Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Τα τέκνα του πολιτειολόγου Κονδύλη ΙΙ: Ε, δεν είναι αστική τάξη αυτή κύριοι!



10. Σήμερα, αν εξαιρέσουμε τους εφοπλιστές, η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής αστικής τάξης είναι εσωστρεφής· κοιτάζει πώς θα τα βολέψει οίκαδε, αντί να προσπαθεί να ανοιχτεί στον διεθνή ανταγωνισμό. [...] Δεν μπορεί να υπάρξει ανάταξη της χώρας χωρίς την ηγέτιδα τάξη των επιχειρηματιών, που θα ρισκάρουν, θα καινοτομήσουν, θα ανακαλύψουν νέες ευκαιρίες, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας για να συμπαρασύρουν την ελληνική οικονομία προς την ανάπτυξη.
Πάσχος Μανδραβέλης, Καθημερινή

11. Ακούω ότι συγγενικός με το δικό μας είναι ο λαϊκισμός στα υπόλοιπα κράτη της Εγγύς Ανατολής, τα προερχόμενα από την παλιά οθωμανική αυτοκρατορία. Υπανάπτυξη, κακή αστικοποίηση, ουσιαστική απουσία αστικής τάξης, λούμπεν υποκουλτούρα και μίσος προς το κέρδος. Δεν αποκλείεται, γιατί και τον καφέ και την κουζίνα που τα λέμε ελληνικά με μικρές παραλλαγές απαντώνται τα ίδια και εκεί.
Αντ. Νικολής, Athens Voice

12. [...] τα ελλείμματα του δημοσίου βίου, οι διομολογήσεις, η διαχρονική έλλειψη δημόσιων πολιτικών για την πολιτιστική και κοινωνική εξέλιξη της χώρας, την άφησαν θεσμικά ανάπηρη και ένα μεγάλο κομμάτι του λαού μας απροσάρμοστο πολιτισμικά. Ένα μεγάλο τμήμα του μεσαίου και πάνω χώρου είναι προϊόν του κρατισμού και της παραοικονομίας. Είναι «λούμπεν με λεφτά», με οικονομικό επαρχιωτισμό, που όταν χαθεί η δανειακή ή ύποπτη ευημερία τους δεν θα συμπεριφερθούν ως υπεύθυνη αστική τάξη, αλλά ως υπερασπιστές του ατομικού παραδείσου τους. Όλα αυτά καταρρακώνουν τη χώρα, αφαιρούν κάθε ικμάδα της και μετατρέπουν, το συνένοχο και ρέπον σε δημοκοπία πολιτικό σύστημα, στην καλύτερη περίπτωση σε ανήμπορο «παρατηρητή».
Αλέκος Παπαδόπουλος

13. Η Ελλάδα δεν έχει μεγαλοαστική τάξη , ούτε πραγματική αστική τάξη. Τουλάχιστον από τα χρόνια του Μεσοπολέμου για την πρώτη και της Μεταπολίτευσης για την δεύτερη.
Μ. Τασιόπουλος, News Bomb

14. Ο νεο-οθωμανισμός δεν αποτελεί πλέον μια εξωτερική απειλή για την Ελλάδα, αλλά συνιστά μια εσωτερική παράμετρο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προωθούν και υποστηρίζουν τον τούρκικο νεο-οθωμανισμό. Ομάδες συμφερόντων που έχουν ως πυρήνα τους την διεθνοποιημένη και παρασιτική αστική τάξη της Ελλάδας, αλλά επεκτείνονται και σε πολλούς άλλους κύκλους, ιδιαίτερα τους διανοουμένους, τους πολιτικούς, την εκπαίδευση και τα ΜΜΕ. Ένα κλίμα παραίτησης και παρακμής ευνοεί την νεο-οθωμανική στρατηγική.
Νεο-οθωμανισμός στη σύγχρονη Ελλάδα, συλλογικός τόμος

15. Η ανάπτυξη προφανώς αποφέρει εισόδημα αλλά μπορεί και από δανεικά. Βεβαίως, την τελευταία δεκαετία, το ΚΚΕ κάνει μια ταξική ανάλυση σαν να είμαστε μια οικονομία παραγωγική κι όχι μια οικονομία μεταπρατική, σε πολλές διαστάσεις παρασιτική. Ο παρασιτισμός είναι από τα πρωτεύοντα θέματα. Σκεφτείτε ότι ο μισός ιδιωτικός τομέας είναι αυτοαπασχολούμενος. Εμείς έχουμε μια ρηχή οικονομία που μπορεί να δίδει χαμηλές αμοιβές με υψηλό πληθωρισμό και υψηλά ποσοστά κέρδους αλλά όχι από την παραγωγή και την κοινωνική κινητικότητα. Τα τελευταία 10-15 χρόνια στηριχθήκαμε στον φθηνό δανεισμό, στην απόκτηση φθηνής στέγης με χαμηλά επιτόκια και στην απόκτηση ενός καταναλωτικού προτύπου.
Η. Κικίλιας, Athens Stock

16. Οἱ ἀστικὲς τάξεις τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς δημιουργίας τους, ποτὲ δὲν ἀπέφυγαν νὰ πληρώνουν φόρο, γιὰ ἕναν πολὺ ἁπλὸ λόγο. Ἐπειδὴ παρῆγαν καὶ ἐχρειάζοντο τὴν προστασία τοῦ κράτους γιὰ τὴν κατοχύρωση ἰδιοκτησίας τῶν προϊόντων τους. Στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὑποτιθέμενη ἀστικὴ τάξη ( ὑποτιθέμενη διότι δὲν προέκυψε μέσα ἀπὸ ἀνάλογες ἱστορικὲς -κοινωνικὲς διαδικασίες ) ἀντὶ νὰ παράγη βρῆκε κάτι πιὸ ἀποδοτικό. Τὶς συνεχεῖς ἐξαγγελίες γιὰ τὴν πάσης φύσεως «ἀνάπτυξη» ὡς προκάλυμμα τῶν ἐπιδιώξεών της. Ἐνῷ οἱ ἀστικές τάξεις ἄλλων χωρῶν ἐχρειάζοντο τό κράτος γιά τήν κατοχύρωση τῆς παραγωγῆς τους, τήν ὁποία καί ἐξεμεταλλεύοντο ἀναλόγως, ἡ νεοελληνική ὡς μή παράγουσα χρειαζόταν τό κράτος νά τῆς κάνει πλάτη στήν φοροδιαφυγή καί ἔτσι νά μήν πληρώνῃ φόρους.
Marketzone forum

17. H δε «παρασιτική ενσωμάτωση» της χώρας μας κακώς και από τον Γ. Καραμπελιά χρονολογείται αποκλειστικά από την Μεταπολίτευση. Αυτό ταιριάζει βέβαια στο ερμηνευτικό σχήμα που θέλει την ιδεολογική κατίσχυση της Αριστεράς να ευθύνεται για τα τρία κακά της μοίρας μας. Όμως, η όντως αληθινή «παρασιτική ενσωμάτωση» ανάγεται τουλάχιστον μέχρι την επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (για να μην πάω πολύ πιο πίσω). Στην Μεταπολίτευση κορυφώθηκε απλά αυτό που συνιστούσε εθνικό δεδομένο: η αστική τάξη της Ελλάδας παράπαιε και συνθλιβόταν ανάμεσα σε παραδοσιακά παρασιτικές λειτουργίες και σε μία μικροαστικού τύπου (δεν είναι αξιολογικό) «λαϊκότητα». Η δύσκολη θέση της εκτονωνόταν μόνο μέσω προσωπικών διαδρομών (στην καλύτερη περίπτωση) ή «προδοτικών-ξενοκίνητων» ιδεολογιών (αυτή είναι και η χειρότερη).
Democracy Crisis

18. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το σύστημα παρακμής, που κυβερνά τη Χώρα και συναποτελείται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού του δικομματικού κλεπτοκρατισμού της Μεταπολίτευσης, που υπηρετείται σήμερα από την τρικομματική κυβέρνηση, στην προσπάθειά του να περισώσει τα προνόμιά του με τις «πλάτες» των διεθνών τοκογλύφων, αφενός, επιδεικνύει συνεχή αυταρχισμό στην άσκηση της εξουσίας και, αφετέρου, είναι διατεθειμένο να ακολουθήσει μέχρι τέλους αυτή την «θανατηφόρα» πολιτική για την Ελλάδα, ανεξαρτήτως κοινωνικού και εθνικού κόστους.

19. Αυτή η κατάσταση της «βύθισης» της Χώρας πρέπει να ανατραπεί. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η δημιουργία ενός ισχυρού παλλαϊκού δημοκρατικού αντιμνημονιακού μετώπου, που θα έχει ως στόχο τη σωτηρία της χώρας και του Λαού. Σ’ αυτό το πατριωτικό, δημοκρατικό, κοινωνικό μέτωπο, θα πρέπει να συμμετέχουν όλες οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις, στη βάση ενός ελάχιστου προγράμματος, που θα επαναφέρει την Ελλάδα σε μια νέα πορεία, απαλλαγμένη από την διαδικασία «αποικιοποίησής» της, την «παρασιτική» ολιγαρχία και την «κηδεμονία» της Τρόικας και των μνημονιακών πολιτικών, που οδηγούν στην «συντριβή» των ασθενέστερων στρωμάτων και των μικρομεσαίων και δημιουργούν συνθήκες πιθανών εθνικών «ακρωτηριασμών» του Ελληνισμού.
Γ. Παπασίμος, Trikala News

20. Το κόμμα [ο ΣΥΡΙΖΑ] πρέπει να κάνει μερικές σαφείς παραδοχές: [...] Η Ελλάδα είναι χώρα της δουλειάς, όχι του μεταπρατισμού, του παρασιτισμού και της μετανάστευσης». [...] Η αγορά δεν μπορεί να είναι ούτε κρατικοδίαιτη ούτε παρασιτική ούτε να ζει εις βάρος των παραγωγών, των καταναλωτών και του περιβάλλοντος.
Χρονικά

26 σχόλια:

  1. Μίλησε κανείς για ιδεολογική πλύση εγκεφάλου;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρώτησε κανείς γιατί οι Έλληνες έσπευσαν στις πλατείες να κρεμάσουν "τα λαμόγια" αντί να οργανωθούν σε σωματεία και να παλέψουν ταξικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναρωτήθηκε κανείς για το γιατί η "αριστερή στροφή" στη βάση της καταδίκης της διαφθοράς, εθελοδουλείας, παρασιτείας και έλλειψης πατριωτισμού των "λαμογιών" ήταν στην πραγματικότητα ακροδεξιά στροφή;

      Ή για το ποιες ευθύνες έχει μια "αριστερά" που αναπαρήγαγε ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΣΑΧΛΑΜΑΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΟΛΟΓΟΥ ΚΟΝΔΥΛΗ ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ;

      Διαγραφή
    2. Όπου "πολιτειολόγος Κονδύλης" ο Έλλην μαθητής του μέλους του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Carl Schmitt;

      Διαγραφή
  3. Και με αυτόν τον τρόπο σκοπεύουν να κάνουν πολεμική ενάντια στο 6% των Ελλήνων που έχει ταξική συνείδηση..;
    Δεν μπορώ να καταλάβω μία τέτοια κατεύθυνση, εκτός αν θέλουν να προλάβουν κόσμο που αφυπνίζεται ταξικά μέσα από τα γεγονότα των τελευταίον ετών βέβαια!
    Ευχαριστώ και για τα 2 άρθρα!

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο πράγμα να έχεις ταξική συνείδηση. Για τους άλλους, και κατά συνέπεια για σένα. Για αυτό η ταξική συνείδηση δεν μοιράζεται με το φτυάρι, αλλά καταχτιέται, δύσκολα, σκληρά και επίπονα.

      Όποιος έχει, το γνωρίζει.

      Διαγραφή
  4. Τώρα αυτό είναι κυρίως για τους τσιπραίους, αλλά πάει και στα τέκνα του Κονδύλη.
    Επιπλέον δεν ήξερα που να το αφήσω.

    άποψη του Ξ. Ζολώτα:
    «Αυτή (σ.σ. η επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας του κράτους) δεν αποτελεί φαινόμενο της πολεμικής και μεταπολεμικής περιόδου, καθ’ όσον είχε προηγηθή κατά πολλάς δεκαετηρίδας. Η διαφορά είναι ότι κατά την πολεμικήν περίοδον, εις τας χώρας της Δυτικής Ευρώπης, αυτή διηυρύνθη σημαντικώτατα και κατέκτησεν ορισμένους βασικούς τομείς της οικονομίας.

    Προπολεμικώς η δημόσια επιχείρησις ήτο περιωρισμένη εις τους τομείς εκείνους ένθα αποκλείεται ή υφίσταται περιορισμένος ανταγωνισμός ή δεν επιδεικνύει ενδιαφέρον η ιδιωτική πρωτοβουλία ή είναι αναγκαία η παρουσία του Κράτους προς αποσόβησιν εκμεταλλεύσεως του κοινού. Μεταπολεμικώς όμως συνέβαλαν ουσιωδώς δυο περαιτέρω λόγοι εις την επέκτασιν της δημοσίας επιχειρήσεως: η μεγαλυτέρα επικράτησις των σοσιαλιστικών αντιλήψεων και ο οικονομικός σχεδιασμός.

    Ούτω εις την Γαλλίαν, κυρίως από το 1944, εθνικοποιήθησαν αι μεγάλαι Τράπεζαι, αι ασφαλιστικαί Εταιρείαι, οι Σιδηρόδρομοι, αι μεγάλαι επιχειρήσεις ηλεκτρισμού και φωταερίου, η AirFrance, τα εργοστάσια Renault, τα ανθρακωρυχεία, τα εργοστάσια αεροπλάνων κλπ. Εξ άλλου εις την Μεγάλην Βρεταννίαν εθνικοποιήθησαν ο άνθραξ, αι μεταφοραί, η ηλεκτρική ενέργεια, αι τηλεπικοινωνίαι, η Κεντρική Τράπεζα και ο χάλυψ. Ανάλογα συνέβησαν και εις άλλας χώρας της Δυτικής Ευρώπης.

    Βασικήν σημασίαν εις τας εθνικοποιήσεις αυτάς έχουν αι μεταφοραί, η ηλεκτρική ενέργεια, ο άνθραξ και ο χάλυψ. Η κατάκτησις των τομέων αυτών υπό της δημοσίας επιχειρήσεως δημιουργεί όλως ιδιάζουσαν θέσιν του Κράτους εις την οικονομίαν καθόσον τούτο γίνεται κυρίαρχον των οικονομικών κλάδων από τους οποίους εξαρτώνται οι λοιποί κλάδοι, οι ευρισκόμενοι εις τας χείρας ιδιωτικών επιχειρήσεων. Ούτω το Κράτος δύναται να επηρεάση ισχυρώς την ιδιωτικήν οικονομίαν δια μέσου της πολιτικής των τιμών και κατανομών των προϊόντων και υπηρεσιών των δημοσίων επιχειρήσεων.

    Πρέπει όμως να σημειωθή ότι ενώ δια των εθνικοποιήσεων αυτών αι Δυτικαί Οικονομίαι επραγματοποίησαν μέγα βήμα προς τον σοσιαλισμόν, εν τούτοις δεν επροχώρησαν περισσότερον προς αυτόν. Το αποτέλεσμα πάντως είναι ότι δια των βασικών αυτών εθνικοποιήσεων επήλθε ετέρα ουσιώδης αλλοίωσις της κεφαλαιοκρατίας, η οποία την απεμάκρυνε σοβαρά από την καθαράν μορφήν της».

    Και κατέληγε:

    «Εν τούτοις η μεγάλη διόγκωσις κατά το 1945 δεν είναι φυσιολογική, οφειλόμενη εις τας εκτάκτους πολεμικάς δαπάνας. Το αυτό εν μέρει δύναται να λεχθή και το δια το 1951 κατά το οποίον τα έξοδα δι’ εξοπλισμούς είχον διευρυνθή ουσιωδώς. [...] Η εξέλιξις όμως αυτή, μολονότι είναι σοσιαλιστικής φύσεως, μόνη δεν δύναται να οδηγήση εις πλήρη σοσιαλισμόν καθόσον υφίστανται όρια μη επιτρέποντα περαιτέρω πρόοδόν της. Τα όρια αυτά ευρίσκονται εις την ιδιωτικήν ιδιοκτησία των παραγωγικών μέσων και την ιδιωτικήν επιχείρησιν. Εφ’ όσον δεν καταργούνται πλήρως οι θεσμοί αυτοί, τα δε μεγάλα παραγωγικά μέσα εξακολουθούν να ευρίσκωνται εις χείρας ιδιωτών, αι δημόσιαι δαπάναι δεν είναι δυνατόν, υπό ομαλάς συνθήκας, να αυξηθούν εν σχέσει προς το εθνικόν εισόδημα εις ποσοστόν υπερβαίνον πολύ το σημερινόν. Μόνον εμπράκτως, εις περίπτωσιν πολέμου, θα ήτο δυνατόν να συμβή τούτο.

    Αυτός είναι ο κύριος λόγος δια τον οποίον νεώτεροι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι «η αύξησις των δημοσίων δαπανών και η επέκτασις της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητος του Κράτους αποτελούν περισσότερον παράγοντα στερεώσεως της κεφαλαιοκρατίας παρά εκσοσιαλισμού της κοινωνίας»

    Ξ. Ζολώτας: «Η μεταμόρφωσις της κεφαλαιοκρατίας», 1953, σελ. 19-20, 21, 22 ή Ξ. Ζολώτας: «Νομισματικές και Οικονομικές μελέτες», τόμος Α΄, σελ. 255-258.

    Από: 60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΣΧΕΔΙΟ MARSCHALL», ΚΟΜΕΠ, Τεύχος: 2007 Τεύχος 5 της Ελένης Μπέλλου
    http://www.komep.gr/arxeio/2007/117-2007-5/307-60-marschall#_ftn31

    subutai red

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Τώρα αυτό είναι κυρίως για τους τσιπραίους, αλλά πάει και στα τέκνα του Κονδύλη."

    Γιατί, οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ της "ανάπτυξης σε ευρωπαϊκά πρότυπα", της "πάταξης της διαφθοράς", των "κρατικοδίαιτων" επιχειρηματιών και της υπερκέρασης του "νωχελικού καπιταλισμού" μέσω της "δημιουργικότητας", τίνος τέκνα είναι; Του Λένιν;

    Μερσί για τον Ζολώτα. Άνοιξες πολλές ευκαιρίες για σκέψη με τα στοιχεία που έστειλες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο, ξέφυγα από την κομματική γραμμή στο όνομα του αστικού πολιτισμού. Αφού μία φάρα είναι όλοι τελικά. Είπαμε, μικροαστικά κατάλοιπα.
      https://www.youtube.com/watch?v=g9uEk7XlvPQ

      Σκέψου, αυτά που προσπαθούμε να περάσουμε στα μυαλά και τις συνειδήσεις των ανυπόμονων μικροαστών και πλανημένων προλετάρειων σήμερα, τα είχε διατυπώσει με εκπληκτική καθαρότητα ο Ζολώτας 60 χρόνια πριν. Δρώντας στο ιστορικό γίγνεσθαι κι όχι απ' έξω και μετά, έδειξε στην τάξη του τί και γιατί έκανε ότι έκανε. Αυτός και ο Αγγελόπουλος που μνημονεύεται στο άρθρο ήταν όντως αξιόλογες μορφές διανόησης της τάξης τους και της εποχής τους, και όχι κάτι μετριότητες τύπου Κονδύλη, Μαρκεζίνη και των παπαγάλων τους. Βέβαια θα μου πεις οι μεν ήταν οικονομολόγοι, οι δε το παίζουν φιλόσοφοι. Εντάξει, ας συγκρίνουμε τότε τον Βαρουφάκη και τον Σταθάκη με τους Ζολώτα-Αγγελόπουλο για να έχουμε μέτρο σύγκρισης. Πολιτική οικονομία της μεταπολιτευτικής αστικής τάξης, υπό του μηδενός.

      subutai red

      Διαγραφή
    2. Εγώ θαυμάζω τον Κονδύλη γιατί κατάφερε να πείσει τους πάντες ότι ο δημοσιογραφικού επιπέδου λογιοτατισμός που κρύβει την ευκολία της χυδαίας "γνώμης" κάτω από βαρύγδουπο λεξιλόγιο εκθεσιολογίου είναι "φιλοσοφία."

      Είναι ο ίδιος λόγος που θαυμάζω τον Ζίζεκ. Μπόρεσαν να πουλήσουν στην αστική τάξη την αυθόρμητη ιδεολογία της ως "κριτική της αστικής τάξης."

      Τρομερό κατόρθωμα.

      Διαγραφή
  6. "Δεν αποκλείεται, γιατί και τον καφέ και την κουζίνα που τα λέμε ελληνικά με μικρές παραλλαγές απαντώνται τα ίδια και εκεί."

    Αυτό έπρεπε να βάλεις σε μπολντ κι όχι τα υπόλοιπα. Ταξική ανάλυση και μπούρδες, αφού μυρίζει -- κυριολεκτικά -- το πράμα από χιλιόμετρα.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, εμένα το αγαπημένο μου είναι ο Κικίλιας για το ΚΚΕ που δεν καταλαβαίνει ότι έχουμε παρασιτική/μεταπρατική οικονομία.

      Ρε μανία οι μαρξιστές να κάνουν μαρξιστικές αναλύσεις! Χάθηκε να μιλήσουν για την απουσία ήθους, το ανατολίτικο στοιχείο, το χαμηλού επιπέδου γούστο, κάτι τέλος πάντων πιο ρεαλιστικό;

      Διαγραφή
    2. Έχουν αναρτήσει ένα ωραίο τα παιδιά στο praxis, επιτομή της θεωρίας της ψωροκώσταινας, της κατοχής και της εξάρτησης, από τον παμμέγιστο παπάτζα Α. Γ. Παπανδρέου -τύφλα να 'χει ο Κονδύλης- με τίτλο:

      Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η ψευτομαρξιστική θεωρία της "υπανάπτυξης" του Ελληνικού Καπιταλισμού.
      http://wwwpraxisred.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7468.html

      Κι όμως, με αυτά και μ' αυτά περάσαμε 30+ χρόνια...

      Ίσως γι' αυτό και μας φαίνεται τόσο γελοίος ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα -ανακύκλωση πεθαμένων ιδεολογημάτων- αλλά αντίστοιχα είναι τόσο θελκτικός ο ασυνάρτητος λόγος του σε πολλούς. Και όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και την πατριωτική δεξιά. Δεν είναι ψυχολογικοί οι λόγοι. Δεν πιάνονται τελικά από τα μαλλιά τους ο κόσμος για να σωθούν. Αυτή είναι η πραγματικότητά τους, το είναι τους. Δεν μπορούν, τουλάχιστον σήμερα να αναγνώσουν διαφορετικά τον κόσμο και γι' αυτό και πάνε εκεί που τους αναπαράγουν αυτά που ήδη γνωρίζουν. Γι' αυτό και αν συζητήσεις με συριζαίο, η κεντρική ιδέα είναι: αυτό που θέλει ο κόσμος, ο λαός, οι μάζες κλπ, και ας μην το παραδέχεται φανερά. Παίζουν πολύ επιδέξια το παιχνίδι και οι συριζαίοι και η λαϊκή-πατριωτική δεξιά. Γιατί βγήκε αρχηγός της ΝΔ ο Σαμαράς και όχι η Ντόρα πρόπερσι; Ανεξάρτητα το τι πολιτική στο τέλος εφαρμόζουν.

      subutai red

      Διαγραφή
  7. Αν δεν εχουμε αστικη ταξη, τοτε ποιος μασησε το εθνικο χρεος; Ποιος κατεχει τα ψιλα στην Εσπερια; "Τα κινητα, τ'ακινητα, τις βιλες, τ'αυτοκινητα" που λεει και ο ποιητης; ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι Έψιλον, τί θες τώρα και ρωτάς;

      Πάντως είναι καλό παίγνιο λογικής: δίχως αστική τάξη η οποία είναι απότοκο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, πως διόλο βγήκε το εθνικό χρέος του αστικού κράτους; Τί σόι κράτος δηλαδή έχουμε δίχως αστική τάξη; Δουλοκτητικό; Φεουδαρχικό; Κάτι άλλο που η ιστορία δεν το έχει καταγράψει ως τώρα;

      Αν και το ερώτημα δεν είναι η ίδια η ύπαρξη αστικής τάξης και του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, του ιμπεριαλισμού κλπ, αλλά του τρόπου που κάποιοι συσσωρεύουν και μασουλάνε την υπεραξία της εργατικής τάξης. Τεχνικό δηλαδή, διότι το αποτύπωμα σε ιδεολογικό επίπεδο που αφήνουν δε μας αφορά τελικά. Όσο πιο άγαρμποι, ίσως καλύτερα για μας.

      Αλλά αν είσαι εργατική τάξη, τί σε απασχολεί ποιος και πώς σε εκμεταλλεύεται;

      Κανείς Κονδύλης και τα "παλιόπαιδά του" δεν γράφουν για να γράφουν. Συμφέροντα δικά των και των πατρώνων τους εκφράζουν, πάντα μέσα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό περιβάλλον με τους ενδοιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς του. Τα άλλα είναι για τους "φιλοσόφους" και τους "οικονομολόγους" της αράδας. Εξάλλου εμείς έχουμε τη δικιά μας πολιτική οικονομία και φιλοσοφία. Εκκινάμε από διαφορετικές αφετηρίες ερμηνείας των οικονομικών-κοινωνικών-πολιτικών φαινομένων. Και η πρόσφατη ιστορία απέδειξε πως δε σφάλουμε καθόλου. Άλλοι περί άλλων τιρβάζουν...

      Άσχετο-σχετικό Αντώνη, αυτό το έχεις αναρτήσει, το έχεις δει;
      https://www.youtube.com/watch?v=lT0XL69OCCQ

      Είναι διαχρονικό (τουλάχιστον ως τα σήμερα) και δυνατό. Το είχα δει (ίσως συντμημμένο, δε θυμάμαι) σε μια κομματική εκδήλωση και με είχε εντυπωσιάσει.

      subutai red

      Διαγραφή
  8. Αστική Τάξη έχουμε. Κάπως λούμπεν αλλά έχουμε. Αριστοκρατία δεν έχουμε/είχαμε. Οι αριστοκράτες λείπουν και η έλλειψη αυτή προκαλεί τον πόνο. Πως να σταθείς στα Ευρωπαϊκά σαλόνια με τους βλάχοι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι μάλιστα.

      Είναι ζήτημα τρόπων της μπουρζουαζίας.

      Νάσαι καλά (δεν τρολλάρω), μας έβγαλες από θεωρητικά προβλήματα.

      subutai red

      Διαγραφή
    2. Μην είστε αφελείς και πρωτόγονοι. Να εμπιστεύεστε τους ανθρώπους του πνεύματος. Αυτοί ξέρουν:

      Ο Κώστας Γαβράς σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξη
      Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει κράτος
      http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=336924

      Μάγκες μου, στην Ελλάδα δεν υπάρχει ΟΥΤΕ αστική τάξη, ΟΥΤΕ εργατική, ΟΥΤΕ ιμπεριαλισμός, ΟΥΤΕ καπιταλισμός, ΟΥΤΕ ταξική πάλη. Θα υπάρχει κράτος; Πώς να υπάρχει κράτος αφού δεν υπάρχουν τάξεις;

      Ρε να μην υπάρχει κριτική σκέψη σ' αυτή τη χώρα. Αφού μας τα εξήγησαν ωραία, μας τα είπανε συγυρισμένα οι ανθρώποι οι σπουδαγμένοι, των τεχνώνε και των γραμμάτωνε.

      Τα λαμόγια, πού είναι τα λαμόγια να τα σκίσω;

      Διαγραφή
    3. Σε λυπάμαι Αντώνη και με λυπάμαι ακόμα περσσότρο ως κάτοικο αυτής της χώρας, διότι απλώς δεν έχουμε 'πιότητα' που έλεγε και ο Σημίτης.

      Ένα πρόβλημα είχαμε, δεν το καταλάβαμε τότε (πλην της Μαλβίνας) και τώρα βασανιζόμαστε με μια ραντιέρικη, κομπραδόρικη κλπ αστική τάξη, που έλεγε και ο παμμέγιστος Ανδρέας...

      Ρε παλιοπασόκοι, στις σπηλιές σας ρε... Ντρέψου ρε Thomas λίγο.

      Δώστε ρε πούστη μου το ΕΣΠΑ και τα ΣΔΙΤ στους συριζαίους να βουλώσουν στόματα. Μας τα έχουν κάνει τσουρέκια με τη μικροαστική ανυπομονησία τους.

      Τα λέω και τα γράφω τώρα για να μη λένε σε 5-6 μήνες ή αργότερα πως είμαι μετά-τσίπρα προφήτης: ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΣΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΑ ΟΙ ΣΥΝΑΣΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ. ΤΟ ΠΟΣΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΙ, ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

      Να θέσω κι ένα άλλο ζήτημα. Υδρογονάνθρακες σε Αιγαίο, Ιόνιο κλπ.:
      Μόνο με κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή με κάποιοιου είδους εθνική συναίνεση-συνεννόηση θα προχωρήσει η συνεκμετάλλευση. Κοντοζυγώνει το σχήμα ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΑΛΛΟΣΕΝΔΙΑΦΕΡΤΟΜΕΝΟΣ, καθώς τα κέρδη είναι πολλά. Εσωτερικό μέτωπο αρραγές με "αριστερό" καμουτσίκι για το "εθνικό" συμφέρον. Κοντοζυγώνει η ώρα...

      subutai red

      Διαγραφή
    4. Ρε συ, πλάκα δεν έκανε ο Thomas;

      Δε μπορεί να μιλούσε σοβαρά.

      Ξέρω ότι πλέον έχει καταστεί δύσκολο να διακρίνει κανείς τα όρια μεταξύ του ποιος κάνει πλάκα ή λέει γελοιότητες σοβαρά, αλλά εικάζω ότι έκανε πλάκα.

      Διαγραφή
    5. Ούτε πλάκα ούτε τρολιά. Χαμένοι στην μετάφραση ίσως.
      Όταν ΛΕΝΕ πως δεν υπάρχει Αστική Τάξη στην ελλάδα ΕΝΝΟΟΥΝ πως θα έπρεπε να υπάρχει μια εκλεκτή ράτσα με τίτλους και προνόμια που θα ξεχωρίζει απ΄την πλέμπα σε κάθε επίπεδο για να δουλεύει σωστά το πράμα. Η θέση του αυλικού γοητεύει μάλλον.
      Τον ρόλο της πλέμπας τον παίζουν χρόνια οι μετανάστες - όλοι οι έλληνες Αστοί. Τώρα που ο θίασος αλλάζει και οι καλοί ρόλοι λιγοστεύουν κάπως θα πρέπει να χρυσωθεί το χάπι ε; Ελέω θεού......
      ΥΓ Δεν είμαι ο αποπάνως lol

      Διαγραφή
  9. Η ιστορικη διαμορφωση του εγχωριου κοινωνικοοικονομικου σχηματισμου, ειναι ως τωρα αυτη που ειναι, με το οποιο οικονομικο της βαθος και πλατος, τους θεσμους, το ειδος του ορθολογισμου των δημοσιων δομων κλπ. Οταν τον κριτικαρουν, το κανουν κυριως για να πουλησουν καποιο ειδος "αστικης επαναστασης απο τα πανω", η οποια θα στραφει εναντιον των εργαζομενων ταξεων φυσικα, αφου η υπαρξη τους ειναι υπερανω αμφισβητησης. Αυτοι που ασκουν την κριτικη, ειναι καποιοι αστοι διαννοουμενοι, που βλεποντας με τρομο, την ταξικη παλη που φουντωνει, φανταζονται οτι αυτοι, οι "σκεπτομενοι αστοι περιωπης", πρεπει βρε αδερφε ναχουν μια ευκαιρεια... ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Το γενικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα φτωχών κατοίκων. Το αντίθετο. Ο πληθυσμός της αποτελεί το 0,015% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ η αξία του εγχώριου κατεχόμενου πλούτου είναι το 0,044% του αντίστοιχου παγκόσμιου. Δηλαδή τριπλάσια αναλογικά.

    Στην Ελλάδα των ένδεκα περίπου εκατομμυρίων κατοίκων, 86.000 άτομα, ένας στους 128 έλληνες, είναι εκατομμυριούχοι. Ήτοι διαθέτουν περιουσία άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ. Εξ αυτών μόλις 116 άτομα διαθέτουν πλούτο από 50-100 εκατομμύρια, 54 από 100-999 και 5 είναι δισεκατομμυριούχοι"

    http://wiredandready.net/2011/10/30/%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%B9/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Κι άλλος τον θεωρεί έναν από τους πλέον αξιόλογους στοχαστές του 20ου αιώνα: ο κ.Ιωάννης Κωτούλας http://ioanniskotoulas.blogspot.gr/2008/05/blog-post.html

    Ποιος είναι αυτός; Αυτός: http://left.gr/news/se-poia-hora-tis-eyropis-anaskeyastes-toy-nazismoy-ginontai-symvoyloi-gia-zitimata-ithageneias

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σκέψεις με τον Κονδύλη: Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;
    http://aftercrisisblog.blogspot.com/2014/10/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή