Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Disdaimona: Το "Όχι" του ΚΚΕ και το "Όχι" του ΑΚΕΛ στο Σχέδιο Ανάν

[...] Θα σταθώ μόνο στο ζήτημα του σχεδίου ΑΝΑΝ γιατί κρίνω πως χρειάζεται μια ιδιαίτερη αξιολόγηση του "Οχι στο ΑΝΑΝ" όπως το κατέθεσε το ΚΚΕ και στο Όχι εκ μέρους του ΑΚΕΛ.

Φρονώ πως πρόκειται για δύο διαφορετικά "Όχι" τα οποία πηγάζουν από δύο εντελώς διαφορετικές οπτικές του Κυπριακού ζητήματος. Πολλές φορές, σύντροφοι ακελικοί, ξεπετούν πολύ εύκολα την πολιτική του ΚΚΕ, προφασιζόμενοι "εθνικισμό" στους έλληνες κομμουνιστές σε σχέση με το Κυπριακό ζήτημα, ή μη επαρκή γνώση του Κυπριακού, ενώ ταυτόχρονα πιθανόν να καταλογίζουν "αισθήματα πατριωτισμού και ευθύνης" στο ΑΚΕΛικό Όχι. Είναι γνωστό πως οι ακελικοί έχουν ως πρώτο επιχείρημα για την καταψήφιση του ΑΝΑΝ την αντίθεσή τους στον ιμπεριαλιστικό του σχεδιασμό.

Η πραγματικότητα είναι, κατά τη δική μου εκτίμηση, η απολύτως αντίστροφη.

Πατριωτικό θεωρώ το Όχι στο ΑΝΑΝ που είπε το ΚΚΕ και εθνικιστικό θεωρώ το ακελικό ΌΧΙ.

Θα ήταν εντελώς ανορθόδοξο, ένα κόμμα, το οποίο δεν έχει αποκηρύξει την έννοια της δικτατορίας του προλεταριάτου, που αποδέχεται την αναπόφευκτη βίαιη ανατροπή του συστήματος, που θέτει μακροχρόνιους και τελικούς σκοπούς στην αντικαπιταλιστική και αντιμπεριαλιστική του πολιτική την λαϊκη δημοκρατία, να έλεγε για "διεθνιστικούς" λόγους ή για λόγους "σωστής αντίληψης" τάχα, Ναι σε εκείνο το σχέδιο.

Αντίθετα, απόδειξη της καλής γνώσης εκ μέρους του ΚΚΕ της κυπριακής πραγματικότητας καθώς και του διεθνισμού του, είναι πως πέραν από τις θέσεις αρχών που επέβαλαν την απόρριψη του σχεδίου, τήρησε υποστηρικτική στάση τόσο στο ΑΚΕΛ όσο και στη διακυβέρνηση Δ.Χριστόφια, με πολλές επίσημες ανακοινώσεις και δράσεις, ξεκαθαρίζοντας πως τάσσεται υπέρ των προσπαθειών της αριστεράς της Κύπρου για εξεύρεση βιώσιμης και δίκαιης λύσης του Κυπριακού. Και γνωρίζουμε όλοι προς ποιά κατεύθυνση ήταν αυτές οι προσπάθειες.

Ανορθόδοξο είναι να επικαλείται το ΑΚΕΛ πατριωτισμό και αντι-ιμπεριαλιστική στάση για το Όχι που επέλεξε. Θυμόμαστε όλοι πολύ καλά πως το Όχι - σε περίοδο όπου το ΑΚΕΛ συγκυβερνούσε με τον Τάσσο Παπαδόπουλο - δεν βασίστηκε μόνο στην απόρριψη σημείων από το σχέδιο (που κυρίως αφορούσαν την ασφάλεια) αλλά βασίστηκε σε ένα γενικότερο σχεδιασμό από την κυβέρνηση Παπαδόπουλου για την εξωτερική πολιτική της Κύπρου (με βασικό στέλεχος στην κυβέρνηση του τον Γιώργο Λιλλήκα).

Εν ολίγοις, εκείνο το Όχι, διεκδίκησε την επανεκκίνηση του Κυπριακού προβλήματος από ένα άλλο σημείο. Αυτό το σημείο λέγεται ΑΟΖ και συμμαχικές σχέσεις με το Ισραήλ.

Ανορθόδοξο είναι, να βαφτίζεις το Όχι με ένα τέτοιο στρατηγικό σχεδιασμό ως "αντι-ιμπεριαλιστικό".

Δεν υπάρχει, λοιπόν, μόνο ποιοτική διαφορά στην εκτίμηση του σχεδίου, εκ μέρους των δύο κομμάτων, αλλά υπάρχει και μια ποιοτική διαφορά ανάμεσα στο κυπριακό ΝΑΙ και στο ΟΧΙ για εκείνο το σχέδιο.

Το ΝΑΙ δεν συμπεριελάμβανε το ενδεχόμενο να καταστεί η Κύπρος οικόπεδο του Ισραήλ (γεγονός που περιπλέκει πολύ περισσότερο το κυπριακό ζήτημα εν μέσω των ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων, πράγμα το οποίο κατά την εκτίμηση μου, θα διαπιστώσουμε λίαν συντόμως) και στην καλύτερη, εγώ θα έλεγα, πως το Ναι και το Όχι, έχουν ακριβώς την ίδια απόσταση από τον "Ιμπεριαλισμό".

Αιχμή του δόρατος για την διαχρονική πολιτική του ΑΚΕΛ και βασική του διαφορά από το ΚΚΕ, δεν είναι το γεγονός πως το ΑΚΕΛ αποδέχτηκε τις συμμαχίες με τα αστικά κόμματα. Αιχμή του δόρατος είναι, πως το ΑΚΕΛ διαχρονικά υπέταξε ακόμη και το δόγμα της "εργατικής ειρήνης" στο δόγμα της Εθνικής Συναίνεσης.

Οι συμμαχίες με τα αστικά κόμματα, γνωρίζουμε, πως κατά το παρελθόν, δεν απέτρεψαν τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, με συγκρουσιακά μέσα και έχουμε ως παράδειγμα (τις ακριβοθώρητες) απεργίες του 48.

Από το 50 και μετά τα πράγματα άλλαζουν. Και δεν άλλαζουν λόγω της εργασιακής συναίνεσης, άλλαζουν λόγω αλλαγής στρατηγικών στόχων, με περιόδους επιστροφής στην αρχή της Ανεξαρτησίας και κατά καιρούς ασταθείς συμμάχους για το εθνικό ζήτημα, όπως για παράδειγμα ήταν στην ουσία ο Μακάριος ή όπως ήταν οι συνεργασίες με το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ.

Αν το ΑΚΕΛ κρατά μια καυτή πατάτα, αυτή δεν είναι η οικονομική κρίση και το ζητούμενο της ριζοσπαστικοποίησης του κόμματος. Αυτή είναι το εθνικό ζήτημα.

Εικάζω, με όλο το σεβασμό στις εσωκομματικές διαδικασίες του κόμματος, πως το κόμμα δεν θα απαλλαγεί από τη θερμοκρασία αυτής της πατάτας, καθότι αυτό θα απαιτούσε επαναξιολόγηση της πολιτικής Δ.Χριστόφια κατά την τελευταία πενταετία.

Ίσως, η στροφή του ΑΚΕΛ προς το "εθνικιστικό" κέντρο να είναι μια αναπόφευκτη στο τέλος επιλογή. Και το ονομάζω εθνικιστικό και όχι πατριωτικό για τους λόγους που προανέφερα. Και γιατί δεν μπορώ να συλλάβω με το μυαλό μου τον Νετανιάχου ως "αντι-ιμπεριαλιστή".

Πηγή: Disdaimona

1 σχόλιο:

  1. Η Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 είχε προτείνει ΑΠΟΧΗ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο ΑΝΑΝ γιατί... http://anasintaxi.awardspace.com/deltio04.htm

    ΑπάντησηΔιαγραφή