Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Εδώ γελάμε...

Η ΔΗΜ.ΑΡ πρέπει να αποδεχθεί την θεμελιώδη εξαγγελία και δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για άμεση κατάργηση του Μνημονίου και των εφαρμοστικών του νόμων και την επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, στην κατεύθυνση της δραστικής διαγραφής μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους. Αν ξαναρχίσουμε πάλι τις απαγκιστρώσεις και τα ισοδύναμα και αντίρροπα, νομίζω ότι ο διάλογος θα είναι θνησιγενής.
Γ. Ανανοτέτοιος, "Υπάρχει δυνατότητα συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΔΗΜΑΡ;", Αβγή

Από το σκίσιμο του μνημονίου στην... επαναδιαπραγμάτευση

Μια προφανέστατη –ακόμη και για τους πλέον καλόπιστους στην οπορτουνίστικη φλυαρία του ΣΥΡΙΖΑ– αντίφαση της στάσης του κ.Τσίπρα είναι η θέση του κόμματος του αναφορικά με το περίφημο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση. Μια θεμελιώδης απάτη είναι ο διαχωρισμός «μνημονίου» και «δανειακής σύμβασης», λες και πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, στις 20 Μάη 2012, ο κ.Τσίπρας δήλωνε επί λέξει: «ένα θέμα είναι η δανειακή σύμβαση και ένα άλλο θέμα είναι το μνημόνιο» [1], υποσχόμενος την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου («Κι έρχεται μια νέα κυβέρνηση που λέει ότι παγώνω την εφαρμογή του με νόμο και πάει στην Ευρώπη και τους λέει: τώρα ήρθε η ώρα της πολιτικής διαπραγμάτευσης»). Μόλις δύο μέρες πριν, στις 18 Μάη, ο ίδιος κ.Τσίπρας σε συνέντευξη του στη βρετανική εφημερίδα Guardian έλεγε πως το πρώτο πράγμα που θα έκανε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν «να σκίσει το μνημόνιο» [2]. Τον περασμένο Γενάρη, έπειτα απ' την συνάντηση του με το γερμανό υπουργό οικονομικών διαβεβαίωνε προς όλες τις κατευθύνσεις πως «ο ΣΥΡΙΖΑ θα επαναδιαπραγματευτεί τη δανειακή σύμβαση» [3], κάτι που το επανέλαβε μόλις προ λίγων ημερών σε ομιλία του στο Λονδίνο. Εδώ, λοιπόν, τίθενται δύο βασικά ζητήματα:


Το πρώτο είναι η προφανής προσπάθεια να αποσυνδεθεί το μνημόνιο (δηλαδή τα μέτρα λιτότητας) από τη δανειακή σύμβαση. Πως θα γίνει όμως αυτό την στιγμή που η ίδια η Δανειακή Σύμβαση θεωρεί την εφαρμογή των όρων του μνημονίου ως προαπαιτούμενο, όταν μνημόνιο και σύμβαση δανείου είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Στην σελίδα 59, παράγραφο 8 της Δανειακής Σύμβασης διαβάζουμε: «Η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο...». Τι εννοεί, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ όταν μιλάει για «κατάργηση» του μνημονίου, αλλά επαναδιαπραγμάτευση της Δανειακής Σύμβασης; Ότι θα πείσει την ΕΕ, το ΔΝΤ και τους πιστωτές της χώρας να συνεχίζουν να δανείζουν αλλά... χωρίς μέτρα λιτότητας, χωρίς σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία, πως θα υπογράψει μια νέα δανειακή σύμβαση με μέτρα λιγότερο επαχθή για το λαό;

Το δεύτερο είναι η συνεχής εναλλαγή των θέσεων που εκφράζει τόσο ο κ.Τσίπρας όσο και κορυφαία στελέχη του κόμματος του. Αντιφατικές εναλλαγές μεταξύ «κατάργησης» και «αναδιαπραγμάτευσης» του μνημονίου. Πρόκειται για διατήρηση σκόπιμης θολούρας με σκοπό να προσελκύσει μέρος της ριζοσπαστικοποιημένης εργατικής τάξης (“κατάργηση”) αλλά και να χαϊδέψει τα αυτιά του μικροαστισμού (“αναδιαπραγμάτευση”) στον οποίο στηρίζεται εκλογικά. Ας δούμε ορισμένες από τις κατά καιρούς αναφορές:

− «Πρέπει να πάμε σε μια συνολική επαναδιαπραγμάτευση των πάντων», Γιάννης Δραγασάκης στον ΣΚΑΪ, 29.4.2012.

− «Αυτό που εμείς θα κάνουμε, καταρχάς ως κυβέρνηση, είναι να ακυρώσουμε τα μνημόνια [...] θα ακυρώσουμε τα μνημόνια με νομοθετική παρέμβαση στη Βουλή- είναι άμεσο μέτρο», Παναγ. Λαφαζάνης, Βήμα FM, 18.5.2012.

− «Εάν είχαμε νικήσει, δε θα είχαμε ακυρώσει το Μνημόνιο, αλλά θα το είχαμε εξ ολοκλήρου αναδιαπραγματευθεί», Γιωργ. Σταθάκης, υπεύθυνος τομεάρχης ενέργειας ΣΥΡΙΖΑ, latribune.fr, 29.6.2012.

− «Εμείς έχουμε εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα [...] Ένα πολιτικό σχέδιο που θα αντικαταστήσει το μνημόνιο. Και στη βάση του οποίου θα αναδιαπραγματευτούμε τη δανειακή σύμβαση με τους εταίρους μας», Αλέξης Τσίπρας, Ομιλία Ελλην/αμερικανικό επιμελητήριο, 4.12.2012.

− «Η κεντρική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άμεση ακύρωση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων. Και μιλάμε για μονομερή ακύρωση των μνημονίων, όχι για να επαναδιαπραγματευθούμε ένα δήθεν ¨καλό¨ μνημόνιο αλλά για να τερματίσουμε κάθε μορφής μνημονιακή δέσμευση», Παν. Λαφαζάνης, Εφημ. “Το Χωνί”, 9.12.2012.

− «Κατάργηση του μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης», Γιάννης Μηλιός, υπεύθυνος οικονομικών ΣΥΡΙΖΑ, 19.1.2013.

− «SYRIZA has stated that a future government will put a stop to the austerity policies (σ.σ: θα βάλει ένα τέλος στις πολιτικές λιτότητας – προσωρινό; μόνιμο;) while, at the same time, renegotiating the loan agreement with our creditors», Αλ. Τσίπρας, Λονδίνο 16.3.2013.

Σε αυτήν την σκόπιμη θολούρα της πολιτικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ περί «κατάργησης», «αναδιαπραγμάτευσης» και «επαναδιαπραγμάτευσης» των μνημονίων προστίθενται συχνά-πυκνά δηλώσεις που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο αντικατάστασης των μνημονίων της τρικομματικής κυβέρνησης με κάποιο... άλλο μνημόνιο. Για παράδειγμα, ο υπεύθυνος τομεάρχης ανάπτυξης του κόμματος Γ. Σταθάκης δήλωνε στις 31 Μάη 2012 πως «ισχύει η πρόταση κατάργησης του μνημονίου. Φυσικά θα διατηρήσουμε τη χρηματοδότηση με επαναδιαπραγμάτευση συνολική» [4]. Τι προαπαιτεί όμως, σύμφωνα με τον κ.Σταθάκη, αυτή η «συνολική επαναδιαπραγμάτευση»; Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος: «Το αντάλλαγμα (σ.σ: εννοεί για μια πιθανή νέα αναδιάρθρωση του χρέους) που λογικά μπορεί να ζητηθεί, είναι ένα αξιόπιστο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθεροποίησης σε συνθήκες ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας» [5]. Με απλά λόγια ένα νέο μνημόνιο, που για λόγους “αριστερής” πολιτικής ορθότητας το βαφτίζει «πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθεροποίησης». Ο ίδιος ο κ.Τσίπρας άλλωστε είχε δηλώσει πως η αποτυχία του μνημονίου συνίσταται στο γεγονός ότι... δεν έπιασε τους στόχους του: «Πιστεύουμε ότι το μνημόνιο είναι απολύτως αποτυχημένο, γιατί το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε τα δυόμισι αυτά χρόνια στην Ελλάδα δεν έχει πετύχει κανέναν από τους στόχους τους», Αλέξης Τσίπρας στο CNN, 13 Νοέμβρη 2012. Δηλαδή, για τον κ.Τσίπρα, το μνημόνιο «είναι απολύτως αποτυχημένο», όχι γιατί αποτελεί de facto μέτρο με αποκλειστικό στόχο την καταλήστευση του λαϊκού εισοδήματος προς όφελος των μονοπωλίων, αλλά διότι «δεν έχει πετύχει κανέναν από τους στόχους τους». Από τα λεγόμενα του κ.Τσίπρα – όπως και παραπάνω του κ.Σταθάκη – βγαίνει το συμπέρασμα ότι υπάρχει και «καλό μνημόνιο», υπάρχει δηλαδή και λιγότερο επώδυνος τρόπος δημοσιονομικής προσαρμογής στις απαιτήσεις της ΕΕ και της πλουτοκρατίας, που μπορεί να προκύψει από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Άλλο ένα δείγμα για το τι εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την «επαναδιαπραγμάτευση» της δανειακής σύμβασης – επαναδιαπραγμάτευση για ένα άλλο μίγμα διαχείρισης της κρίσης.


Απ' τη διαγραφή του χρέους στο... «μορατόριουμ»

Οι αντιφάσεις που παρουσιάζει η πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση δεν περιορίζονται ασφαλώς μόνο στο ζήτημα των μνημονίων. Υπάρχει το θέμα του κρατικού χρέους, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ πότε θεωρεί ότι είναι επαχθές, πότε ζητά την αναδιάρθρωση του και πότε αναστολή για την εξυπηρέτηση του. Όλα αυτά βέβαια, πάντοτε, στο πλαίσιο της ΕΕ, σε συμφωνία με τους δανειστές και στη βάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η πιο πρόσφατη θέση του ΣΥΡΙΖΑ μπορούμε να υποθέσουμε πως είναι αυτή που εξέφρασε ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του στο ελληνοαμερικανικό επιμελητήριο τον περασμένο Δεκέμβρη. Είπε λοιπόν ο κ.Τσίπρας ενώπιον του ακροατηρίου επιχειρηματιών (διαφορετικό, αν μη τι άλλο, ακροατήριο σε σχέση με τις κομματικές συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ):

«Διότι ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας σημαίνει έξοδος της Ευρώπης απ' την κρίση και την αβεβαιότητα, σημαίνει και δυνατότητα αποπληρωμής μελλοντικά σημαντικού μέρους των χρημάτων που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Γι' αυτό το λόγο ζητάμε χρόνο. Για αυτό το λόγο ζητάμε αναστολή, μορατόριουμ στην εξυπηρέτηση του χρέους» (4.12.2012).

Ο κ.Τσίπρας ζητά «μορατόριουμ» για την εξυπηρέτηση του χρέους (ή σημαντικού μέρους του), κάτι που συνεπάγεται πως αναγνωρίζει το χρέος. Αναγνωρίζει, με απλά λόγια, πως ο ελληνικός λαός, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώμματα, οφείλουν να αποπληρώσουν ένα χρέος που συσσωρεύτηκε επι χρόνια από τις αστικές κυβερνήσεις για την εξυπηρέτηση της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων και του Κεφαλαίου. Προεκλογικά, η θέση αυτή είχε καλυφθεί έντεχνα πίσω από μεγαλοστομίες περί «διαγραφής του χρέους» και «κουρέματα». Στις 13 Μάρτη 2012, μιλώντας σε εργαζόμενους στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός έλεγε ο κ.Τσίπρας: «Άρα μεγάλη διαγραφή του χρέους, αναστολή πληρωμών, να σταματήσουμε να πληρώνουμε τους τοκογλύφους για να στηρίξουμε την κοινωνία και αναδιανομή του πλούτου με προοπτική ανάπτυξης».

Πρωτού φτάσει στο μορατόριουμ για την αποπληρωμή του χρέους, η αφερεγγυότητα του ΣΥΡΙΖΑ και της πολιτικής του πρότασης ανήλθε στην επιφάνεια μέσα απ' τις ίδιες τις δηλώσεις κορυφαίων στελεχών του. Μιλώντας στον Real FM, στις 11 Μάη 2012, ο Γιάννης Δραγασάκης σημείωνε πως «Στη σκέψη τη δική μας δεν υπάρχει η έννοια της μονομερούς πράξης. Δηλαδή να βγούμε και μονομερώς να πούμε ότι διαγράφουμε το χρέος». Λίγους μήνες αργότερα, με αφορμή την ψήφιση των νέων αντιλαϊκών μέτρων στη Βουλή, ο Δημήτρης Στρατούλης δήλωνε: «Αν δεν περάσουν τα μέτρα και δεν έχει τη δεδηλωμένη η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα θέσει θέμα, για να έρθει νέα κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ με μονομερή διαγραφή του χρέους» (1 Νοέμβρη 2012).

(Από το άρθρο του Νικόλαου Μόττα "ΣΥΡΙΖΑ: Η κρυφή γοητεία του οπορτουνισμού")

12 σχόλια:

  1. Ε δεν ειναι και κουταλιανοι οι ανθρωποι να σχιζουν το μνημονιο


    http://www.greekdivers.com/forum/uploads/monthly_02_2009/post-3274-1233737772_thumb.jpg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παντως ειναι ακρως ενδιαφερουσες οι χημικες ενωσεις του αστικου πολιτικου συστηματος και τα διαφορα μειγματα για να αποφευχθει το "κυβερνητικο αδιεξοδο".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τουλάχιστον από πέρυσι, πριν τις εκλογές, η Παπαρήγα ανέφερε τον πολιτικό χυλό. Μέσα στην κινούμενη άμμο θα βρεθούν οι πρόθυμοι να βάλουν πλάτη. Οι εφεδρείες του συστήματος θα προκύψουν από διαλύσεις και επανασυσπειρώσεις.*
      Την ξαναθυμήθηκα όταν ο ανεκδιήγητος Λοβέρδος πρότεινε αυτοβούλως την ανιδιοτελή (βεβαίως-βεβαίως) στήριξή του στην κυβέρνηση. Την ξαναθυμάμαι τώρα με την προσέγγιση που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΗΜΑΡ.

      *Συνήθως χρησιμοποιείτε πηγάς σαν παραπομπή. Παραθέτω: Αυτήκοος μάρτυς σε προεκλογική ομιλία της σ.Παπαρήγα σε συνοικία της Αθήνας.

      graf εφεξής (ex graf-ist)

      Διαγραφή
    2. Όλες οι χημικές ενώσεις του αστικού πολιτικού συστηματος συμφωνούν σε ένα. Αυτό μαρτυρούν τα αστικά πρωτοσέλιδα.
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/06/blog-post_20.html )
      Η παραπάνω «πλουραλιστική ομοβροντία»-όρος δανεισμένος από άλλο σχολιαστή του LR-, από την χ.α. μέχρι τις αριστερές παραφυάδες του Συριζα, δείχνει το ποιο Κόμμα ενοχλεί το καπιταλιστικό σύστημα. Ilief

      Διαγραφή
  3. Για όποιον δεν έχει ακόμα βαρεθεί τη διασκέδαση που προσφέρει ο ΣΦΥΡΙΖΑ (έχει αρχίσει να γίνεται αφόρητα βαρετός), ιδού η αποκαθήλωση του τσουνάμι και μπουρδελοχαλάστρα Γκρίλο από το σάιτ (ΙΣΚΡΑ) που περισσότερο από οποιοδήποτε τον έχρισε μεγάλη αντικαθεστωτική δύναμη που έτρεμε η Γερμανία. Δια χειρός Χατζηστεφάνου: http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=12486:aris-xatzistefanou&catid=37:di-evropi&Itemid=172

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. οσο το ΚΚΕ θα δικαιονεται, τοσο το μισος των μικροαστων για το κομμα θα μεγαλωνει. οταν δικαιοθει για τον ρολο του συριζα στη κυβερνηση (αν γινει τελικα κυβερνηση) τοτε το μισος θα γινει επιθεση που θα διψαει για αιμα.
      καλο ειναι να προετοιμαζομαστε.
      μητσουλας.

      Διαγραφή
    2. Ο κόσμος μετά την Κύπρο και την Αργεντινή δεν πείθεται

      Και λίγο γκρίλο

      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7789.html )
      Παπατζήδες και χάνοι ΙΙ: Πώς οι παπατζήδες της "αριστεράς" ενισχύουν την άκρα δεξιά σ' όλη την Ευρώπη

      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_4.html )
      Έργα και ημέραι του Μπέπε Γκρίλο, νέου ειδώλου της "ελληνικής αριστεράς".Ilief

      Διαγραφή
  4. Μοντέλα για Συριζα. Το σχέδιο Α, Β της Ισλανδίας
    ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7499917&publDate=21/6/2013 )

    (..)Το «μοντέλο Ισλανδίας» δίνει διέξοδο στο λαό;

    (..)Ολα τα παραπάνω, καμιά σχέση δεν έχουν με τη μαγική εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν για την Ισλανδία διάφοροι επίδοξοι διαχειριστές της καπιταλιστικής κρίσης με «άλλο μείγμα», όπως για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αξιοποιεί το ισλανδικό παράδειγμα, για να πει ότι υπάρχει δρόμος εξόδου από την κρίση χωρίς δάνεια και ΔΝΤ και ότι μια τέτοια διαχείριση μπορεί να εγγυηθεί λαϊκή ευημερία.

    Τι έκανε η κυβέρνηση της Ισλανδίας για να διαχειριστεί την κρίση; Το 2008, όταν κατέρρευσαν οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας (Glitnir, Landsbanki και Kaupthing, με ενεργητικό ίσο με το 923% του ισλανδικού ΑΕΠ!), η κυβέρνηση, με απόφαση του Κοινοβουλίου και με προσφυγή σε δημοψήφισμα, αποφάσισε να σπάσει κάθε τράπεζα σε «καλή» και «κακή». Στο υγιές κομμάτι μετέφερε τις εγχώριες καταθέσεις, τις οποίες εγγυήθηκε το κράτος και στην «κακή» τράπεζα τις ξένες καταθέσεις και τα χρέη προς τρίτες χώρες, αρνούμενη όμως να αποπληρώσει αυτές τις υποχρεώσεις. Προχώρησε δηλαδή σε ενός είδους στάση πληρωμής των χρεών της προς τρίτους, πολλοί από τους οποίους (Βρετανοί, Ολλανδοί) διεκδικούν τώρα δικαστικά τα χρήματά τους.

    Το δεύτερο μέτρο που πήρε η τότε κυβέρνηση της Ισλανδίας, ήταν η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος (κορόνα) κατά 65%. Η υποτίμηση (η Ισλανδία δεν είναι μέλος της ΕΕ, άρα ούτε και της Ευρωζώνης), έδωσε ώθηση στην εξαγωγή ψαριών και στον τουρισμό, τομείς που βοήθησαν την ανάκαμψη του ΑΕΠ.
    Η Ισλανδία δανείστηκε 2,1 δισ. ευρώ από το ΔΝΤ και άλλα 2,5 δισ. από τις σκανδιναβικές χώρες. Ζήτησε δάνειο και από τη Ρωσία, αλλά αυτή αρνήθηκε να της δώσει. Ενα ακόμη μέτρο που έλαβε, ήταν οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, που θα ισχύσουν μέχρι και το 2015, σύμφωνα με το ΔΝΤ.

    Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση επέβαλε 100 νέους φόρους (!) και έκανε περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, ενώ λόγω των χρεών των λαϊκών νοικοκυριών, έγιναν και κατασχέσεις ακινήτων. Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν πάρει στεγαστικά δάνεια σε ξένα νομίσματα, όσο η ισλανδική κορόνα ήταν σκληρό νόμισμα, βρέθηκαν να χρωστούν πολύ περισσότερα χρήματα, και οι κατοικίες τους να αξίζουν πολύ λιγότερο, ενώ έπρεπε να πληρώνουν μεγαλύτερη δόση κάθε μήνα.

    Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρέθηκαν οι ιδιοκτήτες κατοικιών που είχαν αγοραστεί με κυμαινόμενο επιτόκιο, καθώς οι τιμές των κατοικιών και οι μισθοί έπεφταν, ενώ ο πληθωρισμός αυξανόταν. Το βιοτικό επίπεδο κατρακύλησε και τα χρέη των λαϊκών οικογενειών στις τράπεζες εκτοξεύθηκαν, προκαλώντας πλέον την ανησυχία του ΔΝΤ για τον κίνδυνο μιας νέας κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος.

    Οι νέοι άνθρωποι που έχουν πάρει στεγαστικά δάνεια, αντιμετωπίζουν τα σοβαρότερα προβλήματα, ενώ πολλές από τις ισλανδικές οικογένειες έχουν σταματήσει να πληρώνουν τους κάθε είδους λογαριασμούς τους. Το δάνειο από το ΔΝΤ και τις σκανδιναβικές χώρες, έχει φορτώσει σε κάθε Ισλανδό χρέος πάνω από 20.000 ευρώ, όταν το μέσο νοικοκυριό έχει χάσει το 30% της αγοραστικής του δύναμης από το 2008. Τα στεγαστικά δάνεια είναι πάνω από το 200% του διαθέσιμου εισοδήματος.

    Με υποτίμηση του νομίσματος, η ισλανδική καπιταλιστική οικονομία μπήκε σε αναιμική ανάκαμψη με το λαό στην ψάθα. Κανένα μείγμα αστικής διαχείρισης, μέσα ή έξω από το ευρώ, με ελεγχόμενη ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, είτε με «σχέδιο α'» είτε με «σχέδιο β'» δεν μπορεί να σώσει το λαό. (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μοντέλα για Συριζα. Βραζιλία του "αριστερού" Λούλα(προ Ρούσεφ).
      Από τo blog του Γιώργου ( http://edoketora.blogspot.gr/2013/06/2_25.html )

      (..)ΒΡΑΖΙΛΙΑ Ο νεοφιλελεύθερισμός του Λούλα

      Ο Λούλα εξελέγη πρόεδρος της Βραζιλίας το 2003. Προεκλογικά, είχε υπογράψει συμφωνία με το ΔΝΤ (Ιούνιος 2002), όπου είχε δεσμευτεί να αποπληρώσει το εξωτερικό χρέος της Βραζιλίας, να διατηρήσει το πλεόνασμα του προϋπολογισμού στο 4% (και ακολούθως να το ανεβάσει στο 4,5%), να διατηρήσει τη μακροοικονομική σταθερότητα και να συνεχίσει τις νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις» του. Μετά την εκλογή του, περιόρισε δραστικά τις δημόσιες συντάξεις των εργαζομένων κατά 30% – καυχώμενος ότι είχε το «θάρρος» να υλοποιήσει τις «μεταρρυθμίσεις» του ΔΝΤ εκεί όπου οι προηγούμενοι δεξιοί πρόεδροι είχαν αποτύχει.

      Η αγροτική πολιτική που εφάρμοσε στόχευσε στη χρηματοδότηση και επιχορήγηση των αγροτικών-επιχειρηματικών εξαγωγών, ενώ το μεταρρυθμιστικό αγροτικό πρόγραμμα, που είχε υποσχεθεί η «σύμμαχος» του Λούλα, Κίνηση Εργατών Δίχως Γη (MST) και περιελάμβανε διανομή καλλιεργήσιμης γης σε 100.000 οικογένειες, έμεινε πίσω. Κατά τη θητεία του προηγούμενου προέδρου, του κεντροδεξιού Καρδόζο, 48.000 οικογένειες λάμβαναν κάθε χρόνο καλλιεργήσιμη έκταση, σε αντίθεση με τις 25.000 που λαμβάνουν επί Λούλα, ο οποίος αφήνει πάνω από 200.000 οικογένειες να κατασκηνώνουν σε πλαστικές τέντες δίπλα στις εθνικές οδούς και 4.5 εκατομμύρια οικογένειες χωρίς γη και χωρίς ελπίδα.

      Για να «προωθήσει» τις κεφαλαιουχικές επενδύσεις, ο Λούλα δημιούργησε νέα εργατική νομοθεσία, που ενίσχυσε τις δυνατότητες των εργοδοτών για απολύσεις και μείωσε το ύψος των αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης.
      Τα κοινωνικά προγράμματα στους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης περικόπηκαν σημαντικά (μείωση άνω του 5%) κατά τα τρία πρώτα χρόνια της προεδρίας Λούλα, ενώ οι τα ξένα πιστωτικά ιδρύματα έλαβαν εγκαίρως (ίσως και πρόωρα) πληρωμές της τάξεως των 150 δισ. Δολαρίων: η Βραζιλία έγινε παραδειγματικός οφειλέτης. Παλαιότερες ιδιωτικοποιήσεις, αμφίβολης νομιμότητας, των πηγών πετρελαίου (Petrobras), των ορυχείων (Vele del Dose), και των τραπεζών επεκτάθηκαν στις δημόσιες υποδομές, τις υπηρεσίες και τις τηλεπικοινωνίες.

      Η Βραζιλία παρέμεινε, μετά τη Γουατεμάλα, η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες στη Λατινική Αμερική. Η πολιτική του Λούλα υπέρ της ενίσχυσης των εξαγωγών οδήγησε στην αυξανόμενη εκμετάλλευση των δασών του Αμαζονίου και σε εισβολές στην ενδοχώρα του βραζιλιάνικου ινδιάνικου εδάφους.
      Ως προς την εξωτερική πολιτική, ο Λούλα έστειλε στρατό να καταλάβει την Αϊτή και να υπερασπιστεί ένα καθεστώς ανδρείκελων, αποτέλεσμα της ενορχηστρωμένης εισβολής των ΗΠΑ και της αφαίρεσης της εξουσίας από τον εκλεγμένο Πρόεδρο Αριστίντ. Οι διαφορές του Λούλα με τις ΗΠΑ για την ALCA (Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου της Αμερικής) έχουν να κάνουν περισσότερο με τη συμμόρφωση των ΗΠΑ με τους κανόνες του «ελεύθερου εμπορίου», παρά με οποιαδήποτε υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων της Βραζιλίας. Ο Λούλα δήλωσε: «Το ελεύθερο εμπόριο είναι το καλύτερο σύστημα υπό τον όρο ότι ισχύει για όλους», εκφράζοντας την αντίθεσή του με τις κρατικές επιχορηγήσεις των ΗΠΑ και τη γενικότερη προστατευτική πολιτική τους.

      Ενώ εναντιώθηκε στο υποκινούμενο από τις ΗΠΑ παρ’ ολίγον πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, τον Απρίλιο του 2002, καθώς και σε άλλα ακραία μέτρα, και παράλληλα, μίλησε για ενοποίηση της Λατινικής Αμερικής μέσω της MERCOSUR, στην πράξη, οι βασικές του πολιτικές για το εμπόριο συνέβαλαν στην ενδυνάμωση των δεσμών του με περιοχές εκτός της ηπείρου του – την Ασία, την Ευρώπη και τη Βόρειο Αμερική.

      Τα εμπειρικά δεδομένα σε όλους τους δείκτες-κλειδιά καταδεικνύουν ότι ο Λούλα είναι πιο κοντά στο σχήμα ενός δεξιού νεοφιλελεύθερου πολιτικού, παρά ενός κεντροαριστερού. Οι διανοούμενοι και οι δημοσιογράφοι που κατατάσσουν τον Λούλα στην αριστερά, βασίζονται στην κοινωνική του δράση, την ιδιότητά του ως μέλους του εργατικού σωματείου και στις – θεατρικές – λαϊκιστικές συμβολικές του χειρονομίες.(..)Ιlief

      Διαγραφή
  5. Είναι αργά το βράδυ (ή νωρίς το πρωί) και χαίρομαι που βρήκα αυτό το ποστ για να γράψω κάτι βιωματικό σχετικό με την αυγή... Λόγω της δουλειάς μου αναγκάστικά να αγοράσω το σημερινό -26 Ιουνίου- φύλλο. Μαζί αγόρασα και "Ρ", αν και ήδη είχα αγοράσει ένα φύλλο το πρωί, για να μη χαλάσω την εικόνα μου στον ψιλικατζή (ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ 5€ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΣΟΥΡΙ ΜΟΥ!!).
    Κατ' αρχάς το χαρτί της Αυγής μυρίζει (ναι μου αρέσει να μυρίζω το χαρτί σε ό,τι διαβάζεται) καλοπληρωμένη ελληνική εφημερίδα. Αυτή τη μυρωδιά συνάντησα μόνο σε εβδομαδιαία φύλλα στην Αμερική. Η μυρωδιά δεν είναι πολύ διαφορετική από τα "Νέα". Ακόμα και το κόψιμο είναι πιο ακριβές (: κάθετο) από αυτό σε άλλες εφημερίδες.
    Βάζοντας Αυγή και Ριζοσπάστη δίπλα-δίπλα διέκρινα αυτό που έβλεπα αρκετούς μήνες (σίγουρα μετά τις εκλογές).. Το χρώμα της Αυγής είναι πιο καθαρό. Δεν είναι εκείνο το έντονα γκριζο που έχει μια εφημερίδα. Είναι πιο καθαρό (: χλωριωμένο => ακριβότερο) από αυτό του "Ρ". Παρόλαυτά είναι ίδια η τιμή τους. Έτσι οδηγούμαστε στο επόμενο στοιχείο.
    Μήπως αυτή η ποιότητα χαρτιού (που δε μυρίζει ελαφρά ψαρίλα) και χρώματος οφείλεται σε διαφημίσεις; Στη σελ. 21 βρήκα ένα μπάνερ "Τζόκερ" στο τέλος της σελίδας. Στο "Ρ" ένα για λόττο στη σελ. 15 και ένα για "Το Ποντίκι" (χαλάστηκα λίγο). Βεβαίως η Αυγή είχε 4 σελίδες δημοσιεύσεις (η κάθε δημοσίευση στοιχείζει πάνω από €60) ενώ ο "Ρ" λιγότερο από μισή σελίδα. Μήπως λοιπόν οι δημοσιεύσεις κάνουν τη διαφορά ή ο "Ρ" παίρνει τα ρούβλια και αντέχει να βγάζει φύλλα;;;
    Όμως ο "Ρ" έχει 4 έγχρωμες σελίδες (εμπρός-πίσω και 14-15) ενώ η Αυγή 8 έγχρωμες (εμπρός-πίσω, 10-11, 20-21 και 30-31). Όμως θα πει κάποιος "η Αυγή βγαίνει από το ΣΥΡΙΖΑ και χρηματοδοτείται από την κομματική επιδότηση, που είναι πολύ μεγάλη αφού είναι αξιωματική αντιπολίτευση".
    Σωστό...αλλά για κάποιον που δεν ξέρει, από που προκύπτει αυτό; Ας δούμε πόσες φορές γράφεται η λέξη ΣΥΡΙΖΑ στο εξώφυλλο..... ΜΙΑ (1)...μόνο μία στην κάτω δεξιά παράγραφο για την ΕΡΤ: " Ο νέος αρμόδιος υπουργός (..) κλήθηκε ήδη από τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ να απαντήσει επ' αυτού". Ακόμη και στο πάνω μέρος τιτλοφορείται ως "ΠΡΩΪΝΗ ΕΦΗΞΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ"....ΣΥΡΙΖΑ πουθενά... Πόσες φορές όμως υπάρχει το "ΚΚΕ" στο εξώφυλλο του "Ρ"; 1) "ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ (ΚΚΕ), 2)... 3)..4)..5)..6).. ΕΞΙ ΦΟΡΕΣ. Πόσες φορές υπάρχουν οργανώσεις που σχετίζονται άμεσα με το ΚΚΕ και τις αποφάσεις των συνεδρίων του; ΚΝΕ...μία φορά, ΠΑΜΕ΅..δύο φορές, ΠΑΣΕΒΕ..μία φορά.
    Τέλος ας δούμε το περιεχόμενο. Είναι αργά, όπως είπα, και δεν μπορώ να διαβάσω εξονυχιστικά τα άρθρα. Θα σταθώ μόνο στο εξώφυλλο. Ο "Ρ" γράφει για την "ΚΑΤΣΕΛΗΣ": "ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΤΣΕΛΗΣ: "ΟΧΙ" ΣΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ-"ΟΧI" ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ". Η Αυγή αντίθετα είναι πιο "in". Σε μια εικόνα στη μέση του εξώφυλλου που θυμίζει "Νέα", "Καθημερινή", "Ελευθεροτυπία" ή παλιό "Βήμα", με το σήμα του εργοστασίου πίσω από κάγκελα, γράφει: Στις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες, που καθυστέρησαν την ολοκλήρωση της συμφωνίας χρηματοοικονομικής αναδιάρθρωσης της εταιρείας, αποδίδει εμμέσως πλην σαφώς ο όμιλος Κατσέλη την αίτηση κήρυξης σε πτώχευση που θα συζητηθεί στις 18 Σεπτεμβρίου. Η εργοδοτική πλευρά δεσμεύθηκε πως έως τότε θα πληρώνονται κανονικά οι 540 εργαζόμενοι, το μέλλον των οποίων βρίσκεται κυριολεκτικά "στον αέρα"." (βέβαια αφού είναι "κυριολεκτικά" στον αέρα, γιατί το βάζεις σε εισαγωγικά (" ").
    Και μετά από αυτή την ανάγνωση απορώ: τι διαφορετικό θα διάβαζα στη "Ναυτεμπορική";;; Τι διαφορετικό από τη "δεξιά" ψήφισαν αυτοί που ψήφισαν "αριστερά";;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ ενδιαφέρον, αν και βγάζει μάτι από πολλά εδώ και καιρό ότι στο Σφύριζα υπάρχουν ΠΟΛΛΑ φράγκα (δες μόνο τις εκδόσεις του σε βιβλία, πχ Ινστιτούτο Πουλαντζάς, το περ. Θέσεις, εκδ. Νήσος, κλπ).

      Τι εννοείς "δημοσιεύσεις" στο πιο κάτω;

      "Βεβαίως η Αυγή είχε 4 σελίδες δημοσιεύσεις (η κάθε δημοσίευση στοιχείζει πάνω από €60) ενώ ο "Ρ" λιγότερο από μισή σελίδα."

      Διαγραφή
    2. Προκηρύξεις και περιλήψεις δικογράφων.
      Κι εγώ για δικόγραφο που δημοσίευσε ένας δικαστικός επιμελητής την αγόρασα.

      Διαγραφή