Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Το τέλος του παιχνιδιού: Τρία άρθρα του Γ. Σαρρή για την (μη) απεργία των εκπαιδευτικών


Tα όσα είχαμε πει στο άρθρο "Γιατί είπε ΟΧΙ το ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ.Που πηγαίνουν τους καθηγητές"επιβεβαιώνονται τραγικά. Περισσότερο από όσο περιμέναμε.

Είναι από τις φορές που η επιβεβαίωση μόνο χαρά δε σου δίνει.

Ποιος δε θα ήθελε να είχαμε κάνει λάθος. Να ήταν αλλιώς τα πράγματα τελικά και οι καθηγητές να βάδιζαν μαζικά σε νικηφόρα απεργία έχοντας στο πλάι τους τους μαθητές τους γονείς και τους εργαζόμενους. έχοντας στο πλάι τους την αλληλεγγύη του λαού. Έναν τέτοιο αγώνα δε χρειαζόμαστε άλλωστε; Και φυσικά σε έναν τέτοιο αγώνα το ΚΚΕ θα έμπαινε μπροστά και θα τον στήριζε με όλες του τις δυνάμεις.

Για να πούμε την αλήθεια πιστεύαμε ότι όλοι οι ..."επαναστάτες", θα ανακάλυπταν κάποιο τρυκ, μια τρίπλα, ότι δεν θα έκαναν τόσο άσχημη κολοτούμπα ακριβώς την επόμενη.

Κι όμως. Από την "επανάσταση" στο γονάτισμα... ούτε μια μέρα δρόμος.

Συσπειρώσεις και Παρεμβάσεις συσπειρώθηκαν στο πλάι των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ λες και δεν ήξεραν με ποιους πάνε! Κι΄εβαλαν απέναντι το ΠΑΜΕ που είχε προτείνει 48ωρη απεργία και Γεν.Συνελεύσεις για επανεκτίμηση της κατάστασης καταγγέλοντάς το ακόμα και για απεργοσπασία! Απεργοσπασία μια "Απεργίας" που φυσικά ήξεραν ότι αφού οι ίδιοι που την πρότειναν δεν θα την υλοποιούσαν(όπως είδαμε όλοι) δεν θα άρχιζε ποτέ! Πόσο πιο ύπουλη και ανέντιμη στάση; Άραγε το βλέπουν τώρα ακόμα και οι ίδιοι ή ακόμα ψάχνουν πως να φορτώσουν το ξεπούλημα της ίδιας τους της απόφασης στο ΠΑΜΕ;



Έλεγε το ΠΑΜΕ πως μια απεργία διαρκείας, ειδικά τόσο ευαίσθητη, για να γίνει χρειάζεται προετοιμασία και συμμαχίες. Πριν μια βδομάδα δεχόταν ομοβροντία για τη "δειλή" δήθεν στάση του. Τωρα ξαφνικά βγήκαν Συσπειρώσεις και Παρεμβάσεις και είπαν πως δεν υπήρχαν προϋποθέσεις και ότι ένας αγώνας σαν αυτόν θέλει ευρύτερη συμμαχία.

Τώρα το είδαν; Αυτό δεν έλεγε το ΠΑΜΕ; Δεν το έβλεπαν τότε επειδή το έλεγε το ΠΑΜΕ; Η επειδή ήταν μια καλή ευκαιρία να κτυπήσουν και να ξεφορτωθούν τη μόνη συνεπή δύναμη που κάθε μέρα ανοίγει μέτωπα και μετά θα έβλεπαν;

Κι έτσι προτίμησαν αντί να κάτσουν στο πλάι του ΠΑΜΕ, με την εκτίμηση του οποίου όπως φάνηκε τελικά συμφωνούσαν, να του επιτεθούν και να συμμαχήσουν ουσιαστικά με τη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚ που φυσικά δεν εκπροσωπούν τους καθηγητές αλλά τους εχθρούς τους, δίνοντάς τους μάλιστα και χρήσιμους πόντους για το συνέδριο της ΟΛΜΕ τον άλλο μήνα. Σπουδαίο κριτήριο, σπουδαία ταξική ανάλυση, σπουδαίο ένστικτο! Δυστυχώς το αποτέλεσμα ειναι κακό για όλους και πιο πολύ για το κίνημα των ίδιων των εκπαιδευτικών.

Ποιος δε θυμάται τον αγωνισταρά Νεοδημοκράτη κ.Παπαχρήστο να "δίνει" στα κανάλια το ΠΑΜΕ αμέσως μετά την απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας, λέγοντας ότι οι 2 που διαφωνησαν με την απόφαση ήταν του ΠΑΜΕ!! Ξεχνώντας φυσικά να πει πως και το ΠΑΜΕ πρότεινε απεργία, αλλά 48ωρη και στη συνέχεια Γεν.Συνελεύσεις όπως έπρεπε. Αλλωστε οι απεργίες διαρκείας δεν προαναγγέλονται. Ξεκινούν και πηγαίνουν μέρα με τη μέρα βδομάδα τη βδομάδα μέχρι όπου φτάσουν ανάλογα με τη δύναμη του κινήματος και τη συσπείρωση που υπάρχει. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα.

Ολο αυτό, σε όσους γνωρίζουν την κατάσταση στο κίνημα των εκπαιδευτικών, δεν δημιούργησε έκπληξη. Μάλιστα με εκπλήσσουν αυτοί που εκπλήσσονται και που δεν πίστευαν όταν τους λέγαμε ότι προκηρύχτηκε μια απεργία που δεν θα γίνει. Οτι την πρότειναν για να μην την κάνουν. Ειλικρινά ποσοι πιστεύουν ότι την Παρασκευή θα γινόταν Απεργία ακόμη και μετά τις αποφάσεις των ΓΣ των ΕΛΜΕ της Τρίτης;

Αυτοί που το πίστευαν προφανώς δεν είναι εκπαιδευτικοί. Γιατί αυτοί που είδαν τα πράγματα από κοντά ήξεραν ότι οι συντριπτικά περισσότεροι ψήφισαν την Απεργία της ΟΛΜΕ επειδή ήξεραν (τους το έλεγαν μέσα στις συνελεύσεις) ότι δεν θα γίνει. Ενω καταψήφισαν πανηγυρικά την πρόταση του ΠΑΜΕ επειδή ανησυχούσαν ότι αν ψηφιζόταν, το ΠΑΜΕ θα έκανε ό,τι χρειαζόταν για να υλοποιηθεί. Σε ερώτηση εκπαιδευτικού φίλου του ΠΑΜΕ στο διπλανό του, που ψήφιζε απεργία διαρκείας ενώ ποτέ του δεν είχε κάνει καμια από τις άλλες απεργίες, αν θα κάνει την απεργία που ψήφιζε η απάντηση ήταν ψυχρά και χωρίς πολλά "όχι βέβαια".

Αυτό προτεινόταν άλλωστε. Μια νέα μορφή πάλης. Η συμβολική απεργία... διαρκείας. Η τεχνολογία του οππορτουνισμού στην υπηρεσία του συμβιβασμένου για τη δική του ευκολία στην "επανάσταση" που δεν θα έρθει ποτέ.

Τι γίνεται τώρα λοιπόν; Τα κεφάλια μέσα. Πάλη από πόρτα σε πόρτα, από στόμα σε στόμα, καθημερινή και ακούραστη για να στηθει στα πόδια του ένα πραγματικά ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα με σταθερό μέτωπο απέναντι στους καταπιεστές και τους συμβιβασμένους.

Καμιά απογοήτευση!

Κανείς μας, ούτε οι καθηγητές, δεν έχει την πολυτέλεια να απογοητεύεται. Πρέπει όμως ΄τα πράγματα να μπουν στη θέση τους. Πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δούν οι απλοί άνθρωποι, οι διπλανοί μας, οι συνάδελφοι στη δουλειά τι σημαίνει κυβερνητικός συνδικαλισμός αλλά και ποιοι του δίνουν ανάσες που φυσικά τις κόβουν από το κίνημα.

Πρέπει με απέραντη υπομονή και καρτερία να βοηθήσουμε αυτούς που γονατίζουν να σηκωθούν. Να τους δώσουμε το χέρι, να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους πούμε ότι το ΠΑΜΕ είναι και θα είναι στο πλάι τους. Πως δεν πρόκειται ποτέ να τους πουλήσει όπως έκαναν όλοι οι άλλοι σήμερα. Πως αν ακολουθήσουν και πιστέψουν σε αυτό που τους λέμε, το ΠΑΜΕ ποτέ δε θα διστάσει ό,τι κι αν στοιχίσει αυτό.

Υπάρχει ελπίδα.Υπάρχει προοπτική αγώνα. Βρίσκεται όμως σε αυτούς που βρίζουν οι συμβιβασμένοι και όχι σε αυτούς που χαϊδεύουν Βρίσκεται σ' αυτούς που, όπως έλεγε και ο Τσέχοφ, "όταν λένε "εμπρός" δείχνουν και την κατεύθυνση"!

Υ.Γ.:Μια σημαντική λεπτομέρεια για την ιστορία.

Στις Γ.Σ. των ΕΛΜΕ της Τρίτης, ζητήθηκε και ψηφίστηκε μια περίεργη εξουσιοδότηση στους προέδρους των ΕΛΜΕ για να διαχειριστούν την κατάσταση στη συνέλευση των προέδρων. Την εξουσιοδότηση αυτή την καταψήφισε το ΠΑΜΕ εκφράζοντας επιφυλάξεις γιατί ήξερε τι θα γίνει. Τέτοιες εξουσιοδοτήσεις δίνονται από τις ΓΣ κι άλλες φορές, αλλά με σαφείς περιορισμούς. Π.χ. Αποφασίζεται Απεργία αλλά οι πρόεδροι μενει να διαχειριστούν την ακριβή ημερομηνία σε συνεργασία με τους άλλους προέδρους, τους άλλους κλάδους αν ειναι Πανεργατική κλπ. Αυτη τη φορά τα όρια έγιναν κουρέλια. Ειδαμε πως διαχειρίστηκαν οι πρόεδροι τις αποφάσεις των ΕΛΜΕ. Είδαμε και πως αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία από τα κάτω. Τσακίζοντάς την.

Τι κατάφερε λοιπόν η "απεργία" διαρκείας που προτάθηκε, υπερψηφίστηκε και αμέσως μετά αποσύρθηκε;

Πολύ απλά να μη γίνει καμιά μα καμιά απεργιακή κινητοποίηση για τα τόσα και σοβαρά που συμβαίνουν στα σχολεία και στους καθηγητές. Ούτε καν μια 3 ωρη στάση εργασίας, ούτε καν αυτό.

Δεν είναι και λίγο. Να κλείνουν σχολεία, να απολύεται κόσμος, να στήνεται στον τοίχο η Δημόσια παιδεία, να επιστρατεύεται ένας κλάδος 85000 εργαζόμενων προληπτικά και να καταργείται για 3η φορά σε 4 μήνες έστω κι αυτή η Δημοκρατία και μετά από τόσο ντόρο επί της ουσίας να μη γίνεται ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ! Εκτός φυσικά από τη μισο-Απεργία της ΑΔΕΔΥ που εκανε μόνο το ΠΑΜΕ και όχι μόνο δε συμμετείχαν αλλά και κατάγγειλαν όλοι οι άλλοι!
Οσο για την προταση του ΠΑΜΕ για 48ωρη, ΓΣ και εκτίμηση της κατάστασης, αυτή κρίθηκε ηττοπαθής και απορρίφθηκε πανηγυρικά! Ήταν λίγη για τις τρομερές αγωνιστικές διαθέσεις που υπήρχαν... Ενώ το ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ σάρωσε.

Οχι τίποτα άλλο, αλλά για να μη νομίζουμε ότι δεν υπάρχει know-how στην εξουσία για το πως διαλύεται ένα συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτά πλέον έχουν γίνει επιστήμη μετά από τόσα χρόνια διεθνή εμπειρία.

Ο κ.Παπαχρήστος εννοείται πως θα πρέπει να ανταμειφθεί για την προσφορά του στο κτύπημα του κλάδου αφού έφερε σε πέρας μια δύσκολη αποστολή. Και όχι μόνο αυτός αλλά και όλοι όσοι στήριξαν τη στάση του και την "επαναστατική" του πρόταση που σαν αποτέλεσμα είχε αυτό το απίστευτο ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.

Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχαστεί και η επίθεση στο ΠΑΜΕ κι ας ήταν βραχείας απόδοσης.

Ήταν μια ομολογουμένως έξυπνη προσπάθεια, άσχετο αν τελικά τους γύρισε ανάποδα.

Από ό,τι ακούσαμε σε πολλά σχολεία σήμερα, πολλοί καθηγητές έλεγαν πόσο δίκιο είχε το ΠΑΜΕ. Κάτι είναι κι αυτό...

ΥΓ: Εννοείται πως αυτό που έγινε δεν θα περάσει έτσι. Όσο κι αν δε φαίνεται τωρα θα το πληρώσουν πολύ ακριβά, ενώ όπως φαίνεται όλο και κάποιοι είδαν ποιος είναι τι...


Όποιος έχει περάσει από τα σχολεία ξέρει αν υπήρχε έστω και η παραμικρή δυνατότητα να γίνει η Απεργία διαρκείας ή όχι.

Όποιος νοιάζεται για το χτίσιμο της Αλληλεγγύης ανάμεσα σε εκείνους που διεκδικούν και στο λαό, ανάμεσα σ'αυτούς που έχουν πάρει απόφαση να παλέψουν και σε εκείνους που πρέπει να βοηθηθούν να κάνουν το βήμα ξέρει πως η Απεργία διαρκείας δεν ήταν η καλύτερη λύση.

Αυτό που ξέρουν όλοι όμως είναι ότι αυτοί που συνεργάστηκαν με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό δεν ήταν φυσικά το ΠΑΜΕ. Δεν αγκαλιάστηκε το ΠΑΜΕ με τον Παπαχρήστο της ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚ, αλλά οι Συνεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ και οι Παρεμβάσεις των ΜΛ.

Ποιος συνεργάστηκε με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό; Το ΠΑΜΕ που πρότεινε στην ΑΔΕΔΥ, και τελικά έκανε μόνο του την απεργία ενάντια στην επιστράτευση(το μόνο που έγινε τελικά) ή όλοι οι άλλοι που μαζι με τη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚ την κατήγγειλαν(!) στην ΟΛΜΕ (κρύβοντας μάλιστα οτι το ΠΑΜΕ είχε προτείνει απεργία και στις 17 όπως ζήτησε στη συνέχεια και η συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ);

H ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ και πρέπει να την κοιτάξουμε κατάματα.

Ας μη χαϊδεύουμε το λαό. Ας του πούμε την αλήθεια κι ας παλέψουμε μαζί του σπρώχνοντας να βγούμε από τη λάσπη.

Ο δρόμος δεν περνάει από την επίθεση στο ΚΚΕ, που είναι εκείνη η δύναμη που δεν πρόκειται να κάνει πίσω και τελικά πάλι θα βάλει το χέρι τη φωτιά όποτε χρειαστεί.

Ο λαός αυτή τη στιγμή δεν είναι φυσικά στα καλύτερά του. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του βολοδέρνει ανάμεσα στην υποταγή, τη μοιρολατρία, το θυμό και το κλαψούρισμα.

Χρειάζεται να πιστέψει σε κάτι. Κι αυτοί που προτείνουν απεργίες που δε μπορούν να γίνουν και τις αποσύρουν την άλλη μέρα ομολογώντας αυτό που αρνιόντουσαν την προηγούμενη, μας σπρώχνουν ακόμη πιο κάτω.

Αυτοί που μιλάνε για "ηρωικούς καθηγητές που ξεπέρασαν το φόβο της απόλυσης και με αυταπάρνηση ψήφισαν με τεράστια πλειοψηφία την πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία διαρκείας" ξέρουνε καλά ότι κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους και τον κόσμο.

Δε γίνεται με ψέματα να πάμε μακριά κι αυτό φάνηκε. Μαζί με Παπαχρήστους που άλλα έχουν στο μυαλό τους και καμιά σχέση δεν έχουν με την ανάγκη για ριζοσπαστικές αλλαγές, το μόνο που μπορεί να πετύχεις είναι να κυλίσεις το όποιο κίνημα υπάρχει ακόμη πιο βαθιά στο βούρκο του συμβιβασμού και να απογοητεύσεις κι αυτούς που είναι έτοιμοι να κάνουν το μετέωρο βήμα του αγώνα.

Δεν είναι δυνατόν να καταντάει οποιοσδήποτε αριστερός που ασχολείται με το κίνημα, να συμμαχεί με Παπαχρηστους και να βάζει απέναντί του το ΠΑΜΕ που ό,τι κι αν πιστεύει κανείς όλο και κάποια πείρα έχει από οργάνωση αγώνων, και όπως και να το σκεφτεί κανείς δε γίνεται να νοιάζεται για τα λαικά προβλήματα λιγότερο απο τη ΔΑΚΕ και την ΠΑΣΚ. Ειναι εντελώς τρελά αυτά που έγιναν.

Ας τα σκεφτούν όλοι όλα λοιπόν κι ας βγάλουν συμπεράσματα.

Κι ας το πάρουν με ψυχραιμία από την αρχή.

8 σχόλια:

  1. Αντώνη ευχαριστώ για τη δημοσίευση.
    Νομιζω ότι ειδικά αυτή τη φορά η παρέμβαση που έγινε από τα "κόκκινα μπλογκς" στο διαδίκτυο και η ύπαρξη και του portal 902.gr ( με την ενημέρωση για τα όσα γίνονταν στα ΔΣ της ΟΛΜΕ, τις ΓΣ των ΕΛΜΕ και τελικά την ξεφτίλα στη ΓΣ των προέδρων) βοήθησε πολύ στο να μην υπάρχει περιθώριο να "μεταφραστεί" η πραγματικότητα στο αντίθετο της κι έτσι να καταλάβουν (όσοι ήθελαν) το τ'ι ακριβώς έγινε.
    Υπάρχουν μερικές πληροφορίες ακόμη για κάποιες λεπτομέρειες που έχουν όμως τη σημασία τους, σχετικά με τη στάση που κράτησαν ακριβώς οι πρόεδροι των ΕΛΜΕ του ΠΑΜΕ που θα δημοσιεύσω αύριο για να μην λέγονται θολά πράγματα(όπως τα όσα άνάφερε η ανακοίνωση των ΣΥΝΕΚ(Συριζα)
    Το πρόβλημα τωρα είναι πως θα μπορέσουν αυτοί που νοιάζονται για το κίνημα να αναστρέψουν την κατάσταση στους καθηγητές που έχουν πραγματικά εξοργιστεί(αν κ το περίμεναν ότι δε θα γίνει η απεργία δεν περίμεναν μάλλον τέτοιο ξεβράκωμα). Τωρα δε θα είναι εύκολο να κινητοποιηθούν οι καθηγητές τη στιγμή μάλιστα που θα πέσουν σαν κοράκια αυτοί που θα θέλουν να βάλουν όλους στο ίδιο τσουβάλι και να επιτεθούν στο συνδικαλισμό.
    Ηδη το ΠΑΜΕ κινείται σ'αυτή την κατεύθυνση.
    Ο κλάδος λόγω του μεγάλου αριθμού εργαζόμενων(περίπου 150000) αλλά και της κρισιμότητας και της σχέσης με την κοινωνία εχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει να τον παρακολουθήσει κανείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γιώργο,

    συμφωνούμε απόλυτα στις εκτιμήσεις αλλά και στη σημασία του κλάδου. Που δεν είναι σημαντικός μόνο για το μέγεθός του, αλλά και λόγω της ιδεολογικής του επιρροής στη νεολαία και γιατί είναι ταξικά "ραχοκοκκαλιά" της μικροαστικής αριστεράς. Ένα ρήγμα εκεί μετά την απογοήτευση με το στριπ τιζ θα έχει μεγάλες επιπτώσεις. Εξού και τα πεσίματα στο ΠΑΜΕ με οποιαδήποτε αφορμή και ο νυν υπέρ πάντων αγών να ξαναθολωθεί η εικόνα.

    Είναι ένας λόγος που σχολίασα πριν ότι αυτή είναι μια κρίσιμη εποχή για την υπεράσπιση των θέσεων, αρχών και πρακτικών του κινήματος.

    Αναμένω ποστ για προέδρους ΕΛΜΕ του ΠΑΜΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα επαναλάβω ένα λινκ σε κείμενο της ΚΟΜΕΠ (2011, τεύχος 5) που, κατά την γνώμη μου πάντα, είναι αρκετά επίκαιρο, με τίτλο "ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ", και που πέρα από την κριτική, δίνει και μια γενική εικόνα του κλάδου.

    http://www.komep.gr/arxeio/2011/82-2011-5/102-2012-09-11-10-46-52

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα "ευχαριστώ" στον Γιώργο για τις τόσο απλές και καλές δημοσιεύσεις του.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Γιωργο εμπαινε", οπως λεγαμε παλια για τον Σιδερη. Επι του προκειμενου ειμαι 54 χρονων και τετοια κωλοτουμπα δεν εχω δει. Τυφλα ναχει η Κομανετσι. Επι της ουσιας θελω να πω οτι οι κανονικοι εκπαιδευτικοι, αυτοι που επωληθησαν εχουν και ματια και μυαλο. Οσο για τους φωνασκουντες λογοκοπους περαστικα! ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ερωτήσεις για να κατανοήσουμε καλύτερα το κείμενο που ακολουθεί:

    1)Ποιού μοναδικού κόμματος τον συνδικαλιστικό φορέα αναφέρει ονομαστικά η συγγραφέας σε αυτή την «αντικειμενική παράθεση» των γεγονότων ?

    2) Τελικά από ποιους ξεπουλήθηκε ο αγώνας?

    3) Ποιού κόμματος είναι οι συνδικαλισταράδες, οι οποίοι «Έχουν μεγάλη ροπή στα επαναστατικά τσάμικα»? Φράση με την οποία κλείνει και το 3 σελίδων πόνημά της.

    4) Οι μόνοι που αντέδρασαν στον από την αρχή ξεπουλημένο/στημένο αγώνα, τους αρέσει να χουζουρεύουν στο κρεβάτι τις Κυριακές και γι’ αυτό το λόγο μόνο για εκείνη την ημέρα δεν όρισαν απεργία?

    5) Η κα Σοφία Λαμπίκη μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει εάν έπεφτε στα χέρια της το τυφέκιο των εργατοπατέρων της ΟΛΜΕ με τις δήθεν –όπως παραδέχεται η ίδια-επαναστατικές διαθέσεις?

    6) Θεωρείτε ότι η συγγραφέας του κειμένου είναι αυτοκαστραφικά αφελής, το IQ της δεν ξεπερνάει το 50 ή είναι αντικομμουνιστική πράκτορας?

    7) Τελικά της αρέσει το τανγκό ή ο τσάμικος?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. http://xiotikisfigga.blogspot.gr/2013/05/blog-post_16.html

    ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
    Θεατρική παράσταση φαρσοκωμωδίας : Απεργία στις Πανελλήνιες

    Πράξη 1η:Η Κυβέρνηση δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα.

    Αν και με το Μνημόνιο 3 έχει ήδη αποφασιστεί η αύξηση του διδακτικού ωραρίου των καθηγητών, η κυβέρνηση συγκεκριμενοποιεί την αύξηση στις 2 ώρες εβδομαδιαίως στο πολυνομοσχέδιο παραμονές Πάσχα και λίγο πριν την έναρξη των Πανελληνίων Εξετάσεων.
    Ακόμα και ο πιο ανόητος καταλαβαίνει ότι θα αρκούσε μια απλή Υπουργική Απόφαση γύρω στις 10 Ιούνη για να συγκεκριμενοποιήσει την αύξηση όταν θα είχαν λήξει οι Πανελλήνιες.
    Γιατί λοιπόν το έφερε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;
    Για να δημιουργήσει αναταραχή, να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και να στοχοποιήσει τους αντιδρώντες καθηγητές ώστε , τέλος Ιούνη, να τους απολύσει εν μέσω θριαμβικών κραυγών του πλήθους.

    Πράξη 2η : Οι εργατοπατέρες της ΟΛΜΕ ξεκρεμούν τα επαναστατικά τυφέκια.

    Μέσα σε δήθεν συναισθηματική φόρτιση οργής το προεδρείο της ΟΛΜΕ προτείνει απεργία μέσα στις εξετάσεις. Συναινούν όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται στα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης πλην του ΠΑΜΕ το οποίο προδιαγράφει εξαρχής ήττα και προτείνει τιμητικές απεργίες τουφεκιές σε ημερομηνίες που δεν προσέρχονται μαθητές στα σχολεία (ευτυχώς όχι ακόμα Κυριακές).

    Πράξη 3η: Τα ΜΜΕ (και όχι μόνο) ξεσκίζουν τους καθηγητές

    Αρχίζει το σόου. Κοπρίτες, κοπρόσκυλα, ρεμάλια, κοπανατζήδες, παιδόφιλοι, απατεώνες, γαϊδούρια οι φράσεις που εκστομίζονται στα τηλεδικαστήρια , στα καθεστωτικά έντυπα ή από στόματος βουλευτών ή εκπροσώπων κομμάτων.
    Τι κάνει επικοινωνιακά η ΟΛΜΕ;
    Μήπως ξέρει;
    Αντί καταρχήν να κάνει αστικές αγωγές κατά των υβριστών κάθεται και ακούει.
    Αντί , ευκαιρίας δοθείσης, να απαιτήσει την κατάργηση των, ψυχοφθόρων για τα παιδιά και οικονομοβόρων για τις οικογένειες, Πανελληνίων Εξετάσεων κάνει τη πάπια γιατί πίσω απ΄αυτές τις εξετάσεις ζει ένα ολόκληρο , νόμιμο αλλά και παράνομο, κύκλωμα φροντιστών και ιδιαιτεράδων.
    Μα τι θα μπορούσε να πει ακόμα;
    Να πει ότι γίνεται αποδεκτή η αύξηση των 2 ωρών με την δέσμευση του Υπουργείου ότι τα τμήματα των μαθητών θα είναι των 15 παιδιών και ότι οι καθηγητές θα απασχολούνται ΜΟΝΟ με το διδακτικό τους έργο και τίποτε άλλο.Ούτε τον γραμματέα θα κάνουν στο σχολείο, ούτε τον σχολικό φύλακα, ούτε την καθαρίστρια, έτσι βελτιώνεται ποιοτικά η Παιδεία.
    Αλλά ποιος να τα πει αυτά;

    Πράξη 4η: Σου παν θα βάλεις το χακί….

    Σε μία πρωτοφανή ενέργεια η κυβέρνηση επιτάσσει τους καθηγητές πριν αυτοί αποφασίσουν για την απεργία.Τουτέστιν επιτάσσουν την Σκέψη και τη Βούληση και σέρνουν σε καταναγκαστική εργασία εργαζόμενους.
    Το πόσο επικίνδυνη ήταν και είναι αυτή η επίταξη φαίνεται από το ότι μέχρι η Διεθνής Αμνηστία την καταδίκασε αλλά ακόμα και ο νεοφιλελεύθερος κος Στέφανος Μάνος.
    Εν μέσω μιας εξευτελιστικής για εκπαιδευτικούς αλλά και ανθρώπους διαδικασίας, αστυνομικοί παραδίδουν τα φύλλα επίταξης με ποινή μη παραλαβής των την τρίμηνη φυλάκιση και βέβαια την πειθαρχική δίωξη και απόλυση.
    Εικόνες για γέλια και για κλάματα διαδραματίζονται σε όλη την Ελλάδα καθώς αστυνομικοί ψάχνουν πεθαμένους, συνταξιοδοτημένους, έγκυες ή λεχώνες καθηγητές και καθηγήτριες για να τους επιτάξουν.
    Η οργή για την ταπείνωση είναι έκδηλη στον κλάδο των καθηγητών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πράξη 5η: Η έκπληξη.

    Η απεργιακή πρόταση της ΟΛΜΕ κατεβαίνει σε Γενικές Συνελεύσεις.Αυτό που κανείς δεν πιστεύει απ΄τους μικροαστούς, ήπιους, υποταγμένους, «βολεμένους» καθηγητάκους γίνεται πραγματικότητα.
    Σε συντριπτική πλειοψηφία και σε δραματικές γενικές συνελεύσεις οι καθηγητές ξεπερνούν τον τρόμο της απόλυσης, το βάρος της ευθύνης για τους μαθητές τους (πολλές φορές και τα ίδια τους τα παιδιά) που είναι υποψήφιοι,αντιστέκονται στην ταπείνωση, σηκώνουν το κεφάλι και ψηφίζουν ναι στην απεργία.
    Η απόφαση αυτή εκπλήττει και ξυπνά και την υπόλοιπη εν υπνώσει ελληνική κοινωνία που βλέπει ότι κάποιοι, με πόνο,με τρόμο,με δάκρυα ή με απελπισία είναι αποφασισμένοι να προτιμήσουν την αξιοπρέπεια τους παρά τη δουλίτσα τους και τη βολή τους.

    Τελευταία Πράξη:Η Αυλαία (και τα προσωπεία ) πέφτουν.

    Οι Πρόεδροι των ΕΛΜΕ της χώρας , που είναι υποχρεωμένοι να μεταφέρουν την απόφαση των Συνελεύσεων στη Συνεδρίαση τους στις 15/5 , προτείνουν και αποφασίζουν ΚΟΝΤΡΑ στην εντολή που τους δόθηκε.
    Είναι πρωτοφανές και παγκόσμια φαινόμενο αντιδημοκρατικής συνδικαλιστικής συμπεριφοράς και το τραγικότερο είναι ότι κάποιοι που φωνάζουν την κυβέρνηση «Χούντα» συμπεριφέρθηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο στους εντολείς συναδέλφους τους ακυρώνοντας τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και ταπεινώνοντας όλο τον κλάδο.

    Κριτική της θεατρικής παράστασης.

    Όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται, έλεγε ένα παλιό σύνθημα, είναι εκτός από αντιδημοκρατικό και ανθρωπίνως απαράδεκτο να μην φοβάται η καθηγητριούλα των 630 ε την απόλυση και να την τρέμει ο συνδικαλισταράς.
    Το ξεπούλημα είναι ολοκάθαρο.Όπως επίσης ότι όλη η ιστορία ήταν στημένη εξ αρχής με μόνη έκπληξη τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων.
    Κυβέρνηση, ΜΜΕ, Εργατοπατέρες έσυραν και βασάνισαν 100 χιλιάδες υποψήφιους μαθητές των εξετάσεων και 86 χιλιάδες καθηγητές , καθώς και τις οικογένειες τους, σε ένα πολιτικό ταγκό με στόχο την άγραν ψηφαλακίων νοικοκυραίων που αναζητούν «υπευθυνότητα»
    Δεν λογάριασαν ούτε την αγωνία των υποψηφίων ούτε τα τρομακτικά διλήμματα στα οποία έβαλαν τους καθηγητές, να αντιμετωπίσουν καθυβριζόμενοι, με καθαρή συνείδηση πολλαπλά ηθικά ερωτήματα : με τον μαθητή μου ή με το διδακτικό μου έργο; Με την αξιοπρέπεια μου ή με την δουλίτσα μου;
    Ντροπή και ροχάλα.
    Η λύση που φαίνεται πια ολοκάθαρα είναι μία.Να συντριβεί, να εξαφανιστεί από προσώπου γης ο εργατοπατερίστικος παγιωμένος συνδικαλισμός. Η ΑΔΕΔΥ έχει πρόεδρο δάσκαλο και αντιπρόεδρο καθηγητή αλλά δεν την ένοιαξε ποσώς τι αιτήματα ή τι αγωνίες είχαν οι συνάδελφοί τους και οι μαθητές τους.
    Η ΓΣΕΕ ακόμα πιο ξεκάθαρα έγραψε στα πολυτελή σκαρπίνια της τον όποιο αγώνα των καθηγητών.
    Η ΟΛΜΕ, ακόμα πιο άθλια, γιατί έπαιξε όλο το παιχνίδι εις βάρος 200 χιλιάδων οικογενειών.
    Λαμπρή εξαίρεση πρόεδροι ΕΛΜΕ που δεν ανήκουν στο μπλοκ των κυβερνώντων ή των επίδοξων κυβερνητών (με τι νεφρό;) της χώρας και έδωσαν τον αγώνα του οποίου την εντολή έλαβαν απ΄τις Συνελεύσεις.
    Τιμή στους ανώνυμους καθηγητές που με δάκρυα πολλές φορές,άυπνοι, βασανισμένοι απ΄τα διλήμματα τους, σήκωσαν κεφάλι και ύψωσαν φωνή αξιοπρέπειας.Αυτοί πρέπει να αποτελέσουν τη βάση των νέων κινημάτων.
    Οι άλλοι, οι εργατοπατέρες, οι ξεπουλητάδες, όλο και με κάποιο υπουργείο ή Γ.Γ. ή καμιά διοίκηση Δημόσιου Οργανισμού θα βολευτούν.
    Μέσα στη χλεύη των απλών λειτουργών της εκπαίδευσης θα βολευτούν και άξιος ο μισθός τους.
    Χόρεψαν καλά το ταγκό με την εξουσία.
    Μάλλον δεν κατάλαβαν ότι η φράση «ένα βήμα μπρος , δυό βήματα πίσω» δεν ήταν οδηγίες χορευτικές για ταγκό αλλά για αγωνιστική επίθεση προς τα μπρος με ένα βήμα τη φορά και δύο του αντίπαλου πίσω.
    Κλείνοντας, να προτείνω στους συνδικαλισταράδες μετά το ταγκό να το ρίξουν και στα τσάμικα.
    Έχουν μεγάλη ροπή στα επαναστατικά τσάμικα εξάλλου.

    16/5/2013
    Σοφία Λαμπίκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή