Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

Εικονική Πραγματικότητα (Dies Brumalis)

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το συνδικαλιστικό κίνημα των καθηγητών αναγκαστικά φέρνει τη σφραγίδα των εξελίξεων που το γέννησαν, τουλάχιστον μεταπολιτευτικά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένο να σηκώσει το βάρος της ιστορικής εξέλιξης του. Την τελευταία τριακονταετία το σημάδεψαν οι τρεις μεγάλες απεργίες (’88, ’90,’97) που ακόμα και με αισιόδοξη ανάγνωση δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε άμεσα νικηφόρες, ιδιαίτερα τις δυο τελευταίες, αλλά που εκφράζανε τη διάθεση και θέληση για αγώνα των εργαζομένων εκπαιδευτικών (ιδιαίτερα στην απεργία του ’88).

Δεκαέξι χρόνια μετά την τελευταία απεργία δεν είναι το φάντασμά της που ξαναγυρνά, αλλά μια εικονική κατασκευή της που προσφέρει την ψευδαίσθηση της δήθεν απεικόνισης του πραγματικού, ενώ έχουμε να κάνουμε με μια κατασκευασμένη απεικόνισή του. Έχει επιλεγεί το πλαίσιο και το σημείο λήψης της εικόνας, που μάλλον δεν έχει άλλο σκοπό από το να μας κατευθύνει προς μια συγκεκριμένη ερμηνεία της πραγματικότητας, ώστε μπερδεμένοι και απροετοίμαστοι να υφιστάμεθα το κατασκευασμένο μήνυμα που προετοιμάζει η κατασκευασμένη εικόνα. Κι έτσι απαλείφεται η πραγματικότητα, μετακινούνται τα πρόσωπα από τη θέση τους, δημιουργούνται συναισθήματα, δικαιολογούνται σιωπηλές πλειοψηφίες, οργανώνεται η πολιτική ζωή.

Μια βδομάδα τώρα, συνδικαλιστικό όργανο καθηγητών, συνελεύσεις τους κλπ κινούνται στην εικονική πραγματικότητα της φραστικής επαναστατικότητας, της ενωτικής ιδεολογίας, της αφελούς πίστης. Ένας πρόεδρος σωματείου που εξαγγέλλει απεργία με τη σιγουριά ότι θα γίνει επιστράτευση, γενικές συνελεύσεις που θεωρούν το κάψιμο των φύλλων ατομικής πρόσκλησης επαναστατικό, τα περιβραχιόνια ως ένδειξη διαμαρτυρίας μορφές αγώνα αλλά και αναπόφευκτη τη συμμετοχή στις εξετάσεις δεν προδιαθέτουν για πραγματικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις, παρόλο που ακούγονται και φωνές για οργάνωση της απεργίας.

Για άλλη μια φορά μέσα στα τελευταία τρία χρόνια, ένας ακόμα κλάδος εργαζομένων, μόνος, δεμένος χειροπόδαρα έχει μόνο τη δυνατότητα να κραυγάσει και μέσα από αυτή την κραυγή αναδύεται σαρκαστικά η αιτία της καθήλωσης: η συνεχής επίκληση αγωνιστικών κινητοποιήσεων χωρίς αντίστοιχες δράσεις αποκρύπτει την έλλειψη διάθεσης για αγώνα ακόμα και με απώλειες. Η λογική της συμβολικής σύγκρουσης, της φραστικής επαναστατικότητας σηματοδοτεί την αδυναμία του κινήματος να αντιταχθεί στην καπιταλιστική επέλαση. Την ποιότητα και το χαρακτήρα όμως της σύγκρουσης προσδιορίζουν η σωστή ερμηνεία της πραγματικότητας, οι πρακτικές που ακολουθούνται, οι στόχοι που επιδιώκονται.

Έχοντας βιώσει την εντεινόμενη καταστολή και αυταρχισμό της κυβέρνησης εδώ και 12 μήνες, με τις βίαιες αστυνομικές επιχειρήσεις και τις επιστρατεύσεις, το μεγάλο φετίχ των καθηγητών της δευτεροβάθμιας, οι γενικές εξετάσεις, συνεχίζεται ακόμα να θεωρείται το κυριότερο μέσο πίεσης και εναποθέτουν όλες τις προσδοκίες τους σε μια απεργία τις ημέρες διεξαγωγής τους. Μια απεργία όμως χωρίς προετοιμασία, οργάνωση και αποφασιστικότητα, που ήδη από το ίδιο το συνδικαλιστικό όργανο που την εξαγγέλλει υπονομεύεται (με τις δηλώσεις του προέδρου για το θέμα της επιστράτευσης) είναι λογικό να προκαλεί ερωτηματικά για τη σκοπιμότητά της.

Στις γενικές συνελεύσεις υπερψηφίζεται η πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργίες και δεν λύνεται το πρόβλημα πώς θα προστατευθούν από πειθαρχικές και ποινικές κυρώσεις όσοι, αν και συμμετέχουν στις εξετάσεις, θα απεργήσουν. Εκτός αν οι αποφάσεις για απεργία έχουν συμβολικό χαρακτήρα για να φανεί απλώς η αντίθεση του κλάδου. Αν συμβαίνει αυτό ας το πάρουμε απόφαση ότι η λεκτική επαναστατικότητα, η συμβολική σύγκρουση με αποφάσεις για απεργία που δεν υλοποιούνται πολύ απέχει από το να είναι κάτι περισσότερο από εκτόνωση. Η λογική μιας τέτοιας σύγκρουσης μένει τυφλή απέναντι στην κοινωνική πραγματικότητα και δεν στοχεύει σε τίποτε πέραν αυτού, του συμβολικού ξεσπάσματος.

Η πολιτική όμως κατάσταση έχει ξεπεράσει το στάδιο των συμβιβασμών και το ευχολόγιο για το δέον δεν αρκεί να αναχαιτίσει τον αυταρχισμό των κυβερνώντων. Η κυβέρνηση Σαμαρά επεκτείνει τη σύγκρουση με κάθε κοινωνική ομάδα κι επομένως καμιά μόνη της δεν μπορεί να πετύχει τίποτε. Κι όμως αυτό το μέτρο της προληπτικής επιστράτευσης που στην πράξη καταργεί το δικαίωμα στην απεργία μόνο χλιαρές κινητοποιήσεις προκάλεσε. Δεν γίνεται να συνεχίζουμε με αταξικές απόψεις για συνταγματικά δικαιώματα και νομικές διεκδικήσεις ούτε η ανάλυση των πραγματικών αντιθέσεων και αναγκών των εργαζομένων μπορεί να περιορίζεται σε ένα κλάδο, όταν η τακτική τη κυβέρνησης είναι ή διαδοχική σύγκρουση με κομμάτια των εργαζομένων. Η κυβέρνηση έχει ξεκαθαρίσει με τις ενέργειές της ότι αδιαφορεί για θεσμούς και δικαιώματα εφόσον αυτά κατά τη γνώμη της νοθεύουν την ομαλή εξυπηρέτηση της οικονομίας της αγοράς και ούτε την πτοούν οι διαμαρτυρίες των εργαζομένων. Κι όμως ο ίδιος ο κλάδος που άμεσα σ’ αυτή τη φάση δέχεται την κυβερνητική επίθεση δεν μπορεί να οργανώσει διαμαρτυρίες που να έχουν παλμό, ένταση, μαζικότητα. Δαγκώνουμε και ξαναδαγκώνουμε παλιές πληγές μήπως και λειτουργήσει πάλι το φετιχ των παλιών αγώνων, αλλά ούτε καν έντονες συγκρούσεις δεν πυροδοτούνται.

Ο συνδικαλισμός όπως τον ξέραμε πέθανε και τίποτε δεν μπορεί να τον αναστήσει. Τα παιχνιδάκια ανάμεσα σε συνδικαλιστικά όργανα αποδεικνύουν περίτρανα πως δράσεις ή λεκτικές κορώνες που υπηρετούν μικροπολιτικές και βάζουν πλάτη σε επιλογές της κεντρικής πολιτικής σκηνής εξαντλούνται. Μόνο οι συνδικαλιστές που γαλουχήθηκαν μέσα στο προστατευμένο από την πολιτική κεντρική σκηνή συνδικαλιστικό περιβάλλον νομίζουν πως αν συνεχίσουν να την υπηρετούν θα μπορούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και να εξασφαλίσουν και προσωπικά οφέλη. Ο οδοστρωτήρας όμως της καπιταλιστικής επίθεσης δεν πρόκειται να κάνει διακρίσεις σε κανέναν από τους παλιούς υπηρέτες του. Σερνόμαστε όλοι.

Η σύγκρουση είναι ταξική. Και οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θέλουν να είναι από τη μεριά της εργατικής τάξης που ψάχνει την ταξική της συνείδηση. Κρατούν, κρατούμε, την αναπνοή μας για να ισορροπήσουμε στην άκρη του γκρεμού προσευχόμενοι να μη γκρεμιστούμε. Αναθρεμμένοι μάλιστα με τις μεσσιανικές αντιλήψεις μιας χριστιανικής αγωγής επιμένουμε να περιμένουμε τον Μεσσία και να πιστεύουμε το θαύμα. Το νερό όμως μόνο στην Αγία Γραφή έγινε κρασί. Κανείς αγώνας δεν γίνεται ex nihilo και κανείς δεν θέλει να διακινδυνεύσει όταν έχει μάθει να μη χάνει.

Όχι, οι εκπαιδευτικοί δεν είναι στην πρωτοπορία, δεν μπορούν να είναι. Η σύγκρουση είναι ταξική και οι εκπαιδευτικοί θέλουν να απέχουν πια πολύ από την εργατική και αγροτική τάξη απ’ όπου μετά τη μεταπολίτευση οι περισσότεροι απόφοιτοι των καθηγητικών σχολών προέρχονταν. Αγωνίζονταν και διεκδικούσαν τότε τον εκσυγχρονισμό του καπιταλισμού, πολλοί τον ταύτιζαν, τον ταυτίζαμε μ’ ένα νεφελώδες κομμουνιστικό όραμα, για να αποκτήσουν κι αυτοί θέση στη βιτρίνα του, να μεταπηδήσουν τάξη. Τώρα όμως όλοι μικροαστοί αναπαράγουν λεκτικά προοδευτικές ιδεολογίες αλλά ελάχιστοι μπορούν να διανοηθούν να διακινδυνέψουν έστω και ένα μεροκάματο. Η μήπως όχι;

Η υπερψήφιση της εισήγησης της ΟΛΜΕ από τις κατά τόπους ΕΛΜΕ θα ανοίξει ένα νέο κύκλο αγώνων όπως όλες οι παρατάξεις εύχονται;

Προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα...

Πηγή: Dies Brumalis

15 σχόλια:

  1. Πολύ απλά, δε γίνεται οι δολοφόνοι

    http://1.bp.blogspot.com/-YVsviYN6xJY/Two04nyPoLI/AAAAAAAAAYc/T1HI_GOaPVM/s1600/onned3.jpg

    να στηρίζουνε τη συγκεκριμένη απεργία. Δεν αλλάξανε τάξη, δεν αλλάξανε τακτικές. Δε γίνεται η ΝΔ να είναι κόντρα στη ΝΔ. Στημένοι από την αρχή μέχρι το τέλος για να ξεφτιλίσουν το δικαίωμα στην απεργία το οποίο καταργείται σταδιακά, στημένοι για να απογοητεύσουνε έναν κλάδο αλλά και όσους θα συμπαρασταθούνε και για μια ακόμη φορά θα ψεκαστούνε με δακρυγόνα για να καταλήξουνε στο συμπέρασμα πως "δε βγαίνει τίποτα". Είναι δεδομένο πως δε θα βγει τίποτα με έναν ανοργάνωτο αγώνα, στημένο και χωρίς ψίχουλα από αιτήματα πέρα από το "λιγότερο κακό".

    Εδώ και τώρα πρέπει να οργανωθεί ο αγώνας για δημόσια-δωρεάν παιδεία από φοιτητές-μαθητές-καθηγητές-δασκάλους-γονείς.

    ΞΕΡΑΤΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΔ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως και δεν γίνεται οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να στηρίξουν την απεργία των εκπαιδευτικών και κάθε άλλη απεργία. Οι χιλιάδες όμως δάσκαλοι που ψήφισαν στις ΕΛΜΕ για απεργία μας ενδιαφέρουν και όχι οι πουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Σε αυτούς απευθυνόμαστε και σε αυτούς πρέπει να προτείνουμε αγωνιστικές, πειστικές και ελπιδοφόρες προοπτικές, ώστε να έρθει και η συνολική ρήξη με το αστικό σύστημα. Σε αυτούς, στους δάσκαλους, στους μαθητές, σε όλους τους εργαζόμενους σε δημόσιο και μη απευθυνόμαστε, που είτε στήριζαν και στηρίζουν τα αστικά κόμματα είτε έμεναν και μένουν απαθείς μπροστά στη καπιταλιστική κτηνωδία. Μπροστάρηδες και αποφασισμένοι σε ένα δρόμο σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Γιατί οι συνθήκες για συμμετοχή των εργαζόμενων στο ταξικό κίνημα πραγματώνονται μόνο αν κτυπηθεί, αν αδυνατίσει, αν βρεθεί σε απόγνωση το αστικό κράτος και η κυβέρνησή του. Τότε οι εργαζόμενοι θα πειστούν για την δύναμή τους, θα πετάξουν τον φόβο και την ανασφάλεια, θα συμπορευτούν στους αγώνες. Οι επαναστατικές καταστάσεις δεν έρχονται από το πουθενά, δημιουργούνται, όταν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες, από την πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Όσο για την προπαγάνδα των αστών εναντίον της απεργίας, η απάντηση στη τρομοκρατία τους είναι εύκολη, βρίσκεται στον σημερινό "Ημεροδρόμο".

      Διαγραφή
    2. "Οι χιλιάδες όμως δάσκαλοι που ψήφισαν στις ΕΛΜΕ για απεργία μας ενδιαφέρουν .."

      Φυσικά αυτό είναι απλά μια "μαγιά" για κάτι καλύτερο στους αγώνες που θα έρθουν (και θα έρθουν). Δεν λέει κάτι από μόνο του. Γιατί αυτοί οι χιλιάδες καθηγητές ψηφίσαν την πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία, με δεδομένο ότι δε θα γίνει απεργία. Δεν πιστεύω πως αμέσως μετά την απόφαση ξεχύθηκαν για να προετοιμάσουν τον αγώνα. Δεν είδα κανέναν. Μακάρι να γίνει.
      Από εδώ όμως θα πρέπει να ξεκινήσουμε. Αυτές οι αποφάσεις, αν είναι κάτι, είναι μια αρχή για μεγαλύτερη μαζικότητα και αγωνιστικότητα σε δύο κατευθύνσεις: Αφενός στη συσπείρωση και έμπρακτη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στους αγώνες και αφετέρου στην κινητοποίηση των υπόλοιπων λαϊκων στρωμάτων.

      Αν δεν ξεκινήσει από εδώ, θα ξεκινήσει από αλλού.
      Ούτως ή άλλως δεν προσωπικά δεν εμπιστεύομαι κανέναν κλάδο των δημόσιων υπαλλήλων, που υπέστησαν τόσο στωικά και αναίμακτα όλες τις συνέπειες της κρίσης, στο μεγαλύτερο βαθμό από όλους τους άλλους.

      Διαγραφή
    3. Δεν νομίζω ότι οι Δ.Υ. έχουν κτυπηθεί από τις συνέπειες της κρίσης περισσότερο από τους άλλους, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Η αύξηση κατά 1.000.000 σχεδόν των ανέργων δεν είναι από τους Δ.Υ. που εξακολουθούν να έχουν έναν, έστω και κουτσουρεμένο, μισθό. Επίσης δεν περιμένω όσοι ψήφισαν υπέρ της απεργίας να ξεχυθούν για να προετοιμάσουν τον αγώνα. Πάντα αυτό ήταν έργο της δράσης πρωτοπόρων αγωνιστών. Οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν αν πειστούν ότι πράγματι τους ανοίγεται ένας άλλος δρόμος. Σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι πρέπει να μειωθεί η κριτική (στα όρια της γκρίνιας πλέον) για τους άλλους (πολιτικούς φορείς αλλά και εργαζόμενους γενικά) και να αυξηθεί η δράση μας, θεωρητικά και πρακτικά. Οι "άλλοι" είναι αυτοί που είναι, το κυρίαρχο είναι τι κάνουμε εμείς.

      Διαγραφή
    4. Έχω την εντύπωση πως όλοι οι παραπάνω είναι εκπαιδευτικοί και έρουν πολύ καλά τι γράφουν. Πράγματι η γραμμή που δουλεύτηκε την προηγούμενη έβδομάδα στα σχολεία ήταν ψηφίζουμε απεργία, αλλά μην ανησυχείτε δεν θα χρειαστεί να συμμετέχετε!Το ΠΑΜΕ το κατήγγειλε αυτό σε όλες τις ΓΣ και κανείς δεν τόλμησε να αντικρούσει. Τέλος πάντων. Οι καθηγητές νομίζουμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε παίζοντας επικοινωνιακά παιχνίδια. Πάντως αυτό που ήθελαν ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ το πέτυχαν. Το Σεπτέμβριο που θα έρθουν οι απολύσεις και οι δυσμενείς μετακινήσεις ο κλάδος θα είναι επιστρατευμένος. Το ΠΑΜΕ ωστόσο συνεχίζει τις προσπάθειες μπας και αλλάξει το κλίμα, ίδωμεν
      ΠΑΝΟΣ

      Διαγραφή
    5. Cos...
      Στους ΔΥ κόπηκαν τα δώρα και τα επιδόματα. Τα τελευταία μάλιστα κόπηκαν και αναδρομικά, με αποτέλεσμα για αρκετούς μήνες να παίρνουν μισθοδοσίες 15ημέρου 50 ή 100 ευρώ.
      Ακόμη χειρότερα για τους πρωτοδιορισμένους ΔΥ, ο μισθός είναι εξευτελιστικός. Και επειδή ακριβώς μιλάμε για πρώτο διορισμό αυτός είναι συνήθως σε κατσάβραχα που συνεπάγεται ανάγκη για σπίτι και για αυτοκίνητο. Δάσκαλος άγαμος παίρνει 600 ευρώ (μπορεί και κάτι παραπάνω) και πρέπει να νοικιάζει και σπίτι.
      Επίσης μεθοδεύτηκε η μαζική συνταξιοδότηση (με μειωμένη σύνταξη) με αποτέλεσμα οι υπηρεσίες να έχουν ελλείψεις σε προσωπικό, που τις φορτώνονται αυτοί που παρέμειναν και βγάζουν διπλή ή τριπλή δουλειά.
      Μεσοπρόθεσμα οι άμεσες ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και οι "εμμεσες" (δηλ. η μεταφορά κρατικών αρμοδιοτήτων σε ιδιώτες, λ.χ. στην καθαριότητα των δήμων) θα φέρουν αναγκαστικά απολύσεις.

      Τώρα για την ανεργία που λες, πέφτεις στην παγίδα που έχει στηθεί εδώ και χρόνια, ότι τάχα η ανεργία αφορά τον ιδωτικό τομέα. Λάθος!
      Απόφοιτος παιδαγωγικής σχολής που περίμενε διορισμό ή αναπλήρωση ή ΑΣΕΠ, είναι άνεργος του ιδιωτικού τομέα;
      Απόφοιτος σχολής κοινωνικής διοίκησης που περίμενε να ανοίξουν θέσεις στο ΕΣΥ και στους Δήμους, είναι άνεργος του ιδιωτικού τομέα;
      Απόφοιτος μαθηματικού, φυσικού, φιλολογίας που περίμενε να κάνει αναπλήρωση, είναι άνεργος του ιδιωτικού τομέα;
      Οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί συνολικά είναι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα;
      Οι απολυμένοι συμβασιούχοι των δήμων που έχει κριθεί ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, θα είναι άνεργοι του ιδιωτικού τομέα;

      Αυτή η καραμέλα των παπαγάλων που παίζεται στα μέσα και στα κανάλια -από το 1ο έως το 901ο- δεν μπορεί να γίνεται δεκτή από τους σκεπτόμενους. Ακόμα περισσότερο δεν μπορούν να γίνει δεκτή από εμάς. Με το να χαρακτηρήσουμε τους άνεργους ως "εν δυνάμει" εργαζόμενους σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, τους ξαλαφρώνουμε από το καθήκον του κράτους να δημιουργεί και να διασφαλίζει θέσεις εργασίας. Και ταυτόχρονα από το καθήκον του κράτους να προσφέρει αγαθά και παροχές στους πολίτες. Αυτά δεν είναι υποχρεώσεις κανενός άλλου, και όποιος ισχυρίζεται πως είναι καθήκον του (όπως πολλές εταιρίες σε διάφορες διαφημίσεις και "κοινωνικά" προγράμματα) λέει συνειδητά ψεύδη για να αποκοιμίζει τους χαχόλους.

      Φυσικά ο μιντιακός χαρακτηρισμός "άνεργος του ιδιωτικού τομέα" είναι και εξωπραγματικός.
      Άνεργος είναι αυτός που θέλει να εργαστεί και δεν μπορεί να βρει εργασία. Άνεργος του ιδιωτικού τομέα δηλαδή είναι αυτός που θέλει να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα και δεν μπορεί να βρεί εργασία στον ιδιωτικό τομέα. Βρες έναν τέτοιο, πρόσφερέ του μια θέση στο δημόσιο, και αν σου αρνηθεί, τότε πράγματι θα είναι "άνεργος του ιδιωτικού τομέα" (Βεβαίως μπορούμε να πούμε πως δε θα είναι "άνεργος" τότε). Αν δε βρεις (και δε θα βρεις) τότε ο όρος δεν εμφανίζεται στην πραγματική ζωή και είναι τζάμπα κόπος να ασχοληθούμε μαζί του!

      Διαγραφή
    6. Δεν έχω αντίρρηση επί της ουσίας για αυτά που γράφεις περί "ανέργων του Ι.Τ.", αλλά μη παραβλέπουμε το γεγονός ότι στον Ι.Τ. έχουν γίνει ήδη (και φυσικά θα γίνουν και άλλες) εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις.

      Διαγραφή
    7. Cos & DinosM εδώ αγαπητοί φίλοι κάνετε κατα την γνώμη μου ένα μεγάλο λάθος και εξηγούμε . Είναι λάθος να βλέπεις το χ εργαζόμενο αποσπασμένο απο την κοινωνία και ως μονάδα. ΠΧ Εργάτη ΙΤ ή ΔΥ που δεν έχει υποστεί κάποια μείωση στις αποδοχές της εργασίας του , εκτός απο την ακρίβεια , έμμεσους και άμεσου φόρους , χαράτσια κλπ όταν για παράδειγμα έχει 4μελή οικογένεια και συντηρεί άλλα 3 άτομα ενήλικα τότε πως μπορεί να πει κανείς ότι δεν τον ακούμπησε η κρίση; Οταν ο φιλος , ο αδελφός , ο ανηψιός , ο γείτονας είναι άνεργος ή είναι πνιγμένος στα χρέη ή με κομμένο ρεύμα γίνεται να μην σε ακουμπήσει η κρίση ; Αυτός ο διαχωρισμός άνεργος του ΙΤ ή του ΔΥ ή "εκ γενετής" είναι αντιδραστικός και έχω την αίσθηση ότι καλλιεργείται σκόπιμα (όχι απο εσάς) για να βοηθήσει στη διάσπαση της κοινωνίας.
      "Κάποιος"

      Διαγραφή
    8. Μα εννοείται ότι είναι πράγματι έτσι. Αλλοίμονο! Η "διαφωνία" μας δεν ήταν επί της ουσίας, αλλά δευτερεύουσα και χωρίς πρόθεση να αναιρέσει τίποτα από αυτά που γράφεις.

      Διαγραφή
    9. Συμφωνώ ότι ο διαχωρισμός μπορεί να είναι αντιδραστικός και διασπαστικός. Αλλά είναι τέτοιος όταν χρησιμοποιείται από τις συνήθεις ατιδραστικές δυνάμεις και για διασπαστικούς σκοπούς.
      Η διαφορά όμως ιδιωτικού και δημόσιου τομέα υπάρχει αντικειμενικά. Και οι συνθήκες των εργαζομένων στους δύο τομείς είναι αντικειμενικά διαφορετικές. Όταν λοιπόν εξετάζουμε και συζητάμε για τις όποιες δράσεις, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη αυτές τις διαφορές.
      Από την άλλη, δεν μπορούμε να μιλάμε απλά για την κρίση, χωρίς να δούμε ποιος, πόσο, πότε και γιατί ζημιώθηκε. Η κρίση ζημίωσε και τις τράπεζες και τους εργάτες. Χαράτσι πληρώνει και η COSCO και ο δάσκαλος.
      Είναι ενστικώδες στον κομμουνιστή να κάνει τους διαχωρισμούς τους σε όλα τα επίπεδα. Γιατί αλλιώς δρας στην α και αλλιώς στη β περίπτωση. Είναι αντιδιαλεκτικό να μιλήσουμε γενικά για την κρίση ή γενικά για τα λαϊκά στρώματα, με σκοπό να δώσουμε λύσεις. Εντάξει θα κάνουμε και μια γενική κουβέντα για την κρίση, αλλά όταν πραγματευόμαστε ειδικά και συγκεκριμένα ζητήματα, δεν μπορούμε να τσουβαλιάζουμε τα πράγματα. Γιατί με τη λογική "έχουμε κρίση και όλοι ζημιωθήκαμε", ο Χ ιδιωτικός υπάλληλος μπορεί να αντιδράσει και να πει "να ζημιωθούν και οι καθηγητές γιατί όλο κάθονται". Τέτοιες απόψεις καταρρίπτονται και επιτυγχάνουμε μια ευρύτερη συμμαχία, μόνο με τη διαλεκτική εξέταση του κάθε ζητήματος.

      Διαγραφή
  2. ( http://redflyplanet.blogspot.com/2013/05/blog-post_7838.html )
    Τ. Τσατσούλη: Η επιστράτευση των καθηγητών αφορά το σύνολο των εργαζομένων.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  3. ( http://www.902.gr/eidisi/politiki/17151/synantisi-antiprosopeias-toy-kke-me-tin-olme )
    (..)Συνάντηση αντιπροσωπείας του ΚΚΕ με την ΟΛΜΕ
    Δημοσίευση: Τετ, 15/05/2013 - 19:29

    Αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος, Νίκο Σοφιανό, θα συναντηθεί αύριο Πέμπτη 16 Μάη και ώρα 14:30, με την ΟΛΜΕ.

    Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ, στον Περισσό.(..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. αυτο ειναι και το καλυτερο, συναντηση στον περισσο και με τον σοφιανο, θελω να δω με τι μουτρα θα τον κοιταξουν οι τσυριζοανταρσολακεδες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αν σηκώσουνε την επιστράτευση, θα γίνει απεργία. Αυτή είναι η γραμμή για τους καθηγητές μέσης εκπαίδευσης.
    Με επιφύλαξη το μεταφέρω.

    Αν είναι έτσι : απόλυτα καθοδηγούμενη, απόλυτα ξεκομμένη από το αίτημα δωρεάν παιδεία, από τα αιτήματα ακαδημαϊκών και μαθητών κλπ κλπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

    http://www.komep.gr/arxeio/2011/82-2011-5/102-2012-09-11-10-46-52

    ΑπάντησηΔιαγραφή