Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

V.I. Lenin-Ο Ιμπεριαλισμός: Ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Κεφάλαιο ΙV

IV. Η ΕΞΑΓΩΓΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Για τον παλιό καπιταλισμό, που κυριαρχούσε απόλυτα ο ελεύθερος συναγωνισμός, χαρακτηριστική ήταν η εξαγωγή εμπορευμάτων. Για το νεότατο καπιταλισμό, όπου κυριαρχούν τα μονοπώλια, έγινε χαρακτηριστική η εξαγωγή κεφαλαίου.

Ο καπιταλισμός είναι εμπορευματική παραγωγή στην ανώτερη βαθμίδα ανάπτυξής της, όταν και η εργατική δύναμη γίνεται εμπόρευμα. Η αύξηση των ανταλλαγών τόσο μέσα στη χώρα όσο και σε διεθνή ιδιαίτερα κλίμακα, είναι το χαρακτηριστικό διακριτικό γνώρισμα του καπιταλισμού. Η ανισομετρία και ο αλματικός χαρακτήρας της ανάπτυξης των διάφορων επιχειρήσεων, των διάφορων κλάδων της βιομηχανίας, των διάφορων χωρών είναι αναπόφευκτα στις συνθήκες του καπιταλισμού. Πρώτη, πριν από τις άλλες χώρες, έγινε χώρα καπιταλιστική η Αγγλία, και προς τα μέσα του 19ου αιώνα, καθιερώνοντας το ελεύθερο εμπόριο, διεκδικούσε το ρόλο του “εργαστηρίου όλου του κόσμου”, του προμηθευτή βιομηχανικών προϊόντων σε όλες τις χώρες, που σε αντάλλαγμα έπρεπε να την εφοδιάζουν με πρώτες ύλες. Αυτό όμως το μονοπώλιο της Αγγλίας υποσκάφτηκε στο τελευταίο κιόλας τέταρτο του 19ου αιώνα, γιατί μια σειρά άλλες χώρες, αφού υπεράσπισαν τον εαυτό τους με “προστατευτικούς” τελωνειακούς δασμούς, εξελίχτηκαν σε αυτοτελή καπιταλιστικά κράτη. Στο κατώφλι του 20ού αιώνα βλέπουμε να δημιουργούνται άλλου είδους μονοπώλια: πρώτο, μονοπωλιακές ενώσεις των καπιταλιστών σ' όλες τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού· δεύτερο, μονοπωλιακή θέση λίγων πλουσιότερων χωρών, όπου η συσσώρευση του κεφαλαίου πήρε γιγάντιες διαστάσεις. Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο “περίσσευμα κεφαλαίου” στις προηγμένες χώρες.


Είναι αυτονόητο πως, αν ο καπιταλισμός μπορούσε ν' αναπτύξει τη γεωργία, που τώρα μένει παντού φοβερά πίσω από τη βιομηχανία, αν μπορούσε ν' ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο των μαζών του πληθυσμού, που παντού, παρά την ιλιγγιώδη τεχνική πρόοδο, μένει μισοπεινασμένους και εξαθλιωμένος, τότε δε θα μπορούσε ούτε λόγος να γίνει για περίσσευμα κεφαλαίου. Και το “επιχείρημα” αυτό προβάλλεται ακατάπαυστα από τους μικροαστούς κριτικούς του καπιταλισμού. Τότε όμως ο καπιταλισμός δε θα ήταν καπιταλισμός, γιατί και η ανισομετρία της ανάπτυξης και το βιοτικό επίπεδο πείνας για τις μάζες είναι ουσιαστικοί, αναπόφευκτοι όροι και προϋποθέσεις αυτού του τρόπου παραγωγής. Όσο ο καπιταλισμός θα εξακολουθεί να είναι καπιταλισμός, το περίσσευμα του κεφαλαίου δε θα χρησιμεύει για το ανέβασμα του βιοτικού επιπέδου των μαζών σε μια δοσμένη χώρα, γιατί αυτό θα μείωνε τα κέρδη των καπιταλιστών, μα για το ανέβασμα των κερδών με την εξαγωγή κεφαλαίου στο εξωτερικό, στις καθυστερημένες χώρες. Σ' αυτές τις καθυστερημένες χώρες, το κέρδος είναι συνήθως σχετικά μεγάλο, γιατί έχουν λίγα κεφάλαια, η τιμή της γης δεν είναι μεγάλη, ο μισθός εργασίας είναι χαμηλός και οι πρώτες ύλες φτηνές. Η δυνατότητα εξαγωγής κεφαλαίου δημιουργείται από το γεγονός ότι μια σειρά καθυστερημένες χώρες έχουν πια τραβηχτεί στην τροχιά του παγκόσμιου καπιταλισμού, έχουν κατασκευαστεί ή αρχίζουν να κατασκευάζονται οι κύριες σιδηροδρομικές γραμμές, έχουν εξασφαλιστεί οι στοιχειώδεις όροι για την ανάπτυξη της βιομηχανίας κλπ. Η ανάγκη της εξαγωγής κεφαλαίου δημιουργείται από το γεγονός ότι σε μερικές χώρες ο καπιταλισμός έχει “παραωριμάσει” και για το κεφάλαιο δεν υπάρχει (στις συνθήκες της ανεξέλικτης γεωργίας και της εξαθλίωσης των μαζών), πεδίο για “επικερδή” τοποθέτηση.

Να τα κατά προσέγγιση στοιχεία για τις διαστάσεις των κεφαλαίων που έχουν τοποθετήσει στο εξωτερικό οι τρεις κυριότερες χώρες:

Κεφάλαια τοποθετημένα στο εξωτερικό
(σε δισεκατομμύρια φράγκα)

Χρόνια
Αγγλία
Γαλλία
Γερμανία
1862
3,6
-
-
1872
15
10(1869)
-
1882
22
15(1880)
;
1893
42
20(1890)
;
1902
62
27-37
12,5
1914
75-100
60
44

Από τα στοιχεία αυτά βλέπουμε ότι η εξαγωγή κεφαλαίου πήρε γιγάντια ανάπτυξη μόνο στις αρχές του 20ού αιώνα. Πριν τον πόλεμο, τα τοποθετημένα στο εξωτερικό κεφάλαια των τριών κυριότερων χωρών είχαν φτάσει τα 175-200 δισεκατομμύρια φράγκα. Το εισόδημα απ' αυτό το ποσό, με μετριόφρονες υπολογισμούς ποσοστού 5%, πρέπει να φτάνει τα 8-10 δισεκατομμύρια φράγκα το χρόνο. Στέρεη βάση για την ιμπεριαλιστική καταπίεση και εκμετάλλευση της πλειοψηφίας των εθνών και χωρών του κόσμου, για τον καπιταλιστικό παρασιτισμό μιας χούφτας πολύ πλούσιων κρατών!

Πώς κατανέμεται αυτό το τοποθετημένο στο εξωτερικό κεφάλαιο ανάμεσα στις διάφορες χώρες, όπου έχει τοποθετηθεί; Στο ερώτημα αυτό μπορεί να δοθεί μόνο κατά προσέγγιση απάντησ, που ωστόσο είναι σε θέση να φωτίσει μερικές γενικές αμοιβαίες σχέσεις και δεσμούς του σύγχρονου ιμπεριαλισμού:

Οι ήπειροι ανάμεσα στις οποίες κατανέμονται
(κατά προσέγγιση) τα κεφάλαια που έχουν εξαχθεί
στο εξωτερικό (γύρω από το 1910)


Αγγλία
Γαλλία
Γερμανία
Σύνολο
(δισεκατομμύρια μάρκα)
Ευρώπη
4
23
18
45
Αμερική
37
4
10
51
Ασία, Αφρική και Αυστραλία
29
8
7
44
Σύνολο
70
35
35
140

Στην Αγγλία προβάλλουν στην πρώτη σειρά οι αποικιακές της κτήσεις που είναι πολύ μεγάλες και στην Αμερική (λόγου χάρη ο Καναδάς), χωρίς να μιλάμε πια για την Ασία κ.ά. Η τεράστια εξαγωγή κεφαλαίου συνδέεται εδώ πολύ στενά με τις τεράστιες αποικίες. Για τη σημασία που έχουν οι αποικίες για τον ιμπεριαλισμό θα μιλήσουμε παρακάτω. Διαφορετική είναι η κατάσταση στη Γαλλία. Η Γαλλία το κεφάλαιό της του εξωτερικού το έχει τοποθετημένο κυρίως στην Ευρώπη και πρώτ' απ' όλα στη Ρωσία (όχι λιγότερο από 10 δισεκατομμύρια φράγκα). Και πρόκειται κυρίως για δανειστικό κεφάλαιο, για κρατικά δάνεια και όχι για κεφάλαιο τοποθετημένο σε βιομηχανικές επιχειρήσεις. Σε διάκριση με τον αγγλικό, αποικιακό ιμπεριαλισμό, ο γαλλικός μπορεί να ονομαστεί τοκογλυφικός ιμπεριαλισμός. Η Γερμανία παρουσιάζει μια τρίτη ποικιλομορφία: οι αποικίες της δεν είναι μεγάλες και το κεφάλαιο που τοποθετεί στο εξωτερικό κατανέμεται πιο συμμετρικά ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική.

Η εξαγωγή του κεφαλαίου επιδρά και στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στις χώρες όπου κατευθύνεται και την επιταχύνει εξαιρετικά. Γι' αυτό το λόγο, αν η εξαγωγή αυτή είναι ικανή ως ένα ορισμένο βαθμό να φέρει κάποια στασιμότητα στις χώρες που εξάγουν το κεφάλαιο, αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τίμημα το άπλωμα και το βάθεμα της παραπέρα ανάπτυξης του καπιταλισμού σ' όλο τον κόσμο.

Για τις χώρες που εξάγουν κεφάλαιο δημιουργείται σχεδόν πάντα η δυνατότητα ν' αποκτήσουν ορισμένα “οφέλη”, που ο χαρακτήρας τους ρίχνει φως πάνω στην ιδιομορφία της εποχής του χρηματιστικού κεφαλαίου και των μονοπωλίων. Να, λόγου χάρη, τι έγραφε τον Οκτώβρη του 1913 το περιοδικό του Βερολίνου Η Τράπεζα:

“Στη διεθνή αγορά των κεφαλαίων παίζεται τελευταία μια κωμωδία, άξια της τέχνης του Αριστοφάνη. Πολλά ξένα κράτη, από την Ισπανία ως τα Βαλκάνια, από τη Ρωσία ως την Αργεντινή, τη Βραζιλία και την Κίνα, αποτείνονται ανοιχτά ή κρυφά στις μεγάλες χρηματικές αγορές με αιτήσεις, και μερικές φορές με εξαιρετικά επίμονες αιτήσεις, να τους χορηγηθεί δάνειο. Οι χρηματικές αγορές δε βρίσκονται τώρα σε πολύ καλή κατάσταση και οι πολιτικές προοπτικές δεν είναι ρόδινες, Και όμως καμιά από τις χρηματικές αγορές δεν τολμά ν' αρνηθεί τη χορήγηση δανείου, γιατί φοβάται ότι θα την προλάβει ο γείτονάς της, που θα συμφωνήσει να χορηγήσει το δάνειο και μαζί μ' αυτό θα εξασφαλίσει ορισμένες εκδουλεύσεις έναντι της εκδούλευσης που πρόσφερε. Σε τέτοιου είδους διεθνείς συναλλαγές σχεδόν πάντα κάτι μένει προς όφελος του πιστωτή: κάποια παραχώρηση στην εμπορική συμφωνία, ένας σταθμός ανθράκευσης, η κατασκευή ενός λιμανιού, μια παχυλή εκχώρηση, μια παραγγελία για κανόνια”.

Το χρηματιστικό κεφάλαιο δημιούργησε την εποχή των μονοπωλίων. Και τα μονοπώλια φέρνουν παντού μαζί τους τις μονοπωλιακές αρχές: η εκμετάλλευση των “δεσμών” για μια επικερδή συμφωνία παίρνει τη θέση του συναγωνισμού στην ανοιχτή αγορά. Το πιο συνηθισμένο πράγμα είναι τούτο δω: σαν όρος για τη χορήγηση δανείου μπαίνει να ξοδευτεί ένα μέρος του για την αγορά προϊόντων από την πιστώτρια χώρα και κυρίως για την αγορά ειδών εξοπλισμού, πλοίων κλπ. Η Γαλλία πολύ συχνά κατάφευγε σ' αυτό το μέσο στις δυο τελευταίες δεκαετίες (1890-1910). Η εξαγωγή κεφαλαίου στο εξωτερικό γίνεται μέσο για την ενθάρρυνση της εξαγωγής εμπορευμάτων στο εξωτερικό. Παράλληλα, οι συμφωνίες ανάμεσα στις εξαιρετικά μεγάλες επιχειρήσεις είναι τέτοιες που βρίσκονται – όπως εκφράστηκε “μαλακά” ο Σίλντερ - “στα σύνορα της εξαγοράς”. Ο Κρουπ στη Γερμανία, ο Σνάιντερ στη Γαλλία και ο Άρμστρονγκ στην Αγγλία είναι πρότυπα τέτοιων εταιριών, στενά συνδεδεμένων με τις γιγάντιες τράπεζες και με την κυβέρνηση, και που δεν είναι εύκολο να τις “παρακάμψει” κανείς, όταν συνάπτει δάνειο.

Η Γαλλία, δίνοντας δάνειο στη Ρωσία, τη “στρίμωξε” στο εμπορικό σύμφωνο της 16 του Σεπτέμβρη 1905, αποσπώντας ορισμένες παραχωρήσεις ως το 1917· το ίδιο έγινε με το εμπορικό σύμφωνο με την Ιαπωνία της 19 Αυγούστου 1911. Ο τελωνειακός πόλεμος της Αυστρίας με τη Σερβία, που συνεχίστηκε με επτάμηνη διακοπή από το 1906 ως το 1911, είχε προκληθεί εν μέρει από το συναγωνισμό της Αυστρίας με τη Γαλλία στο ζήτημα της προμήθειας πολεμικού υλικού στη Σερβία. Ο Πολ Ντεσανέλ δήλωσε στη Βουλή, το Γενάρη του 1912, ότι οι γαλλικές εταιρίες προμήθευαν στη Σερβία στην περίοδο 1908-1911 πολεμικό υλικό αξίας 45 εκατομμυρίων φράγκων.

Η έκθεση του προξένου της Αυστροουγγαρίας στο Σαν Πάολο (Βραζιλίας) αναφέρει: “Η κατασκευή των σιδηροδρόμων της Βραζιλίας γίνεται στο μεγαλύτερο μέρος της με γαλλικά, βελγικά, βρετανικά και γερμανικά κεφάλαια. Οι χώρες αυτές στις χρηματιστικές τους πράξεις, που σχετίζονται με την κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών, βάζουν σαν όρο την προμήθεια του αναγκαίου σιδηροδρομικού υλικού.”

Έτσι, το χρηματιστικό κεφάλαιο απλώνει τα δίχτυα του με την κυριολεκτική, μπορεί να πει κανείς, σημασία της λέξης σε όλες τις χώρες του κόσμου. Μεγάλο ρόλο παίζουν στη περίπτωση αυτή οι τράπεζες που ιδρύονται στις αποικίες και τα υποκαταστήματά τους. Οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές βλέπουν με φθόνο τις “παλιές” αποικιακές χώρες που έχουν εξασφαλιστεί στο ζήτημα αυτό με ιδιαίτερη “επιτυχία”: το 1904, η Αγγλία είχε 50 αποικιακές τράπεζες με 2.279 υποκαταστήματα (το 1910: 72 με 5.449 υποκαταστήματα). Η Γαλλία 20 με 136 υποκαταστήματα. Η Ολλανδία 16 με 68, ενώ η Γερμανία “όλο-όλο” 13 με 70 υποκαταστήματα. Οι Αμερικανοί καπιταλιστές φθονούν με τη σειρά τους τους Άγγλους και τους Γερμανούς: “Στη νότια Αμερική – παραπονούνταν το 1915 – 5 γερμανικές τράπεζες έχουν 40 υποκαταστήματα και 5 αγγλικές 70 υποκαταστήματα... Η Αγγλία και η Γερμανία έχουν τοποθετήσει στα τελευταία 25 χρόνια στην Αργεντινή, στη Βραζιλία και στην Ουρουγουάη περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα να κατέχουν το 46% όλου του εμπορίου αυτών των τριών χωρών.”

Οι χώρες που εξάγουν κεφάλαιο μοίρασαν τον κόσμο ανάμεσά τους, με τη μεταφορική έννοια της λέξης. Όμως το χρηματιστικό κεφάλαιο οδήγησε και στο πραγματικό μοίρασμα του κόσμου.

3 σχόλια:

  1. Η εξαγωγή Κεφαλαίου άλλα Ελληνικά

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/i-2005.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός I: Οι ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια, 2005

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/blog-post_31.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός ΙΙ: Το βαλκανικό καταφύγιο απ' την κρίση

    (http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/i_31.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός IΙΙ: Η γερμανική κατοχή


    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/iv.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός IV-"Δεν παράγουμε τίποτα"

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/v.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός V-Αραβική άνοιξη

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/vi.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός VI-Στο στόμα των γκρίζων λύκων για τη μητέρα πατρίδα (To νούμερο των Ελληνικών επενδύσεων στην Τουρκία έχει ανέβει στα 6,5 δις€)

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/vii-mayfair.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός VII-Στο Mayfair, αδελφές μου, ή έστω στο Βερολίνο!

    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/viii.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός VIII-Ας κάνουμε όλοι τον Κινέζο


    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/ix.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός IX-Λευτεριά στην Παλαιστίνη


    (http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7766.html )
    Ελληνικό κεφάλαιο και ιμπεριαλισμός Χ-Η εποποιία της Αλβανίας.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ( http://www.leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_2280.html )
      Ερώτηση και απάντηση


      ( http://radicaldesire.blogspot.ca/2010/08/blog-post_05.html )
      Δημήτρης Λιβιεράτος, Ο αόρατος καπιταλισμός
      Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει καταφέρει να είναι σχεδόν …αόρατος. Σαν να μην υπάρχει!


      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8979.html )
      "Μια χούφτα κράτη": Αποσπάσματα από τον προσυνεδριακό


      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_2453.html )
      Ιμπεριαλισμός και εξαγωγή κεφαλαίων
      Η Έφη Καραγεωργίου γράφει για το νέο «Ελ Ντοράντο» που ανακάλυψαν στις γειτονικές μας βαλκανικές χώρες οι μεγάλοι Τραπεζικοί Όμιλοι της Ελλάδος.


      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_9.html )
      Η "νωχελική καπιταλιστική οικονομία" .Ilief

      Διαγραφή
  2. Τι να μας πει κι ο Λένιν, 100 χρόνια πριν...

    ΠΗΡΑΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ. ΑΣ ΤΗΝ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ...

    27.05.2013

    Σταματημένος στο κόκκινο φανάρι, ο οδηγός της BMW μισάνοιξε... πονηρά την πόρτα του και άδειασε το περιεχόμενο του σταχτοδοχείου του αμαξιού στο δρόμο, δίπλα στο ρείθρο της νησίδας. Ο οδηγός του αυτοκινήτου που βρισκόταν ακριβώς πίσω του, του κόρναρε επίμονα, κουνώντας ταυτόχρονα το χέρι, σαν μάλωμα, έξω από το παράθυρο. Για να εισπράξει μια... νεο-ελληνοπρεπέστατη απάντηση από τον «νοικοκύρη» κάτοχο της BMW, «ρε, άντε και παράτα μας!».

    Βάζω στοίχημα, πως ο «μάγκας» νεοέλληνας οδηγός, είναι... αντιμνημονιακός, βρίζει τον Πάγκαλο για το «μαζί τα φάγαμε», εξηγεί πως η κόρη του διορίστηκε στο δημόσιο «όπως τα παιδιά του περισσότερου κόσμου, μια άνετη δουλειά με σιγουριά και σταθερό ωράριο ήθελε...», κατηγορεί το «σύστημα» που αποδείχθηκε αναποτελεσματικό να διατηρήσει αλώβητο τον τρόπο ζωής «που είχαμε μάθει τόσα χρόνια...», βρίζει τους πολιτικούς που δεν «χτυπάνε την φοροδιαφυγή!», αλλά την ίδια ώρα διαπραγματεύεται με τον ηλεκτρολόγο (υδραυλικό, πλακά,καταστηματάρχη...) την έκπτωση που θα του κάνει αν... δεν του δώσει απόδειξη!Βρίσκει «πολύ σωστή!» την πρόσφατη απόφαση δικαστηρίου που έκρινε ότι το ΙΚΑ είναι υπαίτιο που κατέβαλλε σε κάποιο συμπολίτη μας την σύνταξη της... πεθαμένης μάνας του, κι' όχι αυτός που την εισέπραττε κανονικά («κοτζάμ κράτος και δεν μπορεί να ελέγξει που μοιράζει συντάξεις;»), παρκάρει όπου βρει «για δυο λεπτάκια μόνο...», αλλά γίνεται έξαλλος όταν δεν μπορεί να στρίψει σε κάποιο στενό με διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, και ουρλιάζει «δεν υπάρχει κράτος!».

    Τυπικό δείγμα της μεγάλης πλειοψηφίας των νεοελλήνων. Που δεν έχουμε μάθει να σεβόμαστε και να φροντίζουμε τον με την ευρεία έννοια «δημόσιο χώρο», όσο τουλάχιστον το κάνουμε με τον «ιδιωτικό» μας. Ο δημόσιος, σ' όλες τις εκφράσεις του, είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους. Εμείς, μόνο να τον «απολαμβάνουμε» δικαιούμαστε, όχι να τον περιφρουρούμε και να τον προστατεύουμε. Λες και το «κράτος» είναι κάτι τελείως διάφορο από την κοινωνία, η σχέση τους δεν είναι αμφίδρομη, η καλή και αποτελεσματική λειτουργία του δεν εξαρτάται από όλους μας. «Μου χρωστάς, δεν σου χρωστάω...», μ' άλλα λόγια.

    Μπορεί ν' ακούγεται υπερβολικό, αλλά στην βάση του δεν είναι: για τα περισσότερα από τα επί... αιώνες σωρευμένα χάλια μας που κάθε τόσο (όπως τώρα, γι' άλλη μια φορά...) καλούμεθα να πληρώσουμε, πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχει αυτή ακριβώς η νοοτροπία μας: πάντα κάποιος «άλλος» είναι επιφορτισμένος με το βάρος της φροντίδας -και της επιτήρησής μας! «Εμείς», έχουμε το δικαίωμα (την απαίτηση!) να πορευόμαστε όπως μας γουστάρει, ακόμη και πέραν του ορίου της νομιμότητας και της υπεύθυνης συλλογικότητας , κι' αν είναι «σωστό» το κράτος (αστυνομία, εφορία, δημόσιες υπηρεσίες κ.λ.π.) ας μας πιάσουν κι' ας μας επαναφέρουν στην τάξη, αλλιώς...

    Χωρίς αντίρρηση το πελατειακο-κομματικό πολιτικό μας σύστημα, βρήκε πρόσφορο έδαφος να σπείρει την διαφθορά, την συναλλαγή, την εξαγορά συνειδήσεων και... το θέρισμα ψήφων. Και το εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο. Λειτούργησε ως νταβατζής. Κι' έχει τεράστιες ευθύνες. Αλλά στο κύκλωμα της εκπόρνευσης, εκτός από τους προαγωγούς, υπάρχουν και... οι πόρνες. Κι' όσο πιο γρήγορα και με ειλικρίνεια παραδεχθούμε ότι προσφερθήκαμε όλοι μας για τον συγκεκριμένο ρόλο, τόσο περισσότερες θα είναι οι πιθανότητες (και οι ελπίδες...) η παραδοχή πως «πήραμε την ζωή μας λάθος...», να καταλήξει στο «ν' αλλάξουμε ζωή». Εμείς οι ίδιοι. Την δική μας ζωή...

    Πηγή: Πήραμε την ζωή μας λάθος. Ας την αλλάξουμε... | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/107439#ixzz2Ubkuvsg9

    ΑπάντησηΔιαγραφή