Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

"Ποίοι είμεθα"; 21 Απριλίου 1967

[...] όπως στις μέρες μας κανείς εκτός από τους "οπισθοδρομικούς" κομμουνιστές δεν θέλει να θυμάται ότι ο ιμπεριαλισμός είναι κατά βάση ένα οικονομικό φαινόμενο, έτσι και κανείς εκτός από τους κομμουνιστές δεν θέλει να θυμάται ότι ο φασισμός ήταν, πολύ πριν τον πόλεμο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μια οικονομική ιδεολογία. Όπως για την σημερινή μη κομμουνιστική αριστερά "ιμπεριαλισμός" σημαίνει κατά βάση "στρατιωτική υπεροπλία των ξένων", έτσι, για την ίδια αυτή αριστερά, "φασισμός" σημαίνει "κουρεμένοι γουλί μαντράχαλοι που χτυπούν μετανάστες."

Αλλά αυτό σημαίνει πως η σημερινή μη κομμουνιστική αριστερά αποκρύπτει ακριβώς τις διαστάσεις αυτές των φαινομένων στις οποίες εμπλέκεται, σε ρόλο πρωταγωνιστικό, η ίδια: αποκρύπτει το γεγονός ότι "ιμπεριαλισμός" σημαίνει πρωτίστως "μονοπωλιακή διάσταση της οργάνωσης του κεφαλαίου εσωτερικά" διότι δεν έχει καμία διάθεση να συγκρουστεί με το εγχώριο μονοπωλιακό κεφάλαιο, το οποίο, αντιθέτως, συνδράμει δια της απόκρυψης της ίδιας του της ύπαρξης· και αποκρύπτει ότι φασισμός σημαίνει πρωτίστως "ιδεολογία της ανάγκης συναίνεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας και της παράκαμψης της αναγκαιότητας της ταξικής πάλης" γιατί αυτή ακριβώς είναι η σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία της οποίας είναι φορέας.


[...]

Κι αν ο λόγος που ο σημερινός φασισμός δεν έχει ανάγκη ούτε τους δικούς του Πάουντ, ούτε τους δικούς του Γουίντχαμ Λούις, ούτε τους δικούς του Γέιτς, ούτε τους δικούς του Χάιντεγκερ ή Μπλανσό για να συγκροτηθεί ιδεολογικά είναι επειδή η "διανοητική" του πτέρυγα, η "μαλακή" εκδοχή των σιδερένιων του γροθιών, επιτελείται ήδη...από την μη κομμουνιστική αριστερά; Δηλαδή, από όλα τα ρεύματα του "σοσιαλισμού" που συνειδητά και συγκροτημένα προωθούν την "συμφιλίωση" κεφαλαίου και εργασίας και την αποφυγή της επαναστατικής σύγκρουσης στο όνομα μιας "ειρηνικής μετάβασης" σε μια θολά "δικαιότερη κοινωνία" -- και μάλιστα, εδώ και δεκαετίες;

Ποίοι είμεθα: Δεν ανήκομεν εις ουδέν πολιτικόν κόμμα, και ουδεμίαν πολιτικήν παράταξιν είμεθα διατεθειμένοι να ευνοήσωμεν εις βάρος της άλλης. Δεν ανήκομεν ούτε εις την οικονομικήν ολιγαρχίαν, την οποίαν ομοίως δεν είμεθα διατεθειμένοι να αφήσωμεν να προκαλή την πενίαν. Ανήκομεν εις την τάξιν του μόχθου. Και θα σταθώμεν εις το πλευρόν των πτωχών αδελφών μας Ελλήνων.

Ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε. Να αποτρέψωμεν τον διχασμόν και την αλληλοσφαγήν προς την οποίαν μας κατηύθυναν κακοί Έλληνες και να δημιουργήσωμεν υγιείς βάσεις διά την ταχείαν επάνοδον της Χώρας εις τον αληθώς ορθόδοξον κοινοβουλευτικόν βίον.

Κηρύσσομεν την συναδέλφωσιν. Από της στιγμής αυτής δεν υπάρχουν Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί. Υπάρχουν μόνον Έλληνες, οι οποίοι πιστεύουν εις την Ελλάδα, εις ένα ευγενές, ανώτερον, και πλήρες ιδεώδες της αληθούς Δημοκρατίας και όχι της Δημοκρατίας του πεζοδρομίου, της οχλοκρατίας και της αναρχίας. Όταν οι Έλληνες είναι ηνωμένοι, θαυματουργούν.

[...]

Ζήτω το Έθνος!
Ζήτω ο Βασιλεύς!
Ζήτω η Αιωνία Ελλάς!
Αθήναι τη 22α Απριλίου 1967
Ο Πρόεδρος της Κυβερνήσεως Κωνσταντίνος Κόλλιας,
τ. Εισαγγελεύς Αρείου Πάγου

6 σχόλια:

  1. Λες και ακούς "τις πλατειες".
    Το νέο που τελικά ήταν παλιό δείχνει πως η αστική τάξη δεν έχει άλλες στρατηγικές.

    Οι δολοφονικού τύπου επιθέσεις στην Μανωλάδα και στην γύρω περιοχή, με τα μεμονωμένα

    η άθλια δημοσιογραφία ακόμα και "αριστερή"
    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7540.html )

    το "τρολάρισμα" κ.Καθηγητών για την Αμαλιάδα,
    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/1942013.html )

    οι κάποιοι "κακοί εργοδότες" και το "ξόρκισμα του κακού"
    ( www.youtube.com/watch?v=WdqL2xGkvPI )

    δείχνουν τον ταξικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας ή της πρώην "μη κομμουνιστικής αριστεράς".

    Ωραία η αντιπαραθεση κειμένων αντώνη.
    Να προσθέσω κάτι που έγραψες στο παρακάτω
    ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/04/blog-post_4995.html )

    (..) Αλλά αυτό σημαίνει πως η εχθρότητα ανάμεσα στους συμμάχους και τα μέλη της αστικής κοινωνίας και τους κομμουνιστές δεν μπορεί να αποφευχθεί, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας παρεξήγησης ή κακών χειρισμών. Η εχθρότητα αυτή είναι απόλυτη, και η συντριπτική πλειοψηφία των συνειδητών και ασυνείδητων υπέρμαχων μιας κοινωνίας που πεθαίνει και σκοτώνει θα προτιμούσαν να πνίξουν με το ίδιο το βάρος των κουφαριών τους οτιδήποτε θα μπορούσε να επιχειρήσει να την αντικαταστήσει ή να διασφαλίσει τις προϋποθέσεις της συλλογικής ζωής μετά τον θάνατό της. Από την αστική οπτική, η ίδια η ύπαρξη κομμουνιστών σήμερα αποτελεί ένα σκάνδαλο, μια ανωμαλία, μια ανυπόφορη διάψευση της βασικής αντίληψης της ιστορικής "προόδου" στην οποία βασίζεται όχι μόνο η θριαμβολογία της άρχουσας τάξης στους καλούς καιρούς αλλά και η αντοχή των υποτελών της στους κακούς: αν οι κομμουνιστές μπορούν ακόμη να διεκδικούν την επικαιρότητα αυτού που επαγγέλονται, τότε η ιστορική πρόοδος δεν μπορεί να είναι γραμμική. Και αν δεν είναι τέτοια, τότε η ιστορία δεν υπόκειται στους παραμυθητικούς νόμους του χρονολογικού αυτοματισμού, αλλά αποτελεί η ίδια μια αντικειμενική κρίση, μια αντικειμενική μορφή του κρίνειν και της κριτικής επί του δυνητικού υποκειμένου της. (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φευ, η "άμεση δημοκρατία" των πλατειών ήταν βασισμένη σε δόγματα που είχε προ πολλού θεσπίσει η χούντα. Αλλά όπως έμαθα εκείνη την περίοδο εν μέσω μαζικών επιθέσεων στο τότε μπλογκ μου, είναι επικίνδυνο να ξενερώνεις τον αριστερούλη όταν νομίζει ότι επινοεί την ιστορία του μέλλοντος απλώς επειδή αγνοεί το παρελθόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχουν και σχέδια Β, με "εμπεριστατωμένες" θέσεις που συσχετίζουν το ευρώ με την μετανάστευση.
      ( http://fadomduck2.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3077.html )
      Nα ένα πρότυπο έρευνας, "αριστερής".

      Τελικά, αυτό το "αριστερά", οι αστοί - μικροαστοί με ανθρωπιστικές ευαισθησίες, οι οποίοι αρνούνται την έννοια της ταξικής πάλης, τον έχουν ξεχυλώσει τόσο πολύ ως όρο, ώστε τον έκαναν σχεδόν ανύπαρκτο. Αφού είναι σχεδόν όλοι αριστεροί, ή είναι σχεδόν αριστεροί ή έχουν "κάτι αριστερό" ποιος ο λόγος να υπάρχει ο πολιτικός προσδιορισμός "αριστερά";
      Η πρακτική εφαρμογή βρίσκεται σε συνεργασίες τύπου Καμμένου. Ilief


      Διαγραφή
  3. Και πριν καλά - καλά τελειώσει το πρωτάθλημα, η περίοδος των μεταγραφών φαίνεται να αρχίζει με πολύ δυναμiκά μπασίματα. Η έκπληξη ακούει στο ονομα "ανελ" που φέρνει τα πάνω κάτω στην μεταγραφολογία.

    Στου ρεντ ριβερ το μπλοκ, χωρίς έχει τσεκαριστεί και αλλού (αν κάποιος το έχει τσεκάρει αλλού να παραθέσει λινκ), πως πρώην υποψήφιος βουλευτής της χ.α, και πρώην βουλευτής του Λάος, μετακόμισαν σε μία μεγαλύτερη πατριωτική ανεξάρτητη ελληνική αγκαλιά.
    Ένα ερώτημα πλανάται στο φιλοθεάμον κοινό: "Τελικά έγιναν οι "μεταγραφές; Ή είναι ραδιοαρβύλα"; Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο llief νομιζω εχει πιασει σωστα 1)Την απατηλη εννοια της "αριστερας", οταν αποκοπτεται απο την ταξικη παλη και 2)οτι ο ορος "σοσιαλδημοκρατια" αφενος δεν εχει καμμια σχεση με ομαδες μικροαστων διαννοουμενων και δευτερον ειναι ολοτελα νεκρος ουσιαστικα. Αναλυτικα δεν μας δινει τιποτα και θεωρω οτι οφειλουμε να τον εγκαταλειψουμε. ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το 1) ναι, για το 2) δεν έχω μιλήσει

      ο όρος σοσιαλδημοκρατία ως πολιτικός όρος υπάρχει. Με ηγήτορες την μικροαστική διανόηση - εργατική αριστοκρατία μικροαστικά - μεσοαστικά στρώματα που επωφελήθηκαν από επιδοτήσεις, ισχυρή ελλάδα μέσα στην εε, φτηνή εργασία (ντόπιων και μεταναστών) .

      Η γνώμη μου είναι πως γενικά ο όρος "αριστερά" ως πολιτικός όρος μάλλον πάει προς εξαφάνιση. έχει τόσο πολύ ξεχυλώσει χρησιμοποιηθεί που έχει καταστεί σχεδόν "κενό γράμμα". Πολιτικά μπορεί σχεδόν ο οποιωσδήποτε να τον χρησιμοποιήσει(π.χ.Λαζόπουλος).

      Δεν προσδιορίζει τίποτα πέρα από προθέσεις "προοδευτικών" ανθρώπων με ανθρωπιστικές ευαισθησίες, και αρκετοί μπορεί να έχουν καλές προθέσεις. Είναι περισσότερο "ηθικός", "συναισθηματικός" όρος, παρά πολιτικός - ταξικός. Η συντριπτική πλειοψηφία των "αριστερών", όταν βρεθούν σε δίλλημα, στηρίζουν την σοσιαλδημοκρατία στις διάφορες εκφάνσεις της. Δεν είναι μόνο για το "τώρα" αλλά και όταν σε εποχές ανόδου του ελληνικού καπιταλισμού, χρειάστηκαν οι ψήφοι τους. Π.χ. επί σημίτη στις εκλογές του 2000.

      Δικαιώνεται η Αλέκα που έλεγε "δεν είμαστε αριστεροί", όταν την ρωτούσαν για την "κυβέρνηση της αριστεράς". Ilief

      Διαγραφή