεύονται όμως να ταχθούν κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την κατάργηση κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, ευελπιστούν ότι από μικροί και φτωχοί επιχειρηματίες θα γίνουν μεσαίοι, δορυφόροι των μονοπωλίων, παρόλο που τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα διασφαλίζονται μόνο στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Ο συμβιβασμός που προτείνει το ΚΚΕ είναι η συνάντηση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων με τις αντιμονοπωλιακές, η κοινή τους δράση που βεβαίως δεν καταργεί τις διαφορές τους, δράση που κατευθύνεται στη λαϊκή εξουσία, στην κατάργηση της εξουσίας των μονοπωλίων. Αυτή η συμμαχία είναι κοινωνική όσον αφορά ποιες κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να συμπαραταχθούν στον αγώνα και πολιτική με την έννοια ότι η συμμαχία αυτή πρέπει να έχει κατεύθυνση πάλης για τη λαϊκή εξουσία που, ως αντίληψη, δεν ταυτίζεται με το πρόγραμμα του ΚΚΕ, δεν είναι δυνατό να ταυτίζεται. Επηρεάζεται μόνο από ορισμένα βασικά της στοιχεία, όπως είναι η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ο αγροτικός παραγωγικός συνεταιρισμός, η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αυτά όμως τα βασικά στοιχεία συνιστούν αντικειμενικά υποχρεωτικές επιλογές για να βγει η χώρα από την κρίση προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας, για να ζήσει ο λαός με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, για να πάψει η χώρα να είναι προγεφύρωμα και σύμμαχος των διάφορων ιμπεριαλιστικών κέντρων, του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να υφίσταται εξαρτήσεις και δεσμεύσεις σε βάρος του εργαζόμενου λαού.

Σήμερα στην Ελλάδα διαμορφώνονται τα φύτρα αυτής της συμμαχίας που βεβαίως η εξέλιξη θα της δώσει και νέες μορφές, ιδιαίτερα από τα κάτω προς τα πάνω, θα επέρχονται αναδιατάξεις που δεν είναι δυνατό σήμερα να προκαθοριστούν.

Η λαϊκή εξουσία συνιστά πολιτική κυβερνητική λύση, επομένως το ΚΚΕ και το Κίνημα δεν περιορίζονται σε αγώνα αντίστασης, σε αγώνα φθοράς δίχως εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Στο βαθμό που με την πρόοδο της ταξικής πάλης διαμορφώνονται μικροαστικού χαρακτήρα πολιτικές δυνάμεις που υιοθετούν κατεύθυνση αγώνα με έκβαση τη λαϊκή εξουσία, τότε το ΚΚΕ θα έχει και διάλογο και συνεργασία μαζί τους, χωρίς όμως να αποτελέσουν οι συνεργαζόμενες πολιτικές δυνάμεις ενιαίο πολιτικό φορέα, γιατί τότε χάνεται η αυτοτέλεια του ΚΚΕ. Η κοινή δράση του ΚΚΕ με τις πολιτικές δυνάμεις θα εκφράζεται στις γραμμές και στα όργανα πάλης της Λαϊκής Συμμαχίας που βάση της έχει τον τόπο δουλειάς και τη λαϊκή γειτονιά με μορφές οργάνωσης το σωματείο, τη γενική συνέλευση, τις επιτροπές αγώνα. Η βάση δηλαδή της συμμαχίας είναι μέσα στο λαό, στις γραμμές του κινήματος, απευθύνεται σε όλους και όλες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους επιλογές, με κριτήριο σε ποια τάξη ανήκουν, σε ποιο κοινωνικό στρώμα. Στο επίπεδο όμως της εξουσίας δεν χωράνε συμβιβασμοί, τακτικισμοί και καιροσκοπικοί ελιγμοί. Είναι άλλο πράγμα η επιλογή των κατάλληλων συνθημάτων και μορφών πάλης για την προσέγγιση, συσπείρωση των εργατικών λαϊκών μαζών, για την ενότητα δράσης της εργατικής τάξης και την κοινωνική συμμαχία και άλλο πράγμα να προτάξεις ως στρατηγική επιλογή τη μεταρρύθμιση, βάζοντας την επανάσταση στο περιθώριο, στην αφάνεια, στο όνομα του δυσμενούς σήμερα συσχετισμού δυνάμεων.

Ο Λένιν με την εισήγησή του στην 7η Συνδιάσκεψη του ΣΔΕΚΡ (μπολσεβίκοι) τον Απρίλη του 1917 ζήτησε και συμφωνήθηκε η εγκατάλειψη του συνθήματος της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» ως ξεπερασμένου και υιοθετήθηκε ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας της επερχόμενης επανάστασης. Ανέλυσε μάλιστα ότι το βασικό στις «δύο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας» δεν ήταν ο θεσμός της εξουσίας της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς», αλλά η διαμόρφωση της κοινωνικής συμμαχίας αγροτών και εργατών.

Είναι φανερό ότι στη σύγχρονη εποχή η πολιτική συμμαχιών του ΚΚ δεν μπορεί να είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη σε περίοδο διαμόρφωσης του επαναστατικού εργατικού κινήματος (περίοδος στην οποία αναφέρονται ο Μαρξ και ο Ενγκελς πριν ακόμα ολοκληρωθεί η εποχή των αστικών επαναστάσεων και διαμορφωθεί το κόμμα νέου τύπου). Δεν μπορεί να είναι ίδια ούτε με την πολιτική του κόμματος των μπολσεβίκων πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν στη Ρωσία δεν είχε ακόμα πλήρως καταργηθεί η φεουδαρχική εξουσία. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα εμφάνισης ενδιάμεσης πολιτικής εξουσίας μεταξύ της καπιταλιστικής και της εργατικής. Η εξουσία ή θα είναι στα χέρια της αστικής τάξης, οπότε δεν μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος του λαού ή θα είναι σοσιαλιστική. Είναι άλλο πράγμα οι «στιγμές» διαμόρφωσης της εξουσίας σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης ή οι στιγμές εξέλιξης της εξουσίας όταν ακόμα η σοσιαλιστική επανάσταση δεν έχει νικήσει.

Το καπιταλιστικό σύστημα στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλη χώρα, δεν πρόκειται να καταρρεύσει από μόνο του, λόγω των αντιθέσεών του. Η μεγάλη όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων θα οδηγήσει σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, σε συνθήκες αδυναμίας στην επιβολή της καπιταλιστικής πολιτικής και μεγάλης όξυνσης της ταξικής πάλης κι ενώ θα ωριμάζει και θα αναπτύσσεται μέσα από τους καθημερινούς αγώνες ένα πανίσχυρο εργατικό κίνημα σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν. Μέσα σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης θα κριθεί, με την κατάλληλη επιλογή των συνθημάτων και όλων των μορφών πάλης, η θέληση, η απόφαση του λαού να σπάσει και να καταργήσει τις αλυσίδες της ταξικής εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Προϋποθέτει εργατικό κίνημα που δεν παγιδεύεται σε παραπλανητικές εναλλακτικές λύσεις, τις οποίες το αστικό πολιτικό σύστημα αξιοποιεί για να οργανώσει το τσάκισμα του κινήματος, το χτύπημα του ριζοσπαστισμού, της επαναστατικής διάθεσης και θέλησης, για να προλάβει ή να ματαιώσει, για όσο διάστημα μπορεί, την ανατροπή του.


* Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί άρθρο της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα που δημοσιεύτηκε στο θεωρητικό περιοδικό της Ένωσης Κομμουνιστών Ουκρανίας «Μαρξισμός και σύγχρονη εποχή»

138 σχόλια:

  1. Όχι ότι είναι το βασικότερο αυτό, αλλά κακογραμμένο το βρίσκω το άρθρο. Μήπως είναι μετάφραση μετάφρασης (από ελληνικά σε αγγλικά ή ρωσικά και πίσω πάλι);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν γνωρίζει ο "Νίκος Σαραντάκος" ότι η γλώσσα της Ουκρανίας είναι τα ουκρανικά και όχι τα ρωσικά;

      Ή ότι όταν έχουμε ένα κείμενο γραμμένο στα ελληνικά δεν χρειάζεται να το ξαναμεταφράσουμε από τη γλώσσα στην οποία το μεταφράσαμε;

      Διαγραφή
    2. ο "Νίκος Σαραντάκος";;;
      πάει μακριά η βαλίτσα με τα τρολ δηλαδή;

      Ενδιαφερόμενος

      Διαγραφή
    3. Μπορεί τα περιοδικά της ΕΚΟυ να δέχονται άρθρα και στις δύο γλώσσες, ουκρανικά και ρώσικα, άλλωστε η ανατολική Ουκρανία έχει μεγάλα ποσοστά ρωσόφωνων, και οι δυο γλώσσες είναι κοντινές.

      Μου φάνηκε, απλώς, ότι φράσεις όπως "Η απότομη κοινοβουλευτική άνοδος του οπορτουνισμού δεν έγινε αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά σε συνδυασμό με την καθοδηγημένη -από μεγάλο αριθμό στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας και των μηχανισμών της- μαζική μεταφορά ψήφων" δεν είναι πολύ φυσικές. Αυτό το "καθοδηγημένη" δεν το πολυλέμε, συνήθως λέμε "καθοδηγούμενη", όχι;

      Τέλος πάντων, δεν επιμένω, μεγαλύτερη αξία έχει το περιεχόμενο.

      Διαγραφή
    4. Ο Νίκος Σαραντάκος 6:03 μμ μήπως είναι τρολλ ολκής?

      Διαγραφή
    5. Κάππα Κάππα. Ε;25 Ιουνίου 2013 - 7:31 μ.μ.

      @Σαραντάκος
      Μήπως θέλετε να μας πείτι κάτι και για το βασικότερο;

      Διαγραφή
    6. Καίριες πάντα οι παρεμβάσεις του. Και επί της ουσίας.

      Διαγραφή
    7. ζηταμε ταπεινα συγνωμη απο την λογοτεχνικη μορφη του αιωνα. ζηταμε συγνωμη απο τον τρισμεγιστο μεταφραστη των 5 ηπειρων και των 127 γλωσσων.
      ζηταμε επισης συγνωμη απο τον μεγαλο πολιτικο διανοητη της εποχης που μπορει να κρινει εαν ενα κειμενο ειναι σωστο πολιτικα (οι εγκυρες πηγες σου τι λενε;), καλογραμμενο με ορους λογοτεχνικους (μιλαμε οτι εισαι ο μοναδικος ελληνας που λεει οτι τα κειμενα της αλεκας ειναι κακογραμμενα) και επισης εχει αποψη για την μεταφραση για γλωσσα που δεν κατεχει!!!!
      ποιος εισαι ρε μεγαλε ο γιος του παρτα ολα; αδικησε φιλε μου! οχι οτι ειναι μεγαλη υποθεση να ξεπερασεις τον τσιπρα, αλλα εσυ επρεπε να εισαι αρχηγος του τσυριζα.
      πολιτικα εισαι ποιο πανω, ειναι βεβαια δυσκολο να βρεις ποιο κατω, για πολιτικη οικονομια δεν ξερω αλλα ολο και κατι θα κανεις, απο γραφη εισαι θεος, τι σκατα συγγραφεας εισαι και απο ξενες γλωσσες δεν το συζητο καν, θα πηγαινεις στην ευρωβουλη και δεν θα θες καν μεταφραστη, σε ολες τις γλωσσες μονος σου....
      σαραντακο θεε παρε την παε...λαθος συνθημα αλλα καταλαβες τι εννοω
      ελα ρε τρισμεγιστε, εγινα μιλαμε μεγαλος οπαδος σου, θα βγαλω και μπλουζακι!

      Διαγραφή
    8. Νομίζω πως ο "Νίκος Σαραντάκος" μπορεί να βγει από τα εισαγωγικά μετά την επαλήθευση της ταυτότητάς του εδώ:
      http://sarantakos.wordpress.com/2013/06/25/7kalokairia-37/#comment-177901

      Μετά θα ήμουν περίεργος για να δω τα κακογραμμένα μέρη του άρθρου.

      Ενδιαφερόμενος

      Διαγραφή
    9. Νίκο Σαραντάκο,

      αν χαρακτηρίζοντας το κείμενο "κακογραμμένο" εννοείτε ότι έχει ορισμένα γλωσσικά λάθη, θα συμφωνήσω μαζί σας. Ωστόσο, αυτά δε μειώνουν καθόλου την καταληπτότητα του κειμένου, για όποιον φυσικά θέλει να καταλάβει, έστω και για να διαφωνήσει επί της ουσίας, ούτε μειώνουν την αξία του περιεχομένου. Το άρθρο αποτελεί περιεκτική και αναλυτική τεκμηρίωση της στρατηγικής επιλογής του ΚΚΕ να μη συμμετέχει σε αστική κυβέρνηση στην περίοδο που διανύουμε. Αυτό τουλάχιστον αντιλήφθηκα εγώ. Αλλά κι εσείς καταλαβαίνετε ότι δεν πρόκειται για έκθεση ιδεών, να κόψουμε μονάδες για συντακτικά και ορθογραφικά - ή τουλάχιστον έτσι ερμηνεύω την πρότασή σας "Όχι ότι είναι το βασικότερο αυτό..."

      Ποιο είναι λοιπόν το βασικότερο κατά τη γνώμη σας; Τι καταλάβατε απ' το κείμενο; Που συμφωνείτε, που διαφωνείτε, σε ποια σημεία έχετε επιφυλάξεις; Τι θεωρείτε ουσιαστικό και μείζον, πέρα από τη φιλολογική του αξία;

      gdmn1973

      Διαγραφή
    10. καθοδηγούμενος= αυτός που καθοδηγείται(διάρκεια)
      καθοδηγημένος=αυτός που έχει καθοδηγηθεί (συντελεσμένο)

      Πώς το λέμε συνήθως;

      Διαγραφή
    11. Μου φάνηκε, απλώς, ότι φράσεις όπως "Η απότομη κοινοβουλευτική άνοδος του οπορτουνισμού δεν έγινε αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας, αλλά σε συνδυασμό με την καθοδηγημένη -από μεγάλο αριθμό στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας και των μηχανισμών της- μαζική μεταφορά ψήφων" δεν είναι πολύ φυσικές. Αυτό το "καθοδηγημένη" δεν το πολυλέμε, συνήθως λέμε "καθοδηγούμενη", όχι;

      Έχετε δίκιο, αλλά όχι στο ζήτημα των εκλογών του περασμένου Ιούνη!

      Καθοδηγούμενη, σε ενεστώτα χρόνο και όχι απλώς... καθοδηγημένη είναι η αστική επίθεση στο ΚΚΕ, όπως δείχνουν οι εκστρατείες συντονισμένης διαστρέβλωσης των θέσεων του στα αστικά ΜΜΕ, το αδιάκοπο τρολάρισμα στα blog των μελών και των φίλων του και ο αποπροσανατολισμός της συζήτησης με πρόσχημα γλωσσικές παρατηρήσεις.

      gdmn1973

      Διαγραφή
    12. ΕΡ. "Πώς το λέμε συνήθως;"
      ΑΠ. Χαμένο στη μετάφραση.

      Διαγραφή
    13. Εντάξει, πρέπει να το ομολογήσουμε ότι η Αλέκα δεν είναι Σταθάκης να υπονοεί ευθέως, ούτε Τσίπρας, να έχει μέντορα την Ναόμι Κάμπελ, ούτε Αλέκος Παπαδόπουλος, να οραματίζεται "τεθλασμένες ονειρικές κοινότητες", ούτε Δ. Σεβαστάκης, να νιώθει ένα "τεθλασμένο αίσθημα" και να καταθέτει "έκκεντρες, ρεαλιστικές προτάσεις", ούτε Καρίτζης, να αναλύει τη βραχυκύκλωση της πολιτικής και κοινωνικής δράσης από υπαρξιακά ζητήματα και θεμελιακές επιλογές, ούτε και Νταβανέλος να αντιμάχεται τις διαθλάσεις των πολιτικών δεσμεύσεων.*

      Το επίπεδο γλωσσικής καλλιέπειας και σημασιολογικής ακρίβειας του ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί με τίποτα.

      * Όλα από Κοάν της ημέρας.

      Διαγραφή
    14. Να με συμπαθάτε αν δεν απαντήσω σε όλους, δεν κάνει να μονοπωλήσω τη συζήτηση, ούτε έχει νόημα να απαντώ σε κακόπιστους.

      * Αντώνη: Είδες ότι δεν τα ξέρεις όλα. Το περιοδικό που λέγαμε πράγματι στα ρώσικα εκδίδεται, όπως είχα φανταστεί. Περιέργως, το συγκεκριμένο τεύχος λείπει από τον ιστότοπό του, αλλά υπάρχει το επόμενο, που έχει δύο άρθρα του Βαγενά και ένα του Μαρίνου:
      http://marksizm.ucoz.ru/
      (τουλάχιστον έτσι με πληροφόρησαν οι ρωσόφωνοι πράχτορές μου, εγώ ομολογώ ότι ρώσικα δεν ξέρω).

      * ΚάππαΚάππα: Το βασικότερο είναι ότι το άρθρο έχει πολύ ενδιαφέρον και σε πολλά σημεία έχει δίκιο. Δεν καταλαβαίνω πάντως γιατί δεν αναφέρεται στην κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του 1936 στη Γαλλία. Προσωπικά, δεν συμφωνώ, πιστεύω ότι σε κορυφαίες στιγμές (όχι "πολύ κορυφαίες" που λέει το άρθρο, αυτό είναι ελαφρώς σολοικισμός) δεν μπορεί να αποκλείεται η στήριξη μιας αστικής κυβέρνησης από τα ΚΚ. Μπορεί να πέφτω έξω πάντως και αναγνωρίζω ότι η ιστορία έχει πολλά αρνητικά παραδείγματα.

      * Ενδιαφερόμενε. Όλη η παράγραφος που σημάδεψα είναι κακογραμμένη. "Η άνοδος έγινε" -δεν λέγεται αυτό. Αλλού: "Πολύ κορυφαία στιγμή", σολοικισμός. Ή: "απέδωσε στο κόμμα πολιτική ανίερης συμμαχίας", ή το κορυφαίο "καθοδηγημένο". Μου έδωσε την εντύπωση κακής μετάφρασης σε μερικά σημεία, γιαυτό και σκέφτηκα μήπως έγινε μετάφραση της μετάφρασης (Ελληνικά-Αγγλικά-Ελληνικά ή -Ρωσικά- ).

      * Φτερό: Γραμματικά είναι έτσι που τα λες, αλλά στην πράξη λέμε "ήταν καθοδηγούμενη" και όχι "ήταν καθοδηγημένη". Πολλές φορές η μετοχή ενεστώτα, όταν συνοδεύεται από παρελθοντικό ρήμα, λειτουργεί και για το παρελθόν. Κάνε ένα πείραμα. Στο γκουγκλ το "ήταν καθοδηγούμενη" έχει δεκαπλάσιες γκουγκλιές από το "ήταν καθοδογημένη" και, το χειρότερο, πολλές γκουγκλιές με "ήταν καθοδηγημένη" προέρχονται από μηχανάκια μετάφρασης. Γιαυτό σκέφτηκα την κακή μετάφραση.


      Διαγραφή
    15. Να καταθέσω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη βάση της εμπειρίας μου στον τομέα τής αμφί- ή πολύ-δρομης μετάφρασης (δια της διαγωνίου οδού).

      Η φράση τού ΝΣ «Όχι ότι είναι το βασικότερο αυτό, αλλά κακογραμμένο το βρίσκω το άρθρο» όφειλε, κατά πάσα πιθανότητα, να είναι «Όχι ότι είναι το βασικότερο αυτό, αλλά το βρίσκω και κακογραμμένο το άρθρο», κι αυτό γιατί ο Ν.Σ. αν δεν κάνω λάθος είναι γαλλομαθής.

      Ποια είναι η (μη) κατατεθειμένη (ή λανθάνουσα) ένσταση τού ΝΣ; Ή, αλλιώς, γιατί το άρθρο θορύβησε τους ΣΥΝ-οδοιπόρους; Διότι δηλώνεται καθαρά ότι το σύνθημα συσπείρωσης που προτείνεται από τους Συριζαίους (ΑΑΔΜ-->αποκατάσταση τής δημοκρατίας [δεδομένου ότι ο αντιφασιστικός αγώνας είναι κατά πρώτον αμυντικός αγώνας ενάντια στη σταδιακή εγκαθίδρυση ενός ανοιχτά και ασύδοτα δικτατορικού καθεστώτος]*) όχι μόνο είναι ψευδεπίγραφο, αλλά χρησιμοποιείται και ως όπλο επίθεσης υπέρ των μονοπωλίων και κατά τού ελληνικού ΚΚ. Επομένως, ΣΥΡΙΖΑ=λακέδες και συνεργοί των δυνάμεων που προωθούν τον εκφασισμό.

      ---«Αυτή η γραμμή δεν είναι ούτε καν [αντιιμπεριαλιστική - αντιμονοπωλιακή]* πολιτική, δεν έχει καμία σχέση ούτε με την πολιτική των σταδίων»

      * Προς επίρρωση: «Le profit de monopole est obtenu aux frais de toute la société. La démocratie et le parlementarisme bourgeois laissent toutefois aux classes et aux couches non monopolistes la possibilité, même limitée, de se défendre contre l’exploitation croissante et le pillage par le capital financier et son comparse le capital foncier. Voilà pourquoi ces derniers ont tendance à supprimer cette possibilité, à démanteler la démocratie parlementaire et à mettre en place leur dictature ouverte et illimitée, peu importe la forme et le visage qu’elle puisse prendre.» K. Gossweiler

      ** σε αντιδιαστολή προς την «αντικαπιταλιστική».

      Διαγραφή
    16. Δεν καταλαβαίνω πάντως γιατί δεν αναφέρεται στην κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του 1936 στη Γαλλία.--->

      Αν επιτρέπετε:

      http://waltendegewalt.wordpress.com/2013/06/15/eve-white-eve-black/#comment-2979

      ΥΓ Πολλά φιλάκια στη Μαρίτσα, εν Βρυξέλλαις.

      Διαγραφή
    17. Τις γκουγκλιές θα παίζουμε;
      Για τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις ο σερτσιστής σας, κ. Σαραντάκο, δίνει τίποτα;

      Διαγραφή
    18. βάση της εμπειρίας-->βάσει της εμπειρίας

      off-with-my-balls

      Διαγραφή
  2. Στα.....ΑΡΧΕΙΑ μας! εκλαμπρότατε.....

    rednready2

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν καταλαβαίνω γιατί ορισμένοι εκπλήσσονται με το αν ο Νίκος Σαραντάκος είναι τρολ ή όχι. Δηλαδή αν τρολάρεις με το σεις και με το σας δεν είσαι τρολ? Ή αν μιλάς και γράφεις άπταιστα ελληνικά ή αν φοράς γραβάτα δεν είσαι τρολ? Νίκο Σαραντάκο εγώ λέω να αντι-τρολάρω όπως πραγματικά σου αρμόζει. Και σου απευθύνω την ερώτηση Νίκο Σαραντάκο. Δεν γαμείς που δεν γαμείς δεν πας για ψάρεμα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όχι ότι είναι το βασικότερο αυτό, αλλά κακογραμμένο το βρίσκω το άρθρο.

    Μήπως έχετε την καλοσύνη να μου εξηγήσετε ποιο είναι το βασικότερο, κ. Σαραντάκο; Μετά τον "Κάππα Κάππα. Ε;" σας ρωτάω κι εγώ και μάλιστα για δεύτερη φορά. Έχω άπειρη υπομονή!

    gdmn1973

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βασικότερο είναι ότι σε αντίθεση με τη Ρένα μας, που μεταφράζει τα καλύτερα working papers των αμερικανικών ινστιτούτων σε άπταιστον ελληνοαμερικανική, η Παπαρήγα πάει και λέει καθοδηγημένη και όχι καθοδηγούμενη. Αυτό είναι το βασικότερο, γιατί με κάτι τέτοια, πώς θα εμπιστευτεί το ΚΚΕ η Ουάσινγκτον, να γράφει άρθρα ο Παπαχελάς και ο Αθανάσιος Έλλις και ο Varoufakis?

      Διαγραφή
    2. Η πλάκα είναι πως η Παπαρήγα πάει και λέει "καθοδηγημένη" και όχι "καθοδηγούμενη" γιατί αναφέρεται σε κάτι που έχει συμβεί στις εκλογές του περασμένου Ιούνη, άρα καλά κάνει.

      ...αλλά σε συνδυασμό με την καθοδηγημένη - από μεγάλο αριθμό στελεχών της σοσιαλδημοκρατίας και των μηχανισμών της - μαζική μεταφορά ψήφων.

      Νίκο Σαραντάκο, μήπως έχετε την καλοσύνη να μας εξηγήσετε ποιο είναι το βασικότερο (προτέρημα; πρόβλημα; ελάττωμα;) του κειμένου, κατά τη γνώμη σας; Κρεμόμαστε απ' τα πλήκτρα σας...

      gdmn1973

      Διαγραφή
    3. Φταίνε τα ουκρανικά απ' τα οποία μεταφράζει η Αλέκα.

      Διαγραφή
    4. Ταχύρρυθμα ελληνικά να μην μας κάνει ρεζίλι ο κύριος Σαραντάκος μάγκες:

      Ρένα Δούρου ‏@renadourou 18 Jun
      αναδεικνύει το καμβά συζήτησης

      Διαγραφή
    5. Ρένα Δούρου ‏
      @DDR_dmsthns_V @KIRKH_ @radiourgos_dogs @eddie_kappa @Fidi_ass ότι σας κάνει κέφι εγώ πρέπει να heal την ευρωλαγνεία μου αφού διαπιστώθηκε

      Διαγραφή
    6. Τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, καμβά; Το 'πιασα το ευθέως υπονοούμενο!

      gdmn1973

      Διαγραφή
    7. Ρένα Δούρου ‏@renadourou 29 Apr
      @_Zarathustra85 προφανώς δεν παρακολουθείτε τι κάνουμε ή επιδεικτικά αγνοείτε για να μπορείτε να δικαιολογείται την κακεντρεχεια

      Διαγραφή
    8. Είναι ο Σαραντάκος ο μεταφραστής; Διάβαζα παλιότερα τα άρθρα του για την ελληνική γλώσσα και τα "Λερναία κείμενα". Γιατί τώρα συμπεριφέρεται σα μαλάκας ο άνθρωπος; Κρίμα.

      Διαγραφή
    9. Ρένα Δούρου ‏@renadourou 17 Mar
      Εχουν δικαστικούς έχουν εφημερίδες εχουν διαβάλει θεσμούς παίζουν στο διαδίκτυο και προσκαιρως φαίνεται να νικούν

      Διαγραφή
    10. Ρένα Δούρου ‏@renadourou 4 Feb
      @Costas_Ad ερμηνεύεται κι αξιολογείται δεν έχω να προσθέσω

      Διαγραφή
    11. Ρένα Δούρου ‏@renadourou 4 Feb
      @zerocoolgr δεν γουστάρω να ατακάρω και προσπαθώ να μην ολισθαίνω σε αυτό@ypopto_mousi @Need_FreedomAir @imn4u

      Ρένα Δούρου ‏@renadourou 4 Feb
      @zerocoolgrεξαιρετική συμβουλή αλλά δεν βλέπω το πως. Ως την ώρα πέρνω σοβαρά την κουβέντα πάντως

      Διαγραφή
    12. Ρένα Δούρου ‏@renadourou 4 Feb
      @Need_FreedomAir @imn4u μην αναπαράγεται ότι να είναι και μάλιστα με τόση βεβαιότητα

      Διαγραφή
    13. Πωπω μαργαριταρια, να τα μαζεψεις να φτιαξεις ενα κολιε!

      Διαγραφή
    14. Με ένα κολιέ από μαργαριτάρια μπορείς να heal προσκαίρως το μάτι που σου βγήκε πάνω στο καμβά της συζήτησης. Αν την πέρνεις σοβαρά, βέβαια και δεν γουστάρεις να ατακάρεις, έτσι;

      Διαγραφή
    15. gdmn: Απάντησα πιο πάνω για το καθοδηγούμενη/καθοδηγημένη και το άλλο που ρώτησες.

      Δεν θέλω να υπερασπιστώ τη Δούρου, αλλά αν είναι να κάνουμε συγκρίσεις δεν μπορούμε να συγκρίνουμε άρθρο με τουιτάρισμα. Το τουιτάρισμα είναι πολύ πιο πρόχειρο εξορισμού.

      Διαγραφή
    16. Ως την ωρα παντως καλα τα λεει, ως την μιση ωρα δεν ξερω, φανταζομαι ομως οτι αυτο ισχυει μονο προσκαιρως και ως το μελλον θα heal. Μεχρι τοτε μην αναπαραγετε οτι και να ειναι, γιατι υπαρχει κακεντρεχεια και ερμηνευεται και αξιολογειται, δεν εχω τιποτα να προσθεσω μονο να αναδειξω εναν καμβα και ολισθαινω στην ευρωλαγνεια. Αυτο ακριβως τιποτα αλλο

      Διαγραφή
    17. Σαραντακο ειναι πιο προχειρο και εγω ειμαι ενας ανθρωπος που κανω αρκετα λαθη στα κειμενα που γραφω...αλλα ενταξει, τα λαθη της Δουρου ειναι ιδιαιτερως χοντρα, δεν ειναι οτι κανει ορθογραφικα λαθη ειναι οτι το συντακτικό της επιπεδο της συγκρινεται με αυτο ενος χρυσαυγιτη.

      Διαγραφή
    18. Σωστά, στο twitter δεν εκδιπλώνεται πλήρως η γλωσική ακρίβεια και ο στρωτός λόγος που χαρακτηρίζει το υψηλό συγγραφικό επίπεδο, πχ, των αρθρογάφων της Αυγής:

      Η επιλεγμένη, μεθοδευμένη και απολύτως ευκρινής οικονομική καταστροφή της μικρής χώρας, της Κύπρου, έχει ένα πολιτικό και συναισθηματικό ισοδύναμο. Διαμορφώνει μια διπλή ζώνη αδιάκριτου μίσους. Μισεί κανείς ένα μεγάλο νοηματικό και λογικό απόθεμα - την ευρωπαϊκή αναφορά. Αλλά συγχρόνως μισεί και την εξέγερση, αφού του διευρύνει την ήδη μεγάλη προσωπική αποσταθεροποίηση.

      Στην κρίσιμη στιγμή του οικονομικού πολέμου, αυτό που «βγαίνει», που προκύπτει από την ευρωπαϊκή εμπειρία, δεν είναι το κράτος δικαίου, είναι η ωμότητα μιας αγράμματης και κοντόφθαλμης πιάτσας.

      Eνώ το πρόβλημα το παράγει ο ευσεβιστικός, πειρατικός, βορειοευρωπαϊκός καπιταλισμός, έτσι όπως συμπυκνώνεται από τη Μέρκελ, η ελληνική πρόσληψη όταν δεν οδηγεί στο απογοητευμένο θαυμασμό, ενοχοποιεί είτε την Ευρώπη ως όλον, είτε την εξεγερτική «αναίδεια» των Κυπρίων.
      Η πολιτική διαχείριση της νέας φάσης της κρίσης, της νέας κορύφωσης, είναι απολύτως προβλέψιμη. Στην πειρατική απόφαση του Eurogroup η Κύπρος λέει όχι. Αυτό απονομιμοποιεί τη μικρή ηγετική ευρωπαϊκή ομάδα και τους ποικίλους δούλους. Το Όχι πρέπει και να αρθεί και να υπάρξει πολλαπλή τιμωρία αυτών που το ψέλλισαν αλλά και διάψευση αυτών που το ήλπισαν.
      Αυτό είναι ζωτικής σημασίας για τον νεοϊμπεριαλισμό, αλλά και το πολιτικό προσωπικό που τον υπηρετεί στις διάφορες χώρες - ιδίως στη δική μας. Οι αντιευρωπαϊκές φυγόκεντρες που αναπτύσσονται ιλιγγιωδώς, θεωρούνται μακρινό, έμμεσο, αόρατο, κοινωνικό φαινόμενο, που δεν μπορεί να διαταράξει τα βασικά ευεργετικά αποτελέσματα που προσδοκά η πειρατική ομάδα: φυγή καταθέσεων από τις κυπριακές τράπεζες, ουρά στα σκέλια για την πολιτική ηγεσία της Κύπρου, γερμανικά funds που επωφελούνται, στρατηγική υποβάθμιση, αθώα και με δικαιωμένη δουλικότητα ελληνική κυβέρνηση, διαψευσμένη αριστερή αντιπολίτευση. Επιβάλλεται ένα βάναυσο και διαρκές, διδακτικό νεύμα συμμόρφωσης προς τους Κυπρίους και τους υπόλοιπους νοτιοευρωπαίους.
      Ο κόσμος σιγά - σιγά θα επανέλθει στην κανονικότητα, όπως συνέβη μετά τόσα Μνημόνια και καταστροφές στην Ελλάδα. Οι Κύπριοι θα συνηθίσουν. Περίπου έτσι θα παιχτεί το δράμα μιας ηττοπαθούς σωφροσύνης. Όμως η «Ευρώπη» αποτελεί την πιο ενεργό πολιτική σύλληψη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (τον πρόγονο αυτού του πολέμου που ζούμε).

      Οι νοηματοδοτήσεις που στο εσωτερικό της συνετέθησαν, περιείχαν και το αριστερό διάβημα. Η αστική πολυανεκτική Δημοκρατία, το κράτος Δικαίου, η κινηματική κουλτούρα, η κριτική, η Τέχνη, η διαφάνεια στις διακρατικές σχέσεις ήταν τα ισχυρά πολιτικοθεωρησιακά πυκνώματα που επέτρεψαν την ανάπτυξη και του αριστερού διαβήματος και που σήμερα ακριβώς αυτά τα νοηματικά πεδία οργανώνουν την πιο αξιόπιστη κριτική στους Μερκελισμούς και την ενδοευρωπαϊκή κόλαση.
      Ανεξαρτήτως αν μαφίες, στρατηγικά συμφέροντα και lobbies διατρυπούσαν και νόθευαν τη δικαϊκή και κανονιστική ισορροπία, ανεξαρτήτως αν πολλά αριστερά κόμματα της Δύσης φυλλορρόϊσαν στον εκμαυλισμό και την έκπτωση και ανεξαρτήτως αν αυτή η κατασκευή, η «Ευρώπη» και η «ευρωπαϊκότητα» είναι μια αφαίρεση, προϊόν πολιτικού εκλεκτικισμού. Οι έννοιες όταν συλλογικοποιούνται, ούτως ή άλλως, παραβιάζονται. Δεν κουβαλούν μόνο τα «περιεχόμενά» τους αλλά και αυτά που ενθέτουν οι κοινωνικές αναδιαρθρώσεις.

      Οι έννοιες επαεννοιολούνται με τις εισροές των πολλαπλών συλλογικών επιθυμιών. Στον βαθμό που δημιουργούν συνοχές, που οργανώνουν την προοδευτική αιτηματολογία και διοργανώνουν το μαζικό κοινωνικό θυμικό, οι έννοιες έστω και στην παρανόησή τους, λειτουργούν ως κοινωνικό ενέργημα, επιδρούν, διασκευάζουν, μορφοποιούν.

      Διαγραφή
    19. Ξαναλέω ακόμα κι αν είναι εκλεκτικίστικες, αφαιρετικές, παραχωρητικές κατασκευές. Η Ευρώπη λοιπόν, είναι μια τέτοια εννοιακή σύμβαση. Δικαιούται όμως κάποιος να αναρωτηθεί. Στην κρίσιμη στιγμή του οικονομικού πολέμου, αυτό που «βγαίνει», που προκύπτει από την ευρωπαϊκή εμπειρία, δεν είναι το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα, δεν είναι, έστω, μια δομημένη, αστική, πολιτική εκφώνηση, αλλά η ωμότητα μιας αγράμματης και κοντόφθαλμης πιάτσας. Αυτό που «βγαίνει» την κρίσιμη στιγμή, δεν είναι η εξορθολογισμένη οικονομική ανάταξη -έστω με τους όρους του αστικού κράτους και ενός στοιχειωδώς ισορροπημένου καπιταλισμού- αλλά «βγαίνει» η λυσσασμένη αρπακτική βουλιμία , η τιμωρητική χαιρεκακία, η ανήθικη κοινωνική απορύθμιση. Που μπορεί να διαλύσει ακόμα και την κεντρικότερη πλατφόρμα του: το τραπεζικό ιδεολόγημα. Το πρόβλημα που διατυπώνει η κυπριακή υπόθεση στρέφεται προς την καρδιά της Ευρώπης αλλά είναι δυσεπίλυτο και για την Αριστερά αφού το έδαφος είναι πολλαπλά ναρκοθετημένο.

      Αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ, είναι η ολέθρια σύμπλεξη του αυτονόητου αντιευρωπαϊσμού με ένα μείγμα μικροαστικής χαιρεκακίας, απογοήτευσης και καχυποψίας. Όλα μαζί διαμορφώνουν τους όρους μαζικού εκφασισμού και όχι κριτικής αριστεροφροσύνης. Δυστυχώς η ιστορία διατυπώνει ξανά τα μεγάλα ερωτήματα, με την πυρακτωμένη και τραγική Νήσο.
      http://www.avgi.gr/article/134745/nuxtonei-tin-europi-i-puraktomeni-nisos

      Μια γλωσσική ανάλυση στο τέσσερα, αν έχετε την καλοσύνη...

      Διαγραφή
    20. «Ως την ώρα πέρνω σοβαρά την κουβέντα πάντως», Ρένα Ντουμ-Ντουμ Διασποράς

      Δεν περνώ κυρά Μαρία, δεν περνώ, δεν περνώ, δεν περνώ κυρά Μαρία, δεν περνώ, περνώ.

      Διαγραφή
    21. Και ελεγα τι μου θυμιζε η παραθεση σου τι μου θυμιζε;

      https://www.youtube.com/watch?v=_9vLf0csEnc

      Διαγραφή
    22. Πάντα το έλεγα ότι είσαι κεκροδιάστροφος, οπορδολίστικτος και φρενοράκων.

      Διαγραφή
    23. Βρε μηπως να αρχισουμε να γραφουμε στα Ζουραρικα να μας καταλαβαινει και ο κοσμος που λεει οτι εχομε ξυλινη γλωσσα;

      Διαγραφή
    24. Δεν έχουμε πολιτικοθεωρησιακά πυκνώματα. Τα πήρε όλα ο ΣΥΡΙΖΑ τα πυκνώματα πατριώωωωτ!

      Διαγραφή
    25. Μπορεί άραγε να γίνει στη μπλογκόσφαιρα σοβαρή συζήτηση/αντιπαράθεση για οποιοδήποτε θέμα που από τη φύση του έχει ένα βαθμό δυσκολίας; Ποια είναι η αιτία του εκτροχιασμού της συζήτησης κάτω από την ενδιαφέρουσα μελέτη της Παπαρήγα; Η ζέστη και το καλοκαίρι, που απαιτούν ανάλαφρα θέματα; ‘Η μήπως το βάθος και το επίπεδο των επιχειρημάτων του άρθρου δεν βοηθούν για κάτι καλύτερο;

      Όπως και να ‘χει, είναι εκπληκτικό πως πετώντας την μπάλα στην εξέδρα, ένας γνωστός παίκτης, με τη σέντρα του αγώνα μάλιστα, ομάδες και διαιτητές πάνε και αυτοί στις κερκίδες. Και συνεχίζουν το παιγνίδι εκεί. Ένα άλλο παιγνίδι όμως. Με τους κανόνες αυτού που στραβοκλώτσησε με τη σέντρα…

      Φάουλ

      Διαγραφή
    26. Ας μιλήσουμε για το άρθρο.

      Οι βασικές του παράμετροι είναι όλες οικείες σε όσους παρακολουθούν την ιδεολογική και θεωρητική δουλειά του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια, στο Δοκίμιο, στην αρθρογραφία στελεχών, στην ΚΟΜΕΠ, στις Θέσεις και στην Πολιτική Απόφαση του 19ου συνεδρίου:

      α) Εξέταση της ελληνικής και διεθνούς εμπειρίας της συμμετοχής ΚΚ σε κυβερνήσεις
      β) Αυτοκριτική για τις επιλογές του κόμματος
      γ) Θεωρητική ανάλυση των ιδιαίτερων γνωρισμάτων της παροντικής συγκυρίας.

      Νοουμένων αυτών, για μένα τα πιο ενδιαφέροντα σημεία ήταν η συζήτηση του 1989-90, που την βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καθώς και η αναφορά στην ανεπάρκεια της μίμησης της πολιτικής των Μπολσεβίκων στην προεπαναστατική Ρωσία.

      Ως σύνολο όμως, ιδιαίτερα για κάποιον που είτε δεν έχει παρακολουθήσει την εξέλιξη της ανάλυσης του ΚΚΕ είτε δεν έχει συνδέσει επιμέρους κομμάτια σε μια επεξεργασία της θέσης άρνησης συνεργασίας, είναι πάρα πολύ χρήσιμο κείμενο.

      Διαγραφή
  5. Αμ τον αστερισκο που το βαζεις? Ειναι πασιφανές οτι η Αλέκα υποβλέπει τη θέση του Κουτσούμπα. Ελα ρε μεγάλε,ευκαιρία, ειδοποίησε τα ειδικευμένα σαυτά καλόπαιδα να ριξουν καμμια ανάλυση.

    vikar

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ..." Η μεγάλη όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων θα οδηγήσει σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, σε συνθήκες αδυναμίας στην επιβολή της καπιταλιστικής πολιτικής και μεγάλης όξυνσης της ταξικής πάλης κι ενώ θα ωριμάζει και θα αναπτύσσεται μέσα από τους καθημερινούς αγώνες ένα πανίσχυρο εργατικό κίνημα σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα που υποφέρουν..."

    Εγώ πάντως με αυτό "φτιάχτηκα" .
    Άιντε και να φτιαχνόμαστε λίγο-λίγο!

    Γιώργος-Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Βασικα το κειμενο εχει μεταφραστει με systran στα ισπανικα και μετα στα κινεζικα, και απο εκει στα ρωσικα, μετα γραμμικη β και ξανα παλι στα ελληνικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στα Κλίνγκον γράφηκε, από Ποσαδιστές. Για να το καταλάβουν οι σύντροφοι στον Άλφα Κένταυρο.

      Διαγραφή
  8. Επεκτείνοντας όσα λέει θα ήθελα να τη ρωτήσω :

    - Γιατί και το πρόγραμμα του ΕΑΜ, έθετε ζήτημα πατριωτών καπιταλιστών; Για ποιους λόγους (διαλεκτικά) οδηγείται εκείνη την εποχή σε τέτοιες διατυπώσεις και τέτοιο πρόγραμμα;
    - Ποιο ρόλο παίζει η θέσης της Ελλάδας ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη, στη (μη) διαμόρφωση ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης;
    - Ήτανε στοχευμένη ως προς το παραπάνω -τη μη διαμόρφωση και απώλεια ταξικής συνείδησης- η χρηματοδότηση μέσω αποζημιώσεων των αγροτών και η σχετικά ευνοϊκή δανειοδότηση τους αλλά και η δημιουργία μιας ευρείας τάξης κρατικών υπαλλήλων;

    τσαφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Παντως κακα τα ψεματα. Στο τρολαρισμα πετυχαίνει.34 σχολια και ακομα να αρχισει η συζητηση για το ουσιοδέστατο κείμενο...

    Και αν προσέξατε στη απάντηση συνεχίζει το τρολαρισμα... Σε λιγο θα μας μιλαει για τον τονισμο των εγκλιτικων λέξεων ...για να ξεχασουμε την ουσία του άρθρου

    vikar

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το τρολάρισμα, όταν είναι επώνυμο, είναι πάντα ενδιαφέρον. Για το πού γίνεται, πώς γίνεται και γιατί γίνεται. Και για αυτό το αφήνω να γίνεται.

      Αν συνεχιστεί πάντως το επώνυμο αλλαντάλα της Παρασκευής το γάλα, θα αναγκαστώ να ανεβάσω πάλι τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τον σοσιαλισμό, οπότε να απομακρυνθούν τα γυναικόπαιδα, οι υπερήλικες και οι ανήλικοι.

      Διαγραφή
  10. Τωρα εμενα ολο αυτο μου θυμησε το peoples of europe rise up

    ευτυχως δεν ειχαν αρχισει ακομα τις φωτοσοπιες οι συρυζαιοι να μας σβησουν το s

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ποιος είναι ρε παιδιά αυτός ο Σαραντάκος; Και γιατί είναι τόσο βαριά η γνώμη του; Για να μαθαίνουμε κι εμείς οι νεότεροι. 54 γαρ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει πλάκα το σκηνικό, τι βαριά γνώμη; Για ποιο πράγμα βαριά γνώμη;

      Διαγραφή
    2. Περισσότερο χώρο πιάνουν οι συζητήσεις πάνω στο άρθρο του παρά για το ίδιο το άρθρο. Γι' αυτό ρωτάω. Δεν τον ξέρω και μου κάνει εντύπωση που είναι σημείο αναφοράς στις συζητήσεις σας.

      Διαγραφή
  12. Παντως εκτιμω το οτι ο Σαραντακος γραφει επωνυμα και απαντα πολιτισμενα
    Απο εκει και περα
    Η κριτικη επι των "ασυνταξιων" σημαινει κατ εμε, οτι ο κυριος Σαραντακος δεν βρίσκει άλλο ψεγαδι τουλαχιστον οσον αφορα την επιχειρηματολογία και γενικά τη στόχευση του. Τωρα το να βρίσκουμε μια πιθανον ασύντακτη παράγραφο σε ενα κειμενο με τόσο ουσιαστικές επισημάνσεις, η οποία [παραγραφος] σίγουρα δεν αλοιώνει το νόημα, ειναι σαν να παραπονιομαστε οτι δεν μας αρεσει το χρωμα του μετροποντικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τελευταίο, μια και συζητάς κι εσύ πολιτισμένα: Δεν κάνω κριτική στις ασυνταξίες καθαυτές, αν ήταν έτσι δεν θα είχαμε άλλη δουλειά να κάνουμε (και στον Τσίπρα, και στη Δούρου, και στον Σταθάκη και σε όποιον θέλεις). Ούτε σε μαργαριτάρια. Μαργαριτάρια και διασκεδαστικά λάθη κάνουν οι πολιτικοί κάθε μέρα, και ο Κουτσούμπας την Κυριακή στο Βήμα είχε ένα πολύ διασκεδαστικό (δεν το βάζω τώρα για να μην γίνουν άλλα 36 σχολια, θα το ανεβάσω το Σάββατο στο δικό μου ιστολόγιο, μαζί με ένα του Καρτερού). Εμένα με παραξένεψε το στυλ, που έμοιαζε σαν μετάφραση μετάφρασης. Αυτό είναι πολύ σπάνιο. Τα άλλα άρθρα της Αλ. Παπ. δεν είναι έτσι. Μπορεί βέβαια να πέφτω έξω, αλλά δεν θα με παραξενέψει αν έχω δίκιο.

      Επί της ουσίας, το άρθρο έχει πολύ ψαχνό. Έγραψα πιο πάνω, για να μη λες ότι μένω μόνο στα συντακτικά (που όμως αυτά μενδιαφέρουν εμένα, και περίμενα ότι κάποιος μπορεί να ήξερε και να επιβεβαιώσει ή διαψεύσει την εικασία μου), έγραψα λοιπόν ότι δεν συμφωνώ πως προκαταβολικά πρέπει να "αποκλείεται" να στηρίξει το ΚΚ μια αστική κυβέρνηση. Ωστόσο, αναγνωρίζω πως τις περισσότερες φορές που έγινε αυτό, δεν βγήκε σε καλό.

      Τελευταίο, είπα, διότι το παράκανα.

      Διαγραφή
    2. Ναι αλλα ακομα και αν δεν υπηρχε το "ενοχο παρελθον" των συνεργασιων κκ στην ελλαδα και αλλου σε αστικές κυβερνήσεις, δεν βγαίνει και λογικά το συμπέρασμα ότι πρέπει να τις αποφεύγουμε οπως ο διάβολος το λιβάνι;

      Δηλαδη θελω να πω ότι ξέρουμε τους λόγους ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να συμμετεχουμε σε αστικό σχήμα διακυβέρνησης, δεν είναι απλά οτι προσπαθήσαμε δυο τρεις φορες και δεν μας βγήκε και για αυτό το απορρίπτουμε βάσει του νομου των πιθανοτήτων, αλλά επειδή, νομοτελειακα αμα θέλεις, και το έχουμε εξηγήσει γιατι, οδηγούν σε εκφυλισμό των κκ και ως εκ τούτου σε άμβλυνση της επιθετικής του ικανότητας εναντια στο σύστημα.

      Διαγραφή
    3. Η αναφορά στην ιστορία δεν αναιρεί την θεωρητική ανάλυση των νομοτελειών που εκφράζονται σήμερα --δίνω έμφαση στην τελευταία περίοδο-- σε ό,τι αφορά τις συνεργασίες με αστικές κυβερνήσεις, ούτε βέβαια την υποκαθιστά. Είναι μια επιπλέον διάσταση που είναι χρήσιμο να την θυμόμαστε.

      Οι δικές μου ενστάσεις/διαφωνίες αφορούν τα εξής θέματα:

      α) Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περιγραφεί σαν οπορτουνιστικό κόμμα. Ο οπορτουνισμός έχει μια συνεκτική θεωρία, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία τέτοια. Ο οπορτουνισμός αναπτύσσεται στο έδαφος του εργατικού κινήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελάχιστη πρόσβαση στο εργατικό κίνημα, και αυτή κυρίως μέσω ΠΑΣΟΚ. Ο οπορτουνισμός προϋποθέτει μια ανάγνωση του μαρξισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς αδιάφορος για τον μαρξισμό. Δεν ξέρω καν αν ο ΣΥΡΙΖΑ πληρούσε τις προϋποθέσεις οπορτουνιστικού κόμματος στο παρελθόν, σίγουρα πάντως δεν είναι εδώ και αρκετά χρόνια -- σίγουρα από την ανάληψη εξουσίας από Τσίπρα και μετά.

      β) Έχω πει και παλιότερα ότι για μένα δεν υφίσταται "αριστερός οπορτουνισμός." Ο οπορτουνισμός είναι πάντα δεξιός στην ουσία του, άσχετα από τη ρητορική του, που μπορεί να είναι και υπεραριστερή, διότι είναι πάντα αστικού χαρακτήρα παρέκκλιση.Ισχύει δηλαδή ό,τι ισχύει και για το ψευδές του διπόλου "αριστερή-δεξιά σοσιαλδημοκρατία".

      γ) Κατά τη δική μου άποψη, ο "Αριστερισμός" του Λένιν περιγράφει κόμματα και πρακτικές που δεν έχουν καμία σχέση με την δυτικοευρωπαϊκή πολιτική εμπειρία τα τελευταία 50-60 χρόνια. Δεν είναι από τα κείμενα του Λένιν που έχουν εφαρμοσιμότητα σήμερα. Οι "αριστεριστές" που περιγράφει δεν ήταν οπορτουνιστές αλλά πολιτικά αφελείς και άπειροι κομμουνιστές. Υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσά τους και στον σημερινό "αριστερισμό", που μπάζει σοσιαλδημοκρατία και μικροαστικό τυχοδιωκτισμό από παντού.

      Διαγραφή
    4. για τα (β) και (γ):
      ο οπορτουνισμός πράγματι είναι οπορτουνισμός, είτε "δεξιός" είτε "αριστερός", πιο πολύ έχει να κάνει με την φρασεολογία, με επιμέρους τακτικές κλπ., στην ουσία του αποτελεί ένα και το αυτό, εδώ και δεκαετίες. Πράγματι, οι "ανώριμοι κομμουνιστές", οι άπειροι, αγαθοί, άμαθοι αποτελούν επίσης παρελθόν. Η εποχή του πραγματικού "Αριστερισμού" έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτό, μεταξύ άλλων, μπορούμε να το συνάγουμε και από τον τίλο της μελέτης του Λένιν: "παιδική αρρώστια". Αποτελεί δλδ ένα "στάδιο" στα παιδικά βήματα του κομμουνιστικού κινήματος, στο οποίο το παγκόσμιο κίνημα ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ έχει ξεπεράσει. Η "μερίδα" των πάλαι ποτέ αριστεριστών έχει διαχυθεί στα δύο πραγματικά "στρατόπεδα" του κινήματος, ή στο "επαναστατικό" ή στο "μεταρρυθμιστικό.

      για το (α): ο Σύριζα ΕΙΧΕ και ΕΧΕΙ πρόσβαση στο εργατικό κίνημα. Κριτήριο δεν αποτελούν ούτε ποσοτικά οι οργανωμένες του δυνάμεις, ούτε τα συνδικαλιστικά ποσοστά του (τα οποία και προ 2012 ήταν συχνά υπερδιπλάσια του κομματικού ποσοστού). Ο ΣΥΝ αποτελούσε για χρόνια την οργανωμένη μορφή έκφρασης του οπορτουνισμού στη χώρα. Οι ιδέες του ήταν πλειοψηφικές, παρά το ότι το κόμμα του ΣΥΝ φυτοζωούσε εκλογικά. Ως συνήθως γίνεται οι θέσεις, η πρακτική πρόταση του Οπορτουνισμού, ως μεταμφιεσμένη "αστική προπαγάνδα" ενσωματώνεται ευκολότατα και για το λόγο αυτό, ανάμεσα σε άλλα, η πλειοψηφική τάση του ΣΥΝ στην κοινωνία δεν εκφραζόταν, καθότι οι ιδέες του κυριολεκτικά έστελναν τον κόσμο στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ, στην αγκαλιά του συστήματος.
      Συνέβαλλε, ως χώρος, επίσης νευραλγικά στην απογύμνωση, στην διαστρέβλωση, στην κακοποίηση του μαρξισμού, στην συκοφάντηση του κομμουνιστικού κινήματος με σοσιαλιστική προβιά, ιδιαίτερα τη δεκαετία '90-'00. Δεκάδες μέλη του και συναυτώ δίδασκαν και διδάσκουν στα σχολεία και κυρίως στα Πανεπιστήμια "μαρξίζουσα" σκέψη, συμμετέχουν σε μελέτες, ημερίδες, μκο, προγράμματα, κονδύλια κλπ κλπ για τον εγκλωβισμό της επαναστατικής σκέψης.
      Η μετατροπή του Συριζα σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχει ολοκληρωθεί, αλλά όχι με τους όρους του παρελθόντος, κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο, βασισμένη στα ελληνικά δεδομένα, καθότι πρέπει η "νέα σοσιαλδημοκρατία" να εμπεριέχει "κομμουνιστογενή" πρόσωπα και σχήματα, έναν κάποιο φθίνοντα μαρξίζοντα λόγο, "αριστερές-κομμουνιστικές" περγαμηνές του παρελθόντος σε συνδυασμό με όλα τα κύρια και καίρια χαρακτηριστικά ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.
      Με άλλα λόγια, ακριβώς επειδή ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ ήταν η οργανωμένη έκφραση του εν Ελλάδι οπορτουνισμού, μπορεί να επιτελέσει το ρόλο της νέας σοσιαλδημοκρατίας, της οποίας κύριο χαρακτηριστικό είναι η ικανότητα ενσωμάτωσης πλατιών λαικών στρωμάτων, τα οποία κινούνται ή δύνανται να κινηθούν σε τροχιά αμφισβήτησης του συστήματος.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    5. Με την έννοια της έμμεσης επίδρασης ιδεολογικά το δέχομαι ότι είχει πρόσβαση στο εργ. κίνημα, όμως εδώ μπορείς να πεις ότι η επίδραση αυτή ήταν αντικειμενικά προδιαγεγραμμένη από την συνολική πορεία του καπιταλισμού μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και ότι δεν εξαρτήθηκε από κάποιο "κύρος" των ιδεών του ΣΥΝ ως τέτοιων. Οι ιδέες αυτές ήταν αποτύπωση μιας πολύ ευρύτερης στροφής στον συμβιβασμό στο εργατικό κίνημα.

      Από την άλλη, αν πάρεις ως βάση του υποδείγματος του οπορτουνισμού το SPD στην περίοδο 1900-1935, υπάρχουν χαώδεις διαφορές. Το SPD τέλεσε υπό τον καθοδηγητικό ρόλο του Ένγκελς, είχε ως ηγετικά στελέχη άτομα που εμφανιζόντουσαν καθολικά ως το 1914 ως φυσικοί κληρονόμοι του Μαρξισμού-Λενινισμού, και είχε ως συνέπεια το τεράστιο μερίδιο της γερμανικής εργατικής τάξης ενταγμένο στις τάξεις του. Δεν βλέπω καμία αναλογία με τον ΣΥΡΙΖΑ, που με εξαίρεση το περιοδικό Θέσεις προηγούμενων δεκαετιών δεν εμφανίζει καμία συνάφεια με τον Μαρξισμό ως "ερμηνευτής" του και που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό ως "κληρονόμος" της μαρξιστικής ορθοδοξίας όπως γινόταν αντιληπτός ο Καρλ Κάουτσκι ακόμα κι απ' τον ίδιο τον Λένιν μέχρι τον Α Παγκόσμιο.

      Διαγραφή
    6. όπως όμως το "ευρω-κομμουνιστικό" ρεύμα θέλησε να παρουσιαστεί ως η ανανεώση/επικαιροποίηση του μαρξισμού, αντιστοίχως και ο ΣΥΝ το ίδιο τροπάρι τράβαγε. Να έχουμε κατά νου, ότι μεγάλες μάζες εργαζόμενου κόσμου (ακόμα και σήμερα!!!) δεν βλέπει διαφορές μεταξύ ΣΥΝ και ΚΚΕ. Ολοι αριστεροί είναι, όλοι για αναδιανομή μιλάνε κλπ. Δηλαδή, έχει μία σημασία να διαχωρίζουμε τι καταλαβαίνουμε εμείς ως μαρξισμό, "μαρξίζοντα" λόγο, διαστρέλωση κλπ. και τι καταλαβαίνει ως τέτοια ο υπόλοιπος κόσμος.
      Πράγματι ο αντικομμουνισμός και το τέλος της ιστορίας μετά το '90 ήταν αστική στρατηγική. Αυτό όμως ακριβώς κάνει ο ΣΥΝ και ο κάθε ΣΥΝ. Εισάγει στο εργατικό-λαικό κίνημα τι λογική αυτή, ως νεωτερισμό, ως τρίπλα, ως προσαρμογή. Νέες συνθήκες δήθεν, απαιτείται και μεις να κάνουμε συμβιβασμούς κλπ. Για να μην θυμηθούμε ότι όλοι οι Ανδρουλάκηδες, Λαφαζάνηδες, Αλαβάνοι, Δραγασάκηδες κλπ. κουβαλούσαν τον τίτλο τιμής του "Μέλους του Κόμματος".
      Τέλος, όπως και για τον αριστερισμό, δε μπορούμε σήμερα να μιλάμε με όρους Λένιν, καθότι συμφωνούμε ότι αυτός έχει παρέλθει οριστικά ως τέτοιος, έτσι και για τη σοσιαλδημοκρατία έχει αλλάξει ριζικά η συζήτηση, τα κριτήρια, η αντίληψη, από την εποχή που αυτή μετατράπηκε σε αντεπαναστατική, καθεστωτική δύναμη. Εκτοτε, έχει αλλάξει και ο ρόλος του οπορτουνισμού. Δεν θα ξαναδούμε SPD, όπως και δεν θα ξαναδούμε ΠΑΣΟΚ του '80, όπως δε θα δούμε νέους Κάουτσκυ, μόνο καρικατούρες και προσαρμογές των ανωτέρω, όπως Die Linke, Σύριζα και Ζίζεκ.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    7. -Εκτός θέματος-.
      Προσθήκη σε αυτά που γράφει στην τελευταία πρόταση @ψηρίς, από τo blog του Γιώργου ( http://edoketora.blogspot.gr/2013/06/2_25.html )

      (..)ΒΡΑΖΙΛΙΑ Ο νεοφιλελεύθερισμός του Λούλα

      Ο Λούλα εξελέγη πρόεδρος της Βραζιλίας το 2003. Προεκλογικά, είχε υπογράψει συμφωνία με το ΔΝΤ (Ιούνιος 2002), όπου είχε δεσμευτεί να αποπληρώσει το εξωτερικό χρέος της Βραζιλίας, να διατηρήσει το πλεόνασμα του προϋπολογισμού στο 4% (και ακολούθως να το ανεβάσει στο 4,5%), να διατηρήσει τη μακροοικονομική σταθερότητα και να συνεχίσει τις νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» του. Μετά την εκλογή του, περιόρισε δραστικά τις δημόσιες συντάξεις των εργαζομένων κατά 30% – καυχώμενος ότι είχε το «θάρρος» να υλοποιήσει τις «μεταρρυθμίσεις» του ΔΝΤ εκεί όπου οι προηγούμενοι δεξιοί πρόεδροι είχαν αποτύχει.

      Η αγροτική πολιτική που εφάρμοσε στόχευσε στη χρηματοδότηση και επιχορήγηση των αγροτικών-επιχειρηματικών εξαγωγών, ενώ το μεταρρυθμιστικό αγροτικό πρόγραμμα, που είχε υποσχεθεί η «σύμμαχος» του Λούλα, Κίνηση Εργατών Δίχως Γη (MST) και περιελάμβανε διανομή καλλιεργήσιμης γης σε 100.000 οικογένειες, έμεινε πίσω. Κατά τη θητεία του προηγούμενου προέδρου, του κεντροδεξιού Καρδόζο, 48.000 οικογένειες λάμβαναν κάθε χρόνο καλλιεργήσιμη έκταση, σε αντίθεση με τις 25.000 που λαμβάνουν επί Λούλα, ο οποίος αφήνει πάνω από 200.000 οικογένειες να κατασκηνώνουν σε πλαστικές τέντες δίπλα στις εθνικές οδούς και 4.5 εκατομμύρια οικογένειες χωρίς γη και χωρίς ελπίδα.

      Για να «προωθήσει» τις κεφαλαιουχικές επενδύσεις, ο Λούλα δημιούργησε νέα εργατική νομοθεσία, που ενίσχυσε τις δυνατότητες των εργοδοτών για απολύσεις και μείωσε το ύψος των αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης.
      Τα κοινωνικά προγράμματα στους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης περικόπηκαν σημαντικά (μείωση άνω του 5%) κατά τα τρία πρώτα χρόνια της προεδρίας Λούλα, ενώ οι τα ξένα πιστωτικά ιδρύματα έλαβαν εγκαίρως (ίσως και πρόωρα) πληρωμές της τάξεως των 150 δισ. Δολαρίων: η Βραζιλία έγινε παραδειγματικός οφειλέτης. Παλαιότερες ιδιωτικοποιήσεις, αμφίβολης νομιμότητας, των πηγών πετρελαίου (Petrobras), των ορυχείων (Vele del Dose), και των τραπεζών επεκτάθηκαν στις δημόσιες υποδομές, τις υπηρεσίες και τις τηλεπικοινωνίες.

      Η Βραζιλία παρέμεινε, μετά τη Γουατεμάλα, η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες στη Λατινική Αμερική. Η πολιτική του Λούλα υπέρ της ενίσχυσης των εξαγωγών οδήγησε στην αυξανόμενη εκμετάλλευση των δασών του Αμαζονίου και σε εισβολές στην ενδοχώρα του βραζιλιάνικου ινδιάνικου εδάφους.
      Ως προς την εξωτερική πολιτική, ο Λούλα έστειλε στρατό να καταλάβει την Αϊτή και να υπερασπιστεί ένα καθεστώς ανδρείκελων, αποτέλεσμα της ενορχηστρωμένης εισβολής των ΗΠΑ και της αφαίρεσης της εξουσίας από τον εκλεγμένο Πρόεδρο Αριστίντ. Οι διαφορές του Λούλα με τις ΗΠΑ για την ALCA (Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου της Αμερικής) έχουν να κάνουν περισσότερο με τη συμμόρφωση των ΗΠΑ με τους κανόνες του «ελεύθερου εμπορίου», παρά με οποιαδήποτε υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων της Βραζιλίας. Ο Λούλα δήλωσε: «Το ελεύθερο εμπόριο είναι το καλύτερο σύστημα υπό τον όρο ότι ισχύει για όλους», εκφράζοντας την αντίθεσή του με τις κρατικές επιχορηγήσεις των ΗΠΑ και τη γενικότερη προστατευτική πολιτική τους.

      Ενώ εναντιώθηκε στο υποκινούμενο από τις ΗΠΑ παρ’ ολίγον πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, τον Απρίλιο του 2002, καθώς και σε άλλα ακραία μέτρα, και παράλληλα, μίλησε για ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής μέσω της MERCOSUR, στην πράξη, οι βασικές του πολιτικές για το εμπόριο συνέβαλαν στην ενδυνάμωση των δεσμών του με περιοχές εκτός της ηπείρου του – την Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική.

      Τα εμπειρικά δεδομένα σε όλους τους δείκτες-κλειδιά καταδεικνύουν ότι ο Λούλα είναι πιο κοντά στο σχήμα ενός δεξιού νεοφιλελεύθερου πολιτικού, παρά ενός κεντροαριστερού. Οι διανοούμενοι και οι δημοσιογράφοι που κατατάσσουν τον Λούλα στην αριστερά, βασίζονται στην κοινωνική του δράση, την ιδιότητά του ως μέλους του εργατικού σωματείου και στις – θεατρικές – λαϊκιστικές συμβολικές του χειρονομίες.(..)Ιlief

      Διαγραφή
  13. Για το γ) Αντωνη, θεωρεις οτι δεν υπαρχουν σημερα τετοιοι στον εξωκοινοβουλευτικο χωρο στην ελλαδα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν υπάρχουν σύντροφε, τότε δεν έτυχε ποτέ να τους αντιληφθώ εγώ. Ας το θέσω έτσι. Είναι πολύ έντονη η σύνδεση με εργατική αριστοκρατία και αστισμό στο ελληνικό εξωκοινοβούλιο όσο το έχω ψάξει στις πρακτικές του. Ο Λένιν δεν είχε ζήσει 1968, έτσι κι αλλιώς. Ήταν ένα σημαντικό ορόσημο για την εξέλιξη των πραγμάτων σε ό,τι αφορά αυτό που επικράτησε να λέγεται "αριστερισμός" στην εποχή μας, και που νομίζω διαφέρει πάρα πολύ από ό,τι ονομάζει ο ίδιος αριστερισμό.

      Διαγραφή
    2. Και μιλαω κυριως μεμωνομενα ατομα, οχι κομματα η συλλογικοτητες(τα ατομα αυτα βεβαια μπορει να ειναι μεσα σε τετοιες συλλογικοτητες).

      Διαγραφή
    3. Κοίτα, εγώ τα άτομα δεν τα αντιλαμβάνομαι ως σημαντικές πολιτικές οντότητες. Του εαυτού μου περιλαμβανομένου, βεβαίως. Για μένα η πολιτική ή είναι συλλογική ή δεν είναι πολιτική αλλά ηθική.

      Διαγραφή
    4. "σε ό,τι αφορά αυτό που επικράτησε να λέγεται "αριστερισμός" στην εποχή μας, και που νομίζω διαφέρει πάρα πολύ από ό,τι ονομάζει ο ίδιος αριστερισμό."

      Αυτο ειναι σιγουρο, παντως εγω δεν αμφιβαλω οτι θα υπηρχαν και οι αντιστιχοι σημερινοι δικοι μας στην εποχη του Λενιν. Αν και το συγκεκριμενο εργο δεν το εχω διαβασει και δεν εχει και τοσο αξια η γνωμη μου, μηπως η αναγνωση του χρησιμευε στους παρασυρμενους σημερα, απο την "αριστεριστικη ιδεολογια"(που σιγουρα αντλει στοιχεια στο θεωρητικο κομμάτι απο την τοτε) να βγαλουν καποια συμπερασματα που θα τους βοηθησουν να απεγκλωβιστουν. Και μην ξεχναμε οτι παρασυρμενη απο αυτην την ορολογια ειναι κυριως, και σημερα, ατομα που μπορει να ειναι καλοπροερετα, καθως ειναι απειρα, γοητευονται απο αυτην την υπερεπαναστατικοτητα και την εκρηκτηκοτητα με την οποια εκφραζεται ο αριστερισμος στις μερες μας.

      Διαγραφή
    5. Το μεγαλύτερο μέρος του "Αριστερισμού" έχει δημοσιευτεί εδώ.

      θα δώσω ένα μόνο παράδειγμα:

      "Το 1908 οι «αριστεροί» μπολσεβίκοι διαγράφηκαν από το Κόμμα μας γιατί αρνούνταν επίμονα να καταλάβουν την ανάγκη της συμμετοχής στο αντιδραστικότατο «κοινοβούλιο». Οι «αριστεροί» – από τους οποίους πολλοί ήταν θαυμάσιοι επαναστάτες, που αργότερα ήταν (και εξακολουθούν να είναι) επάξια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος –στηρίζονταν ιδιαίτερα στο επιτυχημένο πείραμα της αποχής του 1905. Όταν, τον Αύγουστο του 1905, ο τσάρος ανήγγειλε τη σύγκληση συμβουλευτικού «κοινοβουλίου», οι μπολσεβίκοι κήρυξαν αποχή –αντίθετα απ’ όλα τα αντιπολιτευτικά κόμματα και τους μενσεβίκους – και η επανάσταση του Οχτώβρη του 1905 το σάρωσε πραγματικά. Τότε η αποχή αποδείχτηκε σωστή, όχι γιατί είναι γενικά σωστή η μη συμμετοχή στα αντιδραστικά κοινοβούλια, αλλά γιατί είχε εκτιμηθεί σωστά η αντικειμενική κατάσταση, που οδηγούσε στη γρήγορη μετατροπή των μαζικών απεργιών σε πολιτική, έπειτα σε επαναστατική απεργία και μετά σε εξέγερση. "

      Βλέπεις εσύ καμία ομοιότητα με αυτό που αποκαλούμε "αριστερισμό" σήμερα; Σήμερα οι "αριστεριστές" μιλάνε διαρκώς για την ανάγκη σχηματισμού "αριστερής κυβέρνησης", είναι οι κατεξοχήν "κοινοβουλευτιστές". Συνεπώς, πώς ακριβώς είναι "αριστεριστές" με την έννοια που έχει ο όρος στον Λένιν: όπου κατά βάση σημαίνει "αφηρημένα υπερεπαναστάτης, δογματικά αντίθετος με κάθε "αστικού" χαρακτήρα συμβιβασμό αλλά για τον λόγο αυτό μη πολιτικά αποτελεσματικός";

      Είναι "αριστεριστής" ο Ρούσης; Ο Μαυροειδής; Ο Π. Παπακωνσταντίνου; Ποιος είναι "αριστεριστής" με την έννοια αυτή;

      Διαγραφή
    6. Οχι δεν βλεπω για αυτο και εγραψα τα παρακατω για να εξηγησω καλυτερα τι εννοω, ομολογω στο παραπανω σχολιο συνεταξα το κειμενο με στυλ Ρ. Δουρου:)

      Βεβαια ο Λενιν ειχε και τον αδερφο του σαν παραδειγμα οσον αφορα τον αριστερισμο

      Διαγραφή
  14. Αγαπητέ LR
    δες αν θέλεις ένα σχόλιο περίπου στις 18:30 μήπως έχει πιαστεί στην παγίδα.
    Το έστειλα γιατί εντυπωσιάστηκα από το πρώτο σχόλιο στο κείμενο της Αλέκας που ερχόταν από τον Νίκο Σαραντάκο με την γνωστή του πια αντικουκουέ πρώτη αντίδραση.
    Τα εισαγωγικά σου και η καθυστέρηση εμφάνισης σχολίων σου με έκαναν να τον ρωτήσω ευθέως στο blog του.
    Ο Νίκος Σαραντάκος μπαίνει εδώ μέσα και παίρνει μέρος στον σχολιασμό. Γιατί το κάνει; Τι θέλει; και άλλες ερωτήσεις προθέσεων, μου είναι προσωπικά αδιάφορες.
    Έχει ενδιαφέρον και είναι προς τιμή του πως ορισμένα λόγια του τα θεωρεί λάθος και αναθεωρεί έτσι κάποιες θέσεις του.
    Η κουβέντα θα μπορούσε να περιστραφεί γύρω από το κείμενο και τις έννοιές του και γιατί όχι στον τρόπο γραφής του για να μπορέσει πιο καίρια και ορθά να μεταφέρει τα μηνύματα του.
    Βλέπω όμως έναν καταιγισμό σχολίων που διάβασαν και έμειναν στον τίτλο «Ξύδι και Χολή». Δεν συνεχίζω … Υπάρχει και ένα περιεχόμενο κάτω από αυτόν τον τίτλο για όποιον θέλει την συνέχεια.

    «…ότι δεν συμφωνώ πως προκαταβολικά πρέπει να "αποκλείεται" να στηρίξει το ΚΚ μια αστική κυβέρνηση.»
    Οι θέσεις του κειμένου της Αλέκας είναι θέσεις του Δοκιμίου Ιστορίας. Να τις δούμε και ο Νίκος Σαραντάκος νομίζω το έχει καταλάβει πως πρέπει να το διαβάσει.

    Τα σχόλια όταν εμφανίζονται μετά από τέσσερις ώρες δημιουργούνται άλλες παραστάσεις σε όσους τα βλέπουν από αυτές που θα είχαν αν εμφανιζόντουσαν σε φυσιολογική ροή. Γράφω κάτι περίπου στις 6:30 και ο ΝΣ στις 7 και όσοι έγραψαν μέχρι τις 10:52 δεν είχαν εικόνα των προηγουμένων σχολίων.

    Ενδιαφερόμενος


    ΥΓ. Υποπτη και καθοδηγημένη υστερία περί τρομοκρατίας
    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3764906&publDate=
    Έχει μία γλώσσα το Κόμμα…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Sorry, αλλά δεν είμαι πάνω απ' τον υπολογιστή όλη μέρα για να βγαίνουν όλα τα σχόλια άμεσα. Δουλεύω κάθε μέρα, εντός και εκτός οικείας.

      Διαγραφή
  15. Ο αριστερισμος δηλαδη στις μερες μας πιστευω σωζεται κυριως ως ρητορεια, η οποια ομως κανει τη ζημια της στις συνειδησεις των ανθρωπων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Για παραδειγμα δες πως χρησιμοποιει αυτην την ρητορικη η Ανταρσυα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Διοτι μπορει αυτη η "παιδικη ασθενεια" να εμφανιστηκε και σε ενα μεγαλο βαθμο αυθορμητα τοτε, αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν χρησιμοποιειται συνειδητα στις μερες μας για να θολωσει τα νερα, χρησιμοποιοντας το ιδιο η παρομοιο "λεξιλογιο".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Οι «αριστεροί» – από τους οποίους πολλοί ήταν θαυμάσιοι επαναστάτες, που αργότερα ήταν (και εξακολουθούν να είναι) επάξια μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος"

      Αγνοείται εντελώς πρώτα από όλα, και πολύ συχνά, ότι ο "Αριστερισμός" δεν είναι πολεμική όπως είναι το "Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι." Ο Λένιν ασκεί συντροφική κριτική σ' αυτό που ονομάζει αριστερισμό στη δική του εποχή -- κάποιες φορές σκληρή, αλλά συντροφική, απ' τα μέσα.

      Αν είχε να κάνει με αυτό που σήμερα ονομάζεται "αριστερισμός" θα πέφτανε μπουνιές, δεν θα γραφε κείμενα.

      Διαγραφή
    2. "Αν είχε να κάνει με αυτό που σήμερα ονομάζεται "αριστερισμός" θα πέφτανε μπουνιές, δεν θα γραφε κείμενα."
      Αυτο εξυπακουεται, γιατι πλεον δεν ειναι "ασθενεια" αλλα "βιολογικο οπλο" στα χερια του εχθρου.

      Διαγραφή
    3. Αλλα καποιοι "μολυνονται" χωρις να το θελουν, απλα και μονο επειδη ειναι ελκυστικη η υπερεπαναστατικη μπαρουφολογια που συνειδητα ασκουν ως ρητορες της πενταρας ατομα σαν και ατους πυο ανεφερες παραπανω.

      Δηλαδη ο πολεμος εναντια στον αριστερισμο ειναι και σημερα μαχη για να φερεις κοντα σου παραστρατημενους που μαγευτηκαν απο τους μαγικους αυλους των σαλταπηδηδων.

      Διαγραφή
    4. Και το λεω αυτο διοτι εχω αρκετα προσωπικα παραδειγματα αναρχικων που ερχονται καποια στιγμη στα συγκαλα τους και αγωνιζονται στο πλευρο του ΚΚΕ.

      Διαγραφή
    5. Ατομικά, πάντα υπάρχουν περιπτώσεις συνειδητοποίησης με τον καιρό. Αλλά μόνο με την πολιτική ένταξη αποκτούν βάρος και σημασία. Όπως και να χει, αν δεν πίστευα στην μεταστροφή, δεν θα είχα και κανένα λόγο να γράφω, έτσι;-)

      Διαγραφή
    6. Σωστα:)

      Και κατι σχετικο με τον Σαραντακο

      Η διαφορα του Σαραντακου με ενα τρολ(γιατι δεν τον θεωρω τρολ οσο αντικκε και αν ειναι) ειναι οτι στα σχολια του μπορεις να απαντησεις με λογικα επιχειρηματα και να κανεις κανονικο διαλογο. Κατι που με ενα τρολ δεν γινεται μιας και οι μονοι τροποι αντιμετωπισης του ειναι το μπλοκαρισμα των σχολιων του η το να το αγνοησεις παντελως.

      Τωρα το γιατι εμεις το πηγαμε στο τρολαρισμα, εγω το εξηγω ως κεκτημενη ταχυτητα απο τις συνεχεις επιθεσεις των τρολ εδω και αλλου. (εμενα μου αρεσει να σας πω την αληθεια και να τρολαρω ως ενα βαθμο)

      Διαγραφή
    7. Έχω εκφράσει πολλές φορές την άποψη, πως "αριστερισμός" δεν υφίσταται στην Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, καθώς δεν έχω δει εδώ και πάρα πολύ καιρό, ούτε μία κριτική στο ΚΚΕ από τα "αριστερά" (και ας είναι και λάθος, ας είναι εμπαθής, ας είναι και υπερβολική ρε αδερφέ).
      Για τι είδους "αριστερισμό" να μιλήσουμε εξάλλου, όταν:
      α)Ικανός αριθμός από εξωκοινοβουλευτικές γκρούπες, έχει με κάθε επισημότητα προσχωρήσει στην "σοσιαλδημοκρατία" του ΣΥΡΙΖΑ.
      β)Η πλειοψηφεία των υπόλοιπων έχει σχηματίσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία ομολογημένα προσπαθεί να καλύψει τον ενδιάμεσο χώρο, αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ και δεξιά του ΚΚΕ.
      γ)Οι τελευταίοι "αριστεριστές" που είχαν απομείνει, τα Μ-Λ, κάνουν λόγο για "εθνικοαπελευθερωτικές" (και άρα αστικές) προτεραιότητες.
      δ)Όλοι οι παραπάνω επικαλούνται τον ..."αριστερισμό" του Λένιν για να "τεκμηριώσουν" την κριτική τους στο ΚΚΕ.

      Ενδεικτικό της πολιτικής μεταστροφής των τελευταίων χρόνων, είναι πως κάποτε ως αριστεριστές επικαλούμαστε (ήμουν αρκετά χρόνια σε αυτόν τον χώρο) στην αντιπαράθεση μας με τους τότε ΚΝίτες, το "κράτος και επανάσταση" του Λένιν και ήταν εκείνοι που μας απαντούσαν με τον "αριστερισμό". Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίστροφο...

      Υ.Γ.
      Μου έχει λείψει ο αριστερισμός. Με όλα του τα λάθη και τις ανεπάρκειες μου έχει λείψει.
      Όταν το σύνολο της κριτικής προέρχεται μονόπαντα από δεξιά οπορτουνιστική σκοπιά, τίποτα καλό δεν προμηνύεται...

      Διαγραφή
  18. Δεν είναι τυχαίο που γράφεται "«αριστερός» οπορτουνισμός"
    Για περισσότερα:
    Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ» ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ «ΝΕΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ»)
    http://www.komep.gr/2007-teyxos-1/o-sygxronos-aristeros-oportoynismos-sthn-ellada-h-periptosh-toy-neoy-aristeroy-reymatos

    Ενδιαφερόμενος

    ΥΓ. Θεωρητικά μετακινήθηκε το 2009 στην Ανταρσύα ο "βασικός φορέας του σύγχρονου αριστερού οπορτουνισμού στην Ελλάδα."
    Τώρα πια, σε κάνα "σινιάλο του Αιγάλεω" και άμα δεχτούνε το υπερεπαναστατικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Ενδιαφερόμενος:
      Αυτό ακριβώς. Ο όρος "αριστερός οπορτουνισμός" για το ΝΑΡ, θεωρώ πως είναι πλέον ανεπίκαιρος, αν όχι και "τιμητικός" για αυτούς, καθώς έχουν πλέον περάσει περάσει με κάθε επισημότητα στα δεξιά του ΚΚΕ, εφόσον κατηγορούν το τελευταίο για ...αριστερισμό!
      Ακόμη "αριστεριστής" και ουρά της σοσιαλδημοκρατίας, δεν νοείται -όπως τουλάχιστον τα ξέρω τα γράμματα εγώ.
      Η περίπτωση του ΝΑΡ είναι πάντως εβδιαφέρουσα. Το πως δηλαδή μπορείς να περάσεις από τον αριστερισμό στον δεξιό οπορτουνισμό, χωρίς να χρειαστεί να ακουμπήσεις καν ενδιάμεσα, σε κάποιες συνεπείς επαναστατικές επεξεργασίες. Θα μπορούσε να διδάσκεται σαν παράδειγμα προς αποφυγή...

      Διαγραφή
    2. "Το πως δηλαδή μπορείς να περάσεις από τον αριστερισμό στον δεξιό οπορτουνισμό"

      Τα πράγματα θα ήταν πιο ξεκάθαρα ορολογικά αν δεχόμασταν ότι ο οπορτουνισμός δεν είναι ποτέ αριστερός και ότι ο "αριστεριστής" είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από αυτό που συνήθως ονομάζουμε "αριστερό οπορτουνιστή", που κατά βάση είναι απλώς σοσιαλδημοκράτης.

      Πχ. "Αριστεριστής" ήταν ο Παντελής Πουλιόπουλος. Ο οποίος, από σκοπιά θεωρητικής κατάρτισης και έμπρακτης στάσης ζωής έχει τόση σχέση με τους σημερινούς "αριστεριστές" όση τα βατραχοπέδιλα με το κουνουπέλαιο.

      Διαγραφή
    3. Οι φίρμες της Ανταρσύα (Π.Π, Ρούσης, Μαυροειδής, Μαυρουδέας, κλπ) είναι καθαροί, καθαρότατοι σοσιαλδημοκράτες. Στη βάση (που είναι ούτως ή άλλως μικρή), μπορεί να υπάρχουν αριστεριστές που θεωρούν ως ακολουθούν αριστεριστές.

      Διαγραφή
    4. Ορθό.
      Ο οπορτουνισμός μόνο δεξιός μπορεί να είναι. Εάν πρόσεξες εξάλλου, δεν χρησιμοποιώ τον όρο "αριστερός οπορτουνισμός" πουθενά, μιλάω η για "αριστερισμό" ή για "δεξιό οπορτουνισμό".
      Σωστό και το ερώτημα που μπαίνει, αν βάση των παραπάνω είχε ποτέ καμμία σχέση το ΝΑΡ με τον "αριστερισμό"...

      Διαγραφή
    5. Για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (σίγουρα δεν είναι οπορτουνιστικό κόμμα), εγώ θα ρωτούσα: Είναι η ΔΗΜΑΡ σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και με ποια έννοια της σοσιαλδημοκρατίας; Γιατί η μοναδική διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ απ' τη ΔΗΜΑΡ είναι κάτι γραφικές συνιστώσες με ασήμαντη εκλογική επιρροή.

      Στην ουσία, πρέπει να δει κανείς ολόκληρο το φάσμα των κομμάτων υπό νέο πρίσμα.

      Το ΠΑΣΟΚ ΗΤΑΝ σοσιαλδημοκρατικό κόμμα επί Παπανδρέου. Μετά το 1985-86 έχασε αυτόν τον χαρακτήρα. Τώρα είναι ένα αστικό κόμμα της δεξιάς. Ο Βενιζέλος εκφράζει την αστική δεξιά.

      Η ΔΗΜΑΡ πήρε την κενή θέση του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ.

      Και ο ΣΥΡΙΖΑ την κενή θέση της ΔΗΜΑΡ.

      Η Ανταρσύα/Σχέδιο Β προσπαθεί να καταλάβει την κενή θέση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ.

      Και όλοι μαζί κατρακυλάνε όλο και δεξιότερα.

      Διαγραφή
    6. Μια και πιάσαμε την κουβέντα για το ΝΑΡ.
      Ανάλυση βόμβα Δελαστίκ:
      Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα του συστήματος!
      http://mao.gr/delastikkivernis/

      Διαγραφή
  19. @Αντώνης
    1. Ο Συριζα πρακτικά δεν έχει πολιτική πέρα από ``θα μείνουμε στο Ευρώ/ΕΕ και θα αλλάξουν φάτσες στα υπουργία''. Οικονομικά είναι στα δεξιά των σύγχρονων κεϋνσιανιστων ( πχ. Krugman !!!), πιθανότατα και αρκετών φιλελεύθερων (πχ. Ισλανδών), και σίγουρα όχι κόμμα ``τακτικής''/οπορτουνισμού.
    2. Η πρώην ΓΓ. αναφέρει για μικροαστικούς σχηματισμούς/κόμματα με τα οποία θα μπορούσε να γίνει συμμαχία. Υπάρχουν τέτοια σήμερα; Υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να υπάρξουν στο μέλλον ;

    Σπύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά ρωτάς για το #2, το σκεφτόμουν κι εγώ αυτό. Προσωπική μου άποψη: όχι, δεν το θεωρώ πιθανό. Όχι αν δεν αλλάξει ριζικά κάτι στην πολιτική αντίληψη των μικροαστικών στρωμάτων, πράγμα που δε γίνεται εν μία νυκτί και έχει πολλές προϋποθέσεις. Αν γινόταν αυτό, το να δημιουργηθούν τέτοιου είδους κόμματα, θα είχαμε μπει ουσιαστικά σε μια νέα φάση της ιστορίας.

      Διαγραφή
    2. Αντώνη, εκτιμώ ότι η πολιτική αντίληψη των μικροαστικών στρωμάτων έχει αλλάξει και θα αλλάξει κι άλλο. Το ερώτημα είναι: Σε ποια κατεύθυνση;

      gdmn1973

      Διαγραφή
    3. Προς το παρον παντως πηγαινει προς τη λαθος κατευθυνση κυριως
      Και δεν ξερω αν ειναι η πολιτικη τους αντιληψη που αλλαζει η αν απλα κανει κυκλους γυρω απο τον εαυτο της.

      Διαγραφή
  20. Αν ο Σαραντάκος είχε μια στιγμή αδυναμίας α λα Σερλοκ Χολμς, εξαιτίας "επαγγελματικής διαστροφής" (που δεν είναι, εν γένει, καθόλου αρνητική, το αντίθετο θα έλεγα, όπως αποδεικνύεται στα καθημερινά κείμενά του) και θέλησε από τη σκόνη στα παπούτσια ενός τύπου να καταλάβει από ποια μέρη έρχεται, δεν δικαιολογεί:
    (α) την επίθεση tout court με προσβολές και φτηνή ειρωνία από μερικούς ενάντια σε έναν επώνυμο σχολιαστή.
    (β) τις παιδιάστικες αντιδράσεις του τύπου "γιατί δεν σχολιάζεις τη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο μπίξας και ο δείξας του ΣΥΡΙΖΑ και τα βάζεις με την Αλέκα", έχοντας κατά νου, όσοι το επιχείρησαν, ότι ο ΝΣ κινείται στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ όποτε θεωρούν δεδομένο ότι ενεργεί οπαδικά και με χαζό-φιλοκομματικό φανατισμό σε όλα εκείνα που σχετίζονται με το πολιτικό του χώρο.

    Για το κείμενο, τώρα: σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση, τις διαμορφωμένες πολιτικές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας (ο θεός να την κάνει τέτοια), την καταγωγή της, τις δυνατότητές της, τους σκοπούς της, και τους ηγέτες της, η Παπαρήγα έχει απόλυτο δίκιο αναφορικά με τη αρνητική στάση συμμετοχής του ΚΚΕ σε κυβερνητικά "αριστερά" σχήματα. Σε κάθε περίπτωση οι όροι στη βάση των οποίων αποφασίζεται η συγκεκριμένη στάση (πρέπει να) καθορίζεται από τις ανάγκες της τακτικής και όχι της στρατηγικής.

    Όσο για το προ εβδομηκονταετίας ελληνικό παρελθόν, τα πράγματα είναι γνωστά, αν και έχουν έναν ιδιαίτερα παθολογικό "ελληνικό" χαρακτήρα. Ίσως θα άξιζε τον κόπο, ως άσκηση, να αναλυθούν (1) οι παλινδρομήσεις μεταξύ της πολιτικής στη βάση των εκτιμησεων για το σοσιαλφασισμό και έπειτα των Λαικών Μετώπων. (2) η πολιτική συμμαχιών στη πρώιμη μεταπολεμική Ευρώπη και, αν θέλετε, με ειδική εφαρμογή στην Ιταλία του Τολιάτι (στην περίοδο 1943-1946). Μπορεί, έτσι, να εξαχθούν, κάποια χρήσιμα συμπεράσματα, προφανώς, όχι άμεσα εφαρμόσιμα στο τώρα, μα, πιθανώς, τέτοια που να αφορούν κάποιους γενικούς τρόπους σκέψης για τη διαχείριση των κρίσεων και πρόγνωσης στην τακτική.

    Το γενικό (και ίσως απόλυτο μέχρι τώρα) συμπέρασμα παραμένει: η συμμετοχή των κομμουνιστικών κομμάτων σε αστικο-στροφο-γενή μεταρρυθμιστικά κυβερνητικά σχήματα έχει βλάψει την προσπάθεια ανατροπής των εκμεταλλευτικών καπιταλιστικών σχέσεων. Ας μην λησμονείται, πάντως, ότι οι όροι με τους οποίους πραγματοποιήθηκε το φαινόμενο της "κυβερνητικής προσκόλλησης" στο παρελθόν επιβλήθηκαν κατά έναν ή πολλούς τρόπους από την πολιτική της ΣΕ για επιβίωση του σοσιαλιστικού κράτους και από ένα σημείο κι έπειτα, στα πλαίσια της "συμβίωσης" των δύο συστημάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο κύριος Σαραντάκος, σε περίπτωση που δεν το αντελήφθης, εδώ και αρκετές μέρες έχει προσβληθεί από τον ιό "ψειρίζω οτιδήποτε πει το ΚΚΕ", γράφοντας πάνω από μια φορές πράγματα τραβηγμένα από το τσιγκέλι ή απλές ανακρίβειες που κατορθώνουν σε όλες τις περιπτώσεις να στερούνται πολιτικής ουσίας. Αυτό την στιγμή που ποτέ δεν έχει εκφράσει καμία φιλολογική ευαισθησία για τα τερατουργήματα της εφημερίδας στην οποία φιλοξενείται και του χώρου τον οποίο εκπροσωπεί.

      Αν την αντίδραση σ' αυτού του είδους την "δήθεν" επαγγελματική διαστροφή, που έχει πάντα συγκεκριμένο στόχο και συγκεκριμένα τυφλά σημεία, τη θεωρείς παιδιάστικη, πρόβλημά σου.

      Διαγραφή
    2. Π.
      Όταν μπροστά απ' τα μάτια σου περνάν αρκούδες και εσύ ασχολείσαι με την ψείρα, κάτι δεν πάει καλά.

      Διαγραφή
    3. Σίγουρα αγαπητέ Π. θα αναφέρεσαι στο υβριστικό σχόλιο που ανάρτησα για τον Σαραντάκο. Και θα ζητήσω συγγνώμη για αυτό δίνοντας και την υπόσχεση στον Αντώνη να μην επαναληφθεί από μέρους μου για έναν και μόνο λόγο. Διότι κάνοντας προσωπική υβριστική επίθεση, επέτρεψα σε ένα τρολ με "τρόπους" να ρίξει το επίπεδο του σχολιασμού σε ένα τόσο σοβαρό και ενδιαφέρον κείμενο κάτω του μηδενός. Τώρα τα περί "Αν ο Σαραντάκος είχε μια στιγμή αδυναμίας α λα Σερλοκ Χολμς, εξαιτίας "επαγγελματικής διαστροφής" (που δεν είναι, εν γένει, καθόλου αρνητική, το αντίθετο θα έλεγα, όπως αποδεικνύεται στα καθημερινά κείμενά του) και θέλησε από τη σκόνη στα παπούτσια ενός τύπου να καταλάβει από ποια μέρη έρχεται.." προσωπικά μου ακούγονται απλά ως μια αστεία δικαιολογία για τη στάση του και τον σχολιασμό του σε σειρά αναρτήσεων στο συγκεκριμένο ιστολόγιο.

      Διαγραφή
    4. Το σχόλιο μου, κατά ένα μικρό μέρος, ασχολήθηκε με την παρέμβαση του ΝΣ, η οποία ήταν "χαζο-χαριτωμένα" άστοχη και άσχετη (προσέξτε: Ο ΝΣ δεν έκανε κριτική στην ποιότητα του γραπτου λόγου της Παπαρήγα, αλλά ήταν έτοιμος να δώσει βάρος στην εικασία ότι το κείμενο, γραμμένο στα ελληνικά και μεταφρασμένο στα ουκρανικά, δημοσιεύτηκε στα ελληνικά μέσω δεύτερης στη σειρά μετάφρασης, μια ευφάνταστη ιδέα, η οποία θα μπορούσε να αποκτήσει κάποια ελάχιστη αξία μόνο στην περίπτωση που θα μπορούσε βάσιμα να υποτεθεί ότι η Παπαρήγα είναι γνώστης της ουκρανικής, αλλά τότε το πρωτότυπο δεν θα ήταν στα ελληνικά μα στα ουκρανικά και θα εξέλειπε η ανάγκη για διπλή μετάφραση), καθώς και με την ανελέητη και δυσανάλογα "σκληρή" αντίδραση μέρους των σχολιαστών, σάν να τους "προσβλήθηκε η μάνα", που λέγαμε μικροί. Η ισορροπημενη και πολιτισμένη αντίδραση (αν αυτό είναι δυνατό να γίνει μέσω διαδυκτιακής επικοινωνίας, πράγμα που πλέον, λόγω της εμπειρίας, δεν το πιστέυω) θα ήταν η πλήρης και ήρεμη αδιαφορία, μπροστά σε μια άνευ ουσίας γραφική και ατυχής λεπτομέρεια. Εντούτοις, όσοι μου απάντησαν ασχολήθηκαν και πάλι με το επουσιωδέστατο θεμα της παρέμβασης του ΝΣ, μην παρατηρώντας ότι στο προηγούμενο σχόλιο μου κατά τρία τέταρτα αναφέρθηκα στο κείμενο της Παπαρήγα.

      Διαγραφή
    5. Αυτό συνέβη επειδή εσύ επέλεξες να προτάξεις ένα ανύπαρκτο θέμα αντί να ασχοληθείς με την ουσία. Αυτό τι στιγμή που συζήτηση επί της ουσίας γίνεται και θα μπορούσες πολύ απλά να ασχοληθείς με αυτή αντί να γράφεις ανοησίες.

      Διαγραφή
    6. Δεν το επέλεξα εγώ, αλλά τα πρώτα 50-τόσα σχόλια που ακολούθησαν εκείνο του ΝΣ. Επιστρέφω το "ανοησίες" διότι, προσωπικά, δεν βλέπω να με αφορά.

      Διαγραφή
    7. Συγνώμη. Το παρακάτω έπρεπε να χαρακτηριστεί "βαθυστόχαστη σοφία":


      Αν ο Σαραντάκος είχε μια στιγμή αδυναμίας α λα Σερλοκ Χολμς, εξαιτίας "επαγγελματικής διαστροφής" (που δεν είναι, εν γένει, καθόλου αρνητική, το αντίθετο θα έλεγα, όπως αποδεικνύεται στα καθημερινά κείμενά του) και θέλησε από τη σκόνη στα παπούτσια ενός τύπου να καταλάβει από ποια μέρη έρχεται, δεν δικαιολογεί:
      (α) την επίθεση tout court με προσβολές και φτηνή ειρωνία από μερικούς ενάντια σε έναν επώνυμο σχολιαστή.
      (β) τις παιδιάστικες αντιδράσεις του τύπου "γιατί δεν σχολιάζεις τη γλώσσα που χρησιμοποιεί ο μπίξας και ο δείξας του ΣΥΡΙΖΑ και τα βάζεις με την Αλέκα", έχοντας κατά νου, όσοι το επιχείρησαν, ότι ο ΝΣ κινείται στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ όποτε θεωρούν δεδομένο ότι ενεργεί οπαδικά και με χαζό-φιλοκομματικό φανατισμό σε όλα εκείνα που σχετίζονται με το πολιτικό του χώρο.

      Στο μπλογκ του κυρίου Σαραντάκου παρακαλώ. Σου ταιριάζει πολύ περισσότερο.

      Όχι εδώ. Ανεπιθύμητος από οικοδεσπότη.
      "

      Διαγραφή
    8. Ο ΝΣ έγραψε:
      "…ότι δεν συμφωνώ πως προκαταβολικά πρέπει να "αποκλείεται" να στηρίξει το ΚΚ μια αστική κυβέρνηση."

      Ο Π. έγραψε:
      "Σε κάθε περίπτωση οι όροι στη βάση των οποίων αποφασίζεται η συγκεκριμένη στάση (πρέπει να) καθορίζεται από τις ανάγκες της τακτικής και όχι της στρατηγικής."

      Η Αλέκα απαντά και στους δύο με αυτό:"...το κυριότερο όμως δεν ήταν αυτό το γεγονός, όσο το ότι αναπτύχθηκε (σε μια περίοδο που ο οπορτουνισμός είχε σηκώσει κεφάλι μέσα στο κόμμα) η αντίληψη ότι δεν είναι θέμα αρχής η συμμετοχή του κόμματος σε μια αστική κυβέρνηση. Ακόμα όμως χειρότερο ήταν η διάδοση της αντίληψης ότι σε κάποια πολύ κορυφαία στιγμή, που το αστικό πολιτικό σύστημα συναντά εμπόδια, το ΚΚΕ πρέπει να παραμερίσει τη στρατηγική του και να στηρίξει το σχηματισμό κυβέρνησης στη λογική του λεγόμενου μίνιμουμ προγράμματος, που στην πραγματικότητα σε όλες τις περιπτώσεις δεν προκαλεί ρήγματα στο αστικό πολιτικό σύστημα, αντίθετα του παρέχει τη δυνατότητα να ανασυντάξει τις δυνάμεις του."

      Θα μπορούσαμε να δούμε αυτά τα θέματα και να συζητήσουμε για αυτά.

      Προσωπική μου θέση και βοηθήστε με αν έχω καταλάβει λάθος είναι "Ξύδι και Χολή" στις θέσεις τους όπως εκφράστηκαν παραπάνω και όχι πάνω στα πρόσωπα τους.

      Ενδιαφερόμενος

      ΥΓ. Αγαπητέ LR θαυμάζω το κουράγιο σου με τόσα τρολς που έχεις μπλέξει. Περιέγραψα μία πραγματικότητα που έχει δημιουργηθεί με την μέθοδο σχολιασμού καθώς και με τις δικές σου επιλογές ελέγχου σχολίων σε προηγούμενο σχόλιο. Μήπως ήρθε η ώρα να δεις τι μπορεί να σου δώσει η άλλη πλατφόρμα της Wordpress; (από την Σκύλα στην Χάρυβδη δηλαδή LoL)

      Διαγραφή
  21. Βαρύτατα Τυροκομικός κι Ιτέας, ο κΛέων Αρχειοκράτορας και δουξ Παρατηρητικός, παρέμβει καίρια να ποφτώσει την αυτή. Την πόφτωσε με κιτρική τσιγαρισμένη και αλαλα-λα-λαλομ ακρίβεια.Σαν(1) άλλος σχολαστικιστής- ανόμοιος εντελώς-αφού όλα τα μελέτησε με σαλοκουρκουτούδα,τραγανώς ο Σουσαμένιος Έφη(2).:"Κακογραμμένος ο ερχόμενος".....
    Πορόμ πο πέρομ περόμ.(3)

    Πύων ο Μωβ

    (1)γλωσσικό ολίσθημα πολιτικής αισιοδοξίας
    (2).Δεν πρόκειται για την σαρρή αλλά για τη λαΜόγια τζακσον τη γνωστή νορβηγίδα σαρμαδοποιό.
    (3) το "πέρο-περόμ" είναι τριτόκλιτο μεν αλλά εξαιρείται του κανόνος και στη γενική είναι "περόμ" αντί "περίι" όπως εξηγούν σπαραξικάρδια ειδημέντορες φιλόλογοι του διαδικτύου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσεξε τις ασυνταξιες σου,θα παρεμβει ο γλωσσικος μας εισαγγελεας :)

      Προλεκαλτ

      Διαγραφή
    2. Ομιλείτε κι εσείς την Αποσμητικήν Η΄ ντοπιολαλιά; Ω της γεωμετρικής αγαλλιάσεως, ένας πατριώτης!

      Πύων ο Μωβ

      Διαγραφή
  22. κατα την ταπεινη μου γνωμη σημερα δεν εχει καμια θεωρητικη σημασια να χωριζουμε τον οπορτουνισμο σε "αριστερο" η "δεξιο" η να μιλαμε για "αριστερισμο" δεξια η αριστερα του ΚΚΕ, με τον καπιταλισμο στο ανωτερο σταδιο της αναπτυξης του, τον μονοπολιακο-οχι τον κρατικομονοπωλιακο πλεον-η λεξη οπορτουνιστης ειναι αρκετη για να χαραχτηρισει χωρους και "ρευματα" που ηθελημενα η ασυνειδητα-μικρη σημασια- εχει αγνοουν η κανουν πως αγνοουν το προφανες, οτι δηλαδη το αστικο συστημα εχει αναπτυχθει στο τελευταιο του σταδιο, εχει σαπισει, μπαινει επι ταπητος το "ποιος ποιον" στο οποιο οι οπορτουνιστες καθε ειδους απαντανε με μισολογα.Οταν η στρουθοκαμηλος χωνει το κεφαλι στην αμμο πιστευοντας οτι δεν την βλεπει το κογιοτ που ειναι ετοιμο να την κατασπαραξει, τοτε αυτο ειναι οπορτουνισμος, οταν ο οπορτουνιστης δεν βλεπει οτι ο "παλιος καπιταλισμος" εχει δωσει τη θεση του στον απειρως πιο αγριο και ανελαστο μονοπωλιακο καπιταλισμο, τοτε απλα στρουθοκαμηλιζει η οπορτουνιζει.Οταν ο οπορτουνιστης πιστευει οτι με το "φτιασιδωμα" του μονοπωλιακου καπιταλισμου μπορει να "φερει πιο κοντα την επανασταση"(sic) τοτε απλα εκδηλωνει την βλακεια του που ειναι νετα σκετα οπορτουνισμος..λιγη σημασια εχει αν ειναι "αριστερος η δεξιος"...σκετος οπορτουνισμος λοιπον σημερα, η δε υπαρξη των διαφορων μλ, των διαφορων "συνιστωσων" του ΤΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΤΑΡΣΥΩΤΩΝ ακριβως καμια σημασια δεν εχει για τον προσδιορισμο αυτων των χωρων.Ειναι απλα οπορτουνιστες, ανικανοι να δουν τη διαδικασια ολοκληρωσης του καπιταλισμου, επιμενουν-με οπορτουνιστικη ξεροκεφαλια-στις διαχειριστικες μπαρουφες τους και ουσιαστικα δουλευουν για την διαιωνιση της σαπιλας.

    Τασος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν διαστείλουμε την έννοια του οπορτουνισμού τόσο πολύ, τότε δεν θα είναι πια έννοια αλλά ένας απλός τρόπος του να αναφέρεσαι σε έλληνες σκιτζίδες και τυχοδιώκτες.

      Όμως ο οπορτουνισμός είναι μαρξιστική έννοια και είτε πρέπει να τη δεχτεί κανείς όπως είναι είτε να πάψει να μιλά για οπορτουνισμό. Εγώ προσωπικά έχω διαχωρίσει κάθετα τον οπορτουνισμό από τον τυχοδιωκτισμό, στον οποίο νομίζω πως ουσιαστικά αναφερόμαστε όταν μιλάμε για οπορτουνισμό σήμερα.

      Περισσότερα για το θέμα:

      Ρόζα Λούξεμπουργκ, "Ο οπορτουνισμός στη θεωρία και την πρακτική", http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/rosa-luxemburg.html
      Γκιόργκι Λούκατς, "Τι είναι ο οπορτουνισμός", http://leninreloaded.blogspot.com/2012/09/georg-lukacs.html
      Lenin Reloaded, "Οπορτουνισμός και τυχοδιωκτισμός", http://leninreloaded.blogspot.com/2012/01/blog-post_8443.html

      Διαγραφή
  23. «ΚΑΛΟ»ΘΕΛΗΤΕΣ ΚΑΙ «ΚΑΛΟ»ΠΙΣΤΟΙ

    Εφόσον το συγκεκριμένο άρθρο της συντρόφισσας Αλέκας Παπαρήγα πρωτοδημοσιεύτηκε στα ρωσικά, οποιοσδήποτε προβάλλει ένσταση επί γλωσσικών ή γλωσσολογικών, θα έπρεπε να έχει λάβει υπόψη πλην του ελληνικού κειμένου και το ρωσικό (εφόσον δεν γνωρίζουμε αν το άρθρο έχει γραφεί απευθείας στα ρωσικά ή στα ελληνικά, αν έχει δηλαδή μεσολαβήσει μετάφραση).

    Πράγματι το τεύχος (διπλό τεύχος 1–2 (49–50) της χρονιάς 2012) του περιοδικού «Μαρξισμός και Σύγχρονη Εποχή» (Марксизм и современность № 1–2 2012 (49–50)), όπου έγινε η δημοσίευση του εν λόγω άρθρου, δεν υπάρχει στην ιστοσελίδα του περιοδικού, υπάρχει όμως (http://marksizm.ucoz.ru/publ/50) απάντηση της σύνταξης του περιοδικού σε σχετική ερώτηση αναγνώστη ότι το περί ου ο λόγος διπλό τεύχος ετοιμάζεται (ή είναι έτοιμο) μεν, έχει αναβληθεί δε η ανάρτησή του γιατί πρόκειται να γίνει ειδική έκδοση ([…] да, номер готовится, но был задержан ради спецвыпуска).

    Και καλά, ο κύριος Σαραντάκος όπως ο ίδιος διευκρινίζει, δεν γνωρίζει ρωσικά, οι «ρωσόφωνοι πράχτορές» του όμως δεν είδαν την απάντηση της σύνταξης του περιοδικού και δεν τον ενημέρωσαν σχετικά; Ή μήπως οι «πράχτορές» του, αν και ρωσόφωνοι, περί άλλα —σε κάθε περίπτωση ουδόλως άπτοντα την γλώσσαν— τυρβάζουν και πληροφορούν; Δεν ξέρει κανείς ποτέ τι γίνεται σ’ αυτά τα πράγματα στις περί τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο και το Λουξεμβούργο περιοχές της έτι κραταιάς ΕΕ…

    Με αφορμή αυτό το καθαρά τεχνικό ζήτημα καθώς και κάποιες ήσσονος σημασίας καθαρά γλωσσικές «αταξίες» του κειμένου (παρ)εκτράπηκε, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του φίλου Αντώνη, η συζήτηση σε άλλες ρύμες και αγυιές και δεν θίχτηκε σχεδόν καθόλου η βαθύτερη ουσία του άρθρου.

    Δεν θα υπεισέλθω στην περί τα γλωσσικά συζήτηση όσο δεν έχω μπροστά μου το ρωσικό κείμενο, επειδή κάτι τέτοιο και αντιδεοντολογικό και άνευ αντικειμένου είναι, έχω όμως την εντύπωση πως γι’ άλλη μια φορά ο κύριος Σαραντάκος πέτυχε κατά βάση (δεν το «παρακάνει», όπως λέει ο ίδιος, ξέρει πολύ καλά τι κάνει…) τον σκοπό του: να «τρολάρει» επώνυμα και πολιτισμένα (εδώ δανείζομαι τα λόγια του φίλου Poe («Παντως εκτιμω το οτι ο Σαραντακος γραφει επωνυμα και απαντα πολιτισμενα»), ο οποίος θα έπρεπε να ξέρει ότι «επωνυμία» και «πολιτισμός» δεν είναι το παν, ας δει τι έγραφε τον Ιανουάριο του 1843 στην «Εφημερίδα του Ρήνου» («Δικαιολόγηση του Ανταποκριτή †† από τον Μοζέλα», αν δεν βρεθεί στα ελληνικά, υπάρχει στα Collected Works, τόμος 1ος, σσ. 332–358, για τους γερμανομαθείς το πρωτότυπο («Rechtfertigung des ††-Korrespondenten von der Mosel») στο: MEW, Bd. 1, S. 172–199) ο Καρλ Μαρξ για το επαναστατικό δικαίωμα στην ανωνυμία). Τα κάνει αυτά συχνά τον τελευταίο καιρό ο κύριος Σαραντάκος τρυπώνοντας σε φίλα προς το ΚΚΕ προσκείμενα ιστολόγια, ένας Θεός ξέρει για ποιους πραγματικούς λόγους…

    Κατά τα άλλα ισχύουν για τέτοιους «καλο»θελητές και «καλό»πιστους ό,τι έγραψε ο φίλος modesto:

    ζηταμε ταπεινα συγνωμη απο την λογοτεχνικη μορφη του αιωνα. ζηταμε συγνωμη απο τον τρισμεγιστο μεταφραστη των 5 ηπειρων και των 127 γλωσσων.
    ζηταμε επισης συγνωμη απο τον μεγαλο πολιτικο διανοητη της εποχης που μπορει να κρινει εαν ενα κειμενο ειναι σωστο πολιτικα (οι εγκυρες πηγες σου τι λενε;), καλογραμμενο με ορους λογοτεχνικους (μιλαμε οτι εισαι ο μοναδικος ελληνας που λεει οτι τα κειμενα της αλεκας ειναι κακογραμμενα) και επισης εχει αποψη για την μεταφραση για γλωσσα που δεν κατεχει!!!!


    και ό,τι τόνισε ο οικοδεσπότης μας, φίλος Αντώνης (οι υπογραμμίσεις με ημίμαυρα δικές μου — Μη Απολιθ.):

    Ο κύριος Σαραντάκος, σε περίπτωση που δεν το αντελήφθη[μεν], εδώ και αρκετές μέρες έχει προσβληθεί από τον ιό «ψειρίζω οτιδήποτε πει το ΚΚΕ», γράφοντας πάνω από μια φορές πράγματα τραβηγμένα από το τσιγκέλι ή απλές ανακρίβειες που κατορθώνουν σε όλες τις περιπτώσεις να στερούνται πολιτικής ουσίας. Αυτό την στιγμή που ποτέ δεν έχει εκφράσει καμία φιλολογική ευαισθησία για τα τερατουργήματα της εφημερίδας στην οποία φιλοξενείται και του χώρου τον οποίο εκπροσωπεί.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα λέω στον γάιδαρο για να τα ακούσει το σαμάρι:
      Το να βγάλει τον Σαραντάκο μαλάκα είναι το τελευταίο που θέλει όποιος βλέπει τον εαυτό του ως συναγωνιστή.
      Εγώ θέλω τον Σαραντάκο να τον τοποθετήσω στην πραγματική του θέση: Ως παρουσιαστή του βιβλίου για τον Βάρναλη (του δικού μας Βάρναλη, λέω) , ως έναν καταξιωμένο μπλογκερά με μεγάλη αναγνωσιμότητα και με μεγάλη συμμετοχή σχολιαστών. Ικανότατος αρθρογράφος αν και υπολείπεται αρκετά του χρονογράφου πατέρα του. Συγγραφέας βιβλίων(;) και κάποιος που γνωρίζει από καλά κρασιά – αρκεί να του δίνουν πόντους αυτές οι ιδιότητες.
      Γιατί;
      Γιατί όση περισσότερη αξία έχει ο «φίλος από την απέναντι όχθη» τόση αξία θα έχει και η παραδοχή του πως έκανε λάθος και η θέση του ΚΚΕ είναι σωστή.
      Ναι, αλλά αυτή η παραδοχή πρέπει να γίνει αφού του αποδείξουμε πως είναι ΣΩΣΤΑ το θέμα ΑΡΧΗΣ και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ επιλογή του Κόμματος να «μην στηρίζει καμία Αστική Κυβέρνηση».

      ΥΓ. Δεν θέλω να βάλω υπογραφή γιατί δεν θα επανέλθω στον διάλογο κουφών που έχει γίνει η παρούσα ανάρτηση.
      Να θυμίσω μόνο στον Αντώνη που σέβομαι και πιστεύω πως υποτιμά τις δυνατότητές του την ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ/ΠΡΟΚΛΗΣΗ για διάλογο (σε Ρούση πχ κτλ)

      Διαγραφή
  24. "άπτοντα την γλώσσαν"
    Υπάρχει ρήμα "άπτω" στη νέα ελληνική; Σε ποιο λεξικό; Δεν είναι "άπτομαι" (με γενική βεβαίως); Η καθαρεύουσα θέλει επιδέξια σκέλια, ακόμα και στην Ανατολική Βαλτική.

    (Φυσικά δεν είναι αυτό το βασικό, ούτε είναι αυτό το πρώτο μαργαριτάρι που πιάνω στον αγαπητό Μη Απολιθωμένο, αλλά ας πούμε ότι δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό. Αν πάντως δημοσιοποιηθεί το ρωσικό κείμενο του άρθρου, τον παρακαλώ να γνωματεύσει και πάνω στην απορία μου, διότι οι ρωσόφωνοι πράχτορές μου, όπως και ο ίδιος λέει, έχουν κι άλλα πράγματα να κάνουν).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Λογια λογια λογια. Η πρωην ΓΓ με το συνοπτικο κειμενο της παρουσιασε με σταρατα και με καθαροτητα θεσεις οι οποιες ειναι πραγματικα ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΕΣ. Ειναι τετοιες γιατι κατω απο το επιρροη τους λαμβανει και θα λαμβανει χωρα η δραση χιλιαδων μελων και οπαδων του ΚΚΕ. Χρειαζονται διευκρινησεις, διασαφησεις, συμπληρωσεις; Σιγουρα. Αντι να συζητιουνται αυτα τα θεματα, αραδιαζονται τοσες πολλες λεξεις για ανουσια τιποτενια ψευτοπολεμικη του τυπου "Μη με ακουμπας", "Εσυ μη με ακουμπας". Μηπως στη πραγματικοτητα δεν υπαρχει η δυνατοτητα διεισδυτικου διαλογου και αντ' αυτης προκυπτει η παρουσα αντιαισθητικη επαναληψη κενου λογου; Σημειωστε δε οτι τα "τρολ" δεν τα πολεμας οταν ασχολεισαι εξαντλητικα μαζι τους, αλλα οταν εκμηδενιζεις τη βλαπτικη δραση τους. Και κυριως δεν τα πολεμας οταν μετατρεπεσαι σε τρολ του εαυτου σου! Η οπως λεγαμε την εποχη των δεινοσαυρων, οταν αδειασεις την σκαφη, προσεξε μη πεταξεις και το μωρο!

    rigasferaios73@gmail.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι καθόλου έντιμο να ποζάρεις ως οπαδός του ΚΚΕ και τιμητής του ιστολογίου όταν δεν είσαι οπαδός του ΚΚΕ.

      Κατ' ακρίβεια, είναι trolling.

      Διαγραφή
  26. Τι εγινε επεσα σε χωσια; Τιμητης του ιστολογιου δεν ειμαι. Ακολουθησα το twitter και βρεθηκα εδω. Ευκολα συμπερασματα, δυσκολα μυαλα. Αν ενδιαφερεσαι να διαψευσεις τις προβλεψεις σου δες twitter @RigasFeraios73. Τελος απο μενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. επειδη δεν τα ξέρεις καλά ο @boldtrick είναι πράχτορας του ιστολογίου και σε έχει δώσει στεγνά. LoL

      Διαγραφή
  27. ΑΧΑΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

    Υπάρχουν άχαρα πράγματα στην ζωή. Ένα απ’ αυτά είναι να εμπλακεί κανείς σε συζήτηση για ζητήματα ελληνικής γλώσσας με τον κ. Νίκο Σαραντάκο. Κι αυτό γιατί η ενασχόληση του κ. Σαραντάκου με την ελληνική γλώσσα θυμίζει αγγλική παροιμία που σε ελεύθερη μετάφραση λέει πως το να χτυπάει κάποιος με το σφυρί στο αμόνι δεν τον κάνει αυτόματα σιδερά. Γι’ αυτόν τον λόγο και την απέφυγα.

    Επειδή όμως η ιστοσελίδα του φίλου Αντώνη δεν έχει στόχο τον φτηνό εντυπωσιασμό και την ρηχή κενολογία, αλλά την μόρφωση των αναγνωστριών και των αναγνωστών που την παρακολουθούν, θα πω στον κ. Σαραντάκο ότι στην ελληνική γλώσσα υπάρχει από την εποχή που συντέθηκαν τα ομηρικά έπη, ρήμα «άπτω» και για να το διαπιστώσει, ας διαβάσει, αν του το επιτρέπουν οι γνώσεις του, τον στίχο 408 της 21ης ραψωδίας της «Οδύσσειας» (φ 408), όπου θα δει και την σύνταξη του ρήματος.

    Σίγουρα η ελληνική γλώσσα θέλει επιδέξια σκέλια (και ειδικά η ζωή στην Ανατολική Βαλτική, στην οποία ζω εδώ και δεκαετίες, χρειάζεται, καθότι ζόρικη περιοχή, κι άλλα «ατσάλινα» όργανα που δεν τα γράφω κατά λέξη για να μην θεωρηθεί ότι χυδαιολογώ)• θέλει κι άλλα: επιστημονικές σπουδές, επιστημονικές γνώσεις, ακριβή γνώση του αντικειμένου και συνεχή επιστημονική ενημέρωση, πριν απ’ όλα όμως απαλλαγή από παρωπίδες είτε αρχαιοπληξίας είτε άκριτου «γλωσσικού» μοντερνισμού, όπως έχει καταντήσει ο δημοτικισμός στις μέρες μας. Κι αυτά με βεβαιότητα δεν τα ’χει ο κ. Σαραντάκος. Δεν επεκτείνομαι, γιατί δεν αξίζει τον κόπο και την σπατάλη της υπομονής των αναγνωστριών και αναγνωστών.

    Όσο για τα υπόλοιπα περί γνωμάτευσης κ.λπ., μάλλον περί παρεξήγησης πρόκειται: Δεν ξέρω πώς έχει συνηθίσει εκεί πού κατοικοεδρεύει ο κ. Σαραντάκος, αλλά δεν μπορεί να είναι όλοι υπάλληλοί του και να εκτελούν τα γούστα του όποτε ο ντιλεταντισμός του συνδυασμένος με την πολυπραγματοσύνη του τον ρίχνουν σε λούμπες. Ας αναθέσει την «γνωμάτευση» σ’ αυτούς που ο ίδιος ονόμασε «ρωσόφωνους πράχτορες», έστω κι αν είναι αυτοί πολυάσχολοι: Είναι βέβαιο ότι θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το καλύτερο, βέβαια, που έχει να κάνει είναι να πάψει να τρυπώνει σε φιλοΚΚΕ ιστολόγια για να «τρολάρει» «επώνυμα» και «πολιτισμένα», έχει τον χώρο του κι ας απαλλάξει εμάς τους φίλους κι οπαδούς του ΚΚΕ από την άχαρη δουλειά να ασχολούμαστε με την ασημαντότητά του (πολιτική και γλωσσική/γλωσσολογική).

    Φίλε Αντώνη, συγνώμη που σπατάλησα τον χώρο σου και τον χρόνο σου επί προσωπικού.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Σεχτάρ ο Τρομερός27 Ιουνίου 2013 - 3:57 μ.μ.

    Κυρ-Σαραντάκο,
    Εκτός από το Δοκίμιο, σου χρειάζεται και ένα καλό Λεξικό της Ελληνικής (μία-μία βγαίνουν οι ελλείψεις του αρχείου σου....):
    άπτω, (και μεσαιωνικό, και νεώτερο, και δημώδες (σχόλιο του Σ.τ.Τ.: απόλα έχει ο μπαξές!), μέλλων χρόνος "άψω" (μέση φωνή "άψομαι", παθητική "αφθήσομαι"), αόριστος "ήψα" (μέσος αόριστος "ηψάμην"), παθητικός παρακείμενος "ήμμαι" κλπ.- χρειάζονται και δασείες. Αυτά με την έννοια "δένω", "προσδένω", επίσης με την έννοια "συνάπτω", πρόσεξε κυρ Νίκο: "συν-άπτω", "προσ-άπτω" κλπ. τάχεις χρησιμοποιήσεις και σύ, αλλά μάλλον δεν το κατάλαβες!!!
    Επίσης με την έννοια "ανάβω" η "άφτω", άκου και μια μαντινάδα, που σίγουρα έχεις τραγουδήσει και συ κυρ-Νίκο μου:
    "ΑΦΤΩ και σβήνω και μεθώ,
    φοβούμαι και τρομάσσω,
    αποκοτώ κι αγγίζω σου,
    φεύγω και πάλι αράσσω"!
    Αχ, κυρ-Νίκο μου, κυρ-Νίκο μου.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Η καθαρεύουσα θέλει επιδέξια σκέλια--->

    Και γνώση τής κάμα σούτρα και γυμνασμένο πρωκτικό σφιγκτήρα. Προτείνω στο Ν. να παρατήσει την πολιτική και να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο σπορ στο οποίο έχει διακριθεί με επιδόσεις, την οικογενειακή τυμβωρυχία. Πιο «πολιτισμένα» δεν μπορώ να το θέσω, διότι στην «προχωρημένη υβριστική» ήμουν πάντα σκράπας.

    ΥΓ Τα χαιρετίσματα τα διαβίβασε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Να απαντήσω μόνο στον Βαλτικό.
    Βαλτικέ, ότι υπάρχει αρχαίο ρήμα "άπτω" το ξέρουν και τα μικρά παιδιά. Εγώ σε ρώτησα για τη νέα ελληνική. Στη νέα ελληνική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο "άπτομαι", κι αν διαφωνείς σε παρακαλώ να μου υποδείξεις λεξικό που να περιλαμβάνει τη λέξη: ΛΚΝ, Μπαμπινιώτη, ΝΕΛ Κριαρά, ποιο; Όχι Δημητράκο, όχι Πάπυρο (απ' όπου μάλλον τσιτάρει ο ανόητος ο Σεχτάρ), αυτά είναι "όλης της ελληνικής".

    Βαλτικέ, δεν είναι ντροπή να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Όλοι κάνουμε. Κι εσύ κάνεις περισσότερα απ' όσα νομίζεις, κι ας θεωρείς τους άλλους σκυτοτόμους, όπως είχες γράψει εδώ πέρσι. Για παράδειγμα, τις προάλλες έγραφες ότι έμαθες ρώσικα "μέσα στο ζόφος της χούντας". Λέξη "το ζόφος" δεν υπάρχει, φυσικά, το σωστό είναι "ο ζόφος", σε μπέρδεψε μάλλον "το σκοτάδι" κτλ. Περιμένω με αγωνία να μου πεις ότι και "το ζόφος" είναι σωστό.

    Ότι διαφωνούμε και στα γλωσσικά, διότι εσύ είσαι πιο συντηρητικός, το έχω προσέξει. Αλλά περίμενα να έχεις το θάρρος να παραδεχτείς πως την πάτησες. Εγώ τα λάθη μου τα παραδέχομαι, οπότε αν μου βρεις λεξικό της νεοελληνικής που να έχει το άπτω με τη σημασία αγγίζω (θυμίζω πως η φράση σου ήταν 'άπτοντα την γλώσσαν') θα παραδεχτώ πως λάθεψα και θα ζητήσω συγνώμη. Μέχρι τότε όμως, να μου επιτρέψεις να σε θεωρώ θρασύδειλο, αφού δεν έχεις το θάρρος να πεις πως έκανες ένα τόσο δα λαθάκι.

    Και όσοι καλόπιστοι διαβάζουν, ξέρουν ποιος έχει δίκιο σε τούτη την ασήμαντη αντιπαράθεση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλτρατε σαραντάκο και υποστηρικτές αυτού,
      Ο πλυντήριος είναι επίθετο. Επειδή χρησιμοποιείται συχνότατα ως προσδιορισμός για ουδέτερου γένους ουσιαστικά δημιουργείται η παρΑξήγησιΣ πως πρόκειται για ουσιαστικό γένους ουδετέρου.Ομως η γλώσσα μας βρίθει τέτοιωνΕ παραδειγμάτωνΕ από τη λογοτεχνία και την καθημερινή ζωή:
      "Πίσω απ την πλυντήρια φλαμουριά είναι μια βρύση που πλενόμουνα παλιά."περιγράφει το δημώδες,
      "Ωραίε και Πλυντήριε για πες απόψε τι δες;"ρωτά ο ποιητής,
      " Αι εμ λουκινγκ φορ α γουόσινγκ-μασσιν γκερλ" ΑΔΕΙ ο ασματοτέτοιος,
      "Ο πλυντήριος ηγεμών κατέκαψε τις Συρρακούσες" αναφέρει ο ιστορικός
      "-Βάλε πλυντήριο πιάτο -'οχι ,θα φάω σε βαθύ" διαφωνεί το ευτυχές ζεύγος κτλ κτλ.
      Πλυντήριος: αυτός που κάθεται όρθιος ανάσκελΩς//συνεκδ:αυτός που μόλις κατέβηκε από τον άρη//Ο πλυντήριος ,η πλυντήρια, το πλυντήριο.Πλυντηριότερος/ρη/ρο,Πλυντηριότατος/τάτη*/τατο ή και περιφραστικά: πιο πλυντήρια! κτλ ,πολύ πλυντήριο! κτλ
      Άπτομαι λοιπόν της ευκαιρείας να σου εξομολογηθώ πως είσαι Μέγας Αυγωτός Διδάκτωρ και Πλυντήριος.
      Τι νέα μας φέρνεις λοιπόν;

      (*Τάτη πάρε απορρυπαντικό καθώς θα γυρνάς.)

      Πύων ο Μωβ

      Διαγραφή
    2. Δεν θα με διορθώσει κανείς για τη χρήση του "άπτομαι;"
      Αγράφαντες, ζουρικολάπτες και υποκρίλητοι! Αλοίμονο σας

      Πύων ο Μωβ

      Διαγραφή
  31. βρε μήπως είστε όλοι για δέσιμο ?
    Ο ενας κολλημένος με τη γλώσσα σαν το Μωάμεθ τον προφήτη, ο άλλος και ο παράλλος με την υπεράσπιση όλων των κειμένων προερχομένων από το κόμμα (αλίμονο αν κάποιος τολμήσει να κρίνει μια λέξη από τα κείμενα εξ'αποκαλύψεως), κανά δυο μαχαλόβλακες που βρίζουν και ασχημονούν, έρχεται καπάκι και η υστερική και παρανοική (τον Μαρινέτι έχει για πρότυπο?) αντίδραση του Αντώνη όταν κάποιος διαφωνεί έστω κατά 1 τοις χιλιοίς με εκείνο που ο ίδιος έχει στο μυαλό του, η πλειοψηφία τους να καταγγέλει για τρολ, χαφιεδισμό και προβοκάτσιες με τεράστια ευκολία, άνεση και κατηγορηματικότητα, με συνέπεια: κατά πρώτο και κύριο λόγο να γίνεται ένα μεγάλο κακό στο κόμμα αν κάποιος σοβαρός άνθρωπος μπει στο ιστολόγιο και δει τι λένε και το πως το λενε εκείνοι που διατείνονται ότι είναι μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, κατά δεύτερο, οι αφελείς αναγνώστες να χάνουν την ελπίδα στον ορθό και στον ανθρώπινο λόγο που θα ήθελαν να δουν να παρουσιάζουν οι άνθρωποι εκείνοι που ενδιαφέρονται σοβαρά για την αλλαγή της κοινωνίας και όχι να ξεδίνουν στο πληκτρολόγιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "τι λένε και το πως το λενε εκείνοι που διατείνονται ότι είναι μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ"

      "οι αφελείς αναγνώστες να χάνουν την ελπίδα στον ορθό και στον ανθρώπινο λόγο που θα ήθελαν να δουν να παρουσιάζουν οι άνθρωποι εκείνοι που ενδιαφέρονται σοβαρά για την αλλαγή της κοινωνίας και όχι να ξεδίνουν στο πληκτρολόγιο"

      Ναι, ναι πουλί μου εσύ, σοβαρέ μου επαναστάτη, που δεν ενδιαφέρεσαι να ξεδίνεις στο πληκτρολόγιο αλλά να τρολάρεις μπλογκ.

      "έρχεται καπάκι και η υστερική και παρανοική (τον Μαρινέτι έχει για πρότυπο?) αντίδραση του Αντώνη όταν κάποιος διαφωνεί έστω κατά 1 τοις χιλιοίς με εκείνο που ο ίδιος έχει στο μυαλό του"

      Γράφει πουθενά στο μπλογκ "παρακαλώ συμπαθήστε με;"

      Όχι.

      Άμε στο διάολο λοιπόν.

      Διαγραφή
    2. Μετά λόγου γνώσεως και κατά δήλωση των ιδίων:

      ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΡΩΝ BLOG ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΚΕ.

      Φίλοι, κολλητοί, συνοδοιπόροι κτλ κτλ, ο,τι θέλει ο καθένας, ναι.

      Ενδιαφερόμενος

      ΥΓ. όποιος διαφωνεί να μιλήσει τώρα.

      Διαγραφή
    3. Σιγά μην πάρουμε και δηλώσεις του Ν 105 για το ποιος είναι και δεν είναι μέλος επειδή κάποιος γράφει ψευδώς ότι διατεινόμαστε ότι είμαστε όλοι μέλη. Κανείς απολύτως δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο.

      Κάποιοι νομίζουν ότι βρίσκονται στο νηπιαγωγείο και θα παίζουν παιχνιδάκια. Μπορεί και να βρίσκονται, αλλά είναι μόνοι τους.

      Διαγραφή
    4. @Ενδιαφερόμενος:
      Το συγκεκριμένο σχόλιο ξεφεύγει από τα όρια του τρολαρίσματος, και εμπίπτει σε αυτά του χαφιεδισμού. Ο οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή σχέση με το ΚΚ γνωρίζει πως η δημοσιοποίηση των στοιχείων των μελών του, δεν είναι επιτρεπτή για ευνόητους λόγους. Οπότε καμμία απολύτως συζήτηση δεν επιτρέπεται να γίνει πάνω στο ζήτημα.
      Άλωστε κανείς σχολιογράφος δεν διεκδίκησε πως εκπροσωπεί κατά οποιονδήποτε τρόπο το ΚΚ, για να έχουμε κάποιο ζήτημα, οπότε και το σχόλιο είναι ασφαλώς εκ του πονηρού.
      Και ποιός είσαι εσύ που ρωτάς στην τελική;

      Διαγραφή
  32. Απο ποτε η ζωντανη γλωσσα επιβαλλεται να ρυθμιζεται απο τα λεξικα,τα εγχειριδια γραμματικης και συντακτικου?Αν μια λεξη,η μια σημασια της,δεν καταγραφεται σε καποιο λεξικο,δεν σημαινει σωνει και καλα οτι πρεπει να εξοβελιστει απο το λεξιλογιο μας η να απαγορευτει η χρηση της.Αν η υγκεκριμενη λεξη παραδιδεται σε μια η περισσοτερες πηγες,η χρησιμιποιειται σε καποια γλωσσικη κοινοτητα,τοτε ειναι απλως παραλειψη του λεξικου που δεν την περιλαμβανει σε καποιο λημμα του.Το λεξικο οφειλει να προσαρμοστει στους φυσικους ομιλητες,και οχι το αντιστροφο.

    Αυτα τα βασικα τα διδασκονται οι φοιτητες απο τα πρωτα κιολας μαθηματα του πρωτου εξαμηνου(εκτος κι αν μας κρυβουν την αληθεια για καποιο λογο,και μας την αποκαλυπτουν στο τελευταιο ετος,οποτε δεν μπορω ακομα να παρω θεση)

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Αντωνη,εγραψα ενα σχολιο πριν λιγο και δεν βλεπω να εχει ανεβει.Αν για καποιο λο γο χαθηκε,να το ξαναγραψω

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΜΟΡΦΩΣΗΣ (ΠΡΩΤΟ ΑΠΟ ΤΡΙΑ)

    Θα ζητήσω αρχικά εκ νέου συγνώμη από τον φίλο Αντώνη που αναγκάζομαι και πάλι να κάνω κατάχρηση της πάντοτε ευγενικής φιλοξενίας του, αλλά κι απ’ όλες κι όλους τις αναγνώστριες και τους αναγνώστες για ενδεχόμενη σπατάλη της υπομονής τους. Θα είναι η τελευταία πάντως φορά —προς χάριν της μόρφωσης— που θα ανεχτώ να συζητήσω με τον κ. Νίκο Σαραντάκο επί γλωσσολογικών, γιατί θέλω να τηρήσω την πολύτιμη συμβουλή του Μάρκου Αυρήλιου («Τῶν εἰς ἑαυτὸν» Ζ΄ 3): «Πομπῆς κενοσπουδία, ἐπὶ σκηνῆς δράματα, ποίμνια, ἀγέλαι, διαδορατισμοί, κυνιδίοις ὀστάριον ἐρριμμένον, ψωμίον εἰς τὰς τῶν ἰχθύων δεξαμενάς, μυρμήκων ταλαιπωρίαι καὶ ἀχθοφορίαι, μυιδίων ἐπτοημένων διαδρομαί, σιγιλλάρια νευροσπαστούμενα. χρὴ οὖν ἐν τούτοις εὐμενῶς μὲν καὶ μὴ καταφρυαττόμενον ἑστάναι, παρακολουθεῖν μέντοι, ὅτι τοσούτου ἄξιος ἕκαστός ἐστιν, ὅσου ἄξιά ἐστι ταῦτα, περὶ ἃ ἐσπούδακεν.»

    Μια προκαταρκτική παρατήρηση. Απ’ ό,τι φαίνεται ο κ. Σαραντάκος παρακολουθεί πολύ πιο συστηματικά απ’ ό,τι νόμιζα τα γραφόμενά μου. Δεν ξέρω αν η παρακολούθηση γίνεται αποκλειστικά προσωπικά ή μέσω των «πραχτόρων» του: και στις δυο περιπτώσεις αισθάνομαι εξαιρετικά κολακευμένος πόσω μάλλον που αν ισχύει η πρώτη περίπτωση, τότε ο κ. Σαραντάκος —αν δεν είναι ακόμα ανεπίδεκτος μαθήσεως— ίσως να μπορέσει να μορφωθεί λιγάκι…

    Ας έρθουμε τώρα στην ουσία. Με την «απάντησή» του ο κ. Σαραντάκος επιβεβαιώνει μέχρι κεραίας την αγγλική παροιμία που ανάφερα προηγουμένως αναφορικά με το πώς ασχολείται με την ελληνική γλώσσα: Το να χτυπάει κάποιος με το σφυρί στο αμόνι δεν τον κάνει αυτόματα σιδερά. Γιατί αυτό; Γιατί ο κ. Σαραντάκος αυτοανακηρύσσεται σε γλωσσολόγο και ειδικό επί της ελληνικής χωρίς να έχει εμβαθύνει σε αυτό που λέγεται φιλοσοφία της γλώσσας. Πώς κι έτσι; Δεν το ξέρω ούτε με αφορά. Θα μπορούσα να εικάσω ότι δεν έχει σπουδάσει ό,τι θεωρεί ότι κατέχει, αλλά και πάλι αυτό δεν έχει σημασία, αφού δεν είμαι εγώ αυτός που θα διδάξει φιλοσοφία της γλώσσας στον κ. Σαραντάκο, ενήλικος είναι, βιβλία υπάρχουν, την αγγλική την γνωρίζει, ας στρωθεί να διαβάσει• το μόνο που θα μπορούσα να του συστήσω, εγώ που προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται στον κόσμο και στην κοινωνία καθώς και τι μου γίνεται από την σκοπιά του μαρξισμού-λενινισμού, είναι να μελετήσει την «Γερμανική Ιδεολογία» των Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς και τον «Μαρξισμό και τα προβλήματα της γλωσσολογίας» του Ι. Β. Στάλιν, έργα που περιέχουν και παρέχουν βασικές και θεμελιακές γνώσεις για την φιλοσοφία της γλώσσας.

    Περνώντας στα επί μέρους θα διατυπώσω εν συντομία για ευνόητους λόγους κάποιες βασικές απόψεις —για την ακρίβεια πέντε απόψεις, μιαν εξήγηση κι ένα «ήμαρτον»— επί διαφόρων θεμάτων γλωσσολογίας με την ελπίδα και την ευχή να τις διαβάσει ο κ. Σαραντάκος προσεκτικά για να κατανοήσει τι εννοώ (εξυπακούεται ότι δεν χρειάζεται να δεχτεί, αποδεχτεί ή να ακολουθήσει ο κ. Σαραντάκος τις αντιλήψεις μου, αρκεί να τις διαβάσει για να δει ποιες είναι οι διαφορές μας).

    1. Δεν υπάρχει συντηρητική ή προοδευτική, αντιδραστική ή επαναστατική γλώσσα. Οι προηγούμενες κατηγορίες έχουν εφαρμογή στις τάξεις και στους ταξικούς σχηματισμούς, αλλά όχι στην γλώσσα. Επίσης η γλώσσα δεν είναι ζων οργανισμός, δεν πεθαίνει, αλλά όσο είναι γνωστή, εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο της ως όργανο επικοινωνίας, έστω κι αν οι φορείς της δεν ζουν. Γι’ αυτό και τα διάφορα περί «νεκρών» και «μη ομιλουμένων γλωσσών» είναι ιδεολογήματα χωρίς επιστημονικό αντίκρισμα.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΜΟΡΦΩΣΗΣ (ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΡΙΑ)

    2. Η ελληνική γλώσσα είναι μία. Η διαίρεσή της στις γνωστές περιόδους και επί μέρους μορφές εξυπηρετεί λόγους έρευνας και διδασκαλίας και είναι πολλαπλά χρήσιμη, εφόσον δεν αναιρείται η ιστορική διάρκειά της (δεν εννοώ εδώ την ιστορική συνέχεια κι ασυνέχεια). Η ελληνική γλώσσα δεν μπορεί να κατανοηθεί ως γλώσσα αν αποσπαστεί από την ιστορική της διάρκεια, πράγμα που ισχύει για όλες τις γλώσσες με μακρά ιστορία (ινδική, κινεζική). Χρήσιμο θα ήταν για τον κ. Σαραντάκο που θεωρεί τον εαυτό του εξπέρ στο έργο του Κώστα Βάρναλη να συγκρίνει την παραγωγή των συνθέτων ονομάτων στην βαρναλική ποίηση με την αντίστοιχη σύνθεση στην πινδαρική ή αριστοφάνεια ποίηση, αλλά και τις συντακτικές δομές (ιδίως των υποθετικών λόγων) στον βαρναλικό πεζό λόγο με εκείνες του αρχαίου αττικού λόγου• αυτό θα του επέτρεπε να κατανοήσει την σημασία της ιστορικής διάρκειας της ελληνικής γλώσσας.

    3. Ο κ. Σαραντάκος καταφεύγει πυκνά-συχνά στα λεξικά για δικαιολογήσει το ορθό ή εσφαλμένο μιας γλωσσικής μορφής ή έννοιας ή σύνταξης. Σ’ αυτό διαπράττει ένα θεμελιακό μεθοδολογικό λάθος, αφού τα λεξικά αποτελούν μαζί με την γραμματική μια μορφή κανονισμού της γλώσσας για λόγους διδασκαλίας κι εκμάθησης αδυνατώντας να συλλάβουν πάντοτε την φιλοσοφία και την λογική της γλώσσας. Και σ’ αυτό ισχύουν οι περιορισμοί που αναφέρθηκαν στο σημείο 2, ότι δηλαδή λεξικογραφία και γραμματική είναι πολλαπλά χρήσιμες, αν δεν αποσπαστούν από την φιλοσοφία της γλώσσας. Δεν δημιουργούν την γλώσσα τα λεξικά κι οι γραμματικές, την καταγράφουν και προσπαθούν να την ερμηνεύσουν, να διευκολύνουν την χρήση της και ν’ απαλείψουν ενδεχόμενες μη γραμματικές δομές που δεν έχουν νόημα και αναιρούν την επικοινωνιακή λειτουργία της γλώσσας. Δεν προηγούνται τα λεξικά κι οι γραμματικές της γλώσσας, αλλά έπονται. Ισχύει ο ορισμός της γραμματικής που διατύπωσε ο θεμελιωτής της γραμματικής επιστήμης στην Ευρώπη Διονύσιος ο Θραξ («Τέχνης Γραμματικής § 1 (= p. 5 Uhlig)»): «Γραμματική ἐστιν ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λεγομένων.»

    4. Κανονιστικές τάσεις στην χρήση αλλά και στην ερμηνεία μιας γλώσσας οδηγούν συχνά σε αδιέξοδο αναφορικά με την κατανόηση, εκμάθηση και διδασκαλία της. Το θέμα είναι πολύπλοκο, όμως πολλά θα μπορούσε κανείς να διδαχτεί από την ιστορία του αττικισμού και του ασιανισμού στην ύστερη αρχαιότητα, όπως και από την ιστορία του λογιωτατισμού και του δημοτικισμού από την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι σήμερα. Γεγονός παραμένει ότι αν εφαρμόσουμε απόλυτα («κανονιστικά» δηλαδή) λεξικογραφικές και γραμματικές επιταγές χωρίς γνώση της λογικής και της φιλοσοφίας της γλώσσας, τότε θα βγάλουμε συγγραφείς όπως τον Θουκυδίδη ή τον Γιάννη Σκαρίμπα αγράμματους…

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΜΟΡΦΩΣΗΣ (ΤΡΙΤΟ ΑΠΟ ΤΡΙΑ)

    5. Το ενεργητικό «άπτω» είναι αρχαιότερο και προηγείται χρονικά του μέσου «άπτομαι» όπως φαίνεται από τα ομηρικά έπη• σημαίνει αρχικά «προσαρμόζω», «στερεώνω», «προσδένω». Από αυτήν την βασική του σημασία προέρχονται όλες οι υπόλοιπες σημασίες του ρήματος και η σημασία «αφορώ», «έχω σχέση» που μας ενδιαφέρει εδώ. Ποια είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ «άπτω» και «άπτομαι»; Βέβαια η διαφορά ενός ενεργητικού από ένα μέσο ρήμα της ελληνικής (για περισσότερα ας ρίξει ο κ. Σαραντάκος μια ματιά σε μια καλή γραμματική), αλλά πρώτα και κύρια το αντικείμενό τους που για μεν το ενεργητικό είναι σε αιτιατική υποδηλώνοντας ολότητα (π. χ. ολόκληρο το αντικείμενο, πάνω στο οποίο προσδένεται κάτι), για δε το μέσο είναι σε γενική που είναι στο είδος της γενική διαιρετική υποδηλώνοντας το μέρος (π. χ. ένα μέρος του αντικείμενου, πάνω στο οποίο προσδένεται κάτι). Η παράλληλη ύπαρξη από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας του «άπτω» (σε σύνθεση «προσ-άπτω», «συν-άπτω», «εφ-άπτω» κ.λπ., αλλά ας μην ξεχνάμε την επιρρηματική κατά βάση σημασία των προθέσεων) δίπλα στο «άπτομαι» δείχνει καθαρά ότι η διαφορά των δύο τύπων του ίδιου ρήματος δεν είναι μεγάλη (εξηγήθηκε η σημασία της πτώσης του αντικειμένου) και κάλλιστα μπορούν να εναλλαχθούν με τήρηση της αρμόζουσας σύνταξης χωρίς σημαντική σημασιολογική διατάραξη της έννοιας. Δεν καταλαβαίνω γιατί υπό αυτούς τους όρους δεν επιτρέπεται και εξοβελίζεται ως λάθος στο πυρ το εξώτερο μια αρχαία ελληνική χρήση, ενώ θεωρούνται αξιωματικά σωστοί και αδήριτα επιβλητέοι νεολογισμοί του τύπου «γκουγκλιές»;

    6. Λυπάμαι βαθύτατα που θα απογοητεύσω τον κ. Σαραντάκο που περιμένει εναγωνίως να του βρω ότι «το ζόφος» είναι σωστό. Σε αντίθεση με τον ίδιο που το παίζει γλωσσοπλάστης με κανονιστικές φιλοδοξίες για το μέλλον της ελληνικής (εδώ δεν μπόρεσα να καταλάβω σε τι διαφέρουν αυτές οι επιδιώξεις του —βλ. π. χ. παραπάνω τον νεολογισμό «η γκουγκλιά»— από τις προγονοπληκτικές επιταγές των αλήστου μνήμης γλωσσαμυντόρων, αλλά ας την αφήσω αυτήν συζήτηση, γιατί μάλλον ισχύει το credo quia absurdum), εγώ ο «συντηρητικός» δεν έχω τέτοιες φιλοδοξίες και μάλλον έπεσα στην συγκεκριμένη περίπτωση θύμα μιας κάποιας τάσης της ελληνικής να ουδετεροποιεί τα αρσενικά (π. χ. ο έλεος, του έλεου/το έλεος, του ελέους). Confiteor quia peccavi nimis verborum sermonis graecae vero genere, mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa…

    7. Μια μεθοδολογική παρατήρηση περί πλάνης στην ακροτελεύτια άποψή μου. Το πρόβλημα του κ. Σαραντάκου δεν είναι τα λάθη που επανειλημμένα κάνει και τα οποία δείχνουν παντελή άγνοια και των στοιχειωδών γνώσεων ορολογίας περί τα γλωσσικά, όπως όταν γράφει για λάθος «σολοικισμού», ενώ μάλλον (;) εννοεί λάθος πλεονασμού. Γι’ αυτά δεν χάθηκε κι ο κόσμος, τον «συμπαθάμε» όπως μας εκλιπαρεί ο ίδιος. Το πρόβλημα είναι ότι άσχετος γνώσεων φιλοσοφίας και λογικής της γλώσσας κι έρμαιο ημιμάθειας κι εμπειρισμού υιοθετεί συχνά αλλοπρόσαλλες κανονιστικές απόψεις, προσπαθεί να βάλει την γλώσσα σε ζουρλομανδύα, επιδιώκει να καταλάβει το σωστό και το λάθος από λεξικά και γραμματικές χωρίς να θέλει να συλλάβει την ιστορική διάρκεια, όπως και την ιστορική συνέχεια κι ασυνέχεια της ελληνικής. Δυστυχώς πλανάται πλάνην οικτράν.

    Τελειώνω με κάτι άλλο. Αυτά τα περί «θρασυδειλίας» ας τ’ αφήσει ο κ. Σαραντάκος. Είναι βαριά και δεν του πάνε. Ας προτιμήσει άλλους χαρακτηρισμούς που προσιδιάζουν στον πολιτικό του χώρο, ήδη του έχουν γίνει αρκετές κατάλληλες υποδείξεις από αρκετούς σχολιαστές…

    Και πάλι ζητάω συγνώμη για την έκταση που πήρε αυτή η καθόλου ασήμαντη και πολύ διδακτική για όσες κι όσους είναι πραγματικά καλόπιστες και καλόπιστοι αντιπαράθεση.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. Η δική μου απάντηση ελπίζω να είναι συντομότερη -ούτε θα χρειαστώ 1.500 λέξεις, ούτε θα βρίσω τον Βαλτικό, που πάντοτε τον διαβάζω προσεχτικά επειδή είναι πολύ καλά καταρτισμένος έστω κι αν οι αντιλήψεις του στα γλωσσικά είναι συντηρητικές.

    Το ενεργητικό "άπτω" δεν υπάρχει στα νέα ελληνικά, μόνο στα αρχαία. Αυτό μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε ανοίγοντας ένα οποιοδήποτε λεξικό της νέας ελληνικής. Το πιο έγκυρο κατά τη γνώμη μου είναι το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, που είναι και διαθέσιμο ονλάιν, και το οποίο, όπως βλέπουμε, έχει μόνο τον τ. άπτομαι:
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%AC%CF%80%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B9&dq=

    Ο λόγος που επιμένω στα λεξικά, είναι επειδή η γλώσσα δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, είναι συλλογικό κτήμα. Ας το σκεφτεί αυτό ο Βαλτικός και θα καταλάβει γιατί επικρίνω μια αρχαία ελληνική χρήση ενώ επιδοκιμάζω νεολογισμούς.

    Δέχομαι πάντως ότι περιστασιακά μπορεί να δικαιολογηθεί η νεκρανάσταση ενός αρχαίου τύπου ή μιας αρχαίας σημασίας (αν και εδώ είναι πιο επικίνδυνο, οι αρχαίες σημασίες έχουν αλλάξει, αν ο Βαλτικός χρησιμοποιήσει π.χ. τη λέξη "σεμνός" με τη σημασία που είχε στην κλασική αρχαιότητα, δηλ. "περήφανος" δεν θα τον καταλάβουμε).

    Ο βασικός λόγος που επέμεινα να υποδείξω το λάθος είναι ότι σε ανύποπτο χρόνο, τον Μάρτιο του 2012, ο οικοδεσπότης μας (ο Αντώνης) είχε χρησιμοποιήσει τον τύπο "έχει παράξει", και ο Βαλτικός τον επέπληξε, λέγοντάς του ότι πρόκειται για βαρβαρισμό. Κάποιος άλλος επισκέπτης παρέθεσε, ως αντίλογο, ένα δικό μου άρθρο, στο οποίο υπερασπιζόμουν τον αναλογικό αυτό τύπο, κι ο Βαλτικός εκφράστηκε πολύ περιφρονητικά (αν και έμμεσα, παραπέμποντας στην αρχαία γραμματεία) για την ταπεινότητά μου ή για την άποψή μου.

    Το να ανασταίνεται το ενεργητικό "άπτω", που κανείς δεν το λέει, είναι θεμιτό κατά τον Βαλτικό. Το να χρησιμοποιούνται οι αναλογικοί τύποι (έχει παράξει, θα παράξει κτλ.) που τους χρησιμοποιεί όλος ο κόσμος (ιδίως στην Κύπρο), τύποι οι οποίοι επιπλέον όχι μόνο έχουν αντίστοιχα στα αρχαία ελληνικά αλλά χρησιμοποιούνταν και όλο τον 19ο αιώνα από επιφανείς λογίους (Κοραής, Κούμας, Λασκαράτος, Κονδυλάκης και άλλοι δεκάδες), αυτό είναι... βαρβαρισμός κατά τον Βαλτικό.

    Μακάρι να είχαμε εδωπέρα μιαν απλή υποκρισία, με δυο μέτρα και σταθμά. Φοβάμαι όμως πως έχουμε ιδεολογική στάση στο γλωσσικό. Οτιδήποτε το λένε οι πολλοί θεωρείται βαρβαρισμός, οποιαδήποτε αρχαία νεκρανάσταση είναι θεμιτή. Κρύβεται εδωπέρα η άποψη (δεν τη χρεώνω στον Βαλτικό, βέβαια) που θέλει τα αρχαία ελληνικά ιδανική γλώσσα και τα νέα ελληνικά ευτελή παραφθορά της, άποψη που τόσα δεινά μας έχει προκαλέσει, άποψη βαθιά αντιλαϊκή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. Η ανάρτηση έχει ανεπανόρθωτα εκτροχιαστεί σε άσχετα ζητήματα.

    Το αφεντικό βαρέθηκε και κλείνει τα σχόλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή