Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

ΑΕΠ, ΑΕΕ, ΙΑΔ κλπ

Πρόκειται για ξαναζεσταμένες και από δεύτερο χέρι αντιγραφές. Ελκουν την προέλευσή τους από τον ακαδημαϊκό «μαρξισμό». Στη ρίζα τους είναι καουτσκικές και νεοτροτσκιστικές. Αναπόδεικτες ακαδημαϊκές φλυαρίες, χαώδεις γενικολογίες, που σπέρνουν σύγχυση με την αναπαλαιωμένη «αύρα» της πολυλογίας ενός Ντίρινγκ. Μας απομάκρυναν από τη λενινιστική αρχή «της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης». Τέτοια, π.χ., είναι η θεωρία για την ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Η σύγχρονη πραγματικότητα, όμως, την έχει διαψεύσει παταγωδώς, το δε ελληνικό παράδειγμα είναι κόλαφος για αυτή. Και σήμερα «μια χούφτα» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κυριαρχεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό, ενώ η εξάρτηση της χώρας μας εντάθηκε πιο πολύ. Διερωτάται κανείς, πώς η Ελλάδα μπορεί να ανακατανέμει την παγκόσμια αγορά με το 0,34% (από 0,72% το 1980) του παγκόσμιου ΑΕΠ;
Π. Γεωργιάδης, "Ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα", Ριζοσπάστης


Rank

GNP (billion dollars)

United States
1
12 970 billion $
Japan
2
4 988 billion $
Germany
3
2 852 billion $

China
4
2 264 billion $
Great Britain
5
2 264 billion $
France
6
2 178 billion $
Italy
7
1 725 billion $
Spain
8
1 100 billion $
Canada
9
1 052 billion $
India
10
793 billion $
Korea (N + S)
11
777 billion $
Mexico
12
753 billion $
Australia
13
655 billion $
Brazil
14
644 billion $
Russia
15
639 billion $
Netherlands
16
598 billion $
Switzerland
17
409 billion $
Taiwan
18
386 billion $
Belgium
19
374 billion $
Sweden
20
371 billion $
Turkey
21
342 billion $
Austria
22
304 billion $
Saudi Arabia
23
289 billion $
Indonesia
24
282 billion $
Norway
25
275 billion $
Poland
26
271 billion $
Denmark
27
257 billion $
South Africa
28
224 billion $
Greece
29
218 billion $
Thailand
30
197 billion $
Finland
31
196 billion $
Iran
32
187 billion $
Argentina
33
173 billion $
Portugal
34
171 billion $
Ireland
35
167 billion $
Israel
36
129 billion $
Venezuela
37
128 billion $
Malaysia
38
126 billion $
Singapore
39
120 billion $
United Arab Emirates
40
112 billion $
Czech Rep.
41
109 billion $
Philippines
42
108 billion $
Pakistan
43
107 billion $
New Zealand
44
107 billion $
Colombia
45
105 billion $
Myanmar
46
103 billion $
Hungary
47
101 billion $
Chile
48
95.6 billion $
Egypt
49
92.9 billion $
Algeria
50
89.6 billion $
Romania
51
82.9 billion $
Nigeria
52
74.2 billion $
Peru
53
73.0 billion $
Ukraine
54
71.4 billion $
Bangladesh
55
66.2 billion $
Kuwait
56
59.1 billion $
Morocco
57
52.3 billion $
Viet Nam
58
51.7 billion $
Puerto Rico
59
47.5 billion $
Kazakhstan
60
44.4 billion $
Slovakia
61
42.8 billion $
Croatia
62
35.8 billion $
Ecuador
63
34.8 billion $
Slovenia
64
34.7 billion $
Libya
65
32.4 billion $
Guatemala
66
30.3 billion $
Luxembourg
67
30.0 billion $
...
Palau
211
0.15 billion $
Kiribati
213
0.14 billion $
Anguilla
214
0.10 billion $
Cook Islands
215
0.09 billion $
Sao Tome and Principe
216
0.06 billion $
Montserrat
216
0.06 billion $
Wallis and Futuna
216
0.06 billion $
Saint Pierre and Miquelon
219
0.05 billion $
Saint Helena
220
0.04 billion $
Falkland Islands
220
0.04 billion $
Tuvalu
222
0.03 billion $
Niue
223
0.02 billion $
Tokelau
224
0.01 billion $

Κατανομή ΑΕΠ κατά κεφαλή (δείκτης κατανομής πλούτου), 2005:

Luxembourg
1
65 602 $
Norway
2
59 768 $
Switzerland
3
54 925 $
Denmark
4
47 363 $
Iceland
5
46 655 $
United States
6
43 743 $
Bermuda
7
41 875 $
Sweden
8
41 042 $
Ireland
9
40 232 $
Liechtenstein
10
39 412 $
Japan
11
38 984 $
Great Britain
12
37 632 $
Finland
13
37 471 $
Austria
14
36 912 $
Netherlands
15
36 600 $
France
16
35 854 $
Belgium
17
35 712 $
Germany
18
34 577 $
Canada
19
32 546 $
Australia
20
32 170 $
Isle of Man
21
31 200 $
Monaco
22
30 606 $
Italy
23
29 999 $
Singapore
24
27 842 $
New Zealand
25
25 942 $
Spain
26
25 358 $
United Arab Emirates
27
24 213 $
Kuwait
28
23 423 $
Brunei
29
21 675 $
Greenland
30
20 702 $
Cayman Islands
31
20 667 $
Jersey & Guernsey
32
20 000 $
Aruba
33
19 800 $
Greece
34
19 687 $
Israel
35
18 624 $
U.S. Virgin Islands
36
18 609 $
French Polynesia
37
18 521 $
Qatar
38
18 212 $
Gibraltar
39
17 500 $
Andorra
40
17 468 $
Slovenia
41
17 352 $
Cyprus
42
17 081 $
Taiwan
43
16 764 $
Portugal
44
16 164 $
Macau
45
15 413 $
Bahamas
46
15 232 $
Martinique
47
15 063 $
San Marino
48
15 000 $
Bahrain
49
14 187 $
New Caledonia
50
13 889 $
...

Gambia
209
290 $
Madagascar
210
289 $
Uganda
211
276 $
Nepal
212
268 $
Niger
213
240 $
Rwanda
214
230 $
Afghanistan
215
222 $
Sierra Leone
216
218 $
Eritrea
217
193 $
Guinea-Bissau
218
177 $
Malawi
219
161 $
Ethiopia
220
156 $
Somalia
221
136 $
Liberia
222
135 $
Dem. Rep. of Congo
223
120 $
Burundi
224
96 $

Δείκτης Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος κατά κεφαλή, 2011, στοιχεία ΔΝΤ:

Rank Country Intl. $ Year
1 Qatar 98,948 2011
2 Luxembourg 80,559 2011
3 Singapore 59,710 2011
4 Norway 53,396 2011
5 Brunei 49,536 2011
— Hong Kong 49,417 2011
6 United States 48,328 2011
7 United Arab Emirates 47,729 2011
8 Switzerland 44,452 2011
9 San Marino[4] 43,090 2011
10 Netherlands 42,023 2011
11 Kuwait 41,701 2011
12 Austria 41,556 2011
13 Australia 40,847 2011
14 Ireland 40,838 2011
15 Sweden 40,705 2011
16 Canada 40,519 2011
17 Germany 38,077 2011
18 Iceland 38,060 2011
19 Belgium 37,781 2011
20 Taiwan 37,716 2011
21 Denmark 37,048 2011
22 United Kingdom 36,522 2011
23 Finland 35,981 2011
24 France 35,068 2011
25 Japan 34,748 2011
— European Union 31,673 2011
26 Israel 31,467 2011
27 Korea, South 31,220 2011
28 Spain 30,478 2011
29 Italy 30,464 2011
30 Bahamas, The 30,415 2011
31 Slovenia 28,843 2011
32 New Zealand 28,012 2011
33 Bahrain 27,735 2011
34 Oman 27,567 2011
35 Cyprus 27,521 2011
36 Czech Republic 27,063 2011
37 Greece 26,258 2011
38 Malta 25,598 2011
39 Seychelles 25,357 2011
40 Barbados 24,989 2011
41 Saudi Arabia 24,411 2011
42 Portugal 23,363 2011
....
176 Afghanistan 957 2011
177 Madagascar 944 2011
178 Malawi 851 2011
179 Niger 771 2011
180 Central African Republic 767 2011
181 Eritrea 735 2011
182 Liberia 627 2011
183 Burundi 605 2011
184 Zimbabwe 515 2011
185 Congo, Dem. Rep. 349 2011

Δείκτες GNI (Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα) και PPP (Ισοδυναμία Αγοραστικής Δύναμης), 2011:

1 Qatar 87,030 2011
2 Luxembourg 63,540 2011
3 Singapore 59,790 2011
4 Norway 58,090 2011
5 Macau 57,060 2009 or 2010
6 Kuwait 53,820 2009 or 2010
7 Hong Kong 51,490 2011
8 Switzerland 50,900 2011
9 Brunei 49,790 2009 or 2010
10 United States 48,890 2011
11 United Arab Emirates 48,220 2011
12 Netherlands 43,770 2011
13 Sweden 42,350 2011
14 Denmark 42,330 2011
15 Austria 41,970 2011
16 Taiwan 41,385 2011
17 Germany 40,170 2011
18 Canada 39,830 2011
19 Belgium 39,300 2011
20 Finland 37,990 2011
21 United Kingdom 36,970 2011
22 Australia 36,910 2009 or 2010
23 France 35,860 2011
24 Japan 35,510 2011
25 Ireland 33,310 2011
26 Italy 32,350 2011
27 Spain 31,930 2011
28 Iceland 31,640 2011
29 Cyprus 30,910 2009 or 2010
30 Korea, South 30,290 2011
31 Bahamas, The 29,850 2009 or 2010
32 New Zealand 29,140 2009 or 2010
33 Israel 27,290 2011
34 Slovenia 27,110 2011
35 Greece 26,040 2011
36 Oman 25,770 2009 or 2010
37 Seychelles 25,320 2011
38 Trinidad and Tobago 24,940 2011
39 Saudi Arabia 24,870 2011
40 Portugal 24,530 2011
41 Czech Republic 24,190 2011
42 Malta 24,170 2009 or 2010
43 Equatorial Guinea 24,110 2011
44 Slovakia 22,610 2011
45 Estonia 21,270 2011
46 Bahrain 21,240 2009 or 2010
47 Poland 20,450 2011
48 Hungary 20,380 2011
49 Russia 20,050 2011
...
177 Sierra Leone 850 2011
178 Central African Republic 810 2011
179 Niger 720 2011
180 Burundi 610 2011
181 Eritrea 580 2011
182 Liberia 520 2011
183 Congo, Democratic Republic of the 350 2011

7 σχόλια:

  1. ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ
    Νομίζω ότι όσοι έχουν μπερδευτεί δεν θα ξεμπερδευτούν διαβάζοντας αριθμούς. Ποιο λοιπόν είναι το πρόβλημα; Νομίζω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο εξής ζήτημα. Αν υποθέσουμε ότι θεωρούμε στη χώρα μας την αστική τάξη εξαρτημένη από και υποτελή στον 'ξένο' ιμπεριαλιστικό παράγοντα (αντιεπιστημονική ορολογία αλλά χάριν παραδείγματος). Ωραία! Ποια είναι η κυρίαρχη μορφή των σχέσεων παραγωγής στη χώρα; Αν είναι οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και (είναι) το επόμενο ερώτημα είναι. Θαυμάσια, μπορεί κάποιο τμήμα της αστικής τάξης ή και στο σύνολό της η αστική τάξη να ηγηθεί μιας ανατροπής; Εάν ναι τότε μόνο έχει κάποιο νόημα η παραπέρα συζήτηση. Το αφήνω ανοικτό για την ώρα. Αν όχι τότε ποιος μπορεί να ηγηθεί μιας ανατροπής; Προφανώς, εν δυνάμει, η εργατική τάξη. Μα τότε, ότι και να καθόμαστε να λέμε, αν ηγηθεί η εργατική τάξη τότε η επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι σοσιαλιστική αφού ανεξάρτητα από το πώς θα διαμορφωθούν οι αναλογίες σοσιαλιστικού τομέα, κρατικού, καπιταλισμού, μικροαστικής παραγωγής (καπιταλιστικής σε μικρή κλίμακα) την πολιτική εξουσία θα την πάρει στα χέρια της η εργατική τάξη με τους συμμάχους της. Αλλιώς στις 25/10/1917 (7/11/1917) στη Ρωσία δεν υπήρξε σοσιαλιστική επανάσταση αλλά δεν ξέρω κι εγώ τι και μάλλον ο Λένιν ήταν επικεφαλής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αφού έλαβε και αστικοδημοκρατικά μέτρα και αφού εφάρμοσε την ΝΕΠ από το 1921! Επανέρχομαι τώρα. Όσοι αμφισβητούν αυτήν την εκδοχή (θεμιτό και νόμιμο) θα πρέπει να αποδείξουν ότι υπάρχει κοινωνική τάξη πέραν της εργατικής που μπορεί να αναλάβει την ηγεσία μιας ανατροπής και επομένως, είναι ή θα είναι καλύτερα οργανωμένη πολιτικά και κοινωνικά από την εργατική τάξη. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει ούτε μια σχετική απόδειξη. Περιμένω υπομονετικά!
    Τέλος, το δεύτερο σκέλος του τρομερού μπερδέματος είναι το ακόλουθο. Η κατάσταση στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο είναι αντεπαναστατική. Οι μάζες είναι παγκόσμια ενσωματωμένες στον καπιταλισμό. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα στο τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ εκπροσωπήθηκαν περίπου 400000 εργαζόμενοι σε σύνολο περίπου 4000000!! (στην πραγματικότητα οι συνδικαλισμένοι δεν ξεπερνούν το 6% με 7%). Οι φίλα δε προς το ΚΚΕ δυνάμεις ήταν μόλις το 20%! Πώς επομένως θα έχει αύξηση το ΚΚΕ σε σχέση με π.χ. το ΣΥΡΙΖΑ υπό αυτές τις συνθήκες; Απλούστατα αυτό είναι ΑΔΥΝΑΤΟ αν δεν υπάρξει άνοδος της επιρροής του ΚΚΕ στους εργάτες. Το συμπέρασμα δεν είναι ότι αν κάποτε γίνει επανάσταση δεν θα είναι σοσιαλιστική. Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε πάρα πολύ μακρύ δρόμο μέχρι εκεί. Μάλιστα δεν εξαρτάται αυτή η πορεία μόνο από το τι θα συμβεί στην Ελλάδα αλλά ΚΑΙ από τις διεθνείς εξελίξεις. Το συμπέρασμα ΔΕΝ είναι ότι είναι λάθος η στρατηγική αλλά ότι η τακτική της καθημερινής πάλης ΙΣΩΣ δεν είναι πάντοτε σωστή. Π.χ. κήρυξη ξανά και ξανά απεργιών χαμηλών έως ανύπρκτων ποσοστών, ιδιαίτερα στο δημόσιο τομέα. ΙΣΩΣ δεν είναι αρκετά ευέλικτη η τακτική ξεσκεπάσματος των αυταπατών επειδή το στυλ τους είναι 'ξύλινο' και πάντως όχι κατανοητό. ΙΣΩΣ ξαναλέω. Τέλος οι μάζες δεν σκέπτονται λογικά. Σκέπτονται με την πείρα τους. Το ΚΚΕ απευθύνεται στη ΛΟΓΙΚΗ. Άρα υπάρχει ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα ΣΕ ΕΠΟΧΕΣ ΠΟΥ ΟΙ ΜΑΖΕΣ ΕΧΟΥΝ ΧΑΜΗΛΩΤΑΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Άρα το πλέον πιθανό είναι ότι θα θελήσουν να κάνουν τις αυταπάτες τους πράξη μεταξύ άλλων ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ κάποια στιγμή. ΑΥΤΟ υπό τις παρούσες συνθήκες κατάστασης του εργατικού κινήματος είναι σχεδόν αναπόφευκτο. ΑΠΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ. Και ο νοών νοείτω και ο έχων ωτα ακούειν ακουέτω! ΧιΟμικρον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το νόημα της παράθεσης αριθμών είναι απλό: Αν υπολογίσεις το ΑΕΠ μιας χώρας στη βάση του παγκόσμιου, το ποσοστό που θα πάρεις είναι με πολύ λίγες εξαιρέσεις κάτω από 1%, καθώς, άλλωστε υπάρχουν πάνω από 200 χώρες και καθώς οι πρώτες της λίστας έχουν πολύ μεγάλη διαφορά από τις υπόλοιπες.

      Κατά συνέπεια, το ποσοστό επί του παγκόσμιου ΑΕΠ είναι ένας εξαιρετικά καλός τρόπος να κάνεις την τεράστια πλειοψηφία των χωρών να φαντάζουν ασήμαντες Ψωροκώσταινες.

      Οι πιο πάνω λίστες, από την άλλη, όπου η Ελλάδα φιγουράρει σταθερά ανάμεσα στο κάτω άκρο της πρώτης τριαντάδας και στη μέση της τέταρτης, δίνουν μια πολύ σαφή και ξεκάθαρη εικόνα της έννοιας της ενδιάμεσης θέσης στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

      Διαγραφή
    2. ---
      Υπολογίζουμε ποιος καθορίζει σήμερα τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.

      Τις εξελίξεις δεν τις καθορίζουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε οικονομικό επίπεδο ούτε η Βουλή σε πολιτικό επίπεδο. Τις καθορίζουν τα μονοπώλια, οι διακρατικές Ενώσεις τους, όπως είναι η ΕΕ. Αυτή είναι η ουσία του ιμπεριαλισμού.

      Οσοι πολεμούν τη στρατηγική του Κόμματος ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα δεν ανήκει στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Οτι είναι αυθαίρετη και έξω από την ελληνική πραγματικότητα η θεωρητική ανάλυση - τοποθέτηση του Κόμματος ότι στην Ελλάδα έχουμε αναπτυγμένο καπιταλισμό. Διαστρεβλώνουν με χυδαίο τρόπο την ανάλυση του Κόμματος.

      Μπορεί η Ελλάδα να μην είναι Γερμανία ή Αγγλία, αλλά τις εξελίξεις τις καθορίζουν τα μονοπώλια, οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Αυτοί κάνουν κουμάντο σε κάθε κλάδο της οικονομίας και όχι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η ανάγκη αυτή δεν είναι στη φαντασία μας, δεν είναι αυθαίρετη. Αυθαιρετούν όλοι αυτοί που παρακολουθούν τις εξελίξεις μέσα από το μικρό κόσμο τους.

      Στις τελευταίες δεκαετίες, έχουμε τεράστια συγκέντρωση κεφαλαίου και μέσων παραγωγής σε μονοπωλιακούς ομίλους.

      Η οικονομική κρίση σπρώχνει με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς σε μεγαλύτερη ακόμα ισχυροποίηση των μονοπωλίων. Οι φωστήρες της αμφισβήτησης των επεξεργασιών του Κόμματος ας απαντήσουν: Ποιος κάνει κουμάντο στην Ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, στις θαλάσσιες και εναέριες μεταφορές, στις κατασκευές, στο εμπόριο, στον τουρισμό, στη διατροφή του λαού, στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη;

      Ποιος ξεζουμίζει τη μικρομεσαία αγροτιά; Ποιος καθορίζει τη συγκέντρωση και κίνηση του κεφαλαίου; Υπάρχει ή δεν υπάρχει χρηματιστικό κεφάλαιο;

      Δεν περιορίζεται αυτή η διαδικασία της συγκέντρωσης μόνο στην υλική παραγωγή αλλά και σε τομείς των κοινωνικών υπηρεσιών, στην Υγεία, στον Πολιτισμό, στον Αθλητισμό, στην Πρόνοια, στην Εκπαίδευση, στην Κοινωνική Ασφάλιση.

      Είναι σε εξέλιξη αυτή η διαδικασία σε όλους τους χώρους του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα.

      Με τον «Καλλικράτη» και τις άλλες αναδιαρθρώσεις που προωθούνται επιταχύνεται η παράδοση του ενός μετά τον άλλο, όλων σχεδόν των τομέων οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στους μονοπωλιακούς ομίλους στα μεγάλα συμφέροντα.

      Από τα σκουπίδια, τη Βοήθεια στο Σπίτι, στην είσπραξη των φόρων, παντού. Δεν υπάρχει τομέας των κοινωνικών υπηρεσιών που τα μονοπώλια δεν απλώνουν τα πλοκάμια τους άμεσα ή μέσω ΣΔΙΤ.

      Το ίδιο το κράτος, συνολικά, προσαρμόζεται και εκσυγχρονίζεται ως το επιτελείο στήριξης της καπιταλιστικής κερδοφορίας, παραδίδοντας κατά μάζες τους εργαζόμενους βορά στην απληστία του κέρδους.
      ---

      1/2

      subutai red

      Διαγραφή
    3. Μα ακριβώς αυτό λέω αγαπητέ μου Αντώνη! ΚΑΙ Ψωροκώσταινα να είναι και ας εκτελεσθούν όσες διαιρέσεις χρειάζεται για να το αποδεχθεί, πάλι σοσιαλιστική θα είναι η επανάσταση. Εκτός, είπαμε, αν μας πείσει κάποιος αδιάσειστα και επιστημονικά ότι υπάρχει δυνατότητα ανατροπής του ιμπεριαλισμού, της εξάρτησης κλπ κλπ από ΑΛΛΗ τάξη, η οποία προφανώς έχει συμφέρον από την ανατροπή!
      Συντροφικά ΧιΟμικρον

      Διαγραφή
    4. Αν η χώρα είναι Ψωροκώσταινα, όλοι πλην ελαχίστων έχουν συμφέρον από την ανατροπή, κανένας δεν έχει συμφέρον από την παραμονή στην ΕΕ και την ευρωζώνη (βλ. τελευταίο ποστ) και εμείς θα αράααααξουμε γιατί την επανάστα θα την κάνει η συντριπτική πλειοψηφία της εξαρτημένης και δύσμοιρης Ψωροκώσταινας χωρίς να υπάρχει καμία ανάγκη σοσιαλισμού για να την κάνει, αφού είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Επανάσταση εξυγίανσης του καπιταλισμού απ' τα λαμόγια.

      Άντε, καλή μας ξεκούραση.

      Διαγραφή
  2. Από στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για τις άμεσες ξένες επενδύσεις ( http://www.bankofgreece.gr/Pages/el/statistics/externalsector/direct.aspx )

    Το 2001 οι ελληνικές άμεσες επενδύσεις στο εξωτερικό ήταν 7,966 δισ.€ ευρώ - Οι ξένες στην Ελλάδα 17,286 δισ.€

    Το 2011 οι άμεσες επενδύσεις Ελλήνων στο εξωτερικό είχαν φτάσει στα 33,563 δισ.€ (+320%) και υπερέβαιναν κατά πολύ τις αντίστοιχες των ξένων στην Ελλάδα (22,58 δισ.€, +30%).

    Το ελληνικό κεφάλαιο έχει και παρουσία και δράση σε όλο τον κόσμο.Ιlief
    Το ελληνικό κεφάλαιο έχει και παρουσία και δράση σε όλο τον κόσμο.Ιlief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ---
    Βεβαίως, η καπιταλιστική ανάπτυξη γίνεται ανισόμετρα και άναρχα αλλά αυτή είναι νομοτέλεια και αδύνατος κρίκος. Το ότι η Ελλάδα είναι σε ενδιάμεση θέση δε σημαίνει ότι δεν έχει μονοπώλια και δε μετέχει ενεργά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

    Δεν είναι ιμπεριαλιστική επεκτατική πολιτική, κύριο γνώρισμα των μονοπωλίων, οι ελληνικές επενδύσεις στην Τουρκία, στα Βαλκάνια ακόμα και στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες, η εξαγωγή κεφαλαίων;

    Η οικονομική κρίση, εν μέρει, εξηγεί την επιδείνωση της θέσης των εργαζομένων και τις σε βάθος ανατροπές του συνόλου των εργασιακών σχέσεων. Αυτές όμως συνδέονται με την ισχυροποίηση των μονοπωλίων και την επέκταση της κυριαρχίας τους, πολιτικές που έχουν χαραχθεί πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση.

    Η κατακόρυφη αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης η επιβολή μεροκάματου και μισθού κυριολεκτικά πείνας δεν είναι κάτι προσωρινό. Είναι το άπλωμα της μπότας της δικτατορίας των μονοπωλίων.

    Η όξυνση αντίθεσης κεφαλαίου - εργασίας έχει φτάσει σε μεγάλο βάθος. Δε λύνεται με κανένα συμβιβασμό, παρά μόνο με τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Οσοι εδώ σκέφτονται ρυθμίσεις ονειροπολούν.

    Αλλά τα μονοπώλια δεν καταπιέζουν με αγριότητα μόνο την εργατική τάξη. Εκμεταλλεύονται και καταπιέζουν το ίδιο βάναυσα τη μεγάλη μάζα των αυτοαπασχολούμενων, πολλών μικρών και μεσαίων επιχειρηματιών και μεγάλο μέρος της αγροτιάς.

    Από 'δώ και το κοινό συμφέρον της ενιαίας πάλης όλων αυτών των κοινωνικών δυνάμεων απέναντι στα μονοπώλια, για την κατάργησή τους και την αντικατάσταση της κυριαρχίας τους από μια σχεδιασμένη οικονομία με βάση τις δυνατότητες της χώρας, της εποχής μας και κυρίως με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων.

    Αλλαγές ριζικές που δεν μπορούν να γίνουν χωρίς την ανατροπή της αστικής εξουσίας από μια εργατική λαϊκή εξουσία.

    Αναλύοντας αυτές τις εξελίξεις το ΚΚΕ, στο Πρόγραμμά του επεξεργάζεται την πολιτική συμμαχιών αυτών των δυνάμεων. Είναι η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος κάτω από το γενικό τίτλο: Λαϊκή Συμμαχία.

    Σε σχέση με το Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου στο νέο Πρόγραμμα η πολιτική συμμαχιών δίνεται πιο ολοκληρωμένα κα με μεγαλύτερη σαφήνεια.

    Σε αυτή τη συμμαχία χωράει η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, η εργατική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, η φτωχή αγροτιά με τις ταξικές τους Οργανώσεις. Αυτή η πολιτική συμμαχιών κάθε άλλο παρά στενεύει τη δουλειά του Κόμματος.

    Απλώς αποκλείει συμμαχία με τμήματα της αστικής τάξης και κυβερνητικές συνεργασίες στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό είναι που ενοχλεί.
    ---

    2/2

    Αποσπάσματα από την ομιλία του μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σε συγκέντρωση της Αχτίδας Δημόσιας Διοίκησης - ΟΤΑ της ΚΟ Αττικής, την περασμένη Πέμπτη
    http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=30/3/2013&id=14534&pageNo=7&direction=1

    subutai red

    ΑπάντησηΔιαγραφή