Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

V.I. Lenin-Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο

V.I. Lenin
“Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο” (26 Ιούλη 1915)
Από το Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, 2013

Σ’ ένα αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της.

Αυτό είναι αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό το αμφισβητούν μόνο οι συνειδητοί οπαδοί ή οι ανίκανοι υπηρέτες των σοσιαλσοβινιστών. Στους πρώτους ανήκει, λόγου χάρη, ο Σεμκόβσκι της Οργανωτικής Επιτροπής (αρ. φυλ. 2 της Ισβέστιγιά του). Στους τελευταίους ο Τρότσκι και ο Μπουκβογέντ και στη Γερμανία ο Κάουτσκι.

[…]

Επαναστατική δράση […] ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνησή σου αλλά και να συμβάλλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα. (Για έναν ‘οξυδερκή αναγνώστη’: Αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι ‘πρέπει να ανατινάζονται οι γέφυρες’, να οργανώνονται αποτυχημένες απεργίες ενάντια στον πόλεμο και γενικά να βοηθιέται η κυβέρνηση για να επιφέρει ήττα στους επαναστάτες).

[…]

Η απόφαση της Βέρνης (Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ, αρ. φυλ. 40) για να βοηθήσει τους ανθρώπους που δεν ξέρουν να σκέπτονται, ξεκαθάρισε ότι: Σε όλες τις ιμπεριαλιστικές χώρες το προλεταριάτο πρέπει σήμερα να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής του.


[…]

Επανάσταση σε καιρό πολέμου σημαίνει εμφύλιος πόλεμος, η μετατροπή, όμως, του πολέμου των κυβερνήσεων σε εμφύλιο πόλεμο, από το ένα μέρος, διευκολύνεται από τις στρατιωτικές αποτυχίες (από την ‘ήττα’) των κυβερνήσεων, ενώ, από το άλλο μέρος, είναι αδύνατο, τείνοντας στην πράξη προς μια τέτοια μετατροπή να μη συμβάλλεις έτσι στην ήττα.

Γι’ αυτό και οι σοβινιστές (με την Οργανωτική Επιτροπή, με την ομάδα Τσχεϊτζε) απορρίπτουν το ‘σύνθημα’ της ήττας, γιατί και μόνο του το σύνθημα αυτό σημαίνει συνεπές προσκλητήριο για επαναστατική δράση ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου. Χωρίς όμως τέτοια δράση οι πιο υπέρ…επαναστατικές φράσεις για πόλεμο κατά ‘του πολέμου και των όρων κτλ.’ δεν αξίζουν πεντάρα τσακιστή.

Όποιος θα ήθελε σοβαρά να ανασκευάσει το ‘σύνθημα’ της ήττας της κυβέρνησής του στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο θα έπρεπε να αποδείξει 1) ότι ο πόλεμος του 1914-1915 δεν είναι αντιδραστικός· ή 2) ότι η επανάσταση σε σύνδεση μ’ αυτόν δεν είναι δυνατό να γίνει· ή 3) ότι είναι αδύνατη μια συνάντηση και αλληλοϋποστήριξη των επαναστατικών κινημάτων σ’ όλες τις εμπόλεμες χώρες. Το τελευταίο επιχείρημα έχει ιδιαίτερη σημασία για τη Ρωσία επειδή είναι η πιο καθυστερημένη χώρα, όπου είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί άμεσα μια σοσιαλιστική επανάσταση. Γι’ αυτό ακριβώς οι Ρώσοι σοσιαλδημοκράτες ήταν αναγκαστικά οι πρώτοι που διατύπωσαν ‘θεωρητικά και πρακτικά’ το ‘σύνθημα’ της ήττας.

[…]

Οι αντίπαλοι του συνθήματος της ήττας φοβούνται, απλούστατα, τον ίδιο τον εαυτό τους όταν δε θέλοιυν να δουν κατάματα το ολοφάνερο γεγονός της αδιάρρηκτης σύνδεσης που υπάρχει ανάμεσα στην επαναστατική ζύμωση ενάντια στην κυβέρνηση και τη συμβολή στην ήττα της.

[…]

Μια συννενόηση για επαναστατική δράση, έστω και σε μια μόνη χώρα, χωρίς να μιλάμε για μια σειρά χώρες, είναι πραγματοποιήσιμη μόνο με τη δύναμη του παραδείγματος ορισμένων σοβαρών επαναστατικών εκδηλώσεων, με το πέρασμα στην πραγματοποίησή τους, με την ανάπτυξή τους. Μα ένα τέτοιο ξεκίνημα δεν είναι πάλι κατορθωτό χωρίς να εύχεται κανείς την ήττα και χωρίς να συμβάλλει σ’ αυτήν την ήττα. Η μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο δεν μπορεί να ‘φτιαχτεί’, όπως δεν μπορεί να ‘φτιάξει' κανείς επανάσταση –η μετατροπή αυτή προκύπτει από μια ολόκληρη σειρά πολύμορφα φαινόμενα, πλευρές, μικροχαρακτηριστικά, ιδιότητες και συνέπειες του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Και μια τέτοια ανάπτυξη δεν μπορεί να επιτευχτεί χωρίς μια σειρά στρατιωτικές αποτυχίες και ήττες εκείνων των κυβερνήσεων που τους καταφέρουν χτυπήματα οι ίδιες οι καταπιεζόμενες τάξεις τους.

Το να παραιτείται κανείς από το σύνθημα της ήττας σημαίνει να μετατρέπει την επαναστατικότητά του σε κούφια φρασεολογία είτε σε καθαρή υποκρισία.

Και με τι μας προτείνουν να αντικαταστήσουμε το ‘σύνθημα’ της ήττας; Με το σύνθημα ‘ούτε νίκη, ούτε ήττα’ (Σεμκόβσκι στην Ισβέστιγια, αρ. φυλ. 2. Το ίδιο σύνθημα προτείνει και όλη η Οργανωτική Επιτροπή στο φυλ. Αρ. 1). Αυτό όμως δε σημαίνει τίποτε άλλο παρά παράφραση του συνθήματος ‘υπεράσπιση της πατρίδας’! […] Αυτό σημαίνει δικαιολόγηση του σοβινισμού όλων των ιμπεριαλιστικών εθνών, που οι αστικές τους τάξεις είναι πάντα έτοιμες να πουν και λένε στο λαό— ότι αγωνίζονται ‘μόνο’ ενάντια στην ‘ήττα.’ ‘Το νόημα της ψήφου μας της 4ης Αυγούστου ήταν: Όχι υπέρ του πολέμου αλλά κατά της ήττας’, γράφει στο βιβλίο του ο ηγέτης των οπορτουνιστών Ε. Ντάβιντ. Οι οπαδοί της Οργανωτικής Επιτροπής, μαζί με τον Μπουκβογέντ και τον Τρότσκι, τάσσοννται ολοκληρωτικά με την άποψη του Ντάβιντ όταν υπερασπίζουν το σύνθημα: Ούτε νίκη, ούτε ήττα!

Το σύνθημα αυτό, αν το καλοσκεφτεί κανείς, σημαίνει ‘ταξική ειρήνη’, απάρνηση του ταξικού αγώνα της καταπιεζόμενης τάξης σ’ όλες τις εμπόλεμες χώρες, γιατί είναι αδύνατο να διεξάγει κανείς ταξικό αγώνα χωρίς να καταφέρει χτυπήματα στη ‘δική του’ αστική τάξη και στη ‘δική του’ κυβέρνηση και το να καταφέρει κανείς σε καιρό πολέμου χτύπημα στην κυβέρνησή του σημαίνει εσχάτη προδοσία (προς γνώση του Μπουκβογέντ!), σημαίνει συμβολή στην ήττα της χώρας του. Όποιος παραδέχεται το σύνθημα ‘ούτε νίκη, ούτε ήττα’, αυτός μόνο υποκριτικά μπορεί να είναι υπέρ της ταξικής πάλης, υπέρ της ‘ρήξης της ταξικής ειρήνης’, αυτός στην πράξη παραιτείται από την ανεξάρτητη προλεταριακή πολιτική και επιβάλλει στο προλεταριάτο όλων των εμπόλεμων χωρών ένα καθήκον τελείως αστικό: Να προφυλάξει από την ήττα τις δοσμένες ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις. Η μοναδική πολιτική που σημαίνει ρήξη της ‘ταξικής ειρήνης’, ρήξη πραγματική και όχι στα λόγια, και αναγνώριση της ταξικής πάλης, είναι η πολιτική του να επωφελείται το προλεταριάτο από τις δυσκολίες της κυβέρνησής του και της αστικής του τάξης για να τις ανατρέψει. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το πετύχει κανείς, δεν μπορεί να το επιδιώκει χωρίς να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής του, χωρίς να συμβάλλει σ’ αυτή την ήττα.

[…]

Ο προλετάριος δεν μπορεί ούτε να καταφέρει ταξικό χτύπημα στην κυβέρνησή του, ούτε να δώσει (στην πράξη) το χέρι στον αδελφό του, τον ‘ξένο’ προλετάριο της χώρας που βρίσκεται σε πόλεμο μαζί ‘μας’, χωρίς να διαπράττει ‘εσχάτη προδοσία’, χωρίς να συμβάλλει στην ήττα, χωρίς να βοηθάει στη διάλυση της ‘δικής του’ ιμπεριαλιστικής ‘μεγάλης Δύναμης.’

Όποιος υποστηρίζει το σύνθημα ‘ούτε νίκη, ούτε ήττα’ είναι συνειδητός ή ασυνείδητος σοβινιστής, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας διαλλακτικός μικροαστός αλλά πάντως είναι εχθρός της προλεταριακής πολιτικής, οπαδός των σημερινών κυβερνήσεων, των σημερινών κυρίαρχων τάξεων.

[…]

Δεν μπορεί να διεγείρει κανείς το μίσος προς την κυβέρνησή του και προς την αστική του τάξη χωρίς να εύχεται την ήττα τους—και δεν μπορεί να είναι κανείς ανυπόκριτος εθχρός της ΄κοινωνικής ειρήνης’ (=της ταξικής ειρήνης) χωρίς να διεγείρει το μίσος προς την κυβέρνησή του και προς την αστική του τάξη!

Οι οπαδοί του συνθήματος ‘ούτε νίκη, ούτε ήττα’ στην πράξη είναι με το μέρος της αστικής τάξης και των οπορτουνιστών αφού ‘δεν πιστεύουν’ στη δυνατότητα μιας διεθνούς επαναστατικής δράσης της εργατικής τάξης ενάντια στις κυβερνήσεις τους, αφού δεν επιθυμούν να βοηθήσουν την ανάπτυξη τέτοιας δράσης — καθήκον αναμφισβήτητα όχι εύκολο, μα μοναδικό άξιο ενός προλετάριου, καθήκον μοναδικά σοσιαλιστικό. Ακριβώς το προλεταριάτο της πιο καθυστερημένης από τις εμπόλεμες μεγάλες Δυνάμεις ήταν εκείνο που υποχρεώθηκε, ιδιαίτερα μπροστά στην επαίσχυντη προδοσία των Γερμανών και των Γάλλων σοσιαλδημοκρατών, να ακολουθήσει με το Κόμμα του μια επαναστατική τακτική, που είναι εντελώς αδύνατη χωρίς την ‘συμβολή στην ήττα’ της κυβέρνησής του, μα που είναι η μοναδική που οδηγεί στην ευρωπαϊκή επανάσταση, στη σταθερή ειρήνη του σοσιαλισμού, στην απολύτρωση της ανθρωπότητας από της φρίκες, τα βάσανα, την αγριότητα και τις θηριωδίες που κυριαρχούν σήμερα.

11 σχόλια:

  1. Να αναφέρω κάτι για να δείτε πώς οι αστοί (σε αντίθεση με τους τρότσκες, που βρίσκονται μόνιμα σε διαφορά φάσης --- ή αφασίας) είναι εμβριθείς αναγνώστες τής επαναστατικής λογοτεχνίας:

    Όταν το 40 το Βέλγιο και η Γαλλία άνοιξαν τα σύνορα στα γερμανικά στρατεύματα (στο εξής η «ήττα»), το επιτελείο κατηγόρησε τους γάλλους κομμουνιστές στρατιώτες [μειοψηφία λόγω των διώξεων που προηγήθησαν και υπό καθεστώς σκληρού ελέγχου & εποπτείας λόγω φακελώματος] για τις ντεφαιτιστικές τους πρακτικές (σαμποτάζ και τα τοιαύτα).

    ΥΓ Για τον εμπλουτισμό τής θεωρίας τού ντεφαιτισμού από Τρότσκι κατά τον μεσοπόλεμο, παραπέμπω στις ενέργειες τού «επαναστάτη πατριώτη» Τουχατσέφσκι (έξοχο παράδειγμα συνδυασμού τροτσκιστικής θεωρίας & πράξης).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. «ή να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζόμενων σε συμμαχία με τους εργαζόμενους στις άλλες χώρες της Ε.Ε. ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό. Στον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε.»

    http://russeurope.hypotheses.org/1198?utm_source=feedly

    Αλλά στο μεταξύ το Die Linke άλλαξε γνώμη, και ευνοεί «την εθνικοποίηση του ανταγωνισμού ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις για το ποιος θα πληρώσει την κρίση». [εδώ και οι «κρυπτικές» δηλώσεις Ράιχενμπαχ περί μη «αντίδρασης» τού ελληνικού λαού]

    ΦΘΕΙΡΙΖΑ-Τώρα και σε Υποαλλεργική Μερκελική Συνιστώσα, για τρυφερά επαναστατικά δέρματα. Το Απορρυπαντικό τής Διαρκούς Φθοράς. Κάνει άφαντους τους Ευρώ-λακέδες ακόμα και στους 30 βαθμούς Κελσίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_04/05/2013_519516

    ξεκινάει ο αστισμός για "Μεγάλο Ευρωπαικό Συναγερμό" με Σαμαρά; ξέρει κάποιος κάτι παραπάνω ΥΠΕΥΘΥΝΑ;

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δες και το άρθρο του Πάγκαλου στο Βήμα της Κυριακής, όπου προτείνει την κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές όλων των δυνάμεων του ευρωπαικού συνταγματικού τόξου
      vikar

      Διαγραφή
  4. "Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Επαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.

    Ολοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα ‘ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας."

    Μέρος από το περίφημο γράμμα του Ζαχαριάδη που συζητήθηκε τόσο πολύ. Τον καταδικάζουμε;

    Γραβιάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Νίκος Ζαχαριάδης έγραψε τρεις επιστολές. Αυτοί που θέλουν να παραχαράξουν την ιστορία θυμούνται μόνο την πρώτη.

      http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/01/praxis.html

      Διαγραφή
  5. Αντώνη να σου πω την αλήθεια ένα πράγμα μου χτυπά περίεργα σε αυτό το κείμενο του Λένιν και καθότι δεν έχω διαβάσει άλλα κείμενά του σχετικά με τη στάση του προλεταριάτου σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο και κυρίως τη στάση του απέναντι στην αστική τάξη της χώρας του όταν εμπλέκεται σε έναν τέτοιο πόλεμο η χώρα του. Είναι η φράση "να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής του" (ο προλετάριος, το προλεταριάτο). Βέβαια ακολουθείται πάντα από το "να συμβάλλει στη ήττα" (της κυβέρνησης της χώρας του), όμως επειδή ο Λένιν ήταν άνθρωπος της πράξης και όχι των ευχών, εξακολουθεί να μου χτυπά περίεργα αυτή η φράση. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με "λάθος" μετάφραση από το πρωτότυπο ή με άλλους παράγοντες που δεν μπορώ να κατανοήσω, απλά θέτω τον προβληματισμό μου μήπως έχεις κάποια εξήγηση να δώσεις επί τούτου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Το ΚΚΕ παλεύει για την εργατική τάξη, τη σοσιαλιστική επανάσταση και προειδοποιεί για πόλεμο.

    Τί μας λέει αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ; Πως πρέπει το "μέτωπο του Νότου" να συμμαχήσει για να νικήσει τους μερκελιστές. Πού είναι η ταξική πάλη σε αυτό το σύνθημα; Τί γίνεται μέσα στις χώρες του Νότου; Ποιος πληρώνει με αίμα τα σπασμένα της κρίσης μέσα στις χώρες του Νότου; Πού είναι η προειδοποίηση για πιθανή μαζική σύρραξη στο χώρο της Μεσογείου, ειδικά τώρα που οι ΗΠΑ την έχουνε μετατρέψει σε αεροδρόμιο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ

    Η μετάφραση από τα ρωσικά της πρώτης πρότασης του άρθρου του Β. Ι. Λένιν «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο» (26 Ιουλίου 1915) [О поражении своего правительства в империалистской войне (26 июля 1915 г.)] —«Σ’ ένα αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της.»— είναι ακριβέστατη.

    Λέει επί λέξει το πρωτότυπο για τους κατέχοντες την ρωσική:

    Революционный класс в реакционной войне не может не желать поражения своему правительству.

    (Πρβλ. В. И. Ленин, Полное Собрание Сочинений, том 26, Москва: Политиздат, 1969, стр. 286 [Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμος 26, Μόσχα: Πολιτικές Εκδόσεις, 1969, σελ. 286 (ρωσ.)])

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ θερμά για την διευκρίνηση.

      Διαγραφή
  8. μην μπερδευουμε τα πραγματα οπως πολυ ευκολα το κανει ο γραβιας.
    ο λενιν μιλαει για συγκεκριμενο πολεμο (Α παγκοσμιος).
    ο ζαχαριαδης εγραψε τις επιστολες (φιλε!;!; γραβια αν εχεις τα αντερα να κανεις αναφορα σε ολοκληρα τα γραμματα και οχι αποκομενα αποσπασματα) οταν η ελλαδα δεχοταν την επιθεση φασιστικου κρατους, με τον υπολοιπο κοσμο -στα λογια τουλαχιστον- συμμαχους απεναντι στον αξονα, με σκοπο συγκεκριμενο να αφυπνισει τον λαο και να τον οπλισει.
    χωρις τα γραμματα και κατεπεκταση την πολιτικη του ΚΚΕ δεν θα υπηρχε αντισταση, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή