Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Δημο-αδυναμία, ολιγαρχία και προλεταριακή δικτατορία

Στην ανάρτηση "Όψεις της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου" παραθέσαμε κάποια λίγα αλλά ενδεικτικά στοιχεία για αυτό που ο Μαρξ ονομάζει "απόλυτο γενικό νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης": δηλαδή για την άμεση συνάρτηση της αύξησης του κοινωνικού πλούτου και της αύξησης της ανεργίας και υποαπασχόλησης (του "βιομηχανικού εφεδρικού στρατού"), και συνεπώς, για την συνάρτηση της αύξησης του συνολικού ύψους της συσσώρευσης με την αύξηση της σχετικής εξαθλίωσης (της μείωσης του μεριδίου της εργασίας επί του εθνικού εισοδήματος) και, στην τελευταία δεκαετία, της απόλυτης εξαθλίωσης της εργατικής τάξης.

Τώρα θα πρέπει να προσθέσουμε μια παρατήρηση: οι διαδικασίες αυτές, τόσο οι μακροπρόθεσμες και σταθερές, όσο και οι βραχυπρόθεσμες και συνδεδεμένες με τον κύκλο της ύφεσης, έλαβαν χώρα κάτω από το πολιτειακό σύστημα, το πολίτευμα, της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, καθώς, στο πεδίο της οικονομίας, ο πλούτος έφτανε σε επίπεδα ολιγαρχικής συγκέντρωσης χωρίς προηγούμενο στην ιστορία, στο πεδίο της πολιτικής το κυρίαρχο σύστημα ήταν αυτό της "εξουσίας των πολλών."

Δεν πρόκειται απλώς για ειρωνεία ή για οξύμωρο. Κατά τα χρονικά διαστήματα της ιστορίας όπου το πολιτικό σύστημα δεν ήταν αυτό της "εξουσίας των πολλών" --την πλειοψηφία δηλαδή της έγγραφης και τεκμηριωμένης ιστορίας-- το ύψος της συσσώρευσης στα χέρια των λίγων ήταν ασύγκριτα μικρότερο από αυτό που είναι τα τελευταία διακόσια χρόνια, ενώ όσο πλησιάζουμε κοντύτερα στο παρόν, τόσο αυξάνεται το γιγάντιο ύψος της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης στα χέρια όλο και λιγότερων ανθρώπων.

Στην ουσία, πρόκειται για το απλό γεγονός ότι το πολίτευμα το οποίο ονομάζεται σύγχρονη δημοκρατία αποτέλεσε την προνομιούχο πολιτική έκφραση της μεγαλύτερης ολιγαρχικής συσσώρευσης οικονομικής δύναμης στην παγκόσμια ιστορία. Ούτε η δουλεία, ούτε η φεουδαρχία, ούτε η αριστοκρατία, ούτε κανένα άλλο πολιτειακό σύστημα εκτός της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν αποδείχθηκε τόσο κατάλληλο ως πολιτικό περίβλημα για τη ραγδαία, κατακόρυφη συγκεντροποίηση του πλούτου στα χέρια των ελάχιστων.

Αυτό είναι μια πρώτη και ουσιώδης παρατήρηση: δεν είναι καθόλου ότι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία "προδόθηκε" από μια κατ' εξαίρεση περίοδο ολιγαρχικής ή μονοπωλιακής συγκεντροποίησης της παγκόσμιας οικονομικής ισχύος, αλλά αντίθετα, ότι η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία ήταν η σταθερή πολιτειακή μορφή αυτής της συγκέντρωσης, η πολιτειακή της προϋπόθεση.

Γιατί;

Επειδή:

α) η δημοκρατική ιδέα της αφηρημένης ισότητας των πολιτών αναπαράγει την αναγκαία για την ανάπτυξη του καπιταλισμού έννοια της αφηρημένης ισότητας που χαρακτηρίζει τις συμβασιακές σχέσεις, τις σχέσεις κεφαλαίου-εργασίας

β) η δημοκρατική ιδέα της ελευθερίας ως πολιτικού αγαθού το οποίο προϋποθέτει οικονομικά την "ελευθερία της οικονομικής δραστηριότητας" βοήθησε σε πολύ μεγάλο βαθμό την διεύρυνση της αγοράς και την υπαγωγή όλων των σχέσεων στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής

γ) το δημοκρατικό ιδεώδες της "εξουσίας των πολλών" οδήγησε σε μια θεωρητικο-φιλοσοφική πριμοδότηση της σφαίρας της αυτονομίας του πολιτικού (Καστοριάδης, Άρεντ, κλπ) η οποία με τη σειρά της λειτούργησε ως ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό παραπέτασμα απόκρυψης των όλο και πιο ανεξέλεγκτα ολιγαρχικών  (μονοπωλιακών) τάσεων που κυριαρχούσαν στην οικονομία. 

Το αποτέλεσμα το βλέπει κανείς παραστατικά στους πίνακες που δημοσιεύτηκαν στην ανάρτηση "'Οψεις της κυρίαρχης ιδεολογίας για την συγκεντροποίηση του κεφαλαίου": η τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού είναι σήμερα ακόμα εγκλωβισμένη σε μια ιδεολογική αντίληψη της πραγματικότητας που συνίσταται στην δραστική υποτίμηση του ολιγαρχικού και μονοπωλιακού χαρακτήρα των οικονομικών σχέσεων στις οποίες ζει.

Αλλά αυτό σημαίνει πως η πραγματική "εξουσία των πολλών" τα τελευταία διακόσια περίπου χρόνια δεν είναι άλλη παρά το επίσημα παραχωρημένο και παντοιόθεν ενθαρρυμένο δικαίωμά τους να εξαπατώνται πως έχουν την εξουσία, και πώς αυτή η εξουσία συνίσταται στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. 

Ή αλλιώς: "δημοκρατία" είναι το όνομα της απόλυτης αποκόλλησης του φαντασιακού των πολλών από την πραγματικότητα, το όνομα της εξουσίας της μαζικής ψευδαίσθησης, το όνομα της συγκάλυψης της όλο και μεγαλύτερης υλικής ανημπόριας και αδυναμίας των πολλών.

"Δημοκρατία" είναι η φαντασιακή απώθηση της σταθερά εξελισσόμενης δημο-αδυναμίας, η ιδεολογική αντιστροφή της ραγδαία αυξανόμενης ασημαντότητας των πολλών μπροστά στην γιγάντια ισχύ του κεφαλαίου στα χέρια όλο και λιγότερων.

Η δημο-αδυναμία εκδηλώνεται ως τέτοια, εμφανίζεται ως τέτοια, όταν οι πολλοί αποπειρώνται να αντιδράσουν στην δραστική συρρίκνωση της πραγματικής τους ισχύος.

Πώς αντιδρούν σ' αυτή;

Ζητώντας περισσότερη "δημοκρατία", "αληθινότερη", "γνησιότερη", "αυθεντικότερη", "αμεσότερη" δημοκρατία. Ζητώντας, με άλλα λόγια, μια ισχυρότερη δόση της ψευδαίσθησης η οποία τους εμπόδιζε να αντικρύσουν την πραγματική τους αδυναμία. 

Ζητώντας περισσότερη δημοκρατία οι πολλοί παραδέχονται, εμμέσως ή και άμεσα, ότι αυτό που είχαν δεν είναι τέτοια. Αλλά αφού η "δημοκρατία" είναι εξ ορισμού η εξουσία των πολλών, θέτουν με τον τρόπο αυτό το ερώτημα πού πήγε αυτή η εξουσία, πώς κι έτυχε να εξαφανιστεί ή να συρρικνωθεί χωρίς να διαταραχτεί συνταγματικά η προστασία της ως εξουσίας των πολλών.

Κάθε φορά που ζητούν "περισσότερη δημοκρατία", οι πολλοί, η κοινωνική πλειοψηφία, δεν παραδέχονται λοιπόν ότι η δημοκρατία που είχαν φθάρηκε, αλλά μάλλον ότι δεν υπήρξε ποτέ. Γιατί αν βέβαια υπήρχε κάποτε πράγματι δημοκρατία, αν υπήρχε κάποτε πράγματι "εξουσία των πολλών", τότε θα ήταν απολύτως αδύνατο για τους ελάχιστους να την υποκλέψουν, να την σφετεριστούν και να την ιδιοποιηθούν ολοκληρωτικά χωρίς να τους πάρει κανείς μυρωδιά. Η εξουσία που χάνεται χωρίς ίχνος, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια μαζικά βίαιη και βέβαια ορατή και ιστορικά μνημονεύσιμη μορφή υπεξαίρεσής της, είναι απλά ανύπαρκτη εξουσία, ένα φάντασμα με το οποίο αντικατέστησαν (ή πείστηκαν να αντικαταστήσουν) την πραγματικότητα οι πολλοί.

Για αυτό και όροι όπως "μεταδημοκρατία" είναι από ολότελα άχρηστοι για την κατανόηση της πραγματικότητας ως ενσυνείδητα παραπλανητικοί. Καμία εξουσία δεν χάνεται χωρίς ίχνος, αθόρυβα και αδιόρατα, όπως θα θελε να μας πείσει ο όρος αυτός πως "χάθηκε" μια κάποτε δημοκρατική εξουσία. Αν μπορεί να χαθεί με τέτοιο τρόπο είναι επειδή δεν υπήρξε καν, επειδή αποτελεί η ίδια ένα ιδεολογικό ψεύδος το οποίο μοιράζονται οι πολλοί. Η "δημοκρατία" που κάποτε υπήρχε αλλά για κάποιο αινιγματικό λόγο "χάθηκε" είναι το ιδεολογικό ψεύδος που μοιράστηκε η πλειοψηφία, και το ιδεολογικό αυτό ψεύδος συνίσταται στην ιδέα πως αυτό που μοιραζόταν ήταν η εξουσία.

Η απαρχή του ψεύδους είναι η μισή αλήθεια. Η επιμέρους αλήθεια, η μερική αλήθεια, αυτή είναι η πηγή του ψεύδους της δημοκρατίας. Και η μερικότητα συνίσταται στην σιωπή και την αδιαφορία της "δημοκρατικής" κοινωνίας για τη σφαίρα του οικονομικού, στην πεποίθησή της ότι η αξιοπρέπεια και η φιλοσοφική βαρύτητα των θεσμών ξεπερνά τη χυδαιότητα των αριθμών που τους κενώνουν από κάθε νόημα. Η μερικότητα του δημοκρατικού ψεύδους συνίσταται στην περιφρόνηση για την πολιτική οικονομία, την σφαίρα που αντιπαραθέτει την μικρότητα και μικροπρέπεια των τεφτεριών και των λογιστικών ισολογισμών στην "υψηλή" ενασχόληση με την "δημοκρατική ηθική", τις "δημοκρατικές αρχές", το "δημοκρατικό στοίχημα." Ο Μαρξ προειδοποίησε από την αρχή για τις τραγικές συνέπειες που θα είχε μια τέτοια μερικότητα, μια τέτοια αποσπασμένη και φετιχοποιημένη σύλληψη του τι συνεπάγεται η πραγματική δημοκρατία ως άρνηση και υπερκέραση της πολιτικής δημοκρατίας, της δημοκρατίας ως πολιτεύματος μιας κοινωνίας που όλοι είναι αφενός "ιδιώτες" και αφετέρου "πολίτες". Προειδοποίησε για αυτό ήδη από την Κριτική της φιλοσοφίας του δικαίου του Χέγκελ και το "Εβραϊκό ζήτημα." Αλλά ο Μαρξ "ξεπεράστηκε" από τον Καστοριάδη, την Άρεντ, τον Χάμπερμας, τον Λεφόρτ, τον Αγκάμπεν, από όλους αυτούς που σαγηνεύτηκαν από "το πολιτικό" και το αρχαιοπρεπές, ουσιαστικά αντινεωτερικό μεγαλείο της ιδέας που πρωτογέννησε μια κοινωνία για την οποία η "δημοκρατία" ήταν το ασταθές και βραχυπρόθεσμο προνόμιο μιας ισχνής μειοψηφίας ελεύθερων ανδρών σε μια κοινωνία δούλων και πλήρως ανελεύθερων γυναικών.

Από την άποψη αυτή, η "δικτατορία του προλεταριάτου" δεν είναι απλώς η ανατροπή της αστικής δικτατορίας από την προλεταριακή, ούτε μπορεί να εννοηθεί μόνο ως τέτοια. Η "δικτατορία του προλεταριάτου" είναι η υπερκέραση της δημο-αδυναμίας, του ίσου μοιράσματος του ιδεολογικού ψεύδους της εξουσίας των πολλών. Είναι το γίγνεσθαι αληθές αυτού που ιστορικά είναι, τόσο στην κλασική όσο και στην νεωτερική περίοδο (και για διαφορετικούς λόγους), συνώνυμο της συγκάλυψης της επιμονής της ολιγαρχικής εξουσίας, συνώνυμο της ψευδούς συνείδησης της ανθρωπότητας ότι έχει κάνει ποτέ ένα βήμα για να δώσει τέλος στην εξουσία των λίγων. Είναι το ξύπνημα από τον δημοκρατικό ύπνο στον οποίο είναι βυθισμένη η όλο και ολιγαρχικότερη ανθρώπινη κοινωνία, προς την θεμελιώδη ανακάλυψη ότι "η εξουσία των πολλών" δεν περιορίζεται, και δεν μπορεί να περιορίζεται, στη σφαίρα των "πολιτικών δικαιωμάτων" εντός του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Η προλεταριακή δικτατορία είναι λοιπόν όχι απλά η ανατροπή της αστικής εξουσίας (αξεδιάλυτα οικονομικής και πολιτικής), αλλά επίσης ένα βήμα απελευθέρωσης από την μαζική ηλιθιότητα της ασύνειδης ανθρωπότητας, της ανθρωπότητας που δεν γνωρίζει τον εαυτό της και την πραγματική της κατάσταση, που δεν έχει καν αρχίσει να πλησιάζει στον διαφωτισμό της, στην χειραφέτησή της από τη σαγήνη του μύθου.

Ο κομμουνισμός, το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την ανθρωπότητα, εμ-φανίζεται ως φάντασμα ακριβώς επειδή τα μάτια στα οποία εμ-φανίζεται είναι μάτια που περνούν τα φαντάσματα για πραγματικότητα. Ο κομμουνισμός είναι φάντασμα μόνο για μια ανθρωπότητα που πιστεύει στα φαντάσματα ("κοινωνία των πολιτών", "ελεύθερη επιλογή", "κοινωνικοί εταίροι", "δημοκρατική λογοδοσία"). Το πραγματικό του όνομα από τη σκοπιά αυτή είναι απλώς "συνειδητή ζωή".

11 σχόλια:

  1. Συντρόφια, έρχεται σμπάρος http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B4%CE%AD%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B5-%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. σε αντίθεση με το κείμενο για την αλλαγή τού εαυτού που με ξένισε και με το οποίο μάλλον δεν συμφωνώ,
    αυτό είναι όντως εκπληκτικό και απαντά πειστικά σε όλες τις απορίες όσων έχουν μαγευτεί από (ή απλώς συμβιβαστεί με) τη φιλελεύθερη δημοκρατία μας.

    πίκατσου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί δεν συμφωνείς, εάν επιτρέπεται; Το ότι η φράση "να αλλάξουμε τον εαυτό μας" είναι χωρίς νόημα δεν σημαίνει καθόλου ότι ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ (και όχι "ο εαυτός") δεν υπόκειται σε αλλαγή.

      Διαγραφή
    2. άρα ισχυρίζεσαι "απλώς" ότι η φράση "να αλλάξω τον εαυτό μου" είναι μια φράση χωρίς νόημα "μόνο" ως εκ του λανθασμένου τρόπου διατύπωσής της;
      αν ναι, τότε συμφωνώ και κατανοώ την ανάγκη αποδόμησής της.

      πίκατσου

      Διαγραφή
    3. "άρα ισχυρίζεσαι "απλώς" ότι η φράση "να αλλάξω τον εαυτό μου" είναι μια φράση χωρίς νόημα "μόνο" ως εκ του λανθασμένου τρόπου διατύπωσής της;"

      Έγραψα: "η πρόταση "πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας" είναι πρόταση η οποία στερείται οποιουδήποτε λογικού νοήματος."

      Δεν έγραψα: "Είναι αδύνατο για ένα υποκείμενο να έχει εμπειρία της αλλαγής".

      Έκανα λογική ανάλυση και όχι ιδεολογική.

      Χωρίς αυτό να σημαίνει, όπως είναι άλλωστε πρόδηλο, ότι η πρόταση "πρώτα να αλλάξουμε τον εαυτό μας" δεν έχει ιδεολογικές απολήξεις.

      Απλά επέλεξα να δείξω ότι είναι λογικά παράλογη παρά να την αποδομήσω ιδεολογικά.

      Πράγμα που θα μπορούσα να κάνω πολύ απλά επιστρέφοντας στον Μαρξ των Φιλοσοφικών και οικονομικών χειρογράφων, όπου διατυπώνεται πολύ καθαρά η βασική ιδέα ότι το άτομο είναι ΗΔΗ κοινωνικό ον, δημιούργημα κοινωνικών σχέσεων.

      Διαγραφή
    4. πολύ καλά, ήσουν εξ αρχής σαφής.
      ο λόγος για τον οποίο μου δημιουργήθηκε σύγχηση - όπως και σε άλλους, απ'ό,τι είδα σε σχόλια κάτω από το κείμενο - είναι επειδή δεν συνηθίζω να αντιμετωπίζω με λογική αυστηρότητα ό,τι ακούω (και, πολύ φοβάμαι, ούτε ό,τι λέω) (!), γι'αυτό και η σχετική κριτική με ξενίζει και μου προκαλεί κάποια αμηχανία.

      πίκατσου

      Διαγραφή
  3. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΘΕΙ ΚΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΤΗΣ

    ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ, ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΫΕΡΜΠΑΧ (ΑΝΟΙΞΗ 1845)

    3

    Η υλιστική διδασκαλία ότι οι άνθρωποι είναι προϊόντα των συνθηκών και της αγωγής και ότι επομένως οι άνθρωποι που έχουν αλλάξει είναι προϊόντα άλλων συνθηκών και αλλαγμένης αγωγής, ξεχνά ότι τις συνθήκες τις αλλάζουν ακριβώς οι άνθρωποι και ότι πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί κι ο ίδιος ο διαπαιδαγωγητής. Έτσι η διδασκαλία αυτή καταλήγει αναγκαστικά στο να χωρίζει την κοινωνία σε δυο μέρη, που το ένα απ’ αυτά υψώνεται πάνω από την κοινωνία (λχ. αυτό κάνει ο Ρόμπερτ Όουεν).
    Η σύμπτωση της αλλαγής των συνθηκών με την αλλαγή της ανθρώπινης δράσης μπορεί να θεωρηθεί και να κατανοηθεί σωστά μονάχα σαν ανατρεπτική πράξη.

    (Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα σε δυο τόμους, Τόμος ΙΙ, Εκδοτικό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δεκέμβρης 1951, σ. 468)

    Και για τους γερμανομαθείς το πρωτότυπο:

    KARL MARX, THESEN ÜBER FEUERBACH (FRÜHJAHR 1845)

    3

    Die materialistische Lehre, daß die Menschen Produkte der Umstände und der Erziehung, veränderte Menschen also Produkte anderer Umstände und geänderter Erziehung sind, vergißt, daß die Umstände eben von den Menschen verändert werden und daß der Erzieher selbst erzogen werden muß. Sie kommt daher mit Notwendigkeit dahin, die Gesellschaft in zwei Teile zu sondern, von denen der eine über der Gesellschaft erhaben ist. (Z. B. bei Robert Owen.)
    Das Zusammenfallen des Änderns der Umstände und der menschlichen Tätigkeit kann nur als umwälzende Praxis gefaßt und rationell verstanden werden.

    (Karl Marx-Friedrich Engels Werke, Band 3, Dietz Verlag Berlin, 1969, S. 533–534)

    Οι υπογραμμίσεις με ημίμαυρα είναι του πρωτότυπου, οι υπογραμμίσεις με κυρτά είναι δικές μου.

    Και για την αντιγραφή μαζί με πολλούς χαιρετισμούς μετά από απουσία πέντε εβδομάδων εκτός έδρας,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δημο-αδυναμία? Ε όχι δα, δες εδώ τι σκέφτηκε ο άνθρωπος και η Καθημερινή με τις γνωστές ανθρωπιστικές ευαισθησίες-εξ ου και οι συνεργασίες με αριστερές προσωπικότητες με ευαίσθητη επιδερμίδα- αμέσως το αναδημοσίευσε:

    «Υιοθέτησε έναν πολίτη, όχι άλλες αυτοκτονίες!»
    Σχέδιο αλληλεγγύης από έναν 46χρονο ασφαλιστή στη Νάπολη
    Ένα «σχέδιο αλληλεγγύης κατά της οικονομικής κρίσης», που πάντως προκάλεσε αντιδράσεις παρουσίασε στο Πομιλιάνο Ντ' Άρκο, κοντά στην Νάπολη, ένας 46χρονος ασφαλιστής, ο Φελίτσε Ρομάνο.
    Μετά την αυτοκτονία ενός 60χρονου αντιπροσώπου φαρμακευτικής εταιρίας που είχε χάσει πρόσφατα την δουλειά του, ο Ρομάνο αποφάσισε να ζητήσει από τους συμπολίτες του να συμμετέχουν σε μια συλλογική προσπάθεια ώστε να περιοριστούν οι τραγικές συνέπειες της αυξανόμενης ανεργίας και οικονομικής ύφεσης.
    Η πρωτοβουλία φέρει το όνομα «Όχι άλλες αυτοκτονίες, υιοθέτησε έναν πολίτη» και στόχο έχει να αυξηθεί η απασχόληση στην περιοχή. Ζητείται από τις επιχειρήσεις στο Πομιλιάνο, να προσφέρουν κάποια μορφή εργασίας σε όσους κατοίκους έχασαν την δουλειά τους και βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης ένδειας.
    «Τις επόμενες ημέρες θα λειτουργήσει ένας ειδικός ιστότοπος. . . προς το παρόν φέρνουμε προσωπικά σε επαφή εργοδότες και ανέργους», είπε ο Ρομάνο.
    Ο Ιταλός ασφαλιστής επισήμανε «πολύς κόσμος, πλέον, δεν έχει χρήματα ούτε για να πληρώσει τον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος ή για να αγοράσει λίγο φαγητό».
    «Δεδομένης της κατάστασης», συνέχισε ο Ρομάνο, «οποιαδήποτε δουλειά —ακόμη και χωρίς ένσημα— είναι ευπρόσδεκτη».
    Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι θα προσλάβει για δυο χρόνια έναν συνεργάτη στην μικρή ασφαλιστική αντιπροσωπεία του, «έστω κι αν στην πραγματικότητα, δεν είχε ανάγκη να αυξήσει τον αριθμό των υπαλλήλων του».
    Σχολιαστές υπογραμμίζουν ωστόσο ότι, εν μέσω οικονομικής κρίσης, είναι αμφισβητήσιμο ως επικίνδυνο να προτείνεται, ως «ύστατη λύση» η μαύρη εργασία. Ιδίως σε περιοχές όπως η νότια Ιταλία, όπου τα δικαιώματα των εργαζομένων συχνά δεν τυχαίνουν απόλυτου σεβασμού.
    «Προσωπικά φυσικά παροτρύνω όλους τους εργοδότες να προσφέρουν νόμιμη απασχόληση», απάντησε στο επιχείρημα αυτό ο Φελίτσε Ρομάνο.

    Πηγή: AMΠE
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_07/05/2013_497605

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φαντάσου αν κάτσουμε όλοι κάτω και σκεφτούμε -στα σοβαρά όμως- πόσους τρόπους θα βρούμε για να σωθεί η παλιά καλή Δημοκρατία και όχι αυτή η ολιγαρχική «δημοκρατία» που μας έχουν επιβάλλει τώρα τελευταία κάτι Μερκελομανείς.

    Και τώρα θυμήθηκα εκείνο το νοσταλγικό άρθρο του Ρούση ΤΟ ΦΙΔΑΚΙ Ο ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/blog-post_24.html ) που καταδεικνύει αυτή την κατάντια της δημοκρατίας σε «δημοκρατία» και το παραθέτω ολόκληρο γιατί είναι ένα άρθρο-διαμάντι που σε ταρακουνάει τόσο που σε κάνει να θες να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο ή να κόψεις τις φλέβες σου.

    ΤΟ ΑΛΟΓΑΚΙ ΝΤΙΑΜΑΝΤΙΝΟ
    Του Γ. ΡΟΥΣΗ*
    Παραθέτω τη σύγκριση ανάμεσα σε παρελθόν και παρών, τεσσάρων διαφορετικού περιεχόμενου θεμάτων , έτσι όπως αυτά έτυχε να τα αντιμετωπίσω τη βδομάδα που μας πέρασε.

    -Κάποτε όταν κάποιος σπούδαζε γιατρός , μηχανικός , ή νομικός εθεωρείτο βέβαιο ότι θα εξασφάλιζε μια σχετικά άνετη ζωή.

    Σήμερα στο βαθμό που αυτές οι σπουδές, πόσω μάλλον οι υπόλοιπες πανεπιστημιακές σπουδές , όχι μόνον δεν εξασφαλίζουν μια άνετη διαβίωση, αλλά ούτε μια στοιχειώδη επιβίωση, πολλοί είναι εκείνοι που συμβουλεύουν τους νέους για να επιβιώσουν, είτε να μεταναστεύσουν, είτε αν βρουν εδώ κάποιο αφεντικό να του παραδοθούν σαν εν λευκώ επιταγή και να ταυτίσουν το βιός τους με τη δουλειά τους, δηλαδή να ξεφεύγουν το λιγότερο δυνατόν από το ζωώδες βασίλειο της ανάγκης.


    -Κάποτε, μετά την πτώση της χούντας θα ήταν αδιανόητο όχι μόνον κάποιος να κάνει δημόσια προπαγάνδα υπέρ της, αλλά ακόμη και να δηλώνει ότι υπήρξε οπαδός της. Όσο για τους αθωωθέντες βασανιστές αυτοί έβρισκαν άσυλο υπό την προστασία εφοπλιστών εκτός Ελλάδας.

    Σήμερα όχι μόνον παραχωρείται στον ΣΚΑΙ άπλετος τηλεοπτικός χρόνος στα πρωτοπαλίκαρα της φασιστικής «Χρυσής Αυγής» , αλλά ταυτόχρονα αφαιρείται από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Καθημερινή» του ίδιου συγκροτήματος των Αλαφούζων η ανακοίνωση των δημοσιογράφων της, οι οποίοι προς τιμή τους τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για αυτήν την προκλητική προβολή.


    -Κάποτε παρά τις όποιες αντιρρήσεις μας, οι οποίες αν μη τι άλλο δεν μας στοίχιζαν την κομματική μας υπόσταση, γιορτάζαμε τις λήξεις των Συνεδρίων μας και την εκλογή των νέων οργάνων του κόμματος μας έχοντας την πεποίθηση ότι αυτό θα συμβάλει στην ενδυνάμωση του, στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος , στην πορεία προς το σοσιαλισμό.

    Σήμερα αντί να γιορτάζουμε, θλιβόμαστε βλέποντας να παρεμποδίζεται να φτάσει μέχρι το Συνέδριο η όποια αντίρρηση, να εξαφανίζονται από τα ανώτερα όργανα του κόμματος, όλοι όσοι ψέλλισαν μια κάπως διαφορετική από εκείνη του καθοδηγητικού πυρήνα άποψη, ή ακόμη όσοι δεν στήριζαν αυτόν τον πυρήνα αρκούντως φανατικά, να διαπομπεύονται με τον πλέον βάναυσο τρόπο όλοι εκείνοι που εξέφρασαν ευθαρσώς τις αντιρρήσεις τους. Θλιβόμαστε, βλέποντας το κόμμα να επικυρώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο την αυτοκαταστροφή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. -Κάποτε περιμέναμε νάρθουν οι Κυριακές, πηγαίνοντας να απολαύσουμε το «μπαλέτο της εργατικής τάξης», δηλαδή βλέποντας το Θρύλο, το Βάζελο, ή το Δικέφαλο. Ξεφεύγαμε έτσι έστω για λίγο από την ρουτίνα της καθημερινότητας, και ξεχνούσαμε τα προβλήματα μας.

    Σήμερα που τόχουμε πιο πολύ από ποτέ ανάγκη, πάμε και βλέπουμε έναν Ολυμπιακό που δεν βλέπεται, ένα Βάζελο που με 37 βαθμούς πίσω του πανηγυρίζει επειδή απέσπασε ισοπαλία από αυτόν τον αξιοθρήνητο Ολυμπιακό , και αλλοίμονο μια ιστορική και μεγάλη ΑΕΚ να κινδυνεύει να πέφτει κατηγορία.


    Όταν λοιπόν το παρελθόν είναι από κάθε άποψη καλύτερο από το παρών, όταν η Ελλάδα όπου κι’ αν ταξιδέψουμε μας πληγώνει, δεν είναι δυνατόν να παραμένουμε απαθείς και να ανεχόμαστε αυτόν τον παραλογισμό ως φυσική κατάσταση.

    Και αν δεν παρέμβουμε για να αντιστρέψουμε αυτήν τη ροή των πραγμάτων, αυτή η πισωδρόμηση τόσο της Ελλάδας όσο άλλωστε και του κόσμου ολάκαιρου, δεν θα αποτελεί μια πρόσκαιρη μικρή καθοδική πορεία στα πλαίσια του συνολικού ανοδικού ζικ-ζακ της ιστορικής εξέλιξης, αλλά μια δίχως επιστροφή κατρακύλα στην βαρβαρότητα.

    Ας πάψουμε λοιπόν σε όλους τους τομείς να εθιζόμαστε στο υπάρχων και ας επιδιώξουμε την ανατροπή του.

    Ας πάψουμε να αντιδρούμε σαν εκείνο το αλογάκι, τον Ντιαμαντίνο, στο οποίο αναφέρεται ο Γκράμσι, το οποίο επειδή είχε γεννηθεί μέσα σε ένα ορυχείο, από μια φοράδα που μετέφερε κάρα με μεταλλεύματα, του ήταν αδιανόητο να διανοηθεί ότι θα μπορούσε να ζήσει ελεύθερο στα λιβάδια υπό το φως του ήλιου.
    Ας σπάσουμε τα δεσμά της τρομερής δύναμης της συνήθειας .

    *Δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» την Κυριακή 21 Απριλίου 2013

    http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11782:rousis-eleutherotipia&catid=81:kivernisi&Itemid=198

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Σημειωτέον ότι αυτό το άρθρο-διαμάντι δημοσιεύθηκε στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» την Κυριακή 21 Απριλίου 2013.

    Στην μαύρη επέτειο της χούντας η μεγάλη του γένους προοδευτική εφημερίδα, που μεγάλωσε γενιές και γενιές Αριστερών, έκρινε σκόπιμο να δημοσιεύσει αυτό το νοσταλγικό άρθρο για το Κάποτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή