Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

De te fabula narratur

Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για τη σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς - τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες, τους μικρεμπόρους, πραματευτάδες, επαγγελματίες κ.λπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για ν' αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί. Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκονταν οι πελάτες κι οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού. Κι όταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!

Διάσωση της ιδιοκτησίας! Ομως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο όπου τρώγανε, ούτε το κρεβάτι όπου κοιμούνταν ανήκαν πια σ' αυτούς. Απ' αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί αυτή η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που είχε εμπιστευθεί σ' αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε δώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ' αυτούς τους επαγγελματίες. Αποκατάσταση της πίστης! Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη.

Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες παραδώσανε τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους. Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχτηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη.

Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειαζόταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί κι ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες άνω των 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη.

1 σχόλιο:

  1. Κάτι ποιο "σύγχρονο" από Ρούσο Βρανά ("Τα ΝΕΑ") με αναδημοσίευση από Ριζοσπάστη

    Σάββατο 21 Φλεβάρη 2009
    Από (http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=4964354&publDate=21/2/2009 )

    Το Κεφάλαιο κόβει και ράβει

    Ενας Αμερικανός εργάτης έγραψε ένα βιβλίο: «Εργασία και μονοπωλιακό κεφάλαιο». Κι έλεγε σε αυτό πως υπάρχει ένας κύριος, ο κύριος Κεφαλαιοκράτης, που πάντα κόβει και ράβει τις κοινωνικές τάξεις ανάλογα με τις ανάγκες του.

    Κάποιοι έσπευσαν να συμμαχήσουν μαζί του

    Οταν η πολυπληθής μεσαία τάξη έπλεε ακόμη σε πελάγη προσωρινής ευτυχίας, με όνειρα δανεισμένα από τους τραπεζίτες, πολλοί αναρωτιόνταν τι να απέγιναν άραγε οι εργάτες του παλιού καιρού; Και όμως, δεν ήταν δύσκολο να τους ανακαλύψουν (...) Ολοι αυτοί ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη και πλατιά εργατική τάξη (...) Η υπέρτατη αξία της ήταν το δανεικό χρήμα. Τότε ακόμη οι τραπεζίτες το έλεγαν δάνειο (σήμερα χρέος). Κι έδινε στους ανθρώπους την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσαν έτσι να ανέβουν ένα σκαλοπάτι πιο πάνω στην κοινωνική κλίμακα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα (...) από τη Φίατ του Τορίνου. Το 1980, ύστερα από μια συνδικαλιστική διαμάχη, 40.000 στελέχη και υπάλληλοι της επιχείρησης έκαναν πορεία για να διαμαρτυρηθούν για την κατάληψη του εργοστασίου «τους» από απλούς εργάτες. Εμείς είμαστε «μεσαία τάξη», τι διάολο θέλετε από μας; Τι δουλειά έχουμε εμείς με τα δικά σας προβλήματα;
    Σήμερα ξανάγιναν εργάτες, ό,τι πάντα ήταν

    Σήμερα πια που τα δάνεια έγιναν χρέη, αναρωτιέται ο Εβαντζελίστι, άραγε πόσοι άλλοι σαν κι εκείνους τους 40.000 έχουν απομείνει στον κόσμο; Πόσοι είναι αναγκασμένοι να ταΐζουν και να ποτίζουν τα παιδιά τους που δεν μπορούν να στεριώσουν σε δουλειά και ζουν με τους γονείς τους; Πόσοι δεν τρέμουν μέρα νύχτα για τις συντάξεις τους ή το κομπόδεμά τους; Πόσοι εξακολουθούν να αισθάνονται ανώτεροι από τους άλλους που κάποτε τους ένιωθαν από κάτω τους;

    Γιατί η πισίνα ήταν πάντα άδεια

    Το προσκλητήριο που απηύθυναν οι σειρήνες στη μεσαία τάξη αποδείχτηκε κάλπικο. Κι όσοι είχαν πιστέψει πως μπορούσαν να πηδήξουν στην ίδια πισίνα με τις ανώτερες τάξεις, ανακάλυψαν ξαφνικά πως δεν είχε νερό. Μονάχα σε κρίσιμους καιρούς φαίνεται καθαρά πόσο η μεσαία τάξη είναι προσωρινή. Ενα διάλειμμα ανάμεσα στις δύο αιώνιες τάξεις.
    (τα αποσπάσματα από τη στήλη «Δρόμοι» του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ)(..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή