Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Ρεαλισμός-Συναίσθημα: Χ

Ξέρω ότι το σημερινό "Όχι" αποτελεί παράγωγο του μεγαλύτερου βαθμού ιστορικής αυτονομίας της κυπριακής αστικής τάξης από το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, με ό,τι συνεπάγεται αυτή για την μεγαλύτερη εξάρτησή της από το ρωσικό. Ξέρω ότι τα πραγματικά "όχι" δεν έρχονται τόσο απλά και βέβαια δεν εκστομίζονται από το αστικό πολιτικό κατεστημένο. Ξέρω ότι δεν αμφισβητήθηκε η ένταξη στην ευρωζώνη. Και ξέρω ότι δεν έχει λυθεί τίποτε για τα λαϊκά στρώματα. Και ότι αύριο κιόλας θα το ξαναθυμηθούμε αυτό.

Όμως σήμερα υπάρχει για λίγο μια γεύση γλυκειά στο στόμα. Έγινε ίσως μια αρχή, ή ίσως άνοιξε μια μικρή χαραμάδα. Μπορεί και αυτή η μικρή χώρα να καταφέρει κάτι. Ήτανε μια καλή μέρα. Κακές, άλλωστε, βρέχει όλη τη χρονιά.

9 σχόλια:

  1. Αντιγράφω-μεταφέρω εδώ ένα από τα δύο σχόλια που έκανα στην προηγούμενη ανάρτηση, διότι ταιριάζει καλύτερη σε αυτήν (αν θέλεις Αντώνη μπορείς να το σβήσεις από την προηγούμενη ανάρτηση):

    Να πω κάτι ακόμα, επειδή παρατήρησα μερικούς (όχι εδώ, γενικά μιλάω) να "ενθουσιάζονται" για το "ηρωικό όχι του κυπριακού λαού":

    Καλό θα ήταν όλοι αυτοί να προσγειωθούν ανώμαλα, διότι...ο αγώνας του λαού της Κύπρου δεν ήταν κ τόσο φοβερός. Απλά η άρχουσα τάξη της χώρας δε ήθελε να χάσει τις (μεγαλο)καταθέσεις της, και γι'αυτό η κυβέρνηση της χώρας προάσπισε τα συμφέροντα της ντόπιας αυτής ολιγαρχίας.

    Βλέπω υπερβολικό ενθουσιασμό, λες και στην Κύπρο το κίνημα έκανε τίποτα φοβερό(μακάρι να ήταν ήταν έτσι, αλλά δεν...). Στην πραγματικότητα, το λαϊκό κίνημα στην Κύπρο είναι μάλλον πιο πίσω και από την Ελλάδα, απλά το σχέδιο που προωθείται εκεί χτυπά και την άρχουσα τάξη σε μεγάλο βαθμό, οπότε "ξαφνικά" η κυβέρνηση της Κύπρου θυμήθηκε την "εθνική υπερηφάνεια" και είπε ένα "περήφανο όχι".

    Τέλος πάντων, αυτό δε σημαίνει ότι στηρίζω τα σχέδια της ευρωζώνης (κάθε άλλο), απλά λέω ότι λέω για να είμαστε προσγειωμένοι και να μη νομίζουμε ότι "έτσι απλά" το "λαϊκό κίνημα" στην Κύπρο νίκησε. Στην πραγματικότητα, αυτοί που όντως μάχονται, με αρκετή επιτυχία μάλιστα στην Κύπρο, είναι οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι ντόπιοι αστοί που προασπίζουν τις καταθέσεις και τις επιχειρήσεις τους (ειδικά τις τραπεζικές). Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Κύπρος,ανεξαρτήτως νομίσματος-Ρωσίας-Γερμανίας,κτλ θα χάσει το μαύρο χρήμα που ως τώρα τη κράταγε, άρα θα χαθούν νομοτελειακά πολλές θέσεις εργασίας που άμεσα ή έμμεσα σχετίζονταν με αυτό το μαύρο χρήμα ==>Τεράστια ύφεση. Αυτό είναι ξεκάθαρο από τη στιγμή που πλέον defacto δε θα εισρέουν τόσα πολλά ξένα κεφάλαια στην Κύπρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σίγουρα ήταν ένα "απ' τα πάνω" όχι, και πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ τη ρητορική της "εθνικής περηφάνειας", που κρύβει πολλά και κινδυνεύει να παγιδεύσει εξ αρχής το όποιο λαϊκό κίνημα, που προς το παρόν είναι εγκλωβισμένο στο αστικό κομματικό κατεστημένο. Αυτά τα υστερικο-εθνοπατριωτικά είναι ψευδή, παραπλανητικά και άνευ νοήματος.

    Αλλά νιώσαμε και μεις εδώ κάτω για λίγο την αίσθηση ότι η ΕΕ δεν είναι για πάντα, ότι μπορεί να νικηθεί. Και νομίζω ότι το μεταδώσαμε αυτό, ότι το μετέδωσε ο κυπριακός λαός. Αυτό είναι κάτι σημαντικό, είναι μια δυνητική ώθηση σε χώρες όπου το λαϊκό κίνημα έχει διανύσει περισσότερο δρόμο.

    Στην τελική, εξαρτάται πώς θα χρησιμοποιηθεί η σημερινή εμπειρία. Μπορεί να λειτουργήσει ως ένα ακόμα μέσω εξαπάτησης πολύ εύκολα, μπορεί όμως να δώσει και ένα απρόσμενο σκούντημα μπροστά στη λαϊκή αυτοπεποίθηση, που τόσο κρίσιμη και αναγκαία είναι σε αυτή τη φάση, που οι ανταγωνισμοί βαθαίνουν και οι κίνδυνοι για όλους αυξάνονται.

    Αν φτάσουμε να βγούμε απ' το ευρώ θα μπορούσε να γίνει ένα μικρό δεύτερο βήμα. Κάποιος, με κάποιο τρόπο, πρέπει να κάνει την αρχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για μένα, βασικά, ήταν και μια μικρή ρεβάνς για το δημοψήφισμα για το δεύτερο Μνημόνιο που δεν έγινε ποτέ στην Ελλάδα και θεωρούσα σημαντικό να στηριχτεί σαν πρόταση.

      Διαγραφή
    2. Ίδωμεν. Εγώ πάντως βλέπω ως πρώτη εικόνα το γνωστό πλέον: "εθνικά υπερήφανο" όχι να κυριαρχεί ως αφήγηση (οι "ηρωικοί βουλευτές της Κύπρου", σε αντίθεση με τους "προδότες Έλληνες", που όντως βέβαια είπαν "ναι σε όλα", μιας και τα μέτρα που ψήφιζαν δεν ενοχλούσαν την τσέπη τους, σε αντίθεση με την κατάσταση στην Κύπρο), κάτι που βέβαια είναι αναμενόμενο με βάση και τους σημερινούς συσχετισμούς.

      Διαγραφή
    3. Αυτά είναι καραγκιοζιλίκια και δεν έχουν καμία σχέση με τον μαρξισμό ή την στοιχειωδώς υλιστική θεώρηση των πραγμάτων. Πόσο καιρό επισημαίνω την ακατάσχετη σοσιαλσωβινιστική μπαρουφολογία του Ίσκρα, που έχει πρωταγωνιστικό ρόλο; Φυσικά και τα αστικά συμφέροντα στην Κύπρο θιγόντουσαν άμεσα από την πρόταση Eurogroup. Εδώ μόνο το δικηγορικό γραφείο του Αναστασιάδη έχανε εκατομμύρια. Έχεις ξαναδεί κοινοβούλιο όπου να μην ψηφίζεται μέτρο ΟΥΤΕ απ' την κυβέρνηση; Αν αυτά ήταν αποδείξεις ισχύος του λαϊκού κινήματος, εγώ έπρεπε να ζω στη Λαϊκή Δημοκρατία Κύπρου.

      Απλώς, υπάρχει και η λαϊκή οπτική, η οποία σήμερα ήταν για διαφορετικούς λόγους πίσω απ' την αστική απόφαση. Αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, και σύντομα θα έχουμε λόγους να αναμετρηθούμε με τις αντιθέσεις. Αλλά δεν ήταν και πισωγύρισμα για τα λαϊκά στρώματα το σημερινό Όχι. Δεν ήταν από μόνο του παράγοντας ανασταλτικός για το λαϊκό κίνημα. Μπορεί να γίνει, αλλά αυτό πρέπει να πολεμηθεί.

      Διαγραφή
  3. "Αλλά νιώσαμε και μεις εδώ κάτω για λίγο την αίσθηση ότι η ΕΕ δεν είναι για πάντα, ότι μπορεί να νικηθεί." Αν και θα υπερτονισθεί αυτή η αίσθηση, το μήνυμα οτι η ΕΕ δεν είναι για πάντα, όπως γράφεις, δεν είναι τα πάντα,είναι η αρχή της αμφισβήτησης της παντοδυναμίας της από μεγάλες μάζες λαού, σ'ολες της χώρες της Ευρώπης.Η τελική λύση εκτιμώ ότι θα είναι προιον συμβιβασμού ανάμεσα στο Ευρωπαικό και το Ρωσικό κεφάλαιο, με την αστική τάξη της Κύπρου να βγαίνει με τις μικρότερες απώλειες.Αντίθετα για τα πλατιά στρώματα των εργαζόμενων θα υπάρξουν επιπτώσεις, καθώς μια σειρά μέτρων, περικοπών κα., θα επιβληθούν αναπόφευκτα, αν και σε πολύ ηπιότερη μορφή απ'οτι στην Ελλάδα.
    Αν, λέω άν συμβεί έτσι, σε λίγο καιρό μπορεί να παρατηρηθεί ενθουσιώδης στροφή οπαδών και κομμάτων του οπορτουνιστικού στερεώματος να "βαδίσουμε στο δρόμο της Κύπρου"!Ταξική συνειδητοποίηση πάντως, και θέληση για λαική εξουσία, δύσκολα βλέπω να διαμορφώνεται στα λαικά στρώματα.
    Alone

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κατ' όπως φαίνεται, η Κύπρος, μην έχοντας την απαραίτητη ρευστότητα για να διασώσει μόνη της τις χρεωκοπημένες τράπεζες της, θα πάει στην 'αγκαλιά' της Ρωσίας, που θα διασώσει το κυπριακό τραπεζικό σύστημα, με αντάλλαγμα βέβαια τα ενεργειακά αποθέματα + πιθανόν μια ναυτική βάση στη Μεσόγειο, ώστε να αντικαταστήσει τη μοναδική βάση που της έχει απομείνει στην περιοχή (στη Συρία) και που τώρα λόγω της κατάστασης στη Συρία μάλλον θα τη χάσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή