Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Παρατηρήσεις για το ντοκυμαντέρ για την "Χρυσή Αυγή" που προβάλλεται από την ιστοσελίδα Left.gr

Το αυστραλιανής παραγωγής μικρού μήκους ντοκυμαντέρ "Thug politics" ["Πολιτική των μπράβων"] προβάλλεται από την ιστοσελίδα Left.gr στα πλαίσια της νομιμοποίησης του αναγκαίου και επείγοντος χαρακτήρα του περιώνυμου "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου" στην Ελλάδα -- νομοσχεδίου του οποίου το ακριβές περιεχόμενο παραμένει ακόμη άγνωστο.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ενδιαφέρον να ενσκύψει κανείς σε ορισμένες από τις βασικές ιδεολογικές παραμέτρους του εν λόγω ντοκυμαντέρ.

Κατ' αρχάς, η εισαγωγή και ο επίλογος της τηλεπαρουσιάστριας --το "πλαίσιο" δηλαδή στο οποίο εντάσσεται σημασιολογικά το ντοκυμαντέρ ως σύνολο-- συνίστανται σε μεγάλο βαθμό σε μια χειρονομία "αλλοποίησης" της ελληνικής κοινωνίας, η οποία προβάλλεται ως μια εξωτικά παθολογική περίπτωση, ως κάποιο τρομακτικό αξιοθέατο, σε αντίστιξη με την συγκριτική "φυσιολογικότητα" της Αυστραλιανής κοινωνίας, την οποία και επικυρώνει έμμεσα το ελληνικό "θέαμα."

Μεταφράζουμε από την εισαγωγή:
Οι πρόσφατες συζητήσεις, εδώ στην Αυστραλία, σχετικά με το έλειμμα στον ισολογισμό και την κατάσταση στην οικονομία, ωχριούν μπροστά στην κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη. Αυτό που θα δείτε είναι η αληθινή εικόνα του τι σημαίνει μια διαλυμένη οικονομία για έναν κάποτε περήφανο λαό. [...] 
Ακολουθεί, ως πρώτη εικόνα του ντοκυμαντέρ, το ταπεινωτικό θέαμα πολιτών συνωστισμένων σε ουρές για συσσίτια της Χρυσής Αυγής, καθώς περιμένουν τη σειρά τους για να επιδείξουν ταυτότητα και να παραλάβουν τρόφιμα.

Μεταφράζουμε από τον επίλογο:
[κουνώντας το κεφάλι ειρωνικά-αποδοκιμαστικά]: η Χρυσή Αυγή, έρχεται στην Αυστραλία σύντομα, αν περάσει η θέληση του κόμματος [κόντρα στην αυστραλιανή πρωθυπουργό]. Αλλά κι έτσι να γίνει, κάτι μου λέει ότι δεν θα 'χουν τόσους θαυμαστές εδώ όσους θα ήθελαν.
Το πλαίσιο λοιπόν ερμηνείας που δημιουργείται είναι πρώτα από όλα παράδοξο για ένα "αντιρατσιστικό" ντοκυμαντέρ: συνίσταται στην κάθετη διαφοροποίηση των Αυστραλών --ως υποτίθεται λιγότερο ευπαθών στον φασισμό ανθρώπων-- από τους Έλληνες -- οι οποίοι απεικονίζονται ως μια ακόμα απόδειξη βαλκανικής παθολογίας. Η κίνηση αυτή δεν αναπαράγει απλώς την φυλετική μυθολογία των ενδογενών διαφορών των λαών που υποτίθεται ότι το ντοκυμαντέρ κριτικάρει ως ρατσιστική, αλλά προβαίνει σε δύο ακόμη λαθροχειρίες: πρώτον, αθωώνει ολοκληρωτικά τον καπιταλισμό --που είναι βέβαια ο βασικός συνδετικός κρίκος μεταξύ των δύο κοινωνιών-- δίνοντας μάλιστα ιδιαίτερη έμφαση στην ιδέα ότι "τα δικά μας προβλήματα δεν είναι τέτοιου είδους"· και δεύτερον, και σε άμεση σύνδεση με το πρώτο, απο-ιστορικοποιεί το πρόβλημα του φασισμού, το οποίο και αποσυνδέεται εντελώς, σε όλη τη διάρκεια του ντοκυμαντέρ, από τις τακτικές επιλογές της ίδιας της αστικής τάξης σε περιόδους συρρίκνωσης του περιθωρίου κέρδους λόγω ύφεσης.

Αντ' αυτών, το ντοκυμαντέρ προτείνει σε όλη τη διάρκειά του --και στις συνεντεύξεις που περιλαμβάνει με Έλληνες-- μια ανώδυνη και ολοκληρωτικά απολίτικη και ανιστόρητη ερμηνεία του φασισμού στην Ελλάδα η οποία δεν κάνει καμία νύξη α) στον ρόλο της μεταναστευτικής και οικονομικής πολιτικής της ΕΕ β) στον ρόλο του αντικομμουνισμού των κομμάτων της αστικής τάξης και γ) στην διασύνδεση της Χρυσής Αυγής με τις καθόλα (και ευρωπαϊκά) "νόμιμες" μορφές καταστολής της εργατικής τάξης και του εργατικού κινήματος στη χώρα, οι οποίες βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τις επιταγές της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών-μονοπωλιακών ανταγωνισμών παγκόσμια. Ο φασισμός ερμηνεύεται ως κάποιου είδους "αυθόρμητο" αποτέλεσμα της οικονομικής εξαθλίωσης και της αμυντικογενούς ανάπτυξης του εθνικισμού από τις ίδιες τις μάζες -- αθωώνοντας έτσι ολοκληρωτικά την άρχουσα τάξη για την καλλιέργεια και επίταση του φαινομένου (βλ. εδώ την αποκαλυπτική κριτική του Αλέν Μπαντιού στο ανάλογο φαινόμενο ερμηνείας του φασισμού στη Γαλλία ως αποκλειστικής "ευθύνης" των από κάτω).

Κρίσιμης σημασίας στη διαδικασία αποπολιτικοποίησης και απο-ιστορικοποίησης που διέπει ολόκληρο το ντοκυμαντέρ είναι μια ιδιαίτερα δραματική του διάσταση: ο θεατής (αξίζει τον κόπο να το παρακολουθήσετε, διαρκεί 15 περίπου λεπτά) θα προσέξει ότι ενώ η Χρυσή Αυγή παρουσιάζεται πάρα πολύ συχνά ως μαζικό κίνημα, η "άλλη πλευρά", το "αντίπαλο δέος" ενός αντιφασιστικού χαρακτήρα κινήματος, λάμπει δια της απουσίας του. Το ντοκυμαντέρ, με άλλα λόγια, καταγράφει μόνο τη Χρυσή Αυγή ως μαζικό κινηματικό φορέα, εξαλείφοντας κάθε οπτική ή λεκτική αναφορά στο ταξικό κίνημα. Πουθενά δεν θα δείτε διαδηλώσεις ή συλλαλητήρια των κομμουνιστών, για παράδειγμα. Ο μοναδικός "αντίπαλος" της Χρυσής Αυγής είναι, σε όλη τη διάρκεια του ντοκυμαντέρ, μεμονωμένα άτομα --ένας σκηνοθέτης, ένας δημοσιογράφος, μια νοσοκόμα, ένας εργαζόμενος σε ΜΚΟ-- ποτέ το λαϊκό κίνημα.

Για τον (αυστραλιανό ιδιαίτερα) θεατή, αυτό φυσικά σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: αν υπάρχει αντίπαλος στον φασισμό αυτός είναι α) τραγικά αδύναμος αριθμητικά και καταδικασμένος να συντριβεί και β) "φιλανθρωπικού" και όχι μαζικού πολιτικού χαρακτήρα. Η μάχη ενάντια στον φασισμό είναι στην ουσία της έκκληση για ανθρωπιά, ανοχή και κατανόηση και τίποτε παραπάνω. Οι δύο αυτές όψεις αλληλοσυμπληρώνονται: όσο αποπολιτικοποιείται και το ζήτημα της αντίστασης στον φασισμό λόγω της σιωπηλής λογοκρισίας της ύπαρξης κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα, τόσο περισσότερο μοιάζει αδιανόητη η πολιτική αντίδραση· όσο περισσότερο φαντάζει αδιανόητη η πολιτική αντίδραση, τόσο πιο πολύ μοιάζει προδιαγεγραμμένη και αναπόφευκτη η επικράτηση του φασισμού.

Τελικά, δηλαδή, το ντοκυμαντέρ στήνεται ως το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης ήττας, ενός προδιαγεγραμμένου θριάμβου του φασισμού που μοιάζει ανίκητος ακριβώς επειδή ο ίδιος του ο σκηνοθέτης αρνείται να εμπλακεί με την μαζικού χαρακτήρα πολιτική αντίσταση στην φασιστική προοπτική που φυσικά δεν περιορίζεται, ούτε και πρέπει να περιορίζεται, στην πολιτική αντίσταση στην Χρυσή Αυγή, και που φυσικά συμβαίνει να συσπειρώνεται γύρω από το "απαγορευμένο" και λογοκριμένο κομμουνιστικό πρόταγμα.

Ένα πολιτικά κατάπτυστο δημιούργημα, του οποίου η προβολή από την ελληνική "αριστερά" μας δίνει άλλον ένα καλό λόγο να ανησυχούμε σφόδρα για τις στοχεύσεις του λεγόμενου "αντιρατσιστικού νομοσχεδίου."

8 σχόλια:

  1. από LR
    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5552.html )

    (..)"Στους εργάτες, ξέρετε..."

    Στους εργάτες ξέρετε (ειδικά σε όσους δουλεύουν στα πιο σκληρά εργοδοτικά κάτεργα, σε εργοστάσια, εργαστήρια και γιαπιά), δεν κάνει και τόσο μεγάλη εντύπωση ο θρασύδειλος τσαμπουκάς, η χυδαιότητα των επιχειρημάτων αυτών των μαυροφορεμένων τύπων, το απειλητικό και ωμό τους ύφος που βλέπουμε να προβάλλεται ύπουλα στα ΜΜΕ.

    Με την ίδια θρασυδειλία, χυδαιότητα και ωμότητα έρχονται σε επαφή οι περισσότεροι εργάτες και υπάλληλοι κάθε μέρα μέσα στον …όμορφο κι αγγελικά πλασμένο κόσμο της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Την καθημερινή βία του αφεντικού, του επιστάτη και του ρουφιάνου βγάζουν σήμερα στην επιφάνεια και στον δρόμο αυτοί οι ναζήδες. Το μίσος και τη παρενόχληση απέναντι στον μετανάστη, στη γυναίκα, στον νέο ειδικευόμενο ή υποαπασχολούμενο, σε κάθε έναν που δείχνει πιο ευάλωτος τα ζούν πολλοί εργαζόμενοι στους εργασιακούς μας χώρους κάθε μέρα.

    Οι χρυσαυγίτες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μιλούν αυτή την καθημερινή γλώσσα των αφεντικών που με κάθε ευκαιρία εκφράζονται υποτιμητικά (όπου τους παίρνει) για τον μετανάστη, τη γυναίκα, τον άνθρωπο με ανάγκη, απειλούν έμμεσα ή άμεσα με το θα σε στείλω στη χώρα σου, στην κουζίνα σου ή στο σπίτι σου για να τους κρατούν στο χέρι, για να τους εκμεταλλεύονται όσο μπορούν, για να μην απεργούν, για να τους πείθουν να κάνουν απλήρωτες υπερωρίες κι ό,τι άλλο τους ζητήσουν.

    Δεν είναι τυχαίο που αυτή η φασιστική ωμότητα βγαίνει στην επιφάνεια ακριβώς τη στιγμή που το ίδιο το αστικό κράτος με τα μνημόνιά του μας λέει ουσιαστικά ότι για να ζήσουν και να αναπτυχθούν οι επιχειρήσεις πρέπει να τους επιτραπεί να κάνουν νόμιμα ό,τι μέχρι χτες έκαναν παράνομα, δηλαδή να επεκτείνουν τα ωράρια όπως τους βολεύει, να υπερεκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη και να την υποαμείβουν. Το αστικό κράτος μαζί με τη μαύρη εργασία νομιμοποιεί σήμερα τον μαύρο φασισμό.

    Νίκος Ζαρταμόπουλος, Ομιλία στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, Μυτιλήνη. (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό πάλι πώς το εξηγείς:

    «Ωστόσο, χθεσινοβραδινές πληροφορίες ήθελαν τον Α. Σαμαρά να μην αποδέχεται την πρόταση και να επιμένει στη μη κατάθεση του επίμαχου νομοσχεδίου, ώστε να μην ανοίξει η συζήτηση που αφ' ενός θα προκαλέσει ρήγματα στο εσωτερικό της Ν.Δ. και αφ' ετέρου θα αποκαλύψει την απροθυμία του πρωθυπουργού να συγκρουστεί ευθέως με τη Χρυσή Αυγή.» (από την Ελευθεροτυπία)

    Φαίνεται να διστάζει να καταθέσει το νομοσχέδιο η ΝΔ. Σήμερα λέγανε στα κρατικά ραδιόφωνα ότι η ΝΔ κρίνει πως "οι ισχύουσες νομικές διατάξεις επαρκούν για την αντιμετώπιση του ρατσισμού".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο η πρόταση ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ, τόσο ενισχύεται η δυνατότητα για επικοινωνιακά παιχνίδια του καθενός χωρίς να μπορούμε να ελέγξουμε τίποτε.

      Κατά συνέπεια, δεν έχει κανένα νόημα να εξηγήσω τίποτε σε ό,τι αφορά τις αναφερόμενες κόντρες ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, και ΝΔ/ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, σε ό,τι αφορά ένα άφαντο νομοσχέδιο που συντηρείται στη δημοσιότητα χωρίς να δημοσιοποιείται.

      Αυτά τα πράγματα είναι απαράδεκτα. Διεξάγεται πολιτικό debate επί ενός νομοσχεδίου που οι πολίτες δεν μπορούν να δουν. Είναι απόλυτη κοροϊδία αυτό το πράγμα.

      Να δημοσιευτεί η πρόταση νομοσχεδίου και να σταματήσουν τα τσαλίμια.

      Διαγραφή
    2. Δες και εδώ σχετικά: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7452201&publDate=23/5/2013

      Διαγραφή
    3. ...Καθώς και δηλώσεις Παφίλη:

      Υπογραμμίζοντας ότι το ΚΚΕ είναι υπέρ της απαγόρευσης της ρατσιστικής προπαγάνδας και θα τοποθετηθεί συγκεκριμένα όταν δει το νομοσχέδιο «για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία», σημείωσε πως σύμφωνα με δηλώσεις της κυβέρνησης το νομοσχέδιο θα ενσωματώσει απόφαση της ΕΕ που «ποινικοποιεί τη σκέψη και τη διαφορετική άποψη» και αυτό δεν είναι καθόλου αθώο. «Οι αποφάσεις της ΕΕ εξισώνουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό» επισήμανε.
      http://www.902.gr/eidisi/politiki/17926/th-pafilis-oi-apofaseis-tis-ee-exisonoyn-ton-fasismo-me-ton-kommoynismo-video

      Το θέμα δηλαδή για μας δεν είναι η ποινικοποίηση της ρατσιστικής προπαγάνδας. Είναι το τι διάολο θα ορίσουν ως "ρατσιστικό" αυτοί που μας αποκαλούν "κόκκινους φασίστες" ή λένε ότι το ΠΑΜΕ κάνει αιμοδοσία αλα Χρυσή Αυγή.

      Διαγραφή
  3. "Το θέμα δηλαδή για μας δεν είναι η ποινικοποίηση της ρατσιστικής προπαγάνδας. Είναι το τι διάολο θα ορίσουν ως "ρατσιστικό" αυτοί που μας αποκαλούν "κόκκινους φασίστες" ή λένε ότι το ΠΑΜΕ κάνει αιμοδοσία αλα Χρυσή Αυγή."

    Συμφωνώ 1000 %. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια, βέβαια. Είναι προφανές εδώ και πολύ καιρό, σε όσους ΘΕΛΟΥΝ να δούν, πού πάει το πράγμα. Πάντως, εγώ αναρωτιόμουν αν και κατά πόσον, πέρα από τα όποια υπαρκτά και αδιαμφισβήτητα επικοινωνιακά τερτίπια, η τωρινή στάση της ΝΔ υποκρύπτει και μια διαφορετική αντιμετώπιση του εργατικού/κομμουνιστικού κινήματος από την αστική τάξη. Μήπως δηλαδή η τελευταία κρίνει πως δεν της χρειάζεται μια ανοιχτή ποινικοποίηση του ταξικού λόγου στην παρούσα φάση (αν και σε επίπεδο συσχετισμὠν είναι φανερό πως την παίρνει και με το παραπάνω για να ξεμπερδεύει μια και καλή). Δεν ξέρω κατά πόσον είναι βάσιμη μια τέτοια ερμηνεία. Εν πάση περιπτώσει, η στάση του ΚΚ είναι σωστότατη, ειδικά σε ό,τι αφορά την αποφυγή τοποθέτησης επί ενός νομοσχεδίου του οποίου το ακριβές περιεχόμενο δεν είναι ακόμα γνωστό σε κανέναν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. To λένε σχεδόν ανοιχτά πιον εννούν με το ψήφισμα της ΕΕ που θα στηρίζεται το "αντιρατσιστικό".

    Μετά τον Πάγκαλο πήρε σειρά ο Χατζησωκράτης.
    Παφίλης - Χατζησωκράτης
    ( http://redflyplanet.blogspot.com/2013/05/mega-23052013.html )

    Ένα πολύ καλό άρθρο - απάντηση προς τον κύριο της ΔΗΜΑΡ από τον Γιώργο
    ( http://edoketora.blogspot.gr/2013/05/blog-post_23.html )

    ΚΑΙ από τον TRASH με ποιο πολλές πηγές
    ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9955.html ) Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αν και στην ανατολική Ευρώπη οι ανάλογοι νόμοι εφαρμόζονται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τους κομμουνιστές, ενώ οι ναζί αποκαθίστανται με αγάλματα και ονόματα οδών, στην Ελλάδα η κατάσταση είναι διαφορετική. Στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες τα αστικά κράτη δεν θα μπορούσαν να επιβιώουν αλλιώς, αφού ο κόσμος βλέπει καθημερινά την καταβαράθρωση του βιωτικού του επιπέδου τα τελευταία 23 χρόνια. Ο μόνος τρόπος να πείσουν τον κόσμο ότι είναι καλύτερα τώρα που πεινάει, κρυώνει και αυτοκτονεί, είναι η δαιμονοποίηση του σοσιαλισμού αφού το "δυτικό" επίπεδο ζωής που του υποσχέθηκαν, δεν ήρθε ποτέ.

    Νομίζω ότι στην Ελλάδα, αυτό που βολεύει το σύστημα περισσότερο απ΄ όλα στην παρούσα φάση, είναι να μείνει το νομοσχέδιο στα σκαριά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με αυτό τον τρόπο, το κόμματα της κυβέρνησης νίπτουν τας χείρας τους αφού εκφράζουν την δήθεν πρόθεσή τους να πολεμήσουν τον ρατσισμό, οι ναζί κερδίζουν αντισυστημικούς πόντους αφού φαίνονται ως διωκόμενοι και ο Σύριζα μπορεί να εξαντλήσει την επαναστατική του γυμναστική. Παράλληλα, καταφέρνουν να λασπολογήσουν τους κομμουνιστές, ενισχύοντας τη θεωρία των δύο άκρων, αφού και οι ίδιοι οι κομμουνιστές αντιτίθενται στον νόμο, όπως ακριβώς και οι φασίστες. Πιστεύω ότι είναι μια ισοροπία που τους βολεύει όλους και θα παραμείνει έτσι για αρκετό καιρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή