Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Mario Sousa-Ψέματα σχετικά με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Ι: Χίτλερ και Χερστ

Ο μεγιστάνας του αμερικανικού Τύπου William Randolph Hearst με αξιωματούχους των Ναζί. O Hearst είναι ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεται ο διάσημος "Πολίτης Κέιν" του Όρσον Ουέλς

Ψέματα σχετικά με την ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης:
Από τον Χίτλερ στον Χερστ και από τον Κόνκουεστ στον Σολζενίτσιν
Του Mario Sousa, μελους του Μαρξιστικου Επαναστατικου Κομμουνιστικου Κομματος Σουηδιας, KPML(r)
Πηγή: Mariosousa.se

Το 1933, πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία πολιτική αλλαγή που επρόκειτο να αφήσει το σημάδι της στην παγκόσμια ιστορία για πολλές δεκαετίες. Στις 30 Ιανουαρίου ο Χίτλερ έγινε πρωθυπουργός και μια νέα μορφή διακυβέρνησης, που περιλαμβάνει βία και περιφρόνηση στους νόμους, άρχισε να παίρνει μορφή. Προκειμένου να παγιωθεί η εξουσία τους, οι Ναζί προκήρυξαν εκλογές για τις 5 Μαρτίου, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα προπαγάνδας που είχαν στον έλεγχό τους για να εξασφαλίσουν τη νίκη. Μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές, στις 27 Φεβρουαρίου, οι Ναζί έβαλαν φωτιά στο Κοινοβούλιο και κατηγόρησαν τους κομμουνιστές ως υπαίτιους. Στις εκλογές που ακολούθησαν, οι Ναζί εξασφάλισαν 17.3 εκ. ψήφους και 288 βουλευτές, περίπου 48% του εκλογικού σώματος (το Νοέμβριο είχαν εξασφαλίσει 11.7 εκ. Ψήφους και 196 βουλευτές). Αφού απαγόρευσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, οι Ναζί άρχισαν να διώκουν τους σοσιαλδημοκράτες και το συνδικαλιστικό κίνημα, και τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης άρχισαν να γεμίζουν με αριστερούς άνδρες και γυναίκες. Στο μεταξύ, η δύναμη του Χίτλερ στο Κοινοβούλιο συνέχισε να αυξάνεται, με τη βοήθεια της Δεξιάς. Στις 24 Μαρτίου, ο Χίτλερ υπεβαλε προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο στο Κοινοβούλιο που παρείχε σε αυτον την απόλυτη δύναμη να κυβερνήσει τη χώρα για 4 έτη χωρίς την υπαρξη Κοινοβουλίου. Από κει κι έπειτα άρχισε την ανοικτή δίωξη των Εβραίων. Αποκήρυξε τις διεθνείς συμφωνίες του 1918 που είχαν επιβάλει περιορισμούς στον εξοπλισμό και τη στρατιωτικοποίηση της Γερμανίας. Ο επανεξοπλισμός της Γερμανίας πραγματοποιήθηκε με μεγάλη ταχύτητα. Αυτή ήταν η κατάσταση στο διεθνή πολιτικό χώρο όταν άρχισαν να τίθενται από κοινού οι μύθοι σχετικά με εκείνους που πεθαίνουν στη Σοβιετική Ένωση.



Χαλκευμένο ρεπορτάζ για τον "Ουκρανικό λιμό" στην εφημερίδα του Hearst "Chicago American". Η σειρά ρεπορτάζ για το θέμα έφερε την υπογραφή Thomas Walker. Η απάτη αποκαλύφθηκε στις 13 Μαρτίου 1935 από τον Louis Fischer, σε επιστολή του στο περιοδικό Nation.

Η Ουκρανία ως γερμανική επαρχία

Στο πλευρό του Χίτλερ ήταν ο Γκαίμπελς, ο Υπουργός Προπαγάνδας, το άτομο που ήταν υπεύθυνο για να εντυπώσει το ναζιστικό όνειρο στους Γερμανούς. Το «όνειρο»αυτο είχε ως εξής : φυλετικά «καθαροί» άνθρωποι ζουν σε μια Μεγάλη Γερμανία, μια χώρα με lebensraum, ένα ευρύ χώρο να ζουν. Ένα μέρος αυτού του lebensraum, μια περιοχή στα ανατολικά της Γερμανίας που ήταν, στην πραγματικότητα, πολύ πιο μεγάλη και από την ίδια τη Γερμανία, έπρεπε να κατακτηθεί και να ενσωματωθεί στο γερμανικό έθνος. Ηδη από το 1925, στον «Αγώνα Του» ο Χίτλερ είχε υποδείξει την Ουκρανία ως αναπόσπαστο μέρος αυτού του γερμανικού «ζωτικού χώρου». Η Ουκρανία και άλλες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης έπρεπε να ανήκουν στο γερμανικό έθνος έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τρόπο "κατάλληλο". Σύμφωνα με τη ναζιστική προπαγάνδα, το «ναζιστικό ξίφος» θα «ελευθέρωνε» αυτά τα εδάφη εκ μέρους της γερμανικής φυλής. Με τη γερμανική τεχνολογία και τις γερμανικές επιχειρήσεις, η Ουκρανία θα μετασχηματιζόταν σε μια περιοχή που θα παρήγαγε δημητριακά για τη Γερμανία. Αλλά πρώτα οι Γερμανοί έπρεπε να ελευθερώσουν την Ουκρανία από τα «κατώτερα όντα» που την κατοικούσαν, τα οποία, σύμφωνα με τη ναζιστική προπαγάνδα, θα τιθονταν ως εργατικό δυναμικό σκλάβων στα γερμανικά σπίτια, εργοστάσια και χωράφια – όπου απαιτούσε η γερμανική οικονομία.
"Έξι εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν της πείνας στη Σοβιετική Ένωση." 8 Φεβρουαρίου 1935. Το πρώτο χαλκευμένο ρεπορτάζ του "Thomas Walker" στην εφημερίδα του Hearst "Chicago American".

Η κατάκτηση της Ουκρανίας και άλλων περιοχών της Σοβιετικής Ένωσης θα απαιτούσε πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, και αυτός ο πόλεμος έπρεπε να προετοιμαστεί καλά εκ των προτέρων. Για τον σκοπό αυτό, το ναζιστικό Υπουργείο Προπαγάνδας, υπό τον Γκαίμπελς, άρχισε μια εκστρατεία γύρω από μια υποτιθέμενη γενοκτονία που προκλήθηκε από τους Μπολσεβίκους στην Ουκρανία, μια φοβερή περίοδο καταστροφικής πείνας που προκλήθηκε σκόπιμα από το Στάλιν προκειμένου να αναγκαστεί η αγροτιά να δεχτεί τη σοσιαλιστική πολιτική. Ο σκοπός της ναζιστικής εκστρατείας ήταν να προετοιμαστεί η παγκόσμια κοινή γνώμη για την "απελευθέρωση" της Ουκρανίας, από τα γερμανικά στρατεύματα. Παρά τις τεράστιες προσπάθειες και παρά το γεγονός ότι μερικά από τα γερμανικά κείμενα προπαγάνδας δημοσιεύθηκαν στον αγγλικό Τύπο, η ναζιστική εκστρατεία γύρω από την υποτιθέμενη "γενοκτονία" στην Ουκρανία δεν ήταν πολύ επιτυχής σε παγκόσμιο επίπεδο. Ήταν σαφές ότι ο Χίτλερ και ο Γκαίμπελς χρειάζονταν βοήθεια στη διάδοση των δυσφημιστικών φημών τους ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Εκείνη τη βοήθεια βρήκαν στις ΗΠΑ...


Γ.Χερστ-ο δυτικός φίλος του Χίτλερ

Γουίλιαμ Ράντολφ Χερστ είναι το όνομα ενός πολυεκατομμυριούχου ο οποίος επιδίωξε να βοηθήσει τους Ναζί στον ψυχολογικό πόλεμό τους ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Ο Hearst ήταν ένας γνωστός ιδιοκτήτης αμερικανικών εφημερίδων, γνωστός και ως "πατέρας" του αποκαλούμενου «κίτρινου Τύπου». Ο Hearst άρχισε τη σταδιοδρομία του ως συντάκτης εφημερίδων το 1885 όταν τον έβαλε ο πατέρας του, George Hearst, ένας εκατομμυριούχος βιομήχανος μεταλλείας, γερουσιαστής και ιδιοκτήτης εφημερίδων ο ίδιος, υπεύθυνο στην εφημερίδα San Francisco Daily Examiner.

Αυτό ήταν επίσης η έναρξη της αυτοκρατορίας Hearst, μιας αυτοκρατορίας που επηρέασε έντονα τη ζωή και τη σκέψη των αμερικανών. Αφότου πέθανε ο πατέρας του, ο William Hearst πώλησε όλες τις μετοχές βιομηχανίας μεταλλείας που κληρονόμησε και άρχισε να επενδύει το κεφάλαιο που συσσώρευσε, στο χώρο της δημοσιογραφίας. Η πρώτη αγορά του ήταν η New York Morning Journal, μια παραδοσιακή εφημερίδα που ο Hearst μετασχημάτισε εντελώς σε ένα εντυπωσιοθηρικό κουρέλι. Αγόραζε τις ιστορίες του σε οποιαδήποτε τιμή, και όταν δεν υπήρχε καμμία αγριότητα ή έγκλημα στα ρεπορτάζ, επέβαλλε στους δημοσιογράφους και τους φωτογράφους του "να καλλωπίσουν" τα θέματα. Είναι αυτό που χαρακτηρίζει στην πραγματικότητα τον "κίτρινο Τύπο": «ανακαλύπτει» αγριότητες και τις παρουσιάζει ως αληθινές.

Αυτά τα ψέματα του Hearst τον έκαναν εκατομμυριούχο και μια πολύ σημαντική προσωπικότητα στον κόσμο των εφημερίδων. Το 1935 ήταν ένα από τα πλουσιότερα άτομα στον κόσμο, με μια περιουσία που υπολογίστηκε σε $200 εκατομμύρια. Μετά από την αγορά της Morning Journal, ο Hearst αγόρασε και δημιούργησε ημερήσιες και εβδομαδιαίες εφημερίδες σε όλες τις ΗΠΑ. Στη δεκαετία του '40, ο William Hearst ήταν κάτοχος 25 ημερησίων εφημερίδων, 24 εβδομαδιαίων εφημερίδων, 12 ραδιοσταθμών, 2 παγκόσμιων πρακτορείων ειδήσεων, μιας επιχείρησης που παρείχε στοιχεία από τις ειδήσεις για να γίνουν ταινίες, της Cosmopolitan film company, και πολλών άλλων. Το 1948 αγόρασε έναν από τους πρώτους τηλεοπτικούς σταθμούς των ΗΠΑ, τον BWAL-TV στη Βαλτιμόρη. Οι εφημερίδες του Hearst πουλώντας 13 εκατομμύρια φύλλα ημερησίως είχαν σχεδόν 40 εκατομμύρια αναγνώστες. Σχεδόν το ένα τρίτο του ενήλικου πληθυσμού των ΗΠΑ διάβαζε τις εφημερίδες του Hearst κάθε ημέρα. Επιπλέον, πολλά εκατομμύρια ανθρώπων παγκοσμίως ενημερώνονταν από τον Όμιλο Hearst μέσω των πρακτορείων ειδήσεών του, των ταινιών και μιας σειράς άρθρων εφημερίδων που μεταφράζονταν και δημοσιεύονταν σε εφημερίδες σε όλο τον κόσμο.

Οι αριθμοί που αναφέρονται ανωτέρω καταδεικνύουν πώς η αυτοκρατορία Hearst ήταν σε θέση να επηρεάσει την αμερικανική πολιτική, και την παγκόσμια πολιτική, κατά τη διάρκεια πάρα πολλών ετών - σε ζητήματα όπως την αντίθεση στη συμμετοχή των ΗΠΑ στο Β’Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και την υποστήριξη στο αντικομμουνιστικό μακαρθικό κηνύγι μαγισσών τη δεκαετία του ’50.Οι απόψεις του William Hearst ήταν ακραία συντηρητικές, εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές. Oι πολιτικές του προτίμησεις ήταν στο χώρο της ακροδεξιάς.
 Αντικομμουνιστικό σκίτσο της εφημερίδας του Hearst "Milwaukee Sentinel." Το σκίτσο κατηγορεί την Ένωση Αμερικανών Εργατών της πόλης ότι λειτουργεί ως βάση της επιρροής του Στάλιν στο εργατικό κίνημα του Γουισκόνσιν.

Το 1934 ταξίδεψε στη Γερμανία, όπου τον υποδέχτηκε ο Χίτλερ ως φίλο και φιλοξενούμενό του. Μετά από αυτό το ταξίδι, οι εφημερίδες του Hearst έγιναν ακόμη περισσότερο αντιδραστικές, έχοντας πάντα άρθρα ενάντια στο σοσιαλισμό, ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και ειδικά ενάντια στο Στάλιν. Ο Hearst προσπάθησε επίσης να χρησιμοποιήσει τις εφημερίδες του για προπαγάνδα υπέρ των Ναζί, δημοσιεύοντας μια σειρά άρθρων του Γκέρινγκ (το δεξί χέρι του Χίτλερ). Οι διαμαρτυρίες πολλών αναγνωστών, εντούτοις, τον ανάγκασαν να σταματήσει τέτοια πράγματα .

Μετά από την επίσκεψή του στο Ηitler, oι εφημερίδες του Hearst γέμισαν με "αποκαλύψεις" για φοβερά και τρομερά που συνέβαιναν στη Σοβιετική Ένωση - δολοφονίες, γενοκτονίες, σκλαβιά, πολυτέλειες για τους κυβερνήτες και λιμός για τους ανθρώπους. Όλα αυτά ήταν τα πρώτα θέματα σχεδόν κάθε ημέρα. Το υλικό προερχόταν απο τη Gestapo, την πολιτική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας. Στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων συχνά εμφανίζονταν καρικατούρες και πλαστές φωτογραφίες από την Σοβιετική Ένωση, με το Στάλιν να απεικονίζεται ως δολοφόνος που κρατά ένα στιλέτο στο χέρι του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά τα άρθρα διαβάζονταν κάθε ημέρα από 40 εκατομμύρια ανθρώπους στις ΗΠΑ και εκατομμύρια άλλους παγκοσμίως!
"Ο τρόμος της Ουκρανίας". Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Daily Express", 6 Αυγούστου 1934. Δύο από τις φωτογραφίες που χρησιμοποίησε η εφημερίδα είναι από τον λιμό του 1921, 13 χρόνια πριν. Όλες οι φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκαν από τον Τύπο του Hearst στα δικά του "αποκαλυπτικά ρεπορτάζ".

Ο Μύθος περί λιμού στην Ουκρανία

Μια από τις πρώτες εκστρατείες του Ομίλου Hearst ενάντια στη Σοβιετική Ένωση είχε να κάνει με το θέμα των εκατομμυρίων που υποτίθεται ότι πέθαιναν απο την πείνα στην Ουκρανία. Αυτή η εκστρατεία άρχισε στις 8 Φεβρουαρίου 1935 με ένα πρωτοσέλιδο στην Chicago American "6 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν της πείνας στη Σοβιετική Ένωση". Χρησιμοποιώντας υλικό που του παρείχε η ναζιστική Γερμανία, ο William Hearst, ο βαρώνος του Τύπου και ο υποστηρικτής των Ναζί, άρχισε να δημοσιεύει κατασκευασμένες ιστορίες για μια γενοκτονία που υποτίθεται ότι έχει διαπραχτεί σκόπιμα από τους Μπολσεβίκους και είχε θανατώσει αρκετά εκατομμύρια στην Ουκρανία. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Αυτό που πραγματοποιήθηκε στη Σοβιετική Ένωση στην αρχή της δεκαετίας του '30 ήταν μια μεγάλη ταξική σύγκρουση στην οποία οι φτωχοί άκληροι αγρότες εξεγέρθηκαν ενάντια στους πλούσιους γαιοκτήμονες, τους κουλάκους, και είχαν αρχίσει μια προσπάθεια για την κολεκτιβοποίηση, μια προσπάθεια να διαμορφώσουν κολχόζ.

Αυτή η μεγάλη ταξική σύγκρουση, που αφορούσε άμεσα ή έμμεσα περίπου 120 εκατομμύρια αγρότες, προκάλεσε βεβαίως αστάθεια της γεωργικής παραγωγής και ελλείψεις τροφίμων σε μερικές περιοχές. Η έλλειψη τροφίμων αποδυνάμωσε τους ανθρώπους, και οδήγησε σε μια αύξηση στον αριθμό των θυμάτων από επιδημικές ασθένειες. Αυτές οι ασθένειες ήταν εκείνη την περίοδο δυστυχώς κοινές σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ 1918 και 1920 μια επιδημία της ισπανικής γρίπης προκάλεσε το θάνατο 20 εκατομμυρίων ανθρώπων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, αλλά κανείς δεν κατηγόρησε τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών για δολοφονία των πολιτών τους. Το γεγονός είναι ότι δεν υπήρχε τίποτα που αυτή η κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει για επιδημίες αυτού του είδους. Μόνο με την ανάπτυξη της πενικιλίνης κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, στάθηκε δυνατό τέτοιες επιδημίες να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά. ‘Ομως, δεν διατέθηκε γενικά μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '40.

Τα άρθρα του Ομίλου Hearst που ισχυρίζονται ότι εκατομμύρια πέθαιναν της πείνας στην Ουκρανία - μια πείνα σκόπιμα προκληθείσα από τους κομμουνιστές – προχωρούσαν σε γραφικές και εντυπωσιοθηρικές λεπτομέρειες. Ο Όμιλος Hearst χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να κάνει τα ψέματά του να φανούν αληθινά, και πέτυχε να μεταστρέψει την κοινή γνώμη στις κεφαλαιοκρατικές χώρες αισθητά ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Αυτή ήταν η προέλευση των πρώτων κατασκευασμένων μύθων. Μπροστά στο κύμα διαμαρτυριών, ενάντια στην δήθεν προκληθείσα από τους κομμουνιστές πείνα, που ο δυτικός Τύπος εξαπέλυσε, κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να ακούσει τις διαψεύσεις και την κατάρριψη των μύθων του Ομίλου Hearst από τη Σοβιετική Ένωση. Αυτή η κατάσταση επικράτησε από το 1934 έως το 1987! Για περισσότερο από 50 έτη γενεές και γενεές ανθρώπων παγκοσμίως μεγάλωσαν με αυτές τις διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας για να αποκτήσουν αρνητική άποψη του σοσιαλισμού στη Σοβιετική Ένωση.
Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Hearst "The Examiner" που πιέζει για ιμπεριαλιστικό πόλεμο με την Ισπανία μετά την βύθιση του πολεμικού "Maine", 1898. Ο Hearst είναι ο αδιαμφισβήτητος "πατέρας του κίτρινου Τύπου", όπως ονομάστηκε στην πρώτη αυτή περίοδο του ιμπεριαλισμού ο Τύπος που καλλιεργούσε τον σωβινισμό και την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Η αυτοκρατορία των ΜΜΕ του Hearst το 1998

Ο William Hearst πέθανε το 1951 στο σπίτι του στο Beverly Hills, στην Καλιφόρνια, αφήνοντας μια αυτοκρατορία ΜΜΕ που ως και σήμερα συνεχίζει να διαδίδει τα αντιδραστικά μήνυματά του σε όλο τον κόσμο. Ο Όμιλος Hearst είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες στον κόσμο, με περισσότερες από 100 επιχειρήσεις που απασχολούν 15.000 άτομα. Η αυτοκρατορία Hearst περιλαμβάνει σήμερα περιοδικά, εκδοτικούς οίκους, ραδιοσταθμούς, TV σταθμούς, καλωδιακή τηλεόραση, πρακτορεία ειδήσεων και πολυμέσα.

Πηγές φωτογραφιών επιλογής Lenin Reloaded:
Φωτογραφία #1: Ο Hearst με αξιωματούχους των Ναζί. Από το Project for the Old American Century.
Φωτογραφία #2: Πρωτοσέλιδο εφημερίδας "Chicago American" με τίτλο "Πείνα, απελπισία, θάνατος στην ουκρανική αγωνία", από το ιστολόγιο Gareth Jones.
Φωτογραφία #3: Πρωτοσέλιδο της ίδιας εφημερίδας, από το ίδιο ιστολόγιο.
Φωτογραφία #4: Northern Illinois University, αφιέρωμα στο εργατικό κίνημα και τον αντικομμουνισμό στις ΗΠΑ.
Φωτογραφία #5: Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Daily Express." Από το ιστολόγιο Gareth Jones.
Φωτογραφία #6: Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας του Hearst "The Examiner", ιστολόγιο Sylver Blaque.

Προτάσεις για περαιτέρω ανάγνωση:

Κινηματογράφος:
Citizen Kane, σκην. Orson Welles.

6 σχόλια:

  1. Αυτό το κόμμα έχει αλλάξει όνομα και λέγεται Κομμουνιστικό κόμμα (Kommunistiska partiet) και είναι πρώην μαοικής προέλευσης αλλά έχει πλησιάσει εδώ και μερικά χρόνια το ΚΚΕ. Πριν είχε επαφή με την ΚΟΕ. Να μην το μπερδεύουμε με το ΚΚ Σουηδίας (SKP. Ο Mario Sousa είναι Πορτογάλος και οδηγός λεωφορείων στην Ουπσάλα.
    Ένας με γνώσεις από Σουηδία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αντώνη, συγχαρητήρια, το κείμενο είναι άψογο και πραγματικά ακόμα και ο πιο διαβασμένος σε ιστορικά θέματα θα μάθει πολλά.. Επίσης, μπράβο για τις φωτό που έβαλες και τις έξτρα πηγές στο τέλος

    Αλέξανδρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για τον όμιλο Hearst σήμερα:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Hearst_Corporation

    Το άρθρο της wikipedia για τον ίδιο τον Hearst έχει επίσης το ενδιαφέρον του. Για τις πολιτικές του πεποιθήσεις υπάρχει μόνο ένα μικρό κομμάτι, καμία αναφορά στον αντικομμουνισμό του, ενώ για όσα του καταλογίζονται όσον αφορά τον Χίτλερ, υπάρχει μόνο αυτό (γκαίμπελς και ξερό ψωμί):

    "In 1934 after checking with Jewish leaders to make sure the visit would prove of benefit to Jews, Hearst visited Berlin to interview Adolf Hitler. Hitler asked why he was so misunderstood by the American press. “Because Americans believe in democracy,” Hearst answered bluntly, “and are averse to dictatorship.”[17] Hearst's Sunday papers ran columns without rebuttal by Hermann Göring and Dr. Alfred Rosenberg."

    Απ'την άλλη για τον Louis Fischer αξίζει να αναφερθεί ότι αργότερα έγινε αντικομμουνιστής. Συμμετείχε και στο βιβλίο "The God That Failed" μαζί με Κέστλερ κα. Ήταν και αυτός που όρισε την "στιγμή της Κροστάνδης", όταν δλδ ένας κομμουνιστής μετατρέπεται σε αντικομμουνιστή. Ακολούθησε και τον δρόμο των αμερικάνων φιλελεύθερων, έφυγε από το Nation και πήγε στο Progressive, φιλελεύθερο αντικομμουνιστικό περιοδικό στο οποίο σήμερα θα βρείτε πολλές "αντισυστημικές" μορφές (Τσόμσκι, Κλάιν κτλ). Οι απόψεις του για το holodomor δε παρουσιάζονται με τον γνωστό τρόπο, χρησιμοποιείτε ο όρος denial (όπως και για τους αρνητές του ολοκαυτώματος) ενώ για την ιστορία με τον Walker δεν βρίσκεις και πολλά.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωρε, με έφτιαξές τώρα...
    Πριν 2-3 χρόνια είχαμε μια κόντρα με ένα φίλο ("καλό" παιδί, αλλά "μπαταρισμένο" δεξιά...) , όπου λέγαμε για την CCCP. Και μου έλεγε συνεχώς για τα εκατομμύριο των θυμάτων του Στάλιν , τα οποκάλυψε ο Σολτζενίτσιν κ.λ.π, κ.λ.π. Εγώ κάποιο καιρό πριν είχα κρατήσει το εξής bookmark:

    http://www.mariosousa.se/Sanningen_gregiska.html

    Τον πάω λοιπόν στο κομπιουτερ , και του λέω , ρίξε μια ματιά , θα στο στέιλω και με mail και ξανακουβεντιάζουμε άμα θες.

    Και πριν διαβάσει οτιδήποτε μου λέει: "καλά αυτόν δεν τον ξέρει κανείς (τον Μαριο Σόυζα) , ενώ ο Σολτζενίτσιν ΕΙΝΑΙ αναγνωρισμένος ιστορικός "
    (!!!!!!!)

    Να ' σαι καλά , μέ έφτιαξες!

    Γιώργος-Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αντώνη η ανάρτηση αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές που έχεις κάνει. Ιστορικά σημαντικές θα έλεγα. Κάτι παρόμοιο, τόσο ολοκληρωμένο, πειστικό και τεκμηριωμένο δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου ποτέ.
    Ήδη από σήμερασ το προωθώ παντού.

    Καλή δύναμη και καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ολόκληρη η μετάφραση του συγκεκριμένου άρθρου μπορείτε να το βρείτε στη δ/νση : http://www.alfavita.gr/apopsi/ψέματα-σχετικά-με-την-ιστορία-της-σοβιετικής-ένωσης
    (Καρδίτσα 24/03/2015 Ξ.Β.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή