Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Ερμηνευτικό κλειδί

Σε όλες τις κοινωνίες όπου επικρατεί το μικροαστικό στοιχείο, δηλαδή ο τρόπος σκέψης των μικροαστών, η πολιτική τακτική των υποτελών ξεκινά πάντα από τη βάση του να προσπαθεί να μαντέψει τα σχέδια της άρχουσας τάξης, ώστε να αντιδράσει κατάλληλα σ' αυτά.

Όμως τα σχέδια της άρχουσας τάξης, οι επιδιώξεις της, δεν μπορούν ποτέ να συλληφθούν στις λεπτομέρειές τους: πρώτον γιατί λείπουν πάντοτε κρίκοι από την ερμηνευτική αλυσίδα (δηλαδή δεν μπορούν να συγκεντρωθούν ποτέ όλες οι πληροφορίες για τα κίνητρα και τους επιμέρους σχεδιασμούς), δεύτερον επειδή ενέχονται εσκεμμένα ψευδείς και αποπροσανατολιστικές πληροφορίες, και τρίτον, επειδή είναι αδύνατο να διαχωριστούν οι αντιφάσεις που οφείλονται σε εσκεμμένη παραπληροφόρηση στα πλαίσια διεξαγωγής του ταξικού πολέμου από τις αντιφάσεις που οφείλονται σε αυθεντικές ενδοαστικές συγκρούσεις και εντάσεις. Το μόνο που μπορεί με ασφάλεια να ειπωθεί για αυτά τα σχέδια είναι α) ότι υπηρετούν απαρέγκλιτα τα συμφέροντα της τάξης που τα εκπονεί και β) ότι οι ενδοαστικές συγκρούσεις θα δίνουν πάντοτε την θέση τους στην σιδερένια πειθαρχία και ενότητα της αστικής τάξης οποτεδήποτε προκύψει πραγματική απειλή για τα κοινά της συμφέροντα.

Το αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας να κατανοηθεί ότι δεν μπορείς να ξεκινήσεις την πολιτική ερμηνεία από την λεπτομερή αποκρυπτογράφηση των προθέσεων του αντιπάλου είναι ότι όσο πιο επιμελώς αγωνίζονται οι υποτελείς να κατανοήσουν τα σχέδια των αρχόντων τους, τόσο περισσότερο βυθίζονται στην σύγχυση, τόσο περισσότερο χειραγωγήσιμοι γίνονται στους τακτικούς ελιγμούς αυτών που ελέγχουν το παιχνίδι μονοπολώντας την πρωτοβουλία κινήσεων. Φτάνουν μάλιστα να αδυνατούν να κατανοήσουν και το μοναδικό πράγμα που είναι ασφαλές να υποθέσουν: ότι οι κινήσεις της αστικής τάξης γίνονται με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον της. Η σύγχυση είναι τέτοια ώστε να οδηγεί σε μαζική προσφυγή στην παντελώς αβάσιμη ιδέα ότι δήθεν οι αστοί (ακόμα χειρότερα, οι "πολιτικοί" ή οι "χώρες") "τρελλάθηκαν" ή κινούνται "αυτοκαταστροφικά", λες και μπορεί ποτέ να ανατραπεί ένα πολιτικο-οικονομικό σύστημα από "εσωτερική δυσλειτουργία", να ηττηθεί δηλαδή από τον ίδιο του τον εαυτό.

Αυτός ο συνδυασμός σύγχυσης και αυταπάτης είναι θεμελιώδης συνέπεια της απουσίας ταξικής συνείδησης: η πηγή του είναι ο καταφανής ετεροκαθορισμός των στοχεύσεων μιας τάξης από την κατανόηση των στοχεύσεων μιας άλλης.

Στην αγωνία της να προβλέψει την επόμενη κίνηση του αντιπάλου ή να αποκρυπτογραφήσει τις προθέσεις του, η μικροαστική τάξη, σε όλη την Ευρώπη, ξεχνά πως δεν έχει καμία συνείδηση ως τάξη καθαυτή και για τον εαυτό της. Ούτε και πρόκειται ποτέ να αποκτήσει τέτοια, μιας και μια τάξη που θα είχε συνείδηση του εαυτού της και για τον εαυτό της δεν θα ήταν πια μικροαστική. Μια τέτοια τάξη θα ξεκινούσε πάντοτε από εκεί που δεν μπορεί ποτέ να ξεκινήσει η μικροαστική τάξη: από το ερώτημα "ποιο είναι το δικό μου συμφέρον, ανεξάρτητα από το τι επιδιώκει ή όχι ο αντίπαλος, και τι πρέπει εγώ να κάνω για να το διασφαλίσω."

Το ερώτημα αυτό είναι παραπλανητικά απλό. Στην πραγματικότητα είναι αδύνατο να απαντηθεί από μικροαστική θέση. Δοκιμάστε να ρωτήσετε έναν μικροαστό (ιδιαίτερα αν υποπτεύεστε ότι αυτός είναι ο εαυτός σας) τι είναι αυτό που επιδιώκει ως μέλος μιας τάξης -- τι θέλει, καταφατικά, και όχι αρνητικά, όχι με όρους του τι προσπαθεί να αποφύγει, να κατευνάσει, να περιορίσει ή να εμποδίσει. Και με ποια μέσα σκοπεύει να πετύχει αυτό που θέλει, για την δική του τάξη. Θα εκπλαγείτε από το αποτέλεσμα.

8 σχόλια:

  1. γνωρίζοντας ότι το ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές, Ιούνιος 2012, πήρε 4,5%

    γνωρίζοντας ότι οι υπόλοιποι κομμουνιστές (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μ-Λ κτλ) πήραν στις ίδιες εκλογές κάπου 0,5%

    γνωρίζοντας ότι στη Β Αθηνών, στη Β Πειραιά, νομίζω και στη Β Θεσσαλονίκης, πρώτο κόμμα βγήκε στις ίδιες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ

    Νομίζω ότι πρέπει πλέον, μετά τα όντως αποκαλυπτικά που έγραψες τις τελευταίες εβδομάδες για τη μικροαστική ιδεολογία της μικροαστικής τάξης, να γραψεις κάτι και για τη μόλυνση της εργατικής τάξης από τη μικροαστική ιδεολογία. είναι πασιφανές και τεράστιο πρόβλημα , για να αρκούμαστε ακόμα " οι προλεταριοι δεν έχουν παρά να χάσουν τις αλυσίδες τους, είναι το κοινωνικό υποκείμενο της επανάστασης".
    σε λίγο θα αρχίσουν οι εκτελέσεις απεργών.πότε επιτέλους θα τεθεί έστω το γεγονός ότι η εργατική τάξη είναι απρόθυμη να αγκαλιάσει την εργατική ιδεολογία και τα επαναστατικά εργατικά κόμματα ;

    ανωνυμος 87


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "θα τεθεί έστω το γεγονός ότι η εργατική τάξη είναι απρόθυμη να αγκαλιάσει την εργατική ιδεολογία και τα επαναστατικά εργατικά κόμματα ;"

    Δεν τέθηκε; Τι άλλο έκανε το ΚΚΕ απ' το να το θέσει στην αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, στις Θέσεις, και δια των μελών του, στον προσυνεδριακό; Δεν είναι κανένα ταμπού η συνειδητοποίηση ότι η ταξική συνείδηση της εργατικής τάξης κινείται σε πολύ χαμηλά επίπεδα με την εξαίρεση μιας μικρής ακόμα ενσυνείδητης ταξικής πρωτοπορίας. Αντιθέτως, είναι κραυγαλέα προφανές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ναι ωραία. πως εξηγείς αυτη τη πολύ χαμηλή ταξική συνειδητοποίηση; αυτό είναι το ερώτημα.

    ανώνυμος 87

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για να ρωτάς, δεν έχεις διαβάσει. Νομίζω ότι εργάζομαι ήδη αρκετά.

      Διαγραφή
  4. Έχεις αρχίσει πάλι και κεντάς με τα κείμενά σου.

    Ας ξεκινήσουμε με την δεύτερη παράγραφο που ορίζει το θέαμα και την δυναμική του, να συνεπαίρνει και να αιχμαλωτίζει την προσοχή των θεατών.
    Η εικόνα στο απλό της μοτίβο είναι οι δύο μποξέρ στο ρινγκ με τους θεατές περιμετρικά στις κερκίδες. Όσες φορές έχουμε βρεθεί στις θέσεις των θεατών, παρασυρθήκαμε τόσο από την σύγκρουση που βλέπαμε μπροστά μας, που αρκετές φορές φτάσαμε στην ταύτιση. Σε πολύ καλό θέαμα – που δεν είναι άλλο από αυτό που δείχνει πως συγκρούονται στα αλήθεια οι μποξέρ – οι θεατές έχουν παίξει ξύλο μεταξύ τους, ταυτιζόμενοι με τους αντιπάλους στο ρινγκ.
    Κάποιες φορές το καλό θέαμα δίνει την θέση του στο στημένο και το φτιαχτό. Ίσως να γίνεται επειδή οι διοργανωτές ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να δώσουν ένα καλό θέαμα. Φαντάσου να φτιαχτεί αγώνας όπου να χτυπιούνται οι αντίπαλοι στο ρινγκ και αντί να αλλάζει το σκορ να μεγαλώνει το εισιτήριο που θα πληρώσει ο θεατής στην έξοδο. Εκεί δεν έχει αδιέξοδα ο πελάτης που βλέπει πως τον κλέβουν μπροστά στα μάτια του. Με ποιόν να πάω και εναντίον ποιού; Οι πελάτες πρέπει να ΜΗΝ ΘΕΛΟΥΝ να πιαστούν κορόιδα. Σε τέτοιες περιπτώσεις ξυπνά στα πλήθη το ΔΙΚΙΟ του πελάτη και τα κάνουν όλα πουτάνα.
    Μέχρι εδώ καλά και η ζωή δεν έχει αδιέξοδα για να αλλάζει το μοτίβο σε άλλες εκφάνσεις του.
    Όμως παρατηρείται το φαινόμενο της ύπαρξης μίας ΑΠοφασισμένης Ομάδας που μπορεί να δώσει μεγαλύτερη ποικιλία στην κατάληξη που μπορεί να φτάσει το οργανωμένο θέαμα.
    Για παράδειγμα έχει παρουσιαστεί το φαινόμενο όπου ΑΠ.Ο. των παιδιών της νύχτας ή του υπόκοσμου όπως λέγεται, να φωνάζουν «φωτιά» ή «βόμβα» σε κατάμεστο χώρο και οι πανικόβλητοι θεατές να τα κάνουν πουτάνα όλα.
    Σπανιότερα έχουν υπάρξει ΑΠ.Ο από ανταγωνιστές των διοργανωτών που φωνάζουν και προσελκύουν πελάτες στο δικό τους μαγαζί δείχνοντας πως ο αγώνας είναι σικέ κτλ.
    Επειδή με σκουντάει η σκέψη πως υπάρχει και η Ελένη Λουκά που φωνάζει πως είναι του διαβόλου αυτά, ας την τοποθετήσουμε έξω από την αρένα για να μην την ξεχάσουμε. Είναι και αυτή μία Ο.ΠΑ (ομάδα παρά-)

    Επειδή μας χρειάζονται και άτομα ως υποκείμενο στο μακέτο που φτιάξαμε ας τοποθετήσουμε την εργατική τάξη στην θέση των θεατών. Μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα σε αυτούς καθισμένοι οι ιδιοκτήτες των αθλητών ή ακόμη και οι διαφημιστές του «θεάματος», εκτός των επαγγελματιών του χώρου όπως οι σεκιουριτάδες, μασέρ, προπονητές κτλ που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλο το χώρο.
    Εμείς πρέπει να μιλήσουμε για τον εργαζόμενο που κάθεται και παρακολουθεί.
    Δεν μας ενδιαφέρει κανείς μικροαστός που φαντασιώνεται πως είναι στο ρινγκ και βαράει. Μας ενδιαφέρει ο εργαζόμενος και ο τρόπος που θα βγει από την σπηλιά του.
    Είτε κοιτώντας μπροστά και διαλύοντας το θέατρο σκιών, είτε βλέποντας πίσω κρυφά και παραβύστω να φτιάξουμε την ομάδα που θα φωνάξει «φωτιά» .


    ΥΓ. Για να μην μου πεις πως δεν με κατάλαβες. Λέω πως δεν ασχολούμαι με μικροαστούς αλλά με εργαζομένους – εργατική τάξη που λέει και ο ανώνυμος 87. Λέω πως όση συνείδηση και να έχει η μάζα δεν κινείται λόγω αδράνειας. Μία πρωτοπορία που απέχει ένα μόλις μέτρο από αυτήν μπορεί να την κινήσει.
    Για να τα κάνουμε επικίνδυνα τα πράματα: Λέω πως άμα το παίζουμε ανταγωνιστές των οργανωτών και απλοί ντελάληδες του δικού μας μαγαζιού με το καλύτερο θέαμα χαΐρι δεν θα δούμε. Λέω πως ο επαναστάτης πρέπει να είναι επαγγελματικό στέλεχος για να μπορεί να αφουγκραστεί την αγωνία του κόσμου και να φωνάξει πρώτος εκείνος το «φωτιά». Όταν πρέπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από την μία, οι εξελίξεις τόσο του Ελληνικού καπιταλισμού, τρέχουν με ταχύτητα φωτός. Από την άλλη το επίπεδο της συνειδητοποίησης του κόσμου δεν ανταποκρίνεται στις συνθήκες. Εκεί και το δίλλημα.

    Ήταν ίδιες οι συνθήκες του 1996 με το 2012; Όχι. Το ΑΑΔΜ(που είχε την πορεία προς τον σοσιαλισμό) προτάθηκε σε εποχές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ. Η λέξη «κομμουνισμός», στην εποχή του «τέλους των ιδεολογιών», παρέμπε σε παρελθοντολογία. Οι «αγορές» άνοιγαν στις πρώην ανατολικές χώρες. Το μεταναστευτικό εργατικό δυναμικό προμήθευε φθηνά εργατικά χέρια. Ο πρώην αυτοαπασχολούμενος, ο τεχνίτης οικοδομής, γίνονταν μικροεργολάβος. Οι εξελίξεις «έτρεχαν» στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Το κόμμα ήταν πολιτικά και ιδεολογικά αδύναμο, ένα «σταλινικό απολίθωμα». Αντίθετα με την «ζωντανή» σοσιαλδημοκρατία των ιδιωτικοποιήσεων, του Μάαστριχ, του «εκσυγχρονισμού».

    Στο 2012 ακόμα και τα ποιο απλά αιτήματα της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορούν να εκπληρωθούν. Η ελληνική αστική τάξη βρήκε την ευκαιρία από την «κρίση χρέους» να επιβάλει το πρόγραμμα του Μάαστριχ που δεν μπορούσε να εφαρμόσει. Η εκλογική πτώση του ΚΚΕ την διευκολύνει(πρώτη κίνηση της τρικομματικής κυβέρνησης τα ΜΑΤ στην Χαλυβουργία). Αφού η αστική τάξη ξεκαθάρισε –όπως νομίζει- τον «λογαριασμό» με το προλεταριάτο, πηγαίνει , τον«λογαριασμό» και στην μικροαστική –μεσοαστικά στρώματα. Απαραίτητος όρος είναι και η προλεταριοποίηση τους. Τα μονοπώλια για να επενδύσουν εκατομμύρια ευρώ, θέλουν όλη την πίτα με τις δικές τους συνθήκες. Το κλείσιμο των μικροεπιχειρήσεων με τα συναφή χρέη προς τις τράπεζες, εφορίες, από την μία και οι μειώσεις συντελεστών , η φορολογική ασυλία των «επενδυτών» από την άλλη, εγγυώνται για αυτή την πορεία.

    Πως όμως η αστική τάξη «κρατάει» μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα; Τα ντόπια μονοπώλια πάνε να κάνουν την δική τους υπόθεση(μοιρασιές ανάμεσα σε ΗΠΑ ,Γερμανία, Κίνα, Γαλλία, Αγγλία, Ρωσία) σε υπόθεση των μικροαστικών στρωμάτων. Τους τάζουν «φαγητό» -στο μέλλον τώρα το ταμείο ο είναι μείον- και καταπολέμηση της «γραφειοκρατίας» δηλαδή «φθηνό» δημόσιο. Οι συμμαχίες, οι λυκοφιλίες, ΣΔΙΤ, ΕΣΠΑ, ΠΔΕ, ΕΤΕπ, αποκρατικοποιήσεις, μικρές και μεγάλες εργολαβίες από την διάλυση του κοινωνικού δημόσιου τομέα τα πετρέλαια τα αέρια, φθηνό, ειδικευμένο, εργατικό δυναμικό. Αρκεί να υπάρχει «καλή θέληση» και «εθνική ομοψυχία» για το «εθνικό συμφέρον», όπως ονομάζεται το συμφέρον της μεγαλοαστικής τάξης. Και κάτι θα πέσει από το τραπέζι. Έτσι τουλάχιστον θέλουν να ελπίζουν.

    Τόσα χρόνια σοσιαλδημοκρατικής «διαπαιδαγώγησης» έχουν και παρενέργειες . Έλλειψη διαπαιδαγώγησης μέσα από ταξικούς αγώνες , εύκολο χρήμα, φθηνή ντόπια –ξένη εργασία για τους μη έχοντες στον ήλιο μοίρα. Τζιμάκος, Λαζόπουλος, Ράδιο Αρβύλα και αντικομουνισμός της Ελευθεροτυπίας, απογείωσαν τον μικροαστικό εξυπνακισμό του «όλα επιτρέπονται». Λεφτά, καριέρα, σκύψιμο στην σοσιαλδημοκρατία από την μία αλλά και «κριτική» στο «μονολιθικό», «εκτός πραγματικότητας» ΚΚΕ από την άλλη. Όσο για το υλικό μερίδιό τους; Η πραγματικότητα θα τους ξανακατεβάσει από την νέα συννεφούπολη που κατοικοεδρεύουν. Θα πάρουν ότι πήραν μετά το χρηματιστήριο τους Ολυμπιακούς Αγώνες όπου αρκετοί χρεώθηκαν μέχρι τα μπούνια. Από πετρέλαια και φυσικά αέρια θα πάρουν το ίδιο μερίδιο που πήραν Αφρικανοί και Λατινοαμερικάνοι μικροαστοί και εργάτες σε χώρες με υδρογονάνθρακες και ορυκτό πλούτο .

    Υπάρχει κάτι άλλο πέρα από την πολιτική των αστικών κομμάτων και με τις υπάρχουσες καταστάσεις; Το ΚΚΕ σηκώνει το γάντι, ξεσκεπάζει την σύγκλιση των αστικών κομμάτων, δείχνει στα φτωχά λαϊκά στρώματα τον δρόμο, του επισημαίνει πως ο ορυκτός πλούτος πάει σε «άλλους» . Δεν βρίζει μικροαστικά μεσοαστικά στρώματα, ούτε όμως κολακεύει τις αυταπάτες τους του«εύκολου δρόμου» του «όλοι μαζί», του «μακριά από εργατικούς λαϊκούς ταξικούς αγώνες». Απαντά ΚΑΙ με τις θέσεις του για την Λαϊκή Συμμαχία, την εξέλιξη του ΑΑΔΜ από το 1996 στο 2012. Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός είναι παιχνίδι για λίγους και με τα χαρτιά σημαδεμένα.Ilief

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τόσο προφανές, Ilief, και συνάμα τόσο δύσκολο να κατανοηθεί. Μάλλον όχι να κατανοηθεί (όποιος εχει μυαλό το καταλαβαίνει), να γίνει αποδεκτό. Γιατί αυτό απαιτεί να σπάσεις τις αλυσίδες μια και καλή, να κάνεις το τελευταίο βήμα μέσα στο μυαλό σου. Το ΚΚΕ λέει «τέρμα το παιχνίδι· ως εδώ ήτανε. Τώρα προχωράμε.»

      Διαγραφή
    2. neophyte_commie
      Θενκς για τα γραφόμενά σου.
      Ίσως να σας έχω πρήξει με τα σχόλιά που ανεβάζω.
      Ας τα βρίσκετε τουλάχιστον ενημερωτικά και κάπως ενδιαφέροντα.Ilief

      Διαγραφή