Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Το σκάνδαλο

Αν ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν διασφαλίζει, αλλά δεν διστάζει να ποδοπατήσει ένα ουσιώδες συστατικό του στοιχείο, δηλαδή την ατομική ιδιοκτησία, τότε η ίδια η ύπαρξή του τίθεται σε αμφιβολία.
Λ. Τσουλφίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, tvxs

Αδιανόητα πράγματα έγιναν προχθές στην Κύπρο, λοιπόν. Σκάνδαλο! Ο καπιταλισμός, που οδήγησε χιλιάδες οικονομικά κατεστραμμένους ανθρώπους στην αυτοκτονία την τελευταία τριετία, ο καπιταλισμός, που οδήγησε στο θάνατο ανυπολόγιστο αριθμό αρρώστων που δεν είχαν τα χρήματα να πληρώσουν για φάρμακα και θεραπείες, ο καπιταλισμός, που γεμίζει τα ψιλά γράμματα εφημερίδων με θανάτους εργατών, που έπνιξε νέα παιδιά στο μονοξείδιο επειδή δεν μπορούσαν να αγοράσουν πετρέλαιο, ο καπιταλισμός, που οδήγησε τους ανθρώπους να τρώνε σκουπίδια, τις αγορές να πουλούν ληγμένα νόμιμα, τους μεγαλέμπορους να μας ταϊζουν κρέας αλόγου και βούβαλου και ποιος ξέρει ποιου άλλου πλάσματος, ο καπιταλισμός, που γέμισε την Ευρώπη άστεγους, άνεργους, υποσιτισμένα παιδιά, που έκλεισε νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, παιδικούς σταθμούς, που πέταξε στο καλάθι των σκουπιδιών τη μισή και πάνω νεολαία, που οπλίζει φασίστες, που πνίγει μετανάστες στη θάλασσα, τους μαχαιρώνει στις πόλεις, τους κάνει ηλεκτροσόκ με συρματοπλέγματα ή τους κάνει κομμάτια με νάρκες στα σύνορα αφού τους έχει διαλύσει τις χώρες με βομβαρδισμούς, ο καπιταλισμός λοιπόν ξεπέρασε κάθε όριο, έφτασε να καταπατήσει τα ιερά και τα όσια!

Όχι τη ζωή, βέβαια, όχι την υγεία, ούτε την παιδεία, ούτε την ελευθερία κίνησης των ανθρώπων, ούτε την περιώνυμη δημοκρατία, αλλά....τις ιδιωτικές καταθέσεις! Την ατομική ιδιοκτησία!

Αλλά ποιανού την ατομική ιδιοκτησία; Έχουμε στα αλήθεια εμείς ατομική ιδιοκτησία; Δεν χρωστάμε ήδη το κάθε τι στις τράπεζες; Ενοικιαστές είμαστε, ενοίκιο πληρώνουμε με το "μισθό" της εκμετάλλευσής μας. Την ατομική ιδιοκτησία όσων έχουν καταθέσεις 50 εκατομμυρίων ευρώ; Και πού τα βρήκανε και είναι ατομική τους ιδιοκτησία; Πώς και κάποιοι εργάζονται για 200 και 400 ευρώ το μήνα και κάποιοι έχουν εκατομμύρια; Από τους πρώτους δεν τα βγάλανε;

Και αλήθεια, αν είναι τόσο ιερή η "ατομική ιδιοκτησία" στον καπιταλισμό γιατί ισοπεδώνει εδώ και δεκαετίες τους μικροϊδιοκτήτες και ακόμα και τους "μεσαίους"; Γιατί συγκεντρώνει όλα τα μέσα παραγωγής σε όλο και λιγότερους ανθρώπους; Γιατί είναι μονοπωλιακός; Όταν ξεπερνούσε το "φιλελεύθερό" του στάδιο, το στάδιο όπου η συσσώρευση μπορούσε ακόμη να εξυπηρετείται από τον ελεύθερο ανταγωνισμό, δεν ξεπερνούσε μαζί και κάθε αναστολή απέναντι στην φιλελεύθερη θρησκεία της "ατομικής ιδιοκτησίας"; Δεν απαλλοτρίωνε χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις, μεσαίες επιχειρήσεις, τράπεζες, βιοτεχνίες, μικρές βιομηχανίες, δεν τσάκιζε κάθε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα αυτών που πίστευαν στα δήθεν ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα της "ατομικής ιδιοκτησίας"; Και μήπως, όταν ήταν ακόμη στο φιλελεύθερό του στάδιο, σεβάστηκε ποτέ ο καπιταλισμός την "ιδιοκτησία" των μοναστηριών που μετέτρεπε σε εμπορεύσιμη γη; Την "ιδιοκτησία" των "κοινών" που περιέκλειε; Την "ιδιοκτησία" των τεχνιτών που μετέτρεπε σε ανειδίκευτους εξαφανίζοντας τις τέχνες τους με τη βιομηχανοποίηση; Του παλιού υφαντουργού που κατέστρεφε οικονομικά με τη μαζική παραγωγή και έσπρωχνε στα εργοστάσια; Του μεταλλουργού, του τσαγκάρη, του βυρσοδέψη, του λινοτύπη; Του μικροκαλλιεργητή και του μικροκτηνοτρόφου; Των γενιών και γενιών που πολτοποίησε για να φτιάξει τον παραγωγικό χυλό του βιομηχανικού προλεταριάτου, των ανθρώπων χωρίς καμία ιδιοκτησία άλλη από την ικανότητά τους για εργασία που ήταν αναγκασμένοι να πουλούν;

Και τίθεται σε αμφιβολία ο καπιταλισμός; Από ποιον; Από όσους εξακολουθούν να αρνούνται πεισματικά να πιστέψουν ότι έχει 100 χρόνια που έχει φτάσει στο ανώτατο στάδιό του, το στάδιο της μονοπωλιακής συγκέντρωσης, το στάδιο, ακριβώς, της συντριβής της παλιάς μπουρζουάδικης πίστης στην αυτονομία που εξασφαλίζει η "ατομική ιδιοκτησία"; Από αυτούς που δεν έχουν ακόμη καταλάβει τα στοιχειώδη για την εξέλιξη του τρόπου παραγωγής και θεωρούν ότι "ιμπεριαλισμός" είναι κάτι που έχει να κάνει με τις ΗΠΑ και την επέτειο του Πολυτεχνείου; Θεωρούν ότι έχουν την παραμικρή σημασία για τη λειτουργία του παρά ως νέοι προλετάριοι; Θεωρούν ότι εκπροσωπούνται, ή ότι θα έπρεπε να εκπροσωπούνται ως "γνώμες" από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής; Θεωρούν ότι η "αμφιβολία" τους ενδιαφέρει τα μονοπώλια που κρατούν την βιολογική τους ζωή στα χέρια τους; Θεωρούν ότι η "αμφιβολία" του νου τους καθυπαγορεύει στο υπάρχον αν υπάρχει ή όχι;

Μπορούν να "αμφιβάλουν" όσο θέλουν. Μπορούν να συνεχίσουν να φαντασιώνονται ότι η πραγματικότητα είναι ζήτημα νοητικής συμφωνίας ή διαφωνίας, ζήτημα του "αν με καλύπτει" ή "δε με καλύπτει" η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα θα ποδοπατήσει και αυτούς και τις αμφιβολίες τους με σιδερένια φτέρνα. Το μόνο σκάνδαλο είναι ότι δεν το έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει.

11 σχόλια:

  1. Άλλη μία φορά για να το μάθει καλά ο καθηγητής του tvxs
    Aπό ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ "Οι ταξικοί αγώνες στην Γαλλία από το 1848 ως το 1850"

    (..)Το προλεταριάτο, μετατρέποντας τον τάφο του σε λίκνο της αστικής δημοκρατίας, ανάγκασε την τελευταία να παρουσιαστεί στην καθαρή της μορφή, σαν το κράτος που ο ομολογημένος σκοπός του είναι να διαιωνίσει την κυριαρχία του κεφαλαίου, τη σκλαβιά της εργασίας. Εχοντας διαρκώς μπρος στα μάτια της το γεμάτο ουλές αδυσώπητο και ακατανίκητο εχθρό της - ακατανίκητο, γιατί η ύπαρξή του είναι ο όρος της δικής της ζωής - η λυτρωμένη απ' όλα τα δεσμά αστική κυριαρχία, ήταν επόμενο να μετατραπεί αμέσως σε αστική τρομοκρατία. Μια και το προλεταριάτο είχε παραμεριστεί προσωρινά από τη σκηνή και μια και η αστική δικτατορία είχε αναγνωριστεί επίσημα, τα μεσαία στρώματα της αστικής κοινωνίας, οι μικροαστοί και η αγροτική τάξη ήταν αναγκασμένοι, στο βαθμό που η θέση τους γινόταν πιο ανυπόφορη κι η αντίθεσή τους με την αστική τάξη τραχύτερη, να προσχωρούν όλο και περισσότερο στο προλεταριάτο. Οπως προηγούμενα έβλεπαν την αιτία της αθλιότητάς τους στην άνοδο του προλεταριάτου, έτσι τώρα ήταν υποχρεωμένοι να βλέπουν στην ήττα του την αιτία της αθλιότητάς τους.

    Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για την σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς – τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες τους μικροέμπορους, πραγματευτάδες επαγγελματίες κλπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί. Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκοταν οι πελάτες και οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού.

    Κι οταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί ! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!

    Διάσωση της ιδιοκτησίας! Όμως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο που τρώγανε, ούτε το κρεβάτι που κοιμούνταν άνηκαν σε αυτούς. Απ’ αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που τους είχε εμπιστευθεί σ’ αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε παραδώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ’αυτούς τους επαγγελματίες.

    Αποκατάσταση της πίστης! Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερεις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με την γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη

    Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες, παράδωσαν τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους. Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχθηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη.

    Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειάζοταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες πάνω από 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη.(..)Ιlief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα το ανεβάσω αυτό, θενκς. Έχεις λινκ για πηγή;

      Διαγραφή
    2. κάνουν;

      ( http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=6742917&publDate= )

      ( http://www1.rizospastis.gr/page.do?publDate=19/6/2011&id=13580&pageNo=11&direction=1 ).Ilief

      Διαγραφή
    3. Στο 18 Μαρτίου 2013 - 2:34 μ.μ.
      H δεύτερη παράγραφος δεν είναι συνέχεια της πρώτης. Βαλε κάποια αποσιωποιητικά π.χ.(..). Είναι όμως συγκλονιστική και δίνει το νόημα της τραγωδίας της μικροαστικής τάξης Ilief

      Διαγραφή
    4. Ειρωνικής τραγωδίας της μικροαστικής τάξης. Αφού οι αστοί την χρησιμοποίησαν κατά του προλεταριάτου μετά της επιτέθηκαν, όπως αναδημοσιεύω από ΜΑΡΞ σε σχόλια μου στο ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/03/blog-post_2782.html ).

      Στέλνω και κάτι ποιο "σύγχρονο" από Ρούσο Βρανά("Τα ΝΕΑ") με αναδημοσίευση από Ριζοσπάστη

      Σάββατο 21 Φλεβάρη 2009
      Από (http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=4964354&publDate=21/2/2009 )

      Το Κεφάλαιο κόβει και ράβει

      Ενας Αμερικανός εργάτης έγραψε ένα βιβλίο: «Εργασία και μονοπωλιακό κεφάλαιο». Κι έλεγε σε αυτό πως υπάρχει ένας κύριος, ο κύριος Κεφαλαιοκράτης, που πάντα κόβει και ράβει τις κοινωνικές τάξεις ανάλογα με τις ανάγκες του.

      Κάποιοι έσπευσαν να συμμαχήσουν μαζί του

      Οταν η πολυπληθής μεσαία τάξη έπλεε ακόμη σε πελάγη προσωρινής ευτυχίας, με όνειρα δανεισμένα από τους τραπεζίτες, πολλοί αναρωτιόνταν τι να απέγιναν άραγε οι εργάτες του παλιού καιρού; Και όμως, δεν ήταν δύσκολο να τους ανακαλύψουν (...) Ολοι αυτοί ήταν στην πραγματικότητα μια μεγάλη και πλατιά εργατική τάξη (...) Η υπέρτατη αξία της ήταν το δανεικό χρήμα. Τότε ακόμη οι τραπεζίτες το έλεγαν δάνειο (σήμερα χρέος). Κι έδινε στους ανθρώπους την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσαν έτσι να ανέβουν ένα σκαλοπάτι πιο πάνω στην κοινωνική κλίμακα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα (...) από τη Φίατ του Τορίνου. Το 1980, ύστερα από μια συνδικαλιστική διαμάχη, 40.000 στελέχη και υπάλληλοι της επιχείρησης έκαναν πορεία για να διαμαρτυρηθούν για την κατάληψη του εργοστασίου «τους» από απλούς εργάτες. Εμείς είμαστε «μεσαία τάξη», τι διάολο θέλετε από μας; Τι δουλειά έχουμε εμείς με τα δικά σας προβλήματα;
      Σήμερα ξανάγιναν εργάτες, ό,τι πάντα ήταν

      Σήμερα πια που τα δάνεια έγιναν χρέη, αναρωτιέται ο Εβαντζελίστι, άραγε πόσοι άλλοι σαν κι εκείνους τους 40.000 έχουν απομείνει στον κόσμο; Πόσοι είναι αναγκασμένοι να ταΐζουν και να ποτίζουν τα παιδιά τους που δεν μπορούν να στεριώσουν σε δουλειά και ζουν με τους γονείς τους; Πόσοι δεν τρέμουν μέρα νύχτα για τις συντάξεις τους ή το κομπόδεμά τους; Πόσοι εξακολουθούν να αισθάνονται ανώτεροι από τους άλλους που κάποτε τους ένιωθαν από κάτω τους;

      Γιατί η πισίνα ήταν πάντα άδεια

      Το προσκλητήριο που απηύθυναν οι σειρήνες στη μεσαία τάξη αποδείχτηκε κάλπικο. Κι όσοι είχαν πιστέψει πως μπορούσαν να πηδήξουν στην ίδια πισίνα με τις ανώτερες τάξεις, ανακάλυψαν ξαφνικά πως δεν είχε νερό. Μονάχα σε κρίσιμους καιρούς φαίνεται καθαρά πόσο η μεσαία τάξη είναι προσωρινή. Ενα διάλειμμα ανάμεσα στις δύο αιώνιες τάξεις.
      (τα αποσπάσματα από τη στήλη «Δρόμοι» του Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ)(..)Ilief

      Διαγραφή
  2. και αυτό από το Blog Του Γιώργου Σαρρή
    ( http://giorgossarris.blogspot.gr/2013/03/blog-post_17.html )

    Αυτό που έγινε στην Κύπρο, με την ξαφνική αρπαγή καταθέσεων από τους τραπεζικούς λογαριασμούς που ονομάστηκε «φορολόγηση», δεν είναι απλά «πρωτοφανές». Είναι η απόδειξη ότι από εδώ και μετά στο σκληρό παιχνίδι που παίζει ο καπιταλισμός για τη σωτηρία του δεν υπάρχουν κανόνες. Όλα μπορούν να συμβούν και μάλιστα απροειδοποίητα από τη μια στιγμή στην άλλη, και μάλιστα ενώ μόλις λίγο πριν τα πιο επίσημα στόματα, όπως το στόμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, μπορεί να έχουν διαβεβαιώσει και «εγγυηθεί» ότι δεν πρόκειται να συμβούν.
    Αυτό που έγινε δεν ήταν παρά η νομιμοποίηση μιας νέας τρομακτικής πρακτικής. Δόθηκε νόμιμα το δικαίωμα στην Τρόικα, με απόφαση του Eurogroup, να αρπάζει, αν το θεωρήσει αναγκαίο, όποιο κομμάτι ιδιωτικής ή δημόσιας περιουσίας θέλει, κάποιο Σάββατο πρωί με τη δροσούλα.

    Και γι' αυτό δε χρειάζεται φυσικά η άδεια και η συναίνεση κανενός! Ένας εκβιασμός είναι αρκετός. Ή ίσως μια «συνεννόηση» με κάποιους λίγους «αρμόδιους συνομιλητές» είναι αρκετή!
    Η Δημοκρατία τους ξεβρακώθηκε για άλλη μια φορά. Με την απόφαση του Eurogroup του Σαββάτου απόδειξαν στην πράξη και το πέταξαν στα μούτρα όλου του κόσμου, ότι η δημοκρατία της ΕΕ και τα περίφημα ιδεώδη τους δεν είναι τίποτα άλλο από μια στυγνή δικτατορία του κεφαλαίου που δεν δίνει δεκάρα αν θα τηρηθούν ή όχι τα προσχήματα.

    Με την απόφαση αυτή προειδοποίησαν τους πάντες ότι είναι ικανοί για όλα όταν κρίνουν ότι το σύστημά τους βρίσκεται σε κίνδυνο.
    Είπαν απλά σε όλους ότι αυτός ο κόσμος είναι δικός τους και θα τον κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς να ρωτάνε τη γνώμη κανενός.
    Όποιος μετά και από αυτό εξακολουθεί να τους εμπιστεύεται, φορώντας τα κατάμαυρα γυαλιά του φόβου του, έτσι ώστε να μην ενοχλείται από την αλήθεια που καίει και τυφλώνει όλο και περισσότερο, ας ξέρει τουλάχιστον ότι κάποια στιγμή θα το μετανοιώσει πικρά. Αργά ή γρήγορα θα χτυπήσουν και τη δική του πόρτα και θα του ζητήσουν τα πάντα. Ακόμη και την ίδια του τη ζωή ή τη ζωή των παιδιών του με ένα γενικευμένο πόλεμο.

    Δεν θα πρέπει να υπάρχει φυσικά καμιά αμφιβολία ότι όποτε το κρίνουν σκόπιμο, αν για παράδειγμα υπάρχει κάπου κάποια «απόκλιση» από στόχους, το ίδιο θα κάνουν και εδώ και αλλού.
    Εννοείται ότι όποιος έχει ελάχιστη λογική στο κεφάλι του ξέρει ότι οι διαβεβαιώσεις τους ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος(για τράπεζες και καταθέσεις) και ότι έχουν διασφαλιστεί τα πάντα, δεν αξίζουν τίποτα.(..) -συνέχεια -

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. -συνέχεια- από ( http://giorgossarris.blogspot.gr/2013/03/blog-post_17.html ) το blog του Γιώργου Σαρρή
    ( Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013 Ολα από μια κλωστή ... )

    (..)Και εξηγώ πολύ σύντομα το γιατί:
    1. Δεν ήταν κανείς έτοιμος για κάτι τέτοιο αφού έπρεπε οπωσδήποτε η κίνηση να κρατηθεί όσο πιο μυστική γινόταν.

    2. Κανείς δεν ξέρει με ακρίβεια, όπως θα έπρεπε, το πως μπορούν να «απορροφηθούν» 3 κυπριακές τράπεζες από κάποιο τραπεζικό ίδρυμα όπως γενικόλογα και πρόχειρα ειπώθηκε. Τώρα το ψάχνουν χωρίς να έχουν ιδέα τι σημαίνει αυτό, τι κόστος έχει στην πράξη και αν είναι εφικτό. Γι αυτό άλλωστε συζητούν για το ΤΤ που είναι η «πιο κρατική» τράπεζα και μπορούν να επιβάλουν κάτι τέτοιο. Είναι μάλιστα εντελώς γελοίο αυτό που άκουσα στο ΡΙΚ ότι κάποια τράπεζα μπορεί «να αναλάβει προσωρινά τις 3 τράπεζες»!

    3. Ο καπιταλισμός, όπως είναι γνωστό, μπορεί με τη μεγαλύτερη ευκολία να επιτεθεί στον ίδιο του τον εαυτό αν δει ότι μπορεί να έχει κάποιο βραχυπρόθεσμο κέρδος. Και αυτή τη στιγμή είναι πάρα πολλοί αυτοί που έχουν ανάγκη από κάποιο βραχυπρόθεσμο κέρδος, ενώ και από τους άλλους κανείς δεν απεχθάνεται την κερδοσκοπία. Είναι σίγουρο ότι αυτή τη στιγμή ασκούνται πιέσεις σε «οίκους» και κερδοσκόπους να μην προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν κερδοσκοπικά την κατάσταση που δημιουργείται.
    Με λίγα λόγια κανείς δεν ξέρει πως θα αντιδράσουν οι αγορές και οι κερδοσκόποι που μπορούν πολύ εύκολα να σπείρουν τον πανικό αν το θελήσουν.

    4. Με την κίνηση αυτή, το Eurogroup έστειλε ένα πολύ λάθος μήνυμα στους καταθέτες και τους «επενδυτές» γεμίζοντάς τους με αβεβαιότητα σε μια πολύ κακή και επικίνδυνη στιγμή. Αυτό δεν μπορεί παρά να έχει άμεσα αποτελέσματα σε πολλά επίπεδα.

    5. Η Ρωσία είναι φυσικά εξοργισμένη από αυτό που έγινε που στρέφεται εναντίον πολλών Ρώσων επενδυτών και πολιτών που ενεργοποιούνται στο νησί και κινούν την κυπριακή οικονομία. Μια πρώτη εκτίμηση μιλάει για 3,5 δισ. χαμένα για τους Ρώσους. Αν αυτό είναι το 10% των ρωσικών κεφαλαίων(35 δίσ.). Καταλαβαίνει κανείς τι μπορεί να προκληθεί.

    6. Είναι σίγουρο από όλα τα παραπάνω, τα οποία φυσικά είχαν υπόψη τους αυτοί που αποφάσισαν την κίνηση, ότι πρόκειται για επικίνδυνη κίνηση πανικού που θα προτιμούσαν ίσως να την έχουν αποφύγει.

    Οι λύσεις όμως εντός του συστήματος μοιάζουν να λιγοστεύουν και το σύστημα είναι αναγκασμένο να γλιστράει σε βίαιες «λύσεις» και στη βαρβαρότητα.
    Είναι ολοφάνερο ότι το σύστημά τους κρέμεται πλέον από πολύ λεπτές κλωστές, πού όταν σπάσουν μπορούν να σαρώσουν επικίνδυνα χώρες, οικονομίες, λαούς και ζωές. (..)Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Και τίθεται σε αμφιβολία ο καπιταλισμός; Από ποιον;"

    Δε νομίζω ότι ο Λ. Τσουλφίδης έχει τέτοιες προθέσεις:

    "Αν ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν διασφαλίζει, αλλά δεν διστάζει να ποδοπατήσει ένα ουσιώδες συστατικό του στοιχείο, δηλαδή την ατομική ιδιοκτησία, τότε η ίδια η ύπαρξή του τίθεται σε αμφιβολία. Σε μια τέτοια προοπτική, οι άλλοι ενδιαφερόμενοι και κυρίως θιγόμενοι, όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, Μ. Βρετανία και η Κίνα, δεν θα μείνουν αδιάφοροι σε μια απόφαση που θίγει τα θεμέλια του τραπεζικού συστήματος."

    Ήτοι υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές αν εσείς Μερκελομ@λ@κες* έχετε αποφασίσει να τινάξετε -στην κυριολεξία- τη μπάνκα στον αέρα.

    *κακοί, άμυαλοι καπιταλιστές



    Η Λάτση πλάκα πλάκα θα φτάσει να τους δίνει μαθήματα προοδευτικότητας, κάποια στιγμή μια εφημερίδα έδινε το "Περί ιδιοκτησίας" του Προυντόν με την ευγενική χορηγία της EFG Eurobank.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστή η παρατήρησις, είπα να το γενικεύσω γιατί η πρόταση που απομόνωσα είναι φτιαγμένη για να κάνει εφέ χωρίς τα "ψιλά γράμματα" αυτής που σωστά συμπλήρωσες.

      Το "Περί ιδιοκτησίας" το θέλω αν έχει επάνω το λογότυπο EFG Eurobank, κάνω συλλογή από δείγματα πολιτικού εκφυλισμού στον 21ο αιώνα.

      Διαγραφή
  5. Αν αυτοί οι καθηγητάδες μπαίνανε ποτέ στον κόπο να διαβάσουν ενα κειμενάκι που λέγεται ''κομμουνιστικό μανιφέστο'' ίσως να μην γράφανε ηλιθιότητες για την ατομική ιδιοκτησία:

    ''Μήπως μιλάτε για τη μικροαστική, τη μικροαγροτική ιδιοκτησία που είναι προγενέστερη από την αστική ιδιοκτησία; Αυτή δεν χρειάζεται να την καταργήσουμε εμείς, αυτή την κατάργησε και την καταργεί καθημερινά η ανάπτυξη της βιομηχανίας. ''

    ''[..]η ατομική ιδιοκτησία έχει καταργηθεί για τα εννιά δέκατα τωv μελών της. Και υπάρχει ίσα-ίσα, γιατί δεν υπάρχει για τα εννιά δέκατα. Μας κατηγορείτε, λοιπόν, γιατί θέλουμε να καταργήσουμε μια ιδιοκτησία που προϋποθέτει σαν απαραίτητο όρο την έλλειψη ιδιοκτησίας για την τεράστια πλειοψηφία της κοινωνίας. ''

    ΑπάντησηΔιαγραφή