Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Η φιλοσοφία στην εποχή της αντεπανάστασης: Από τον μεταμοντέρνο "αναρχισμό" στη νοσταλγία για τον αυτοκρατορικό Μεσαίωνα

Για την κριτική μου στην πολιτική σκέψη του Τζόρτζιο Αγκάμπεν πριν την ρητή του στροφή στον αντιδραστικό  και αντινεωτερικό κοσμοπολιτισμό (βλ. Αντόνιο Γκράμσι, Τετράδια της φυλακής, βλ. Αντώνης Μπαλασόπουλος, "Η διακριτική γοητεία του 'αναρχικού Υψηλού': Μια επανεπίσκεψη της 'κυρίαρχης εξουσίας' και της 'γυμνής ζωής'", Σύγχρονα Θέματα 113, Ιούνιος 2011, σελ. 50-62.


Giorgio Agamben: Η αντεπίθεση της λατινικής Αυτοκρατορίας
Libération 24 Μαρτίου 2013, μτφρ.: Αντίφωνο

Στα 1947, ο Αlexandre Kojève, ένας φιλόσοφος που διατελούσε υψηλόβαθμος υπάλληλος του Γαλλικού Κράτους, εκδίδει ένα δοκίμιο υπό τον τίτλο η Λατινική Αυτοκρατορία. Αυτό το δοκίμιο είναι τόσο επίκαιρο, ώστε θα ήταν ενδιαφέρον να επιστρέψουμε σε μία ανάγνωσή του.

Με μοναδική διαίσθηση, ο Kojève υποστηρίζει χωρίς συστολή, πως η Γερμανία θα καταστεί εντός ολίγου χρόνου η κυρίαρχη οικονομική ευρωπαϊκή δύναμη, γεγονός που θα οδηγήσει την Γαλλία σε μία τροχιά δευτερεύουσας δυνάμεως μες στους κόλπους της δυτικής Ευρώπης. Ο Kojève έβλεπε με διαύγεια το τέλος των Κρατών – εθνών, που μέχρι εκείνο το σημείο είχαν καθορίσει την ιστορία της Ευρώπης: ακριβώς όπως και το μοντέρνο Κράτος, ανταποκρινόταν στην παρακμή των φεουδαρχικών πολιτικών σχηματισμών και στην ανάδυση των εθνικών Κρατών, ομοίως και τα Κράτη- έθνη όφειλαν να παραχωρήσουν μοιραία το βήμα σε πολιτικά μορφώματα, που υπερέβαιναν τα εθνικά σύνορα και περιγράφονταν με τον όρο "αυτοκρατορίες". Στην βάση αυτών των αυτοκρατοριών δεν ήταν δυνατόν να βρίσκεται, σύμφωνα με τον Kojève, μία ενότητα αφηρημένη, αδιάφορη για τους πραγματικούς δεσμούς του πολιτισμού, της γλώσσας, του τρόπου ζωής και της θρησκείας: οι αυτοκρατορίες- εκείνες που έχουμε ενώπιόν μας, επί του προκειμένου η αγγλο-σαξονική αυτοκρατορία ( Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Αγγλία) ή η σοβιετική Αυτοκρατορία- θα όφειλαν να είναι διεθνικές πολιτικές ενότητες, διαμορφωμένες ωστόσο από συγγενή έθνη.


Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Kojève πρότεινε στη Γαλλία να τεθεί επί κεφαλής μίας λατινικής Αυτοκρατορίας, που θα μπορούσε να ενώσει πολιτικά και οικονομικά τα τρία μεγαλύτερα λατινικά έθνη ( τουτέστιν η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία) σε συμφωνία με την καθολική Εκκλησία η οποία θα συγκεφαλαίωνε ολόκληρη την λατινική παράδοση, ανοιγόμενη στη Μεσόγειο. Σύμφωνα με τον Kojève, η προτεσταντική Γερμανία, που σύντομα θα αποτελούσε το πλουσιότερο και ισχυρότερο έθνος της Ευρώπης ( αυτό που τελικά όντως συνέβη), δεν θα απέφευγε την αναπόφευκτη έλξη από τον έξω- ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και από αυτή της τη στροφή προς τις φόρμες τις άγγλο- σαξονικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, σε αυτή την υπόθεση, η Γαλλία και τα λατινικά έθνη θα παρέμεναν ένα σώμα λίγο- πολύ ξένο, περιορισμένο αναγκαία σε ένα ρόλο περιφερειακό, ρόλο δορυφόρου.

Σήμερα, μιας και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συσταθεί αγνοώντας τις χειροπιαστές πολιτισμικές συγγένειες, που μπορεί να υφίστανται ανάμεσα σε κάποια έθνη, η ανακίνηση των προτάσεων του Kojève μπορεί να θεωρηθεί κάτι χρήσιμο και επείγον. Αυτό που είχε προβλέψει, έχει επιβεβαιωθεί με πολύ έντονο τρόπο. Μία Ευρώπη, που παριστάνει πως υπάρχει σε μία βάση αυστηρά οικονομική, εγκαταλείποντας όλες τις πραγματικές συγγένειες ανάμεσα στους τρόπους ζωής, του πολιτισμού και της θρησκείας, δεν παύει να δείχνει τον εύθραυστό της χαρακτήρα, και πάνω από όλα, ειδικά στην οικονομική πολιτική της.

Εν προκειμένω, η υποτιθέμενη ενότητα ενοχοποίησε τις διαφορές και μπορούμε να διαπιστώσουμε σε ποιο σημείο ακριβώς περιορίζεται: η επιβολή στην πλειοψηφία των φτωχότερων, των συμφερόντων της μειονότητας των πιο πλουσίων, που εναρμονίζονται τις περισσότερες φορές με ένα και το αυτό έθνος, δε μπορεί σε καμία περίπτωση να επιτρέψει, εντός του πεδίου της σύγχρονης ιστορίας, να θεωρηθεί ως υποδειγματική. Όχι μονάχα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να ζητήσεις από έναν Έλληνα ή έναν Ιταλό να ζει σαν Γερμανός, αλλά ακόμα και όταν αυτό θα μπορούσε να καταστεί δυνατό, θα κατέληγε στην εξαφάνιση της πολιτιστικής κληρονομιάς, που πάνω και υπεράνω όλων, αποτελεί έναν τρόπο ζωής. Και μία πολιτική ενότητα, που προτιμά να αγνοεί τον τρόπο ζωής, δεν είναι μονάχα καταδικασμένη να μη διαρκέσει, αλλά, όπως η Ευρώπη εκφραστικά το δείχνει, δεν θα επιτύχει καν να συσταθεί καταστατικά.

Αν δεν το θέλουμε η Ευρώπη να τελειώσει από μία αναπόφευκτη κατάρρευση, όπως τα πολυάριθμα σημεία αφήνουν να προβλέψουμε, αρμόζει να τοποθετηθούμε προσεχτικότερα στο ζητούμενο του πώς το ευρωπαϊκό Σύνταγμα (που δεν είναι από μία άποψη ένα Σύνταγμα τύπου δημοσίου δικαίου, όπως ακόμα ας μη θεωρήσουμε περιττό να επισημαίνουμε, πως δεν υποβλήθηκε προς έγκριση σε λαϊκή ψηφοφορία, και εκεί όπου αυτό συνέβη- όπως για παράδειγμα στη Γαλλία, ηττήθηκε κατά κράτος) θα μπορούσε να αρθρωθεί ξανά με νέα δροσερή πνοή.

Κατ΄αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαμε να επιχειρήσουμε να ξαναδώσουμε σε μία πολιτική πραγματικότητα, κατιτί που να ομοιάζει με εκείνο, που ο Kojève έχει ονοματίσει ως λατινική Αυτοκρατορία.


36 σχόλια:

  1. Ήθελα να ρωτήσα αν τα καθολικά κρατίδα Ρηνανία-Παλατινάτο, Βεστφαλία και Βαυαρία θα συμπεριληφθούν στην «Αυτοκρατορία» τού Νότου;

    Καίγομαι να μάθω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τσαφ

    Πριν λίγες μέρες, ο Τσόμσκι πρότεινε κι αυτός τη συμμαχία του Νότου στην Ελλάδα και τα λοιπά "γουρουνάκια".
    Πολύ μπροστά αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ. Φιλοσοφημένο κόμμα.
    Είναι το πρώτο κόμμα της εποχής που δηλώνει ξεκάθαρα ΝΑΙ στα εθνικά (κομματικά) μέτωπα, ναι στις συμμαχίες με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να χτυπήσουν άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ναι στο βιασμό της εργατικής τάξης με βιτάμ αριστερό για να μην πονάει, ναι σε όλα.
    Τώρα εμένα γιατί τα ενωτικά εθνικά του ΣΥΡΙΖΑ και οι νυκοκυραίοι του μου θυμίζουν προετοιμασία πολέμου και φασισμό, δεν ξέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τσόμσκης. Όταν απομακρύνεσαι από την αποδοχή της πάλης των τάξεων, η αντισυστημικότητα πάει περίπατο.

      http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231242875

      Διαγραφή
    2. Εδώ η υπεράσπιση του Τσόμσκι από ανταρσυώτικο σάιτ:

      http://mao.gr/treme-chomsky-o-rizospastis-se-kanei-skon%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CF%83%CF%8C%CE%BC%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CE%BF-%CF%81%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CF%83%CF%80%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%83/

      Λογικό θα μου πεις, αφού κάπως έτσι τα γράφει κι ο Δελαστίκ.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    3. Τσαφ

      Το μόνο θετικό του Τσόμσκι είναι μια καλή δημοσιογραφική περιγραφή του αμερικάνικου καπιταλισμού.

      Στα υπόλοιπα:
      Αυτή είναι η "αριστερή διανοήση" στις προηγμένες χώρες που δεν έχουν σοβαρά κομμουνιστικά κόμματα. Ατελείωτες συζητήσεις, μόνο στα πανεπιστήμια, μακρυά από την εργατική τάξη και τους χώρους εργασίας, και στο τέλος ψηφίζουν τον(αριστερό) Ομπάμα.

      Όσο για τους "νοικυραίους" είναι δυσκίνητοι.
      Μόνο σε ένα πράγμα τρέχουν: Μάσα Τώρα. Α ρε γιούρια που θα κάνουν στον κουβά με τα κουλούρια. Χωρίς αγώνα. Τους αγώνες τους κάνουν άλλοι π.χ.ΚΚΕ. Ά όλα και όλα υπάρχει καταμερισμός. Άλλοι δουλεύουν, άλλοι εισπράτουν. Στο κάτω κάτω, αυτά δεν ισχύουν και στον καπιταλισμό;

      Τώρα καταλαβαίνετε γιατί έχουν "σκυλιάσει" που το ΚΚΕ δεν συμμετέχει στην παρωδία που το λένε και "κυβέρνηση της αριστεράς". Και ψάχνουν για άλλους "συμμάχους".Λίγο ακροδεξιούληδες αλλά δεν πειράζει.

      Ή για να το πούμε ποιο απλά, από το "κυβέρνηση της αριστεράς", στην αντιπολίτευση της "καμμένης αριστεράς". Ιlief

      Διαγραφή
    4. Kαι είχα διαβάσει μόνο τον τίτλο. Τώρα είδα ότι το έγραψε κι ο Ριζοσπάστης. Τώρα είδα ότι οι αλληλέγγυοι στα πάντα όλα-ναι στα μέτωπα-ναι στα πηγούνια-ναι στο σβέρκο-ναι στα στήθια-ανοίξτε τα μπούτια-free pussy riots , δέχτηκαν τις αερολογίες κι έκαναν κριτική στην κριτική του ριζοσπάστη.

      Γιατί μου το έκανες αυτό;

      Διαγραφή
    5. Ε συγγνώμη, αλλά είχα μπει να δω το άρθρο που ξανανέβασαν όπως φαίνεται, που μιλάει για την αποφλωρακοποίηση του κκε, και την ναριτοποίησή του (να δούμε τώρα αν θα μειωθούν και οι αναφορές στο βρώμικο 89) και κάτι άλλα για την φάρμα των ζώων που δεν τα πολυκατάλαβα να πω την μαύρη αλήθεια (τα γράφουν περίπλοκα στο mao.gr κι εγώ που είμαι και λίγο χαζός δεν τα πολυπιάνω).

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    6. Έλα τσαφ, σου'χω βίντατζ αναδημοσίευση των παιδιών του "πιο ριζοσπαστικού κομματιού της ελληνικής κοινωνίας" να γουστάρεις:

      http://ilesxi.wordpress.com/2013/04/17/%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%86%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-2009/

      Κάτι λέγαμε για αθλητικές εφημερίδες και έντυπα, blogs κτλ της "ριζοσπαστικής αριστεράς". Ίσως τους αδικούμε τους αθλητικογράφους τελικά.

      Άρα καλά τα λένε για τον Τσόμσκι. Τι κι αν έχουμε πλέον 20 και βάλε χρόνια μέσα στο "τέλος της ιστορίας" και έχουμε δει την "νέα αριστερά" απ'όλες τις πλευρές της; Πάλι διαβάζω για white people παρακάτω, έτσι κι η μετάβαση από τον ρεφορμισμό στην αντίδραση θεωρείται φυσιολογική. Ένα παλιότερο ενδιαφέρον κείμενο που είχε μεταφράσει ο Αντώνης, που μάλλον είχε πάει άκλαφτο (δεν ξέρω αν υπάρχει και δεύτερο μέρος γιατί δεν έχει μπει στις κατηγορίες, αν όχι αναμένουμε):

      http://leninreloaded.blogspot.ca/2012/07/walter-benn-michaels.html

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    7. Τώρα τί να πω για το μελλοντικό πασόκο των ΕΑΑΚ; Η "καλύτερη" περίπτωσή του, είναι να γίνει ένας μετα-μαρξιστής τύπου Ρούση που θα μας ανοίγει τα μάτια και θα στηρίζει ...ΣΥΡΙΖΑ, δλδ. φιλελέδες με πούδρα και βαζελίνη.

      Τώρα για τις πούδρες και τα αρώματα, για τα οποία γράφει κι ο Βένιαμιν και πάνω στα οποία πατάει ο ΣΥΡΙΖΑ για να αγγίξει ευαίσθητους ανθρώπους, έχει γράψει κι ο Μαρξ. Ακόμη και στο πιο γνωστό του κείμενο κάνει αναφορά στην τάση ορισμένων να προστατεύουνε τα ζώα και να ξεχνάνε την οικονομία και την τάξη τους.
      Κάτι τέτοια δε γίνονται και σήμερα; "Αναρχικοί" που τρώνε και ζούνε από τα σκουπίδια; Αγορές ανταλλαγής. Πατάτες. Χώμα από κομπόστ. Κέτσαπ από γιαούρτι και δε συμμαζεύεται. Η ουσία δεν είναι η ασφάλιση ας πούμε ή η σύνταξη, αλλά το πώς θα ανταλλάξουμε πετούγιες και κυκλάμινα;
      Κάποτε η μη κομμουνιστική αριστερά διεκδικούσε καλύτερους όρους διαβίωσης για τις εκμεταλλευόμενες τάξεις και όχι συμβιβασμό, ζητούσε οικολογία και όχι πράσινη ανάπτυξη και μπίζνες με ΜΚΕ και φυσικά έκανε αναφορά στο σοσιαλισμό. Τώρα, όσοι οργανώνονται στους πολιτικούς σχηματισμούς της "αριστεράς", με τη στρέβλωση όσων κι οι ίδιοι στήριζαν, με τις πατάτες και τα ρομάντζα, είναι ταξικοί αντίπαλοι.

      Διαγραφή
  3. Δεν ήξερα το συγκεκριμενο δοκιμιο του Kojève.
    Και τι γινεται με το τελος της ιστοριας του; Δεν εισαγει (εστω απο την πισω πορτα) ενα στοιχειο συγκρουσεων και ιστορικότητας;

    Πάντως από ότι φαινεται θα επιβεβαιωθει και αυτη του η πρόβλεψη όσο εκεινη για τα μπλαμπλαμπλα ο καπιταλισμος, εξαφανιση ταξεων, βελτιωση οικονομικου επιπεδου εργαζομενων, ευτυχια, τεχνη, ερωτας κλπ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και εγώ που πίστευα πως κάτι έχει απομείνει στο μυαλουδάκι ορισμένων από το "Δον Κιχώτη" του Θερβάντες... ή έστω από το "Ένας ιππότης για τη Βασούλα". Άντε από το "Καφέ της Χαράς" βρε αδερφέ!

    Τελικά, νομίζω, ότι η "στάση" ορισμένων "(ψευτο-)διανοούμενων" να μη βλέπουν τηλεόραση, κάνει περισσότερο κακό, παρά καλό. Τόσο στους ίδιους, όσο και σε αυτούς που τους ακούν και αναπαράγουν....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. άσχετο, οφ τόπικ:

    διαβασα τις τελευταίες μέρες το βιβλίο του Χανδρινού για τη δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατοχική Αθήνα και θα ήθελα να σου ζητήσω βοήθεια για μερικά ερωτήματα που με τριβελίζουν και δε μπορώ να απαντήσω (αφορούν όλη την κρισιμη δεκαετία)

    1) καταρχήν πως κρίνεις το βιβλίο του Χανδρινού. δυνατά-αδύνατα σημεία, μια αξιολογηση

    2) συμφωνείς με τη διαπίστωση, δική μου, όχι του Χανδρινού, αν και το βιβλίο του με επηρρέασε σχετικά, ότι γενιές και γενιές Ελλήνων στην ερώτηση : "Εθνική Αντίσταση" απαντούν "Βελουχιώτης και Γοργοποταμος" και στην ερώτηση "Εμφύλιος" απαντούν "Γράμμος-Βίτσι", δηλαδή απαντούν με βάση γεγονότα που έγιναν ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, έξω κυρίως από την Αθήνα

    3) εάν συμφωνείς με το 2) ποια η εξήγηση που δίνεις για αυτό;

    4) ποια η ευθύνη των κομμουνιστών για αυτή τη διάσωση της ιστορικής μνήμης; και το ΚΚΕ και οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρούν κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στον 20ο αιώνα τον Εμφύλιο στα βουνα , το εγχείρημα του ΔΣΕ. Στο ΔΣΕ όμως, το 85% των μαχητών ηταν ΑΓΡΟΤΕΣ. (το βρήκα σε βιβλίο μόλις εκδοθέν από τη "Σύχρονη Εποχή". δυστυχώς δε θυμάμαι τον τίτλο). κατι δε μου κάθεται καλά. τα Δεκεμβριανα το '44, μέσα στην Αθήνα, μέσα στο μεγάλο προλεταριακό κέντρο, στο κέντρο της εξουσίας, με την εργατική τάξη να συρρεει από Περιστερι, Κοκκινιά ,Χαιδάρι, Βύρωνα, Καισαριανή, Παγκράτι, Νέο Κόσμο, Πειραιά, Καμίνια στο Σύνταγμα δεν είναι πολύ πιο κοντά στην "ορθόδοξη αφήγηση" για το τι συνιστά προλεταριακή επανάσταση;

    5) για την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, αντίστοιχο ερώτημα: γιατί το κέντρο βάρους στο Γοργοπόταμο και όχι στην ηρωική απεργία-εξέγερση της 5-3-1943 στην Αθήνα που ματαίωσε ολόκληρη επιστράτευση , άφησε το λιγότερο 20 νεκρούς υπερήρωες εργάτες και ΑΥΤΗ προκάλεσε την σύσταση της καθαρά εμφυλιοπολεμικής κυβέρνησης Ράλλη ενα ακριβώς μήνα μετά ;;; (Απρίλιος 1943).

    6) αυτά τα ερωτήματα έχουν πλεον μόνο ιστοριογραφική -ακαδημαική αξία, 64 χρόνια μετά τον Αύγουστο 1949, ή είναι κρίσιμα και για το σήμερα;. δεν έχω κανενα απολύτως θέμα να μου απαντήσεις το πρώτο

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ελένη Μπ.

    Μια άλλου τύπου κριτική ,για το ίδιο θέμα ,εμφανίστηκε εδώ:
    http://leftliberalsynthesis.blogspot.dk/2013/04/o-homo-sacer-h.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. να πω και κατι παραπάνω

    1) δεν ισχύει ότι "ο Γοργοπόταμος ήταν επιτυχημενος και η απεργία -εξέγερση της 5-3-1943 πνίγηκε στο αίμα. άρα για αυτό το κέντρο βάρους το ρίξαμε στο Γοργοπόταμο". η απεργία -εξέγερση της 5-3-1943 ματαίωσε ολόκληρη επιστράτευση , ήταν ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ. πρόκειται μάλλον για τη μεγαλύτερη απεργία σε όλη την κατοχική ναζιστική Ευρώπη. πιστευω δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτα άλλο

    2) δεν ισχύει ότι "στα Δεκεμβριανά είμασταν ανώριμοι, συγχισμένοι, στο ΔΣΕ είχαμε πολύ πιο καθαρή στρατηγική στόχευση.άρα για αυτό το κέντρο βάρους το ρίξαμε στο ΔΣΕ" Η ΄διακήρυξη ότι ο ΔΣΕ παλεύει για την εξουσία έγινε νομίζω στις αρχές του 1949, δηλαδή πάρα πολύ αργά. νομίζω ότι και το σημερινό ΚΚΕ το δέχεται αυτό

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11721:delastik-kke&catid=81:kivernisi&Itemid=198

    Τελικά η Αλέκα τους έχει κάτσει στο λαιμό...Αυτός είναι λόγος από μόνος του να την εκτιμώ...αν και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να εκτιμάς τη φυσιογνωμία της Αλέκας Παπαρήγα...που κατά την ταπεινή μου άποψη είναι πρότυπο κομμουνίστριας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ ενδιαφέρον, ταιριάζει και με τη δημοφιλία του fantasy στη νεολαία, που παραδοσιακά κινείται σε μεσαιωνικού τύπου κοινωνίες. Και φιλοσοφικά δεν έχει άδικο: Αν βρίσκεσαι στον μονοπωλιακό καπιταλισμό και αποφασίζεις ότι δεν σου αρέσει, είτε θα πας μπροστά (ολοκληρώνοντας τη συγκέντρωση/συγκεντροποίηση, αλλά θέτοντας τα μέσα παραγωγής στην εργατική τάξη — κομμουνισμό) ή θα πας πίσω (στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό με ολίγον από φεουδαρχία (ή το αντίστροφο, το ίδιο κάνει) και θα αναδημιουργήσεις τα μεσαιωνικά κράτη).

    Το πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στον προσδιορισμό του μπροστά–πίσω. Η αντεπανάσταση υπέδειξε (αλλά δεν απέδειξε, κι αυτή η μικρή αλλά σημαντική διαφορά αποκρύπτεται όμορφα, κι εδώ κολλάει το 18ο συνέδριο) πως η σοσιαλιστική οικοδόμηση κάποια στιγμή θα πέσει. Οπότε τι να πας «πίσω» στο 1917, τι πίσω στο 800. Ένα και το αυτό.

    Ενώ το 18ο με την πολύ μεστή ανάλυσή του έδειξε ότι δεν είναι έτσι, το πισωγύρισμα είναι προσωρινό και οφείλεται σε δύο ομάδες λόγων, εσωτερικούς και εξωτερικούς και ότι, παρ' ότι οι εξωτερικοί δεν είναι άμεσα αντιμετωπίσιμοι και απαιτούν μια γερή διεθνιστική πολιτική και αλλαγή διεθνών συσχετισμών (το σημείο στο οποίο ο Τρότσκι είχε κατ' αρχήν δίκιο, αλλά το ξέχεσε μετά), ωστόσο οι εσωτερικοί είναι, και μάλιστα είναι οι σημαντικότεροι, καθώς η πολεμική εναντίον της ΕΣΣΔ στις δεκαετίες '50–'90 δεν ήταν μεγαλύτερη από αυτήν στις '20–'50. Δύο πολεμικές επιχειρήσεις στις δεύτερες, οικονομικός πόλεμος στις πρώτες. Απλά στις πρώτες έπεσε το ηθικό, ενώ στις δεύτερες όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Πολύ ενδιαφέρον, ταιριάζει και με τη δημοφιλία του fantasy στη νεολαία, που παραδοσιακά κινείται σε μεσαιωνικού τύπου κοινωνίες."

      Σωστή η παρατήρηση αν εδώ μπαίνει κι ο παράγοντας της μόδας (που δεν είναι τυχαία φυσικά). Ξεκίνησε από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, εσχάτως έχουμε το Game Of Thrones.

      Περιμένω πάντως με αγωνία τον συριζαίο που θα αποφασίσει να ασκήσει κριτική στον Agamben με βάση το ότι ο Kojeve δήλωνε προκλητικά "σταλινικός".

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    2. Θα είμαστε μάρτυρες λοιπόν στη γέννηση του "μετα(post)-νεορομαντισμού" στην τέχνη;
      (το κοπυ-ράιτ δικό μου έτσι;)

      Εγώ θα έλεγα πως οι ρίζες είναι πιο πίσω ακόμα. Στο new age. Αν και ο Τόλκιν ήταν ήδη ανάνωσμα των χίππιδων.
      Ο ιδεαλισμός πάντως σαν φυγή από την πραγματικότητα(είτε ερμηνεύοντας τον ρομαντισμό αντιυλιστικά σαν αντίδραση στη βιομηχανική επανάσταση, είτε ως αντίδραση στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ) δεν έπαψε ποτέ να διαποτίζει την τέχνη.Η τέχνη, αποτελούσε πάντα εργαλείο χειραγώγησης στα χέρια της αστικής τάξης για να πείθει μεταξύ άλλων, πως αλλαγή δεν υπάρχει πέρα από την εξέλιξη που την έφερε στο προσκήνιο. "Οι αξίες είναι πανανθρώπινες και διαχρονικές" πια,"Τα άτομα διάγουν έναν μοναχικό δρόμο με προσωπικό αγώνα", "Οι ατομικές πράξεις κάνουν τη διαφορά" μια διαφορά που νοείται ως νέα ισορροπία πάντα στο υπάρχον κοινωνικο-οικονομικό σύστημα που ανέτρεψαν με τις πράξεις τους τις καθοδηγούμενες από τη "δίψα για εξουσία" άτομα "ανήθικα", οι "μάζες άγονται και φέρονται ποδοπατούνται και παραμερίζονται".(σε κάθε ταινεία δράσης στη σκηνή του οπου κυνηγούν τον ήρωα υπάρχει ένα καροτσάκι μικροπωλητή που ανατρέπεται, ένας ζητιάνος που σπρώχνεται κτλ)
      Αν η τελευταία παράγραφος θυμίζει κάτι, αυτό νομίζω πως είναι η αντίδραση των μικροααστικών στρωμμάτων στην σημερινή καπιταλιστική κρίση.
      Είναι από τα θέματα που αναγκαστικά θα απασχολήσει την μαρξιστική κριτική σύντομα.

      rednready2

      Διαγραφή
    3. Την ημέρα που σύσσωμος ο "δημοκρατικός κόσμος" ασχολούνταν με τις πούσυ ράιοτς στη Ρωσία, στην Ν.Αφρική η αστυνομία έριχνε στο "ψαχνό" στους εργάτες ορυχείων σε απεργία. Με εργάτες νεκρούς και τραυματίες.

      Για εκεί (στην Ν.Αφρική) φαίνεται ότι δεν περισσέψανε κάποιες λέξεις καταδίκης. Ειδικά όταν οι μεγαλομέτοχες εταιρίες είναι και ευρωπαϊκών συμφερόντων. Τα αστικά ΜΜΕ δεν έδειξαν τις «ανθρώπινες ευαισθησίες τους». Το δικαίωμα σε ένα καλύτερο μεροκάματο, μάλλον αντιβαίνει τον «πλουραλισμό» των αστικών ιδεών «του κόσμου των ιδεών». Ποιος νοιάζεται για τους εργάτες σε δημοκρατίες
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1875.html )
      που θέλουν να "ολοκληρώσουν";Ilief

      Διαγραφή
  10. Η ανάρτηση πάει με την ποιο κάτω
    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4995.html )

    (..) Αλλά αυτό σημαίνει πως η εχθρότητα ανάμεσα στους συμμάχους και τα μέλη της αστικής κοινωνίας και τους κομμουνιστές δεν μπορεί να αποφευχθεί, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας παρεξήγησης ή κακών χειρισμών. Η εχθρότητα αυτή είναι απόλυτη, και η συντριπτική πλειοψηφία των συνειδητών και ασυνείδητων υπέρμαχων μιας κοινωνίας που πεθαίνει και σκοτώνει θα προτιμούσαν να πνίξουν με το ίδιο το βάρος των κουφαριών τους οτιδήποτε θα μπορούσε να επιχειρήσει να την αντικαταστήσει ή να διασφαλίσει τις προϋποθέσεις της συλλογικής ζωής μετά τον θάνατό της. Από την αστική οπτική, η ίδια η ύπαρξη κομμουνιστών σήμερα αποτελεί ένα σκάνδαλο, μια ανωμαλία, μια ανυπόφορη διάψευση της βασικής αντίληψης της ιστορικής "προόδου" στην οποία βασίζεται όχι μόνο η θριαμβολογία της άρχουσας τάξης στους καλούς καιρούς αλλά και η αντοχή των υποτελών της στους κακούς: αν οι κομμουνιστές μπορούν ακόμη να διεκδικούν την επικαιρότητα αυτού που επαγγέλονται, τότε η ιστορική πρόοδος δεν μπορεί να είναι γραμμική. Και αν δεν είναι τέτοια, τότε η ιστορία δεν υπόκειται στους παραμυθητικούς νόμους του χρονολογικού αυτοματισμού, αλλά αποτελεί η ίδια μια αντικειμενική κρίση, μια αντικειμενική μορφή του κρίνειν και της κριτικής επί του δυνητικού υποκειμένου της. (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. off topic

    ( http://www.902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/14631/thessaloniki-notheia-kai-synergasia-me-ti-hrysi-aygi-apo-tin-paske )

    (..) Η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ

    «Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ "ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ" ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.

    Η Γραμματεία Θεσσαλονίκης του ΠΑΜΕ καταγγέλλει την ΠΑΣΚΕ του ΕΚΘ γιατί για μια ακόμα φορά – κατά τη συνήθη πρακτική της – "έστησε" νοθείες σε αρχαιρεσίες σωματείου.

    Συγκεκριμένα στο Σωματείο Προπονητών Ποδοσφαίρου, που δεν έπρεπε καν να είναι μέλος του ΕΚΘ (γιατί τα περισσότερα μέλη του, με την κύρια επαγγελματική ιδιότητά τους, είναι και μέλη σε άλλα Πρωτοβάθμια σωματεία και ψηφίζουν από αυτά για το ΕΚΘ) προέτρεπαν τα μέλη να ψηφίσουν (ΠΑΡΑΝΟΜΑ) και για 2η φορά για το ΕΚΘ,

    Την επιχείρηση καθοδηγούσε με την προσωπική παρουσία του στις αρχαιρεσίες ο ΠΑΣΚίτης πρόεδρος του ΕΚΘ, Τσαραμπουλίδης, ενώ ο ΠΑΣΚίτης ταμίας του ΕΚΘ, Παγώνης και το στέλεχος στην ΠΑΣΚΕ – ΕΛΤΑ, Σταμπουλίδης "πιάστηκαν" επ' αυτοφώρω να έχουν στα χέρια τους φάκελο ψηφοφορίας, σφραγισμένο από την εφορευτική επιτροπή και να είναι μπροστά στην κάλπη, έτοιμοι να ψηφίσουν.

    Στην παρέμβαση που έκαναν τα στελέχη του ΠΑΜΕ, Ζαριανόπουλος (γεν. γραμματέας του ΕΚΘ) και Καλαντίδου (μέλος της διοίκησης του ΕΚΘ) προς τον πρόεδρο της εφορευτικής επιτροπής για τις παρανομίες, δέχθηκαν την επίθεση από χρυσαυγίτες τραμπούκους (γροθιές, κλωτσιές κλπ.) που φώναζαν "κουμμούνια θα πεθάνετε", "θα δέρνουμε κάθε εκλεγμένο", "θα κάνουμε όσες νοθείες θέλουμε".

    Αποδεικνύεται ότι η ΠΑΣΚΕ, γενικότερα ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν έχει κανένα όριο για να ελέγξει τα συνδικάτα και, εκτός από την άμεση συνεργασία με τους εργοδότες, επεκτείνει τη συνεργασία και με τα "σκυλιά" της εργοδοσίας, τη Χρυσή Αυγή.

    Έχει μάλιστα το θράσος η ΠΑΣΚΕ να προσυπογράφει σαν Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης το κάλεσμα σε "αντιφασιστική" συγκέντρωση στις 21 Απρίλη.

    Τελικά, κάτω από την παρέμβαση των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, η νοθεία δεν πήρε την έκταση που σχεδίαζαν οι οργανωτές της.

    Προειδοποιούμε, τα τσιράκια της εργοδοσίας, οποιουδήποτε χρώματος, ότι αν ξανατολμήσουν να φέρουν χρυσαυγίτες στο ΕΚΘ θα πεταχτούν κι αυτοί έξω από το ΕΚΘ από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

    ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ:

    Αλήθεια, το Εργατικό Κέντρο θα πει κουβέντα για τον χρυσαυγίτη οδηγό του ΟΑΣΘ που κατέβασε από το λεωφορείο μετανάστες και απειλούσε τους άλλους επιβάτες ή θα το θάψει κι αυτό για να μη χάσει την ψήφο του στις εκλογές;». (..)Ιlief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εμ, δεν ειναι αυτοκρατορικος μεσαιωνας, ειναι ιμπεριαλιστικος 19ος ή ακομα χειροτερα, μετασοβιετικος εθνικισμος τυπου 1990.

    White people ρε πουστη μου, white people.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "μετασοβιετικος εθνικισμος"

    Επιτρέψτε μου να θυμήσω κάποια πράγματα για τον Αλεξάντρ Κοζέβ, του οποίου το όραμα μάγεψε τον Αγκάμπεν, και ο οποίος υπήρξε κρίσιμης σημασίας μορφή για την διάδοση του Χέγκελ στην γαλλική διανόηση της δεκαετίας του 1930.

    Ο Κοζέβ, πραγματικό επίθετο Κοτζεβνίκοφ, γεννήθηκε στη Ρωσία το 1902, γόνος πλούσιας και σημαντικής οικογένειας. Έφυγε από τη κομμουνιστική Ρωσία το 1920 για να σπουδάσει στη Γερμανία. Από τη Γερμανία, μετέβη στη Γαλλία, όπου δίδαξε το διάσημό του σεμινάριο για τον Χέγκελ και τη "Φαινομενολογία του Πνεύματος" κατά τα έτη 1933-1939 (από όπου προέρχεται η βάση του "Το τέλος της ιστορίας" του Φουκουγιάμα, ανάμεσα σε άλλα), με το οποίο διαμόρφωσε τη σκέψη μιας ολόκληρης χώρας για το τι ήταν και το τι έλεγε ο Χέγκελ -- και μάλιστα για δεκαετίες. Ο Κοζέβ, βεβαίως δεν ήταν Μαρξιστής, και η ανάγνωσή του στον Χέγκελ δεν ήταν η μαρξιστική, αλλά δανειζόταν σημαντικά στοιχεία από τη φιλοσοφία του γνωστού μας εθνικοσιαλιστή και σημαντικού φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ.

    Μετά τον Β' Παγκόσμιο, ο Κοζέβ διορίστηκε στο γαλλικό Υπουργείο...Οικονομικών. Όπου εργάστηκε για το όραμα...της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Πέθανε στις Βρυξέλλες το 1968, λίγο μετά την ομιλία του εκ μέρους της Γαλλίας σε σύνοδο της ΕΟΚ. Ανάμεσα στις θέσεις του ήταν ότι το προλεταριάτο του Μαρξ είχε πάψει να υπάρχει. Και ανάμεσα στους σημαντικότερους συνεργάτες του ήταν ο γερμανικής καταγωγής Λέο Στράους, σφόδρα επηρεασμένος από τον εθνικοσοσιαλιστή Καρλ Σμιτ, και πατέρας, κατά γενική συναίνεση και συνομολογία, του Αμερικανικού Νεοσυντηρητισμού της εποχής Τζορτζ Μπους.

    Ελπίζω να σας φανούν χρήσιμες αυτές οι πληροφορίες για την αξιολόγηση του ευγενούς οράματος του Τζόρτζιο Αγκάμπεν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί ο κόσμος δεν πείθεται με την προοπτική του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, που αυτήν την περίοδο προβάλλεται ως στόχος ΜΟΝΟ από το ΚΚΕ, και σκέφτομαι πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που συνήθως νομίζεται. Λένε πως ο κόσμος έχει αλλάξει, αναζητά διέξοδο και ανακούφιση στη νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με την κρίση, αλλά το ΚΚΕ λέει τα ίδια, μιλάει όπως παλιά, δεν προσαρμόζεται. Δεν είναι έτσι όμως. Ο "κόσμος" θεωρεί πως έχουμε φτάσει στον πάτο και ζητάει, ωσάν να βρισκόμαστε στα '90s, κάποια βελτίωση, "λέξεις παρηγόριας", χωρίς να μπορεί να δει πέρα από το "εδώ και τώρα". Για το ΚΚΕ, δεν είμαστε ακόμα στον πάτο, μιλάει για πόλεμο, για παρανομία, για επαναστατική κατάσταση, για κόμμα παντός καιρού, δηλ για πράγματα κάθε άλλο "όπως παλιά". Γι' αυτό και προτείνει το σοσιαλισμό, "δίνει μαχαίρι σ´ολουνούς", γιατί ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Δυστυχώς η ανθρωπότητα αυτοκαταστρέφεται, μια τάση που κατά την άποψή μου συνδέεται πρωτίστως με την αντεπανάσταση. Αλλά σε μια ανθρωπότητα που ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ πως μπορεί να ηχεί άραγε ο λόγος ενός κόμματος που θέλει να την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ;
    Ιδιώνυμος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά, δεν νομίζω ότι είναι εφικτό να προβλέψει κανείς στο χρονικό αυτό σημείο εάν θα πρυτανεύσει το αυτοκαταστροφικό στοιχείο σε μια γηρασμένη από κάθε άποψη ήπειρο στην οποία δεν έχει απομείνει πια σχεδόν τίποτε το ζωτικό, και κανένας πραγματικός ρόλος άλλος από αυτόν του ιμπεριαλιστικού παρασίτου. Μπορεί να αποτύχουμε, και οπωσδήποτε και έξω απ' την Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι καθόλου ευοίωνα για μας. Όμως δεν μπορούμε να μην προσπαθήσουμε. Εφόσον βλέπεις τι συμβαίνει, είσαι και ηθικά υποχρεωμένος να παλέψεις, όσο μπορεί βέβαια ο καθένας και όσο έχει αντοχές. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το ξέρει για τον εαυτό του αφηρημένα και εκ των προτέρων.

      Διαγραφή
  15. offtopic

    http://resistanceinfoodplus.blogspot.gr/2013/04/blog-post_11.html

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σε προβοκάρω λίγο, και θα ρωτήσω αν οι παραπάνω αγώνες θεωρούνται περιχαρακωμένοι ή όχι;

      Ο "χώρος" έχει συγκεκριμένους τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται και μπράβο του (πχ σερβιτόροι). Ωστόσο καταντάει κάπως εκνευριστικό να ακούμε διάφορες μπαρούφες για το σεχταριστικό και διασπαστικό παμε κτλ (παρεπιμπτόντως υπήρχε η είδηση για την πίτσα χατ και στο 902). Κάποιες φορές μάλιστα είναι να κοπανάς το κεφάλι σου με την αναντιστοιχία λόγων και έργων. Πρόχειρο παράδειγμα η ΒΙΟΜΕ όπου όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει τους πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς του αγώνα και να τονίσει απλώς -- στηρίζοντας φυσικά τον αγώνα των ανθρώπων, μπαίνει και ζήτημα επιβίωσης ενώ είναι ξεκάθαρη η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας που λέμε οι ξύλινοι -- τα αμυντικά του στοιχεία (αυτά που απαιτούν από το κράτος κτλ) λούζεται με χαρακτηρισμούς για τον συστημικό του ρόλο, για το ότι "απαξιώνει ό,τι δεν ελέγχει" κοκ. Εν τω μεταξύ οι κορώνες εναντίον του ρεφορμισμού δεν λείπουν, αλλά η συριζαϊκή εκμετάλλευση του γεγονότος δίνει και παίρνει (με ανοχή και συμμετοχή των αλληλέγγυων, και δεν μιλάμε για προβολή κάποιου είδους απλής στήριξης).

      Ξέρω ότι θα πεις πως σε περίμενα στην γωνία και ότι ίσως το κάνω με λίγο άγαρμπο τρόπο, όμως τον τελευταίο καιρό έχουμε σφαγή στα συνδικαλιστικά και όργιο απολύσεων (ανθρώπων που συνήθως ανήκουν στα "φιλοεργοδοτικά" σωματεία του παμε που έγραψε κι η ροσινάντε), και από τον "χώρο" το μόνο που ακούσαμε ήταν για τον αναρχικό (και όχι και για όλους τους άλλους απολυμένους) της Τυποεκδοτικής.

      Να τους στήσω λοιπόν στα έξι μέτρα τους παμίτες για όποιες ανεπάρκειες της δράσης τους σε τέτοιες περιπτώσεις (αν και νομίζω ότι η στήριξη είναι δεδομένη) αλλά μήπως να πιάσουμε κάποια στιγμή επί της ουσίας το ζήτημα του σεχταρισμού; Και δεν μιλάω εδώ για απ και σια που έχει ξεκαθαριστεί από καιρό (βλέπε παλιότερη ομιλία αρβανιτίδη αν δεν κάνω λάθος για ενότητα της εργατικής τάξης), αλλά για ουσιαστικότερα ζητήματα που μπαίνουν στην καθημερινή διάταξη όσων θέλουν πραγματικά να παλέψουν.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
  16. Σ' ευχαριστώ για το χώρο και για την απάντησή σου σε έναν προβληματισμό που σχετίζεται κατά βάση με το πώς μπορεί να αντιστραφεί η αντεστραμμένη συνείδηση της εποχής μας. Πάντοτε εύστοχες οι αναρτήσεις σου και γόνιμος ο διάλογος.
    Ιδιώνυμος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μεσα σ'ολα να και ο κ.Τριαντης, περι του κομμουνιστικου φαντασματος! Αμα ξυσεις τον μικροαστο αριστερο " φιλο του λαου " απο κατω βρισκεις εναν κανονικο φιλελευθερο που ντρεπεται να το πει. Πες μας τι πιστευεις κυρ Τριαντη και ασε τα σαπια, για την φοδρα και τα μανικια. Η σταση του ΚΚΕ εμποδιζει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ-ΑΝΕΛ να γινει ο νεος χορηγος της σκουριασμενης πεννας; Αλλιωτικα γιατι πυροβολειτε το "πτωμα"; Στο χωριο μου λενε: Πολλοι νεκροι μαζωνουνται στ'αρρωστου το κεφαλι. ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα νταξ, ψώνισες από σβέρκο. Τριάντης μας λες, πασόκος μέχρι το λαιμό και αρχιεθνίκι. Ο καμμένος βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα στ'αριστερά του.

      Ijon Tichy

      Διαγραφή
    2. Tριάντης ιεφτααασεεεεε
      ( http://rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=17/4/2013&columnId=1761 )

      (..)ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

      (..) ΞΟΡΚΙΖΕΙ Ο,ΤΙ ΤΟΝ ΦΟΒΙΖΕΙ: «Κάποτε, το φάντασμα του Κομμουνισμού επλανάτο απειλητικό στον ουρανό της Ευρώπης. Σήμερα, η κομμουνιστική εκδοχή της Αριστεράς δεν φοβίζει κανέναν (...) Το Συνέδριο του ΚΚΕ επιβεβαίωσε την - σημερινή τουλάχιστον - περιθωριοποίηση του Κόμματος (...) Τίποτα δεν προϊδεάζει για αναγεννητική εποχή στο ΚΚΕ (...) Το όραμά του για διαφορετική κοινωνία λίγους θα απασχολεί. Και κανέναν δεν θα φοβίζει» (ο Γ. Τριάντης στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ). (..)

      Όταν οι "συντάκτες" έχουν έγκυρους δημοσιολόγους-κκεδολόγους, είναι αναμενόμενο να βγάζουν τέτοια συμπεράσματα


      Τα παρακάτω από "Ρ"(χθες και σήμερα) ως μικρό δείγμα "έγκυρης" δημοσιογραφίας των "ελευθερότυπων συντακτών"

      ( http://rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=16/4/2013&id=14547&columnId=161 )
      «Δημοσιογραφία» της ψευτιάς και του βούρκου

      ( http://rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=17/4/2013&id=14548&columnId=161 )
      Νέα επιτυχία(!) του δημοσιογράφου Φ. Παπούλια.Ilief

      Διαγραφή
  18. κάποια βοήθεια;

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 1) καταρχήν πως κρίνεις το βιβλίο του Χανδρινού. δυνατά-αδύνατα σημεία, μια αξιολογηση

      Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και αξιόλογο, αν και δεν είναι ένα βιβλίο που αναπτύσσει ιστοριογραφική θεωρία (όχι ότι θα πρεπε ή ότι είναι αναγκαστικό) και νομίζω ότι ο συγγραφέας του προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στο κεφάλαιο Εθνική Αντίσταση και μάλιστα σε πολύ νεαρή ηλικία. Μόνο θετικά πράγματα θα είχα κατά βάση να πω για τη δουλειά ενός νεαρού παιδιού και την εμφανή αγάπη που έχει για το υλικό του, το οποίο ο ίδιος συνέλλεξε σε μεγάλο βαθμό.

      2) συμφωνείς με τη διαπίστωση, δική μου, όχι του Χανδρινού, αν και το βιβλίο του με επηρρέασε σχετικά, ότι γενιές και γενιές Ελλήνων στην ερώτηση : "Εθνική Αντίσταση" απαντούν "Βελουχιώτης και Γοργοποταμος" και στην ερώτηση "Εμφύλιος" απαντούν "Γράμμος-Βίτσι", δηλαδή απαντούν με βάση γεγονότα που έγιναν ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, έξω κυρίως από την Αθήνα

      Ναι, θα συμφωνούσα ότι η αντίσταση στις πόλεις είναι ένα σχετικά υποτονισμένο κομμάτι της συλλογικής αντίληψης για την εθνική αντίσταση.

      3) εάν συμφωνείς με το 2) ποια η εξήγηση που δίνεις για αυτό;

      Είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα αυτό που θέτεις, πολύ ενδιαφέρον θα έλεγα. Και η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω σκεφτεί για να μπορώ να σου δώσω μια φερέγγυα εξήγηση. Οπωσδήποτε, μία διάσταση μου φαίνεται πως είναι πως η μυστικότητα στην δράση πόλης και ο ακραίος συνομωτισμός που ήταν απαραίτητος σε συνθήκες τέτοιας δράσης δεν θα μπορούσε να συμβάλλει σε ανάλογη με τη δράση στο βουνό ιστορική μυθοποίηση. Αλλά δεν ξέρω αν αυτό εξαντλεί το ερώτημα που θέτεις, πιθανώς να μην είναι απλώς αυτό.

      Διαγραφή
    2. 4) ποια η ευθύνη των κομμουνιστών για αυτή τη διάσωση της ιστορικής μνήμης; και το ΚΚΕ και οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θεωρούν κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στον 20ο αιώνα τον Εμφύλιο στα βουνα , το εγχείρημα του ΔΣΕ. Στο ΔΣΕ όμως, το 85% των μαχητών ηταν ΑΓΡΟΤΕΣ. (το βρήκα σε βιβλίο μόλις εκδοθέν από τη "Σύχρονη Εποχή". δυστυχώς δε θυμάμαι τον τίτλο). κατι δε μου κάθεται καλά. τα Δεκεμβριανα το '44, μέσα στην Αθήνα, μέσα στο μεγάλο προλεταριακό κέντρο, στο κέντρο της εξουσίας, με την εργατική τάξη να συρρεει από Περιστερι, Κοκκινιά ,Χαιδάρι, Βύρωνα, Καισαριανή, Παγκράτι, Νέο Κόσμο, Πειραιά, Καμίνια στο Σύνταγμα δεν είναι πολύ πιο κοντά στην "ορθόδοξη αφήγηση" για το τι συνιστά προλεταριακή επανάσταση;

      Εφόσον ο αγροτικός πληθυσμός ήταν πλειοψηφικό κομμάτι της ΕΑ είναι φυσιολογικό η μεγαλύτερη σημασία να δίνεται εκεί. Δεν θα έλεγα ότι η συγκριτικά μικρότερη σημασία που δόθηκε στην ΟΠΛΑ δείχνει υποτονισμό της ορθόδοξης αφήγησης. Θα έλεγα όμως ότι η συγκριτικά μικρή σημασία που δίνεται στην οργάνωση απεργιακών κινητοποιήσεων στην περίοδο της Κατοχής είναι ένα πρόβλημα σημαντικό και ότι χρειάζεται πολύ περισσότερη ενασχόληση με το μη ένοπλο κομμάτι της αντίστασης που αφορά τους εργατικούς αγώνες. Τέλος, θεωρώ θεμελιώδη την ευθύνη των κομμουνιστών για τη διάσωση της μνήμης του ΟΠΛΑ, για αυτό άλλωστε και παρουσίασα το βιβλίο.

      5) για την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, αντίστοιχο ερώτημα: γιατί το κέντρο βάρους στο Γοργοπόταμο και όχι στην ηρωική απεργία-εξέγερση της 5-3-1943 στην Αθήνα που ματαίωσε ολόκληρη επιστράτευση , άφησε το λιγότερο 20 νεκρούς υπερήρωες εργάτες και ΑΥΤΗ προκάλεσε την σύσταση της καθαρά εμφυλιοπολεμικής κυβέρνησης Ράλλη ενα ακριβώς μήνα μετά ;;; (Απρίλιος 1943).

      Βλέπε παραπάνω. Μια διάσταση είναι ο υπερτονισμός του "εθνικού" χαρακτήρα της ΕΑ σε βάρος του ταξικού κομματιού, και συμφωνώ απόλυτα ότι το ταξικό κομμάτι χρήζει σοβαρής ενασχόλησης και προβολής.

      6) αυτά τα ερωτήματα έχουν πλεον μόνο ιστοριογραφική -ακαδημαική αξία, 64 χρόνια μετά τον Αύγουστο 1949, ή είναι κρίσιμα και για το σήμερα;. δεν έχω κανενα απολύτως θέμα να μου απαντήσεις το πρώτο

      Νομίζω ότι αυτά τα ερωτήματα εντάσσονται αναπόφευκτα στην επανεκτίμηση της τακτικής και στρατηγικής του ΚΚΕ και των άλλων οργανώσεων, η οποία σε ό,τι αφορά το ΚΚΕ συγκεντρώνεται στον Β' Τόμο και στην θεωρητική δουλειά που έχει πηγάσει από εκεί. Το κείμενο για τον Λένιν και τον πόλεμο της ΚΟΜΕΠ, πχ, το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό για τα αυτοκριτικά ζητήματα που θέτει για την Κ.Δ και τις παλινωδίες της στην θεωρητικοποίηση του είδους πολέμου που ήταν ο Β' παγκόσμιος.

      Διαγραφή
  19. σε ευχαριστώ παρα πολύ. πραγματικά πάρα πολύ. τρία τελευταία: α) τι είναι η "ιστοριογραφική θεωρία"; β) εσύ προσωπικά, εάν έχει νόημα βέβαια μία τετοια ερώτηση, θεωρείς κορυφαία στιγμη της ταξικής πάλης στον 20ο τα Δεκεμβριανά ή το ΔΣΕ; γ) έχεις λινκ για το κειμενο για τον Λενιν και τον πόλεμο;

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. α) Η θεωρία της ιστορικής μεθοδολογίας, η αναστοχαστική έρευνα για την ιστορική μέθοδο, τα ερμηνευτικά προβλήματα που θέτουν διαφορετικά είδη πρωτογενών πηγών, η προσβασιμότητα ή μη προσβασιμότητα σε πληροφορίες, η σημασία των ιδεολογικών φίλτρων, το σκεπτικό της δόμησης της αφήγησης των γεγονότων από τον ιστορικό (με ποια σειρά, γιατί, κλπ)

      β) Δεν έχει νόημα για μένα αυτή η ερώτηση

      γ) http://leninreloaded.blogspot.com/2013/02/blog-post_13.html

      Διαγραφή