Τετάρτη, 8 Μαΐου 2013

V.I. Lenin-Δώδεκα σύντομες θέσεις για την υποστήριξη από μέρους του Γκ. Γκρόιλιχ της υπεράσπισης της πατρίδας

V.I. Lenin
Δώδεκα σύντομες θέσεις για την υποστήριξη από μέρους του Γκ. Γκρόιλιχ της υπεράσπισης της πατρίδας
(31/1-1/2 1917, εφημ. Volksrecht, αρ. φυλ. 26, 27)
Από το Β.Ι. Λένιν: Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2013

1. [...] Αυτός [ο Γκρόιλιχ] ξεχνάει ακόμη ότι η "αστική κυβέρνηση" της Ελβετίας, χάρη στους πολυάριθμους θεσμούς του ελβετικού τραπεζικού κεφαλαίου, είναι όχι μόνο "αστική κυβέρνηση" αλλά και ιμπεριαλιστική αστική κυβέρνηση.

2. [...] Ο Γκρόιλιχ όμως ξεχνά κατά περίεργο τρόπο ότι, πρώτο, οι Ελβετοί σοσιαλπατριώτες είναι επίσης πράκτορες της ελβετικής αστικής κυβέρνησης· δεύτερο, ότι όπως η Ελβετία γενικά δεν μπορεί να αποσπαστεί από το δίχτυ των δεσμών της παγκόσμιας αγοράς έτσι και η σύγχρονη, πολύ αναπτυγμένη και στον ανώτατο βαθμό πλούσια, αστική Ελβετία δεν μπορεί να αποσπαστεί από το δίχτυ των παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών σχέσεων. [...]

3. Ο Γκ. Γκρόιλιχ στο δεύτερο άρθρο του δηλώνει: "H Ελβετία δεν μπορεί να διεξάγει επιθετικό πόλεμο."

Ο Γκρόιλιχ κατά περίεργο τρόπο ξεχνά το αδιαφιλονίκητο και εξόφθαλμο γεγονός ότι και στις δύο δυνατές περιπτώσεις --δηλαδή τόσο σε περίπτωση συμμαχίας της Ελβετίας ενάντια στην Αγγλία, όσο και σε περίπτωση συμμαχίας με την Αγγλία ενάντια στη Γερμανία-- και στις δύο περιπτώσεις η Ελβετία θα πάρει μέρος σ' έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, σ' έναν πόλεμο ληστρικό, σ' έναν πόλεμο επιθετικό.
Η αστική Ελβετία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ούτε ν' αλλάξει το χαρακτήρα του τωρινού πολέμου, ούτε να διεξάγει γενικά αντιιμπεριαλιστικό πόλεμο. [...]

4. [...] Όποιος στον πόλεμο αυτό παραδέχεται την υπεράσπιση της πατρίδας αυτός γίνεται συνεργός της "δικής του" εθνικής αστικής τάξης, που και στην Ελβετία είναι πέρα για πέρα ιμπεριαλιστική επειδή συνδέεται από οικονομική άποψη με τις Μεγάλες Δυνάμεις και έχει τραβηχτεί στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική πολιτική. [...]

5. [...] Γιατί ο σ. Γκρόιλιχ ξεχνά ότι οι σοσιαλδημοκράτες την κατάργηση κάθε στρατού (και συνεπώς και της πολιτοφυλακής) δεν την εννοούν παρά μόνο ως κάτι που γίνεται ύστερα από τη νικηφόρα κοινωνική επανάσταση; Ότι ακριβώς σήμερα είναι απαραίτητο να παλέψουμε για την κοινωνική επανάσταση σε συμμαχία με τις διεθνιστικές-επαναστατικές μειοψηφίες όλων των μεγάλων Δυνάμεων;

6. [...] Μα είναι δυνατό στ' αλήθεια να μην ξέρει ο σ. Γκρόιλιχ ότι στον πόλεμο αυτόν ούτε ένα κράτος της Ευρώπης δεν υπερασπίζει τη δημοκρατία και ούτε μπορεί να την υπερασπίζει; Αντίθετα, η συμμετοχή στον ιμπεριαλιστικό αυτόν πόλεμο σημαίνει για όλα τα κράτη, μεγάλα και μικρά, στραγγαλισμό της δημοκρατίας, νίκη της αντίδρασης ενάντια στη δημοκρατία. [...] 'Η ο σ. Γκρόιλιχ "έχει" πραγματικά τόσο μεγάλη "εμπιστοσύνη" στην ελβετική, δηλαδή τη δική του, "αστική κυβέρνηση" που να θεωρεί όλους τους διευθυντές τραπεζών και τους εκατομμυριούχους της Ελβετίας Γουλιέλμους Τέλους; [...]

7. Ο σ. Γκρόιλιχ στο τρίτο άρθρο γράφει:

"Μήπως δεν περιμένει κιόλας η Ελβετία από το προλεταριάτο ότι 'θα χτυπηθεί με τον εαυτό του στις ιμπεριαλιστικές μάχες';"

Η ερώτηση αυτή αποδεικνύει ότι ο σ. Γκρόιλιχ στέκει και με τα δυο του πόδια πάνω στο εθνικό έδαφος, δυστυχώς όμως στον τωρινό πόλεμο δεν υπάρχει τέτοιο έδαφος για την Ελβετία. [...]

9. [...] Ελπίζουμε σταθερά πως ο σ. Γκρόιλιχ δε θα θελήσει να ρεζιλευτεί και δε θα βαλθεί να αποδείξει (παρά την πείρα της Αγγλίας, της Γερμανίας, της Σουηδίας κτλ.) ότι η "ενότητα" των σοσιαλπατριωτών, των "πρακτόρων" των αστικών κυβερνήσεων, με το σοσιαλιστικό προλεταριάτο δεν μπορεί να οδηγήσει σε τίποτε άλλο παρά σε μια πλήρη αποδιοργάνωση, ηθική αποσύνθεση, υποκρισία και ψευτιά. [...]

12. Ο σ. Γκρόιλιχ στέκει και με τα δυο του πόδια πάνω σε εθνικό έδαφος -- πάνω σε αστικορεφορμιστικό, γκριτλιανό έδαφος.

Αγνοεί επίμονα τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του τωρινού πολέμου, όπως και τους ιμπεριαλιστικούς δεσμούς της σύγχρονης ελβετικής αστικής τάξης. Αγνοεί τη διάσπαση των σοσιαλιστών όλου του κόσμου σε σοσιαλπατριώτες και σε επαναστάτες διεθνιστές.

Ξεχνάει ότι στην πραγματικότητα μπροστά στο ελβετικό προλεταριάτο υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι:

Πρώτος δρόμος. Να βοηθάει τη δική του αστική τάξη να εξοπλιστεί, να υποστηρίζει τις επιστρατεύσεις που έχουν τάχα σκοπό την υπεράσπιση της ουδετερότητας και να διατρέχει καθημερινά το κίνδυνο να συρθεί στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Σε περίπτωση "νίκης" σε έναν τέτοιο πόλεμο να πεινάει, να καταγράφε 100.000 νεκρούς, να βάζει στις τσέπες της ελβετικής αστικής τάξης κι άλλα δισεκατομμύρια πολεμικά κέρδη, να της εξασφαλίζει νέα επικερδή επένδυση κεφαλαίων στο εξωτερικό και να περιέλθει σε νέα οικονομική εξάρτηση από τους ιμπεριαλιστές "συμμάχους" του -- τις μεγάλες Δυνάμεις.

Δεύτερος δρόμος. Σε στενή συμμαχία με τις διεθνιστικές επαναστατικές μειοψηφίες όλων των μεγάλων Δυνάμεων να παλέψει αποφασιστικά ενάντια σ' όλες τις "αστικές κυβερνήσεις" και πρώτ' απ' όλα ενάντια στη δική του "αστική κυβέρνηση", να μην έχει καμιά "εμπιστοσύνη" τόσο στη δική του αστική κυβέρνηση γενικά όσο και στους λόγους της για διαφύλαξη της ουδετερότητας και να καλέσει ευγενικά τους σοσιαλπατριώτες να μετακομίσουν στη Γκριτλιανή Ένωση.*


*Σημ. LR: Αναφορά στην Ένωση Grütli, που δημιούργησαν οι λεγόμενοι σοσιαλπατριώτες της Ελβετίας, αποσχιζόμενοι από το σοσιαλιστικό κόμμα το 1916. 

2 σχόλια:

  1. "Η αφετηρία και η «πηγή» της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας (μετά το 1914) είναι η ιδέα της συνεργασίας με τους καπιταλιστές και το καπιταλιστικό κράτος. Αυτή η γραμμή παρουσιάζεται ως ασφαλής, ειρηνική, αρμονική, «δημοκρατική» πορεία προς το σοσιαλισμό σε αντίθεση με τους κινδύνους και την καταστροφή που έχει το μονοπάτι της βίαιης επανάστασης. Η συνολική εμπειρία από το 1914 έως το 1933 έδειξε με εξαιρετική ευκρίνεια ότι η γραμμή αυτή δεν οδηγεί ούτε στο σοσιαλισμό ούτε έχει ειρηνική εξέλιξη ούτε καν στη διατήρηση των δημοκρατικών μορφών στην πιο στενή έννοιά τους, αλλά σε κατάφωρη βία ενάντια στην εργατική τάξη, σε δυνάμωμα της καπιταλιστικής δικτατορίας και, στο αποκορύφωμά της, στη νίκη του φασισμού, του ιμπεριαλιστικού πολέμου και όλων των καταστροφικών δυνάμεων, από τις οποίες μόνο η προλεταριακή επανάσταση μπορεί να σώσει τον κόσμο. Αυτό είναι το δίδαγμα από το κεφάλαιο της «Σοσιαλδημοκρατίας» (πιο σωστά, του Σοσιαλιμπεριαλισμού ή Σοσιαλφασισμού) στην ιστορία της εργατικής τάξης, ένα κεφάλαιο που τείνει προς το τέλος του."

    ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ*
    του Ρατζανί Πάλμε Ντουτ
    ΚΟΜΕΠ, Τεύχος: 2009 Τεύχος 6

    * Το κείμενο αποτελεί το 8ο κεφάλαιο του βιβλίου του Ρ. Π. Ντουτ, με τίτλο: «Φασισμός και Κοινωνική Επανάσταση» (1934), το οποίο δεν έχει εκδοθεί στα ελληνικά.

    Ρατζανί Πάλμε Ντουτ (1886-1974): Στέλεχος του ΚΚ Μεγάλης Βρετανίας και της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Διετέλεσε ΓΓ του ΚΚ Μεγάλης Βρετανίας το διάστημα 1939-1941.

    subutai red

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ολόκληρο το βιβλίο Fascism and Social Revolution υπάρχει στα αγγλικά εδώ: http://www.plp.org/books/
    Έφη Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή