Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Αντικομμουνισμός: Αιτιότητα, ιδεολογική αντιστροφή και συγκάλυψη

Δεν θυμάμαι σε πιο ακριβώς σημείο της ζωής μου πρωτοάκουσα για τον "Μακαρθισμό"· σίγουρα όχι αργότερα από τα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής. Θυμάμαι όμως πολύ καθαρά σε τι πλαίσιο πρωτοάκουσα για τον "Μακαρθισμό". Ως επιθετικός προσδιορισμός συνόδευε πάντα το ουσιαστικό "υστερία". Η "μακαρθική υστερία" ή η "υστερία του Μακαρθισμού" προσέδιδε, όπου κι αν απαντούσα την αναφορά στον αστικό Τύπο, έναν αέρα ανεξήγητου ψυχολογικού φαινομένου στην τεράστια απήχηση και επιρροή του γερουσιαστή Μακάρθι και των πολιτικών του.

Αυτό σήμαινε βέβαια πως ως κατασκευή αυτή η αναφορά υπονοούσε πως μέχρι να εμφανιστεί ο Μακάρθι και ο "υστερικός" αντικομμουνισμός του, ο αντικομμουνισμός ήταν άγνωστος καρπός στις ΗΠΑ. Και πως βέβαια, μετά το τέλος της "υστερίας" που φορτώθηκε εξ ολοκλήρου πάνω σε έναν άνθρωπο και στους άμεσους συνεργάτες του, τα πράγματα επέστρεψαν στο "φυσιολογικό."

Πράγμα το οποίο είναι ένα τεράστιο ψέμα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ υψηλά ιστάμενων αξιωματούχων και μεγιστάνων στις ΗΠΑ και φασιστικών-ναζιστικών καθεστώτων (σχέσεις χρηματοδότησης, διευκόλυνσης, ιδεολογικής προώθησης, κλπ) κρατούν από την δεκαετία του 1930 και από την πρώτη εμφάνιση των Ναζί στην πολιτική εξουσία της Γερμανίας, ενώ επεκτείνονται στην προστασία, αθώωση και ακόμα και ηρωοποίηση των φασιστών. Ο αντικομμουνισμός δεν ήταν μια συγκυριακή έκρηξη φόβου που την δημιούργησε ο Ψυχρός Πόλεμος, ούτε ήταν φαινόμενο χωρίς άμεση σχέση με τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα, στη διαμόρφωση του παρακράτους, της ιδεολογίας, της κουλτούρας της μεταπολεμικής Δυτικής Ευρώπης. 

Αντίθετα, ο αντικομμουνισμός ήταν ο βασικός μοχλός τόσο της πριν τον Β' Παγκόσμιο συμπάθειας και στήριξης της αμερικανικής χρηματοπιστωτικής, μιντιακής και βιομηχανικής ελίτ στους Ναζί (οι οποίοι "φύτρωσαν" στο έδαφος της γερμανικής αντικομμουνιστικής εκστρατείας, με οργανωτική πρωτεύουσα καθόλου τυχαία το Μόναχο, όπου είχε ιδρυθεί η πρώτη, βραχύβια γερμανική Κομμούνα) όσο και της πυροδότησης του Ψυχρού Πολέμου, ο οποίος δεν σηματοδότησε "αλλαγή εχθρού", αλλά δυνατότητα εκ νέου συγκέντρωσης στον αρχικό εχθρό όταν οι συνέπειες της απόφασης του Χίτλερ να στραφεί ενάντια στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο είχαν αντιμετωπιστεί με τη συντριβή του -- ελέω κάποιων δεκάδων εκατομμυρίων νεκρών Σοβιετικών, ανάμεσα σε άλλα. Και παραμένει και σήμερα το ζωντανό και λειτουργικό κίνητρο των σύγχρονων αποτρόπαιων πρακτικών ΗΠΑ και Ε.Ε, από την άρνηση υπερψήφισης της καταδίκης της ηρωοποίησης των ναζιστικών εγκληματιών πολέμου, στην αθώωση του ναζισμού μέσω της πριμοδότησης προπαγάνδας για τα "κομμουνιστικά εγκλήματα", στην συνενοχή με την ηρωοποίηση χασάπηδων και συνεργατών χασάπηδων σε όλη την Ευρώπη με πυρήνα το πρώην "γήπεδο του αντιπάλου", της ΕΣΣΔ, και τέλος --και νομοτελειακά-- στην ανοικοδόμηση φασιστικών και νεοναζιστικών μαζικών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη.

Αυτού του είδους η ιδεολογική αντιστροφή της αιτιότητας, που λειτουργεί ως μέσο συγκάλυψης της ένοχης αλήθειας για την φύση της "ανθρωπιστικής" και "ελεύθερης" μεταπολεμικής Ευρώπης και Αμερικής, επεκτείνεται σε όλο το φάσμα των σχετικών εννοιών.

Για παράδειγμα, στην ιδέα ότι ο αντικομμουνισμός, για τον οποίο είπαμε ότι είναι η μόνιμη αιχμή του δυτικού δόρατος από την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και μετά, είναι κάποιου είδους αυθύπαρκτο κίνητρο γεωπολιτικής αντιπαλότητας προς την ΕΣΣΔ. Αν ήταν όμως έτσι, τότε ο αντικομμουνισμός θα έπαυε να υπάρχει με την κατάρρευσή της, αντί να θεριεύει όλο και περισσότερο σήμερα. Η ΕΣΣΔ δεν ήταν η αιτία της ύπαρξης του δυτικού αντικομμουνισμού. Η αιτία αυτή είναι η ίδια η ύπαρξη της οργάνωσης της εργατικής τάξης και συνεπώς η δυνατότητα (ή απειλή) της χειραφέτησής της από τους δυνάστες της. Η ΕΣΣΔ ήταν το θεμελιώδες γεωπολιτικό και στρατιωτικό αγκυροβόλημα της ελπίδας της παγκόσμιας εργατικής τάξης για οργάνωση με στόχο τη χειραφέτηση. Από την αστική σκοπιά, ήταν η αδιάσειστη και τρομακτική απόδειξη ότι ο Μαρξ δεν έγραφε ονειροπολήματα, ότι  η ανατροπή της αστικής εξουσίας είναι ιστορικά εφικτή. Πολεμήθηκε ανηλεώς και με κάθε μέσο στον βαθμό που ενσάρκωσε αυτή την ελπίδα και αυτή την απειλή, στον βαθμό που έδωσε θάρρος στους λαούς σε όλο τον κόσμο στην προσπάθειά τους να βάλουν τέλος στην γυμνή τους εκμετάλλευση και καταπίεση από το εθνικό και παγκόσμιο δίκτυο των μονοπωλίων. Για αυτό ο αντικομμουνισμός επιβιώνει της πτώσης της ΕΣΣΔ, για αυτό ξαναοδηγεί στην προώθηση και πριμοδότηση του φασιστικού τέρατος όπως έκανε και πριν γιατί αυτό είναι φτιαγμένος να κάνει σε περιόδους κρίσης του καπιταλισμού. Γι αυτό και οι κομμουνιστές είναι υποχρεωμένοι να μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις για την επικράτηση του κομμουνισμού ανεξάρτητα από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ανεξάρτητα ακόμα και από την ανυπαρξία κομμουνιστικών κρατών στον κόσμο.

Για την κυρίαρχη ιδεολογία, αυτή που αν συνεχίσουν τα πράγματα ως έχουν, θα διδάσκονται τα άνεργα και αμόρφωτα παιδιά μας, ο αντικομμουνισμός ήταν μια συγκυριακή φάση της αμερικανικής ιστορίας που έληξε με την αποκαθήλωση του Μακάρθι. 

Για μας, ο αντικομμουνισμός είναι το σύνολο επίσημων και μυστικών πολιτικών που επιστράτευσαν τα διεθνή μονοπώλια ενάντια σε κάθε όψη του εργατικού κινήματος σε όλο τον κόσμο, από το 1917 ως σήμερα.

Για την κυρίαρχη ιδεολογία, ο αντικομμουνισμός είναι "ψυχροπολεμικό" φαινόμενο.

Για μας, ο ιστορικά παραδεκτός "Ψυχρός Πόλεμος" είναι μόνο μία από τις φάσεις της παγκόσμιας αντικομμουνιστικής εκστρατείας που δεν σταμάτησε ποτέ μετά το 1917.

Για την κυρίαρχη ιδεολογία, ο Ψυχρός Πόλεμος έδωσε έδαφος στον αντικομμουνισμό.

Για μας, ο αντικομμουνισμός δημιούργησε τον Ψυχρό Πόλεμο ως αδήριτη αναγκαιότητα για την παγκόσμια επικράτηση του μονοπωλιακού καπιταλισμού.

Για την κυρίαρχη ιδεολογία, οι επιθέσεις, σε σχεδόν καθημερινή βάση, στο ΚΚΕ από το σύνολο των υφιστάμενων πολιτικών δυνάμεων και Μέσων (τις καταγράψαμε μόνο για τον μήνα Μάϊο και Ιούνιο) οφείλονται στο ότι το ΚΚΕ είναι κάποιου είδους "συστημική" ή "ξεπερασμένη" ενσάρκωση του κομμουνιστικού προτάγματος.

Για μας, οι επιθέσεις αυτές είναι αδιανόητες έξω από τις αναγκαιότητες που επιβάλλει η αυτοσυντήρηση της αστικής εξουσίας σε καιρούς κρίσης, κλυδωνισμού και αναταραχής στις "αγορές."

Για την κυρίαρχη ιδεολογία, όταν ο κύριος Τσίπρας μιλά για την ανάγκη ενός "νέου Σχεδίου Μάρσαλ" κάνει στην χειρότερη περίπτωση "γκάφα" ή μιλά απλώς για κάτι "ανέφικτο".

Για μας, ο κύριος Τσίπρας εκφράζει με πλήρη επίγνωση την ανάγκη για μια ανανέωση των πολιτικών του Ψυχρού Πολέμου --μέρος των οποίων ήταν η χρηματοδότηση, κρυφή και φανερή, των μη κομμουνιστικών κρατών με στόχο ακριβώς να μείνουν μη κομμουνιστικά-- κρούει δηλαδή απλώς τον κώδωνα του κινδύνου ενίσχυσης του κομμουνισμού, ζητώντας οικονομικά ανταλλάγματα που θα επιτρέψουν σε μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να πετάξει πέντε ψίχουλα στην εργατική τάξη για να παρεμποδίσει αποτελεσματικά τον κίνδυνο κομμουνιστοποίησής της. 

Για την κυρίαρχη ιδεολογία, είναι απλώς παρανοϊκό το να συγκρίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ με την Χρυσή Αυγή.

Για μας, είναι το ίδιο "παρανοϊκό" με το να συγκρίνονται οι ναζί εγκληματίες πολέμου που προστατεύτηκαν από τη CIA με το Κογκρέσο για την Πολιτισμική Ελευθερία που χρηματοδοτήθηκε απ' αυτή. Σαφώς και είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα σε ό,τι αφορά τη φύση της στελέχωσής τους (δολοφόνοι αθώων στην πρώτη περίπτωση, αποστάτες του μαρξισμού στη δεύτερη)· είναι όμως επίσης εργαλεία της ίδιας πολιτικής, με τις ίδιες στοχεύσεις, ό,τι κι αν πιστεύουν για τον εαυτό τους: είναι δύο διαφορετικής φύσης μέσα για την ανάσχεση, υπόσκαψη, παρεμπόδιση, υπονόμευση της προσπάθειας της εργατικής τάξης για χειραφέτηση από την εκμετάλλευση ενός όλο και πιο βάρβαρου καπιταλισμού. Και είναι εξίσου αντικομμουνιστικά μέσα νομοτελειακά, καθώς η προσπάθεια αυτή της εργατικής τάξης δεν έχει καμία άλλη διαθέσιμη μορφή παρά τις βασικές αρχές του κομμουνισμού, όπως διατυπώθηκαν ήδη από τους Μαρξ και Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο του 1848: κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, κοινωνικοποίηση της κατανάλωσης των μυριάδων αγαθών που παράγει ο ανθρώπινος ιδρώτας, ανατροπή της αστικής εξουσίας με τα ίδια μέσα που αυτή χρησιμοποίησε για να ανατρέψει την φεουδαρχική, προλεταριακή εξουσία σε κάθε τομέα της εθνικής οικονομικής ζωής, διεθνής οργανωτική ένωση και έμπρακτη αλληλεγγύη των εργατών ως μέσο άμυνας στη διεθνή αλληλεγγύη των καπιταλιστών όταν το ζητούμενο είναι η συντριβή του εργατικού κινήματος.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να παραιτηθεί η εργατική τάξη από αυτούς τους στόχους εξαιτίας της αποδοχής της ήττας της σε μια φάση ενός πολέμου διάρκειας πάνω από ενάμιση αιώνα. Μια τέτοια αποδοχή είναι αποδοχή όχι απλώς δουλείας αλλά συνενοχής με τον εχθρό της σε βάρος του εαυτού της και των απογόνων της. Και αυτό είναι έσχατη προδοσία, ακόμα κι αν γίνεται στο όνομα της απογοήτευσης με τη δυσκολία του εκατοεβδομηντάχρονου αγώνα για την χειραφέτηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του πλανήτη από την αιμοσταγή μειοψηφία των αφεντών του.

16 σχόλια:

  1. Να προσθέσω ότι ο μακαρθισμός ήταν ταυτόχρονα και η ποινικοποίηση επισήμως της κομμουνιστικής ιδεολογίας στις ΗΠΑ και η εξαφάνιση κάθε προσπάθειας οργάνωσης της εργατικής τάξης. Πέτυχε μάλιστα απόλυτα, μετά τον μακαρθισμό η εργατική τάξη των ΗΠΑ έγινε έρμαιο στα χέρια των καπιταλιστών μέχρι και σήμερα. Ουσιαστικά ο καπιταλισμός στις ΗΠΑ λειτουργεί από τότε χωρίς εσωτερικό εχθρό και αυτό ξεκίνησε με τον μακαρθισμό και ολοκληρώθηκε σταδιακά τόσο με τον πλήρη έλεγχο των συνειδήσεων μέσω των τεράστιων δυνατοτήτων προπαγάνδας αλλά και μέσω της απαγόρευσης αμφισβήτησης της αστικής κυριαρχίας έστω και σαν σκέψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η εργατική τάξη (τουλάχιστον το κομμάτι της που έχει αυτοσυνείδηση), είναι πρακτικά αδύνατο να "αποδεχτεί", έτσι απλά, την ήττα της.
    Πέραν των υλικών παραγόντων που εμποδίζουν κάτι τέτοιο, έχει κάποιους τόνους αίμα στην πλάτη της, και την συνείδηση πως οφείλει να μην το πετάξει στον βόθρο.
    Κατ'ελάχιστο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για άλλη μία φορά, μπράβο!
    Μερικές φορές, ο όποιος αγώνας σε αυτές τις συνθήκες φαίνεται να χάνει το νόημα του για πολλούς λόγους... Τότε καλό είναι υπάρχει κάτι από το οποίο θα πιαστούμε. Ευχαριστώ!

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για τον αντικομμουνισμό.
    ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
    Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 έως το 1850
    Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ TOY 1848

    ( http://www1.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=18/3/2012&columnId=342 )

    (..)Πλάι στην κινητή φρουρά η κυβέρνηση αποφάσισε να συγκεντρώσει γύρω της κι ένα στρατό από εργάτες της βιομηχανίας. Εκατό χιλιάδες εργάτες πεταγμένοι στους δρόμους από την κρίση και την επανάσταση στρατολογήθηκαν από τον υπουργό Μαρί στα λεγόμενα εθνικά εργαστήρια. Κάτω από τη φανταχτερή αυτή ονομασία δεν κρυβότανε παρά η απασχόληση των εργατών σε ανιαρές, μονότονες και μη παραγωγικές δουλειές εκχωμάτωσης, με μεροκάματο 23 πεντάρες. Υπαίθρια εγγλέζικα «σπίτια εργασίας» (18),
    τίποτα περισσότερο απ' αυτό δεν ήταν τα εθνικά αυτά εργαστήρια. Η προσωρινή κυβέρνηση πίστευε ότι μ' αυτά οργάνωσε κι ένα δεύτερο προλεταριακό στρατό ενάντια στους ίδιους τους εργάτες. Τη φορά αυτή, η αστική τάξη γελάστηκε με τα εθνικά εργαστήρια, ακριβώς όπως οι εργάτες γελάστηκαν με την κινητή φρουρά. Είχε δημιουργήσει ένα στρατό φτιαγμένο για να στασιάζει.

    Ωστόσο πέτυχε ένα σκοπό.

    Εθνικά εργαστήρια ήταν η ονομασία των λαϊκών εργαστηρίων που κήρυττε ο Λουί Μπλαν στο Λουξεμβούργο. Τα εργαστήρια του Μαρί, που επινοήθηκαν σε άμεση αντίθεση με το Λουξεμβούργο, έδωσαν αφορμή, χάρη στην κοινή επιγραφή τους, σε μια ραδιουργία παρεξηγήσεων που θυμίζουν τις φάρσες των υπηρετών της ισπανικής κωμωδίας. Η ίδια η προσωρινή κυβέρνηση στα κρυφά διέδωσε τη φήμη ότι τα εθνικά αυτά εργαστήρια ήταν εύρημα του Λουί Μπλαν, και το πράγμα φαινόταν τόσο πιο πιστευτό, που ο Λουί Μπλαν, ο προφήτης των εθνικών εργαστηρίων, ήταν μέλος της προσωρινής κυβέρνησης. Και μέσα στη μισοαφελή, μισοσκόπιμη σύγχυση που έκανε η παρισινή αστική τάξη, αυτά τα «σπίτια εργασίας», στην τεχνητά τροφοδοτούμενη κοινή γνώμη της Γαλλίας και της Ευρώπης, ήταν η πρώτη πραγματοποίηση του σοσιαλισμού που τον έστηναν έτσι μαζί τους στον πάσσαλο της ατίμωσης.

    Οχι με το περιεχόμενό τους, αλλά με τον τίτλο τους, τα εθνικά εργαστήρια ήταν η ενσάρκωση της διαμαρτυρίας του προλεταριάτου ενάντια στην αστική βιομηχανία, στην αστική πίστη και στην αστική δημοκρατία. Πάνω τους, λοιπόν, στράφηκε όλο το μίσος της αστικής τάξης. Σ' αυτά βρήκε ταυτόχρονα το σημείο πάνω στο οποίο μπορούσε να κατευθύνει την επίθεση, μόλις θα ήταν αρκετά δυναμωμένη για να ξεκόψει ανοιχτά με τις αυταπάτες του Φλεβάρη. Ολη η δυσφορία, όλη η κακοκεφιά των μικροαστών στράφηκε ταυτόχρονα ενάντια σ' αυτά τα εθνικά εργαστήρια που έγιναν ο κοινός στόχος. Με αληθινή λύσσα λογάριαζαν τα ποσά που καταβρόχθιζαν οι λωποδύτες προλετάριοι, ενώ η δική τους η κατάσταση γινόταν μέρα με τη μέρα πιο ανυπόφορη. Κρατική σύνταξη για μια ψευτοδουλειά, αυτός είναι ο σοσιαλισμός! μουρμούριζαν μέσα τους.

    Τα εθνικά εργαστήρια, οι ρητορείες του Λουξεμβούργου, οι διαδηλώσεις των εργατών στους δρόμους του Παρισιού - να πού γύρευαν να βρουν την αιτία της αθλιότητάς τους. Και κανένας δε φανατίζεται περισσότερο ενάντια στις δήθεν μηχανορραφίες των κομμουνιστών από το μικροαστό, που κρεμόταν χωρίς ελπίδα σωτηρίας πάνω απ' το βάραθρο της χρεοκοπίας. (..)


    (18). Ο νόμος για τους φτωχούς που ψηφίστηκε στην Αγγλία το 1834, αντί να δώσει στους φτωχούς βοήθεια σε χρήμα ή σε είδος, πρόβλεπε την ίδρυση γι' αυτούς σπιτιών εργασίας (workhouses). Αυτά τα εργαστήρια ονομάστηκαν «Βαστίλλες για τους φτωχούς» και ήταν γι' αυτούς σπίτια του τρόμου (σημ. τ. σύντ.). Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "...Για μας, ο κύριος Τσίπρας εκφράζει με πλήρη επίγνωση την ανάγκη για μια ανανέωση των πολιτικών του Ψυχρού Πολέμου --μέρος των οποίων ήταν η χρηματοδότηση, κρυφή και φανερή, των μη κομμουνιστικών κρατών με στόχο ακριβώς να μείνουν μη κομμουνιστικά-- κρούει δηλαδή απλώς τον κώδωνα του κινδύνου ενίσχυσης του κομμουνισμού, ζητώντας οικονομικά ανταλλάγματα που θα επιτρέψουν σε μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να πετάξει πέντε ψίχουλα στην εργατική τάξη για να παρεμποδίσει αποτελεσματικά τον κίνδυνο κομμουνιστοποίησής της..."
    Βρήκες κέντρο απλά. Ακριβώς στην καρδία αυτού του βρωμερού εγχειρήματος που διεκδικεί την αστική κυβέρνηση στην Ελλάδα. Και όλα μα όλα συναινούν ακριβώς σε αυτό που περιγράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 'Οντως ο αντικομουνισμός είναι βασική τακτική της αστικής τάξης και πλήττει γενικότερα τα κινήματα που προάγουν ανατατρεπτικη σκέψη.Δέχεται επίθεση το επαναστατικό πρόταγμα στο σύνολο του και αυτο αποτυπώνεται σε οποιαδήποτε αντικαπιταλιστική "κίνηση" και όχι μόνο στην εκλογική πτώση της κοινοβουλευτικής αριστεράς.Βέβαια αυτο αρχικά φαίνεται σαν ήτα και λόγω του παραπάνω αλλά και της ευρείας μικροαστικοποιησης των μαζών απο το κυρίαρχο καθεστώς.Ισχύει ως ένα βαθμό πολύ μικρότερο όμως απο αυτον που φαινεται μεσω των ΜΜΕ.Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που επιθυμεί την ανατροπή και ενα μέρος της,απογοητευμένο απο την έλλειψη οργάνωσης της ταξικής πάλης κατέληξε στο να φτάσει το Συριζα στο 27%.Υπάρχει ελπίδα βέβαια και για αυτούς μέσα στο εκλογικό σώμα αλλά ας μην ξεχνάμε το 47.5% του λαου που δεν ψήφισε και ενα μεγάλο μέρος του διψάει για επανάσταση και δεν πιστεύει στην πραγματοποίησή της μεσω μιας εκλογικής νίκης μέσα στο σύστημα της αστικής δημοκρατίας αλλά μέσω μιας λαϊκής συμμαχίας όλων των εργαζομένων-φοιτητών-ανέργων-αγροτών και ξεκινώντας με μαζικές αδιάκοπες απεργίες διάρκειας.Είμαστε ήδη στο και 5'.Σε μια τόσο μεγάλη ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου εναντίον της κοινωνίας δε μπορούμε παρα να απαντήσουμε οργανωμένα,η αριστερά έχει όντως όπως λένε και οι πολιτικαντες ιστορική ευθύνη,γιατί αν δεν υπάρξει συνεργασία όλης της αριστεράς τοτε σύντομα θα είναι πολυ αργά(και προφανώς δεν εννοώ απλά κοινοβουλευτική συνεργασία με Συριζα/Δημαρ κτλ).Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Occultslayer:
      -Ποιά είναι η "αριστερά", και ποια τα κριτήρια σου για την κατάταξη κάποιου πολιτικού μορφώματος σε αυτήν;
      -Από που προκύπτει πως οι πρώην ΠΑΣΟΚοι που είναι η πλειοψηφεία του 27% που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ επιδίωξε ποτέ οποιαδήποτε ανατροπή;
      -Από που προκύπτει τέλος πως "ένα μεγάλο του λαού διψάει για επανάσταση", όταν εκείνο που είναι ολοφάνερο είναι πως το "μεγαλύτερο μέρος του λαού", μάλλον για το αίμα των επίδοξων επαναστατών διψάει, και όχι για κάτι άλλο;

      Διαγραφή
    2. -Δεν ξέρω αν ζεις στην Ελλάδα και κατά πόσο γνωρίζεις τις συνθήκες που βιώνει η εργατική τάξη αλλά ακόμα και από τα τυπικά δεδομένα που μπορείς να δεις την ανεργία στα επίπεδα που βρίσκεται,την λαίλαπα των ληστρικών φόρων του Κράτους και την εκμετάλλευση των αδίστακτων τραπεζών σε βάρος του λαου,με τον "προνομιούχο" εργαζόμενο που δουλεύει full time να παίρνει 476ευρω ή 440ευρω αν είναι νέος μπορείς να καταλάβεις ότι στο στόχαστρο αυτών των ανθρώπων είναι οι δυνάστες του και οχι οι επαναστάτες.
      - Οι πρώην ΠΑΣΟΚοι που είναι η πλειοψηφεία του 27% που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ επιδίωξε ποτέ οποιαδήποτε ανατροπή;
      Το απάντησες και μόνος σου,εάν ήταν ευχαριστημένοι με την παρούσα κατάσταση θα ξαναψήφιζαν Πασοκ.
      -Για το ποια είναι η αριστερά και ποια τα κριτήρια για ένα αριστερό μέτωπο,αν και προβοκατόρικη η ερώτηση σου θα προσπαθήσω να σου δώσω μια εικόνα της σκέψης μου πάνω σε αυτό το θέμα επιγραμματικά.
      Υπάρχουν πάρα πολλές δυνάμεις στην ευρύτερη "αριστερά" δηλαδή από κοινοβουλευτικά κόμματα μέχρι μαρξιστές,τροτσκιστές,ελευθεριακούς,καταστασιακούς,αντιεξουσιαστές,αναρχοκομμουνιστες,αναρχικούς,ανένταχτους αριστερούς και αλλους που παρόλες τις μικρές η μεγάλες ιδεολογικές διαφορές τους πιστέυω οτι θα μπορούσαν κατω απο τις δεδομένες συνθήκες να συμφωνήσουν έστω σε 5-10 κοινά σημεία όπως π.χ διαγραφή του χρέους/παυση πληρωμών,έξοδο απο Ε.Ε ,κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής,διαγραφή του χρέους των υπερχρεωμένων νοικοκυριών,εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος κ.α

      Διαγραφή
    3. @Occultslayer:
      -Φυσικά και ζω στην Ελλάδα, στην Αθήνα για την ακρίβεια. Με δεδομένο πως είμαι και συνδικαλισμένος, προφανώς και γνωρίζω την κατάσταση που επικρατεί στα εργασιακά. Η παρατήρηση για το «που ζω» πάντως ήταν κουφή, το λιγότερο.
      -Την άποψη που λέει πως η εναλλαγή ψήφου μεταξύ των αστικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ) υποδηλώνει και οποιαδήποτε πρόθεση «ανατροπής», ομολογώ πως αδυνατώ να την συλλάβω.
      -Θα παρακαλούσα να ορίσεις τον όρο «αριστερά». Η ερώτηση μου δεν ήταν προβοκατόρικη, στον βαθμό που δεν θεωρώ πως υφίσταται τέτοιο πολιτικό υποσύνολο με διακριτά δικά του χαρακτηριστικά.
      Υπάρχουν κομμουνιστές, υπάρχουν αναρχικοί, υπάρχουν αστικά κόμματα.
      Η «αριστερά», σε τι ακριβώς συνίσταται;
      -Καμμία άλλη πλην ΚΚΕ, άξια λόγου και μεγέθους πολιτική δύναμη στην Ελλάδα, δεν συμφωνεί στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.
      ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ το λένε ανοιχτά, οι αναρχικοί είναι υπέρ την ατομικής κατακερματισμένης ιδιοκτησίας (λέγε με και «αυτοδιαχείρηση»), και το 90% από τις γκρούπες του εξωκοινοβούλιου ψάχνει για ενδιάμεσο στάδιο του ενδιάμεσου σταδίου για να μην βάλει αυτό το ζήτημα στην ημερήσια διάταξη.

      Διαγραφή
    4. @Occultslayer. Αν σε αυτά τα 5-10 "κοινα σημεία" συμπεριλαμβάνεις π.χ. την διαγραφή του χρέους/παύση πληρωμών (που υπό προυποθέσεις μπορεί να ειναι λύση αναγκης για να σωθεί το αστικό σύστημα) και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής (που προυποθέτει κατάργηση του αστικού συστήματος) καταλαβαίνεις ότι....έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να περπατήσουμε για να συμφωνήσουμε.

      vikar

      Διαγραφή
  7. Σεχτάρ ο Τρομερός3 Ιουλίου 2013 - 9:43 μ.μ.

    Πάρτε κι αυτό:
    "Το ποίημα του ... αριστερού που χαλάει κόσμο στα social media!!"
    http://www.prisonplanet.gr/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1/17193-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B1-social-media
    ....για να δείτε γιατί πράγματι διψάει ένα όχι αμελητέο μέρος του λαού!
    Για να ξέρουμε, που πατάμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Από το blog του e-oikodomos
    ( http://e-oikodomos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_9255.html )
    Ο γείτονάς μας, ο «χρυσαυγίτης».Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πάντως, αυτό το ποίημα που παρέθεσε ο Σεχτάρ είναι ένα στρατευμένο ακροδεξιό στιχούργημα, που το διακινούν χρυσαβγίτες. Τι πολιτικά συμπεράσματα βγαίνουν από αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «στρατευμένο ακροδεξιό στιχούργημα» Τι πολιτικά συμπεράσματα βγαίνουν από αυτό;--->

      Ότι ο ΝΣ είναι κονουασέρ τής «ποίησης». Γνωρίζει τι έστι μέτρο, ρίμα, ανομοιοτέλευτον και εσωτερική παράκρουση.

      Διαγραφή
  10. όταν πριν από εναμισυ χρονο εμφανιστηκε η ΧΑ στη πυλη της χαλυβουργιας ολος ο ευαισθητος εσμος των αλληλεγγυων επεσε να ξεσκισει τον Σιφωνιο, το ΠΑΜΕ και την απεργια. Πρωταθλητες το indimedia οι τροτκιστες ο συριζα η ανταρσυα κλπ.

    Όταν περιοδευει η ΧΑ στην Ιερισσο μοιραζοντας προκηρυξεις κατά της επένδυσης του χρυσου ολοι οι παραπανω σιωπουν ντροπαλα μηπως και αδυνατησουν το μετωπο

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63843138

    Ξεφτυλες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Είμαι «αριστερός»…
    Επί τέλους το τείχος του Βερολίνου έπεσε. Έχω κρατήσει κι ένα τούβλο. Κι ο Σοσιαλισμός έπεσε (χέστηκα). Γι αυτό κι είμαι υπέρ του Μάαστριχτ που θεσμοθετεί αυτά ακριβώς που τραβάω σήμερα. Χλομιάζω στην ιδέα να βρεθώ έξω απ’ την Ε.Ε. Άμα βγούμε πως θα την κάνουμε Ευρώπη των… λαών; Και το ευρώ το έχω φυλακτό. Παλεύω εναντίον του… καζινοκαπιταλισμού. Ποντάρω στους παραγωγικούς και τίμιους καπιταλιστές. Με αέρα στα πανιά μου τον αέρα (κοπανιστό) του Ολάντ. Είμαι με την αλλαγή του Ομπάμα. Θαυμάζω τα εξευτελιστικά κουπόνια του συστήματος υγείας του. Και με την αλλαγή στη Λιβύη είμαι. Άσχετο το ότι δεν υπάρχει Λιβύη πια. Και με τους μισθοφόρους της Συρίας είμαι. Αλήθεια γιατί δεν βομβάρδισαν τη Συρία ακόμη; Και με την Αίγυπτο. Με όλους είμαι. Είμαι με την… Άνοιξη γενικώς. Σαν… μπούφος. Με τα αποπλύματα του ΠΑΣΟΚ κάναμε μεγάλο κόμμα. Έρχονται κι άλλοι. Και με τους ΑΝΕΛ είμαι. Κι ας με λένε Coco shanel νούμερο 0. Και ενάντια στο μνημόνιο είμαι. Αλλά υπέρ της αστικής τάξης και των μονοπωλίων που το εφηύρε (Που θα πάει θα τους τρελάνω). Και το ΚΚΕ θα έπρεπε να ρωτάει ποιον θα βάλει γραμματέα. Κι ο Στάλιν δολοφόνησε 15, 23, 27 και βάλε… εκατομμύρια. Και με τον Γκαίμπελς του Κατίν είμαι. Και με την απαγόρευση των κομμουνιστικών κομμάτων στις Βαλτικές χώρες είμαι. Και μονομάχος είμαι (στο Ελ Πάσο κι αλλαχού). Και ρεζίλης είμαι. Και σταυρό φιλάω ο… άθεος. Και βασιλικό (η γλάστρα να δούμε πότε θα μου ‘ρθει). Και κατουρημένες ποδιές φυλάω. Καραγκιόζης δεν ξέρω αν είμαι αλλά Χατζηαβάτη (Λαφαζάνης) έχω.
    Τελικά τι είμαι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή