Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

De facto

Στη σημερινή Καθημερινή Κύπρου --εφημερίδα με παρόμοιο προσανατολισμό στον νεοφιλελευθερισμό όπως και η ελληνική αντίστοιχή της-- ο Μιχάλης Περσιάνης ξεκινά λέγοντας: "το τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει μόλις ανοίξουν οι τράπεζες, άσχετα με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή." Είναι μια αναγνώριση του de facto χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Κύπρου, η οποία βέβαια χρησιμοποιείται για να στηρίξει, δια του φόβου του χειρότερου, την αποδοχή του κουρέματος ώστε να "σωθεί" το τραπεζικό σύστημα ή μάλλον να εξασφαλιστεί χρόνος που να δίνει κάποιες ελπίδες ότι μπορεί να σωθεί. Η κατάρρευση είναι de facto εφόσον de facto είναι το bank run, είτε τα μέτρα γίνουν αποδεκτά από τη Βουλή, είτε γίνουν αποδεκτά με αλλαγές, είτε απορριφθούν. Η εμπιστοσύνη των καταθετών στο κυπριακό τραπεζικό σύστημα δεν μπορεί να αποκατασταθεί με κανένα τρόπο στο σημείο αυτό.

Σε ένα δικό της άρθρο, η Ελευθεροτυπία γράφει πως: "Στην ήδη βαριά ατμόσφαιρα των Βρυξελλών κυριαρχούσε και μια απίστευτη αίσθηση ότι οι πρωταγωνιστές της απόφασης του Eurogroup για την Κύπρο μόλις χθες άρχισαν να συνειδητοποιούν τις επιπτώσεις της και την πολιτική και ψυχολογική πολυπλοκότητά της." Και πάλι, έχουμε δύο ψευδοεναλλακτικά σενάρια τα οποία οδηγούν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα: είτε οι "πρωταγωνιστές της κατάστασης στο Eurogroup" είναι τόσο άσχετοι με τα οικονομικά ώστε αυτοί μεν να συνειδητοποιούν εκ των υστέρων τις επιπτώσεις, εμείς όμως να συνειδητοποιούμε ότι είναι επικίνδυνοι και εντελώς αναξιόπιστοι, είτε δεν συνειδητοποιούν καθόλου εκ των υστέρων τις επιπτώσεις αλλά τις γνώριζαν εξ αρχής και τις επιδίωξαν, οπότε είναι στον ίδιο ακριβώς βαθμό επικίνδυνοι και αναξιόπιστοι.

Και στην πρώτη περίπτωση, του άρθρου της Καθημερινής, και στη δεύτερη, αυτού της Ελευθεροτυπίας, λοιπόν, ο αστικός Τύπος ομολογεί, με περισσότερο ή λιγότερο έμμεσο τρόπο, την άτακτη χρεοκοπία της Κύπρου. Όταν ο Περσιάνης γράφει για το νομοσχέδιο "το μόνο που κερδίζουμε με την ψήφισή του, είναι πως θα φορτώνουμε την ευθύνη στην ΕΚΤ και την Κομισιόν για την αντιμετώπιση του προβλήματος", το πιο εύλογο των ερωτημάτων που τίθενται είναι βέβαια "πώς φορτώνεις την ευθύνη σε ευρωπαϊκούς μηχανισμούς όταν οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί σε έχουν ήδη εξοντώσει παίρνοντας 'ανεύθυνες' αποφάσεις σε βάρος όχι απλώς της 'αρχής της αλληλεγγύης' αλλά της παραμονής της χώρας σου στο κλαμπ της ΕΕ;" Και η απάντηση είναι ότι δεν τη φορτώνεις, και ότι ο Περισιάνης δεν έχει στην πραγματικότητα κανένα επιχείρημα για το γιατί το "λιγότερο κακό" είναι "λιγότερο κακό".

Ουσιαστικά, από την Παρασκευή, η Κύπρος βρίσκεται εκ των πραγμάτων όχι απλώς σε άτακτη χρεοκοπία αλλά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού ως χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετωπίστηκε. Θεωρήθηκε, προφανώς, μια αρκετά μικρή οικονομία ώστε να της "επιτραπεί" η άτακτη χρεοκοπία. Πιθανώς, η ανυπαρξία λαϊκού κινήματος και ο περιορισμός του πολιτικού πεδίου στον κοινοβουλευτισμό και τις "διπλωματικές διαπραγματεύσεις" (με κυρίαρχη την ευθύνη του ΑΚΕΛ), να ενίσχυσε την πεποίθηση ότι "δεν τρέχει τίποτε" αν καταστραφεί οικονομικά ο κυπριακός λαός.

Αυτός ο τελευταίος βρίσκεται στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση να είναι απλώς αναγκασμένος να αποδεχτεί την de facto κατάσταση και να δώσει ένα πρώιμο τέλος στην κοροϊδία των "διαπραγματεύσεων" που διεξάγονται εκ των υστέρων απαιτώντας την επισημοποίηση αυτού που ήδη συνέβηκε de facto και "από τα πάνω": την έξοδο της Κύπρου από την ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ΟΝΕ, και τις άμεσες αποφάσεις για το μέλλον του τραπεζιτικού και δημόσιου τομέα, που μαζί με τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και τις ξενοδοχιακές υποδομές, πρέπει να περάσουν το γρηγορότερο δυνατόν σε λαϊκό (και όχι γενικόλογα "δημόσιο" ή [αστικο]"κρατικό") έλεγχο: στον έλεγχο των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων της Κύπρου, τα οποία έχουν ήδη αυτή τη στιγμή το τιτάνιο έργο του να αυτο-οργανωθούν για πρώτη φορά στην ιστορία του κυπριακού κράτους αποκλείοντας όλα τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα από την συμμετοχή στο πολιτικό μέλλον της χώρας. Η πραγματική συζήτηση, η μόνη πραγματική συζήτηση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Κύπρο, αφορά την οργάνωση ενός "σοσιαλισμού της καταστροφής", μιας δια της βίας σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας με όλη την πρωτοβουλία και τον έλεγχο στα χέρια των εργαζόμενων που θα διαχειριστεί την βιολογική τους επιβίωση στο αμέσως προσεχές διάστημα.

Και αυτό σημαίνει πως η μαζική λαϊκή εξέγερση και η ανατροπή της αστικής διακυβέρνησης είναι πλέον επιτακτικό καθήκον. Απομένει να δούμε αν η κυπριακή εξωκοινοβουλευτική αριστερά θα μπορέσει να το φέρει οργανωτικά σε πέρας, γνωρίζοντας βέβαια εκ των προτέρων πόσο δύσκολο θα είναι το έργο της. Αν δεν προλάβει, πολύ φοβάμαι ότι τον λόγο για τη διαχείριση της καταστροφής θα έχουν ο στρατός και η εγχώρια κεφαλαιοκρατική δύναμη της Εκκλησίας της Κύπρου.

5 σχόλια:

  1. Εγώ, ως χαζό και παρανοϊκό, λέω τώρα, μήπως πρέπει να αναζητηθούν και κάποιες ευθυνούλες Αλέξη μεριά, για το «συμβάν» τού Μαρτίου, για το οποίο κάτι ήξερε το «οικονομικό του επιτελείο» αλλά δεν μας έλεγε (γιατί προείχε η «εμπιστοσύνη» των αγορών, το ζήτημα των 5 απολύσεων τού Ρ και η φιλοσοφική επεξεργασία τού πρωτοκομμουνισμού τού 2ού αιώνα).

    Συριζόφοβος (λόγω τροφικής αλλεργίας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λες να ήταν αυτό το συμβάν του Μαρτίου που θα φέρει "την άνοιξη";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να και μια λίστα Λαγκάρντ α λα κυπριακά, για να δικαιολογούνται και οι υπερωρίες των κυπριακών «ελεγκτικών» αρχών και των κοινοβουλευτικών σας επιτροπών για τα επόμενα δυο χρόνια. «Ζωίτσα και Χρήστο» έχει η Κυπριακή Βουλή ή να σας στείλουμε τους ανεπανάληπτους δικούς μας;


      http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-eop/%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%C2%AB%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD%C2%BB-%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%C2%AB%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B1%C2%BB

      Διαγραφή
  3. ε οχι και νεοφιλελευθερη η "Καθημερινή" , τουλάχιστον στην Ελλάδα που γνωρίζω. πρόκειται ξεκάθαρα για ναζιστική κουράδα

    land down under the bridge

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μιλάω για την κυπριακή, που δεν έχει φτάσει ακόμη σε τέτοιο πάτο, εκτός από όταν αναδημοσιεύει τους έλληνες αρθρογράφους. Εδώ ο νεοφιλελευθερισμός δεν έχει ακόμα προλάβει να φτάσει στο πολιτικό του συμπέρασμα, υπάρχει διαφορά φάσης προς το παρόν.

      Διαγραφή