Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Ξεκαρδιστική λαϊκή παράσταση: "Ο καραγκιόζης συνδικαλιστής στην εκπαίδευση"

1. Η Α.Π θεωρεί ξεκάθαρα ότι η απάντηση στην επιστράτευση είναι το μαζικό λαϊκό κίνημα, αλλά το υπονόμευσε το ΠΑΜΕ σε συνεργασία με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ο λαός εμφανίστηκε κατώτερος των περιστάσεων και μας απογοήτευσε:

Το συνδικαλιστικό κίνημα, οι εργαζόμενοι, όλος ο ελληνικός λαός όφειλε και οφείλει να απαντήσει, να σπάσει την πολιτική επιστράτευση και να προστατεύσει στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Δυστυχώς οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, με ευθύνη των πλειοψηφιών ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, όχι μόνο δεν συγκρούστηκαν με τον αυταρχισμό της κυβέρνησης, αλλά ουσιαστικά συμπορεύτηκαν μ' αυτήν, υπονομεύοντας τον αγώνα των εκπαιδευτικών, χρησιμοποιώντας μάλιστα με δηλώσεις και ανακοινώσεις τα ίδια τα επιχειρήματα της κυβέρνησης.
Η Αυτόνομη Παρέμβαση εκτιμώντας ότι ο αυταρχισμός της κυβέρνησης αντιμετωπίζεται μόνο με όρους μαζικού-λαϊκού κινήματος, με συστράτευση όλης της κοινωνίας, με προτάσεις της σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ επεδίωξε τη λήψη απόφασης για γενική απεργία στις 17/5/2013, την πρώτη μέρα των πανελλαδικών εξετάσεων για να κτυπηθεί ο αυταρχισμός της κυβέρνησης, να αποκαλυφθεί η δήθεν αγωνία της για τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις και να εκφραστεί εμπράκτως η αλληλεγγύη στους καθηγητές.
Δυστυχώς, οι πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ), αλλά και με την ανοχή του ΠΑΜΕ όχι μόνο δεν κήρυξαν γενική απεργία ενάντια στην πολιτική επιστράτευση αλλά με τις αποφάσεις που πήραν για κινητοποιήσεις σε άσχετο χρόνο, ενάντια στη θέληση των καθηγητών, χωρίς ενημέρωση των εργαζομένων, υπονόμευσαν τον αγώνα.
Α. Πετρόπουλος, Αυγή, 18/5/2013


2. Ο μαξιμαλισμός των αιτημάτων των εκπαιδευτικών φταίει. Μας έφαγε ο τζάμπα επαναστατισμός, τι να λέμε τώρα:

Με γνωστή τη χρόνια και σε βάθος προπαγάνδα ενάντια στους καθηγητές απ' όλο το μιντιακό σύστημα, εδώ και τριάντα χρόνια, δεν βάζεις, κατ' αρχήν στα αιτήματα ούτε καθ' υποψία ζήτημα ωραρίου γιατί στην έχουν στημένη τα παπαγαλάκια. Απλώς κάνεις σκόπιμα τον χαζό επειδή δεν σε παίρνει και επικεντρώνεις την προσοχή και την όλη προπαγάνδα σου σε τρία ζητήματα και με αυτά καλείς τον κλάδο σε κινητοποίηση, απευθυνόμενος στους γονείς και στη κοινή γνώμη:
1. Καμία απόλυση εκπαιδευτικού από συγχώνευση σχολείων και κανένα τμήμα πάνω από 25 μαθητές, όταν τα φροντιστήρια έχουν το πολύ 8 ανά τμήμα.
2. Καμία αναγκαστική μετάθεση εκτός νομού (πρώην) και επίδομα ενοικίου για τους πρωτοδιόριστους εκτός τόπου διαμονής.
3. Η μόνη αξιολόγηση να γίνεται από τον σχολικό σύμβουλο σε αναλογία 1/30 (1 σύμβουλος ανά 30 καθηγητές ειδικότητας) και που στόχο θα έχει όχι να απολύει με δυσμενείς εκθέσεις ή να αφήνει μισθολογικά και βαθμολογικά στάσιμο τον εκπαιδευτικό, σύμφωνα με τις ανάγκες του υπουργού Οικονομικών (αυτό το εξωφρενικό βάζει το νομοσχέδιο με την ποσόστωση), αλλά να παραπέμπει σε υποχρεωτική επιμόρφωση τον εκπαιδευτικό όταν κρίνεται επί τρία χρόνια μη επαρκής. Στον βαθμό που πάλι κρίνεται ανεπαρκής για τρία συνεχή έτη από τον σχολικό σύμβουλο, να γίνεται μετάταξη σε διοικητικές υπηρεσίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα (και των δήμων).

[...]

Με αυτά και μόνο τα τρία αιτήματα θα έπρεπε να είχε ξεσηκώσει η ΟΛΜΕ τον κόσμο και να απευθυνθεί στη κοινή γνώμη κηρύσσοντας 24ωρη απεργία στο τελευταίο μάθημα των Πανελλαδικών εξετάσεων (από τα έξι υποχρεωτικά) και αποχή από τη βαθμολόγηση των γραπτών μέχρι ν' αρχίσει διάλογος με το υπουργείο με βάση την παραπάνω ατζέντα των τριών σημείων. Με την πρόταση αυτή αποφόρτιζες την αγωνία μαθητών και γονέων για τις εξετάσεις (αφού το πολύ - πολύ να έπαιρνε μετάθεση το τελευταίο μάθημα) και το μπαλάκι για την ομαλή ολοκλήρωση των εξετάσεων (και όχι πραγματοποίηση) το πέταγες στο υπουργείο.
Δεύτερον, κέρδιζες χρόνο είκοσι ημερών προπαγάνδας και κινητοποίησης για να κερδίσεις τη μάχη της κοινής γνώμης και να προετοιμάσεις τους καθηγητές για ρήξη ενάντια στην επιστράτευση, που κατά τη γνώμη μου ήταν και το κύριο. Αλλά για να τα σκεφτείς αυτά, πρέπει να είσαι «ρεφορμιστής». Επειδή όμως έχουμε ηγέτες αγέρωχους «επαναστάτες», με μπράτσα σίδερο και ρετιρέ ακατοίκητο, οδηγείται ο κλάδος και ολόκληρο το κίνημα σε στρατηγική ήττα.
Σπύρος Σαμιακός, Αυγή, την ίδια μέρα

3. Τι μαζικό κίνημα και μπαρμπούτσαλα τώρα, με τον συνδικαλισμό περιμένατε να τη βγάλουμε; Θα τους καταθέσουμε μια πρόταση νόμου όμως εμείς και θα τους σκίσουμε! Αλλά κι εσείς να ψηφίσετε, έτσι; Αλλιώς δε γίνεται!

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες, η νέα στρατηγική επιλογή της επιστράτευσης δεν αντιμετωπίζεται κυρίως με συνδικαλιστικούς αγώνες. Χρειάζεται πολιτική απάντηση, που ισοδυναμεί με την πολιτική κάλυψη των απεργών με αποφασιστικότητα, που μπορεί να φτάσει ακόμη και στην πολιτική ανυπακοή. Μια τέτοια απάντηση προϋποθέτει κοινωνική στήριξη των απεργών, οικοδόμηση ενός μετώπου στη βάση κοινών στόχων, συνυπολογισμό όλων των δεδομένων, ένταξη κλαδικών κινήσεων σε ευρύτερες κοινωνικές προτεραιότητες. Σημαίνει να επιστρέψει στο προσκήνιο μαχητικά ο λαϊκός παράγοντας, που αυτή την εποχή δείχνει κουρασμένος ή και απογοητευμένος, παρά τον θυμό του για όσα υφίσταται.

Η χθεσινή δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι στην πολιτική επιστράτευση οι δημοκρατικές δυνάμεις θα απαντήσουν με "πολιτική απεργία", η δέσμευση ότι το δικαίωμα στην απεργία θα αποτελέσει αντικείμενο πολιτικών - αγωνιστικών πρωτοβουλιών, καθώς και η πρόταση νόμου για την κατάργηση της πολιτικής επιστράτευσης αποτελούν αποφασιστική προειδοποίηση. Η υλοποίησή της προϋποθέτει ετοιμότητα για ριζοσπαστική απάντηση, ανασύσταση του συλλογικού έναντι του ατομικού, συνάρθρωση του πολιτικού με το κοινωνικό, συνειδητοποίηση ότι κανείς κοινωνικός αγώνας, σε εποχή Μνημονίου, δεν μπορεί να καταφέρει επιμέρους κέρδη αν δεν είναι καθολικός και δεν εντάσσεται στο πολιτικό αίτημα της δημοκρατικής ανατροπής.
Ανυπόγραφο, Αυγή, την ίδια μέρα

3 σχόλια:

  1. Σου'χω και καλύτερο από τους ντούρους επαναστάτες του Κόκκινου:

    http://kokkino.org/index.php?option=com_content&view=article&id=2490:2013-05-18-14-07-10&catid=31&Itemid=53

    " ...Επιπλέον, επειδή βρισκόμαστε σε συνθήκες ταξικού πολέμου και σε όλους τους εργατικούς αγώνες πλέον επικρέμαται η απειλή της απόλυσης, μια κρυστάλλινη εκδήλωση συμπαράστασης, ιδιαίτερα εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ -ως αξιωματικής αντιπολίτευσης και μεγαλύτερης δύναμης στο χώρο της Αριστεράς- όφειλε να συνοδεύεται και από ρητή δέσμευση για αποκατάσταση των θυμάτων της απεργίας από την κυβέρνηση της Αριστεράς. Με αυτόν τον τρόπο ο τρόμος της απόλυσης που βάραινε στις πλάτες χιλιάδων καθηγητών, γεγονός που ήξερε και αξιοποίησε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία για να επιβάλει τη λήξη της απεργίας, θα μπορούσε να έχει αντιστραφεί... "

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "όφειλε να συνοδεύεται και από ρητή δέσμευση για αποκατάσταση των θυμάτων της απεργίας από την κυβέρνηση της Αριστεράς"

    Μνήσθητί μου Αλέξιε όταν έλθεις επί τη βασιλεία σου...

    Θα τους φτιάξουν αδριάντες τους απολυμένους δηλαδή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μια μικρή χρήσιμη πληροφορία λεπτομέρεια. Μετά την ξεφτίλα στη ΓΣ των Προέδρων την Τετάρτη το ΠΑΜΕ είχε ζητήσει τη σύγκληση την Πέμπτη του ΔΣ της ΑΔΕΔΥ για να δει τι μπορεί να γίνει για την Παρασκευή. Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ δεν εμφανίστηκαν καν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή