Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Συζητώντας για την τακτική και την στρατηγική του ΚΚΕ σήμερα

Αν και, λόγω έλλειψης χρόνου και των έκτακτων γεγονότων στην Κύπρο, δεν διάβασα όλες τις τοποθετήσεις του προσυνεδριακού, μού φάνηκε πως η πειστικότερη ως τώρα υπεράσπιση της έννοιας του ΑΑΔΜ που διάβασα ήταν αυτή η οποία εγκαταλείπει την απόπειρα να την θεμελιώσει θεωρητικά και στρέφεται σε υπαρκτά και πρακτικά προβλήματα. Αντιγράφω λοιπόν ένα σκέλος της τοποθέτησης του Ξενοφώντα Φλώρου:
Το πρόβλημα είναι το εξής: Μεγάλες μάζες εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων που θίγονται από τον καπιταλισμό (ειδικά λόγω κρίσης και δυσκολιών της αστικής τάξης στο οικονομικό πεδίο και στις συμμαχίες της), μας ακούνε και συμφωνούν μέχρι ένα σημείο με αυτά που τους λέμε, σε ένα βαθμό συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, δεν έχουν όμως πειστεί για το ζήτημα της εξουσίας. Η μικροαστική ιδεολογία είναι έντονη σε αυτά τα στρώματα, άρα αντικειμενικά παλαντζάρουν ιδεολογικά μεταξύ εργατικής και αστικής τάξης και είναι βουλησιαρχικό το να προβλέπουμε ότι μικροαστικά στρώματα από μόνα τους θα συμφωνήσουν «στον αντικαπιταλιστικό αγώνα με κατεύθυνση τη λαϊκή εξουσία» (Θέση 66).
Ζητούμενο είναι το πώς θα απομακρύνουμε αυτόν τον κόσμο από τις συμμαχίες της αστικής τάξης, πώς θα τον τραβήξουμε στη συμμαχία της εργατικής τάξης, στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού.
Ο τρόπος κατά τη γνώμη μου για να πειστούν ανώριμες πολιτικά μάζες ότι η λύση για τα προβλήματά τους έγκειται στην αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας, είναι αρχικά η κοινή δράση, να πατήσουμε πάνω σε προβλήματα που τους θίγουν άμεσα, να δείξουμε τον ένοχο και να τους συσπειρώσουμε σε στόχους και αιτήματα που αμφισβητούν την υπάρχουσα κατάσταση και φέρνουν τον τελικό σκοπό πιο κοντά. Να καταλάβουν κάτω από την παρέμβασή μας αλλά και από την ίδια τους την αγωνιστική πείρα στην πορεία της ταξικής πάλης ότι είναι απαραίτητη η αλλαγή κοινωνικοοικονομικού συστήματος.
Το ΑΑΔΜ, για παράδειγμα, συσπείρωνε σε αντιμονοπωλιακούς αντιιμπεριαλιστικούς στόχους. Αυτό φυσικά δεν υπονοούσε ότι υπάρχει ενδιάμεσο στάδιο εξουσίας μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, που αντιστοιχεί σε αυτή τη γραμμή συσπείρωσης! Εμείς ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τέτοιο στάδιο και ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου. Ο κόσμος που απευθυνόμαστε όμως δεν το έχει λυμένο.
Δηλαδή, θα πει κάποιος, δε θα μιλήσουμε για την εξουσία;
Φυσικά και θα μιλήσουμε. Παράλληλα και ταυτόχρονα, σαν ΚΚΕ θα προσπαθούμε να βαθύνουμε τους δεσμούς μας με τον κόσμο, ζυμώνοντας τις επεξεργασμένες θέσεις μας για το σοσιαλισμό. Κάποιους θα τους κερδίζουμε ακόμα παραπέρα. Αλλά το ζήτημα της εξουσίας δεν μπορεί να μπαίνει σαν προϋπόθεση στη συμμαχία που θέλουμε να οικοδομήσουμε, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων δεν θα έρθει καν κοντά μας για να μας ακούσει.
Τα παραπάνω δεν συνιστούν έκπτωση από τις θέσεις μας ούτε προσπάθεια κοροϊδίας απέναντι στα λαϊκά στρώματα, άλλωστε ο κόσμος ξέρει ποιοι είμαστε και τι πρεσβεύουμε. Συνιστούν προσπάθεια συμμαχίας. Και η συμμαχία εξ ορισμού σημαίνει υποχώρηση, συμβιβασμό. Αλλωστε, για αυτούς που ήδη συμφωνούν, δε χρειάζεται συμμαχία... Το ζητούμενο είναι να βρούμε ποιες είναι αυτές οι υποχωρήσεις, που τελικά θα βοηθήσουν στη συσπείρωση δυνάμεων για τον τελικό σκοπό. Αυτό μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά στην πράξη είναι πράγματι πολύ δύσκολο.
Οπως και να 'χει όμως, η τακτική, η γραμμή συσπείρωσης και κατ' επέκταση τα συνθήματα, υπηρετούν το στρατηγικό στόχο, δεν ταυτίζονται με αυτόν. Ούτε θέσφατα είναι, ούτε στατικά. Οφείλουμε να τα μεταβάλλουμε κατά περίπτωση. Πρέπει να είμαστε ευέλικτοι, με πυξίδα πάντα το στρατηγικό μας στόχο. Δεν είναι σωστό να προδικάζουμε μελλοντικές καταστάσεις με βάση τη σημερινή τάξη πραγμάτων.
Ο τρόπος σύνδεσης της καθημερινής πάλης με τη στρατηγική κρίνεται και εκ του αποτελέσματος. Με αυτό το κριτήριο, μέχρι τώρα, οι επιλογές μας δε φαίνεται να δικαιώνονται. Μακάρι να ρίχναμε το σύνθημα για «δικτατορία του προλεταριάτου» και να συσπειρώναμε κοινωνικές δυνάμεις στο δρόμο για την επανάσταση. Δεν γίνεται έτσι όμως...
Κάτι τελευταίο. Το αν το ΚΚΕ πρέπει να παλεύει για τη διαχείριση του καπιταλισμού ή για την ανατροπή του, κρίθηκε το 1991. Σήμερα, 22 χρόνια μετά, το ότι δε θα συμμετέχουμε σε μια αστική κυβέρνηση ή σε μια κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλισμού και της κρίσης του, όπως πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ το Μάη του 2012, είναι δεδομένο. Δεν έχει νόημα να δίνουμε συγχαρητήρια στον εαυτό μας που δεν κατάφεραν να μας ενσωματώσουν! Αντίθετα, πατώντας πάνω στα εδώ και δεκαετίες αυτονόητα, πρέπει να προβληματιστούμε για το πώς θα πείσουμε περισσότερο κόσμο σε αυτήν την κατεύθυνση. Επιτυχία, λοιπόν, για το ΚΚΕ είναι, κρατώντας τις θέσεις του, να φέρει περισσότερους εργαζόμενους πιο κοντά σε αυτές και στον αγώνα, να γίνει πιο μαζικό.
Θα ξεκινήσω από την πρώτη παράγραφο του αποσπάσματος: ποιος υποστηρικτής του ΚΚΕ, είτε είναι μέλος είτε όχι, δεν είχε ως τα τώρα άφθονες ευκαιρίες να διαπιστώσει την πραγματικότητα αυτού που ο Φλώρος εκφράζει πολύ ωραία και συνοπτικά με τη διατύπωση "μας ακούνε μέχρι ένα σημείο;" Και ποιος δεν μπόρεσε να εντοπίσει ότι το "σημείο" μέχρι το οποίο "μας ακούνε", και άρα το σημείο από το οποίο και πέρα παύουν να μας ακούνε, είναι αυτό ακριβώς που λέει, δηλαδή το σημείο του ζητήματος "της εξουσίας";

Η περιγραφή λοιπόν της πρακτικής δυσκολίας της προπαγάνδας από τον σύντροφο είναι και με το παραπάνω ακριβής. Αλλά εδώ θα έπρεπε νομίζω να ξεδιαλυθεί άμεσα κάτι σημαντικό, το οποίο μπορούμε να ξεδιαλύνουμε θέτοντας ένα ερώτημα: Τι δηλαδή ακούνε όσοι ακούνε το ΚΚΕ μέχρι το σημείο όπου τίθεται το ζήτημα της εξουσίας; Σε τι είναι "μαζί μας;"

Είναι μαζί μας, δείχνει και πάλι σωστά ο σύντροφος, όταν τους λέμε ότι τα πράγματα πάνε στραβά, και ότι πρέπει να αλλάξουν. Είναι μαζί μας στο βαθμό που φυσικά καταλαβαίνουν ότι υπό την παρούσα κατάσταση θίγονται βασικά και θεμελιώδη συμφέροντά τους. Είναι μαζί μας, θα πρόσθετα εγώ, στον βαθμό που τους λέμε ότι αυτοί φορολογούνται περισσότερο από τους εφοπλιστές ή ότι καθώς αυτοί σφίγγουν το ζωνάρι, άλλοι κερδοφορούν και κάνουν επενδύσεις. Αυτά ευκολότατα τα δέχονται εκ μέρους μας οι εργατικές και μικροαστικές μάζες, τα αναπαράγουν, τα χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους. 

Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι δεν είμαστε μόνο εμείς που τους λέμε ότι τα πράγματα πάνε στραβά και ότι πρέπει να αλλάξουν. Δεν είμαστε μόνο εμείς που τους λέμε ότι θίγονται βασικά συμφέροντά τους. Το ίδιο κάνει σύσσωμη η αντιπολίτευση, από τον ΣΥΡΙΖΑ ως την Χρυσή Αυγή, με διαφορετικές βέβαια μεθόδους και διαφορετικά σημεία επικέντρωσης κάθε φορά. Ο κόσμος αυτός "είναι μαζί μας", μας "ακολουθεί", στον βαθμό που μπορεί να μας δει ως άλλο ένα "αντιμνημονιακό" κόμμα. Αλλά όταν του θέσουμε το ζήτημα των βαθύτερων αιτίων και το ζήτημα της αναγκαιότητας της κατάληψης της εξουσίας, και όχι της κυβέρνησης, ως προϋπόθεση αντιμετώπισης αυτών των αιτίων, ε, παύει να μας ακολουθεί, και ακολουθεί αυτούς που δεν του θέτουν τέτοια ζητήματα.

Τι σημαίνει λοιπόν στην πράξη ότι υπάρχει κόσμος που "μας ακολουθεί" μέχρι ένα σημείο; Σημαίνει ότι υπάρχει κόσμος που "μας ακολουθεί", και που θα μας ψήφιζε, αν ήμασταν πειστικοί ως ένα κόμμα "διαμαρτυρίας" για την κατάσταση που βιώνει, καθώς και, ανιστρόφως, ότι δεν μας ακολουθεί και δεν μας ψηφίζει στον βαθμό που δεν μας προσλαμβάνει ως ένα κόμμα "διαμαρτυρίας." Αλλά τι είναι το "κόμμα διαμαρτυρίας" στην πράξη και στην ουσία; Είναι ένα κόμμα το οποίο μια μερίδα της κοινωνίας αισθάνεται ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει ως μέσο, ως όχημα, για να διαπραγματευτεί κάτι καλύτερο με τον καπιταλισμό, κάποιους καλύτερους όρους, ένα καλύτερο "μείγμα διαχείρισης" όπως λέμε. Είναι ένα μέσο "λαϊκού εκβιασμού."

Το πρόβλημα με αυτόν τον "λαϊκό εκβιασμό" είναι ότι δεν πιάνει. Δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Και αυτό δεν το λέμε εμείς, το λέει ξανά και ξανά η πραγματικότητα της ραγδαίας διάψευσης των ελπίδων για "εναλλακτική διαχείριση", με τελευταίο παράδειγμα την Κύπρο, όπου η απουσία ισχυρού εργατικού κινήματος και ο περιορισμός της δυναμικής του "Όχι" στις αστικές κοινοβουλευτικές δυνάμεις προλείανε το έδαφος για ένα καταστροφικό ναι, που επιπλέον παρουσιάστηκε ρητά από το Eurogroup ως αρχικός στόχος της δικής του πολιτικής τακτικής εκβιασμού του κυπριακού λαού. Πράγμα που μας φέρνει απευθείας στο σημείο από το οποίο και μετά οι μάζες στις οποίες αναφέρεται ο σύντροφος "δεν μας ακούν": στο σημείο της αναγκαιότητας της εξουσίας, το οποίο εμείς υπερτονίζουμε, χάνοντας την στήριξη αυτών μαζών, ακριβώς επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Αν δεν το υπερτονίζαμε, τότε αναγκαστικά θα εντασσόμασταν και εμείς, σφυροδρέπανο ή όχι σφυροδρέπανο, στις πολιτικές εκείνες δυνάμεις που υπόσχονται θελκτικά πράγματα για τις μάζες αλλά διαψεύδονται διαρκώς από την πραγματικότητα: δηλαδή θα κερδίζαμε από τον εναρμονισμό μας με την ψευδή τους συνείδηση της πραγματικότητας αλλά θα καταποντιζόμασταν όταν θα έπρεπε να αποδείξουμε ότι μπορούμε πράγματι να αλλάξουμε τη ζωή τους εντός του καπιταλισμού, χωρίς την ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Για τον σύντροφο, το ζήτημα είναι πώς θα μπορέσουμε να "απομακρύνουμε αυτόν τον κόσμο από τις συμμαχίες της αστικής τάξης", συμβιβαζόμενοι προφανώς στο επίμαχο θέμα της αναγκαιότητας κατάληψης της εξουσίας, στο θέμα της άμεσης αναγκαιότητας του σοσιαλισμού: "συμμαχία", γράφει, "εξ ορισμού σημαίνει υποχώρηση, συμβιβασμό". Αυτό είναι στον νου του (και νομίζω σωστά) το νόημα του επιχειρήματος όσων επιμένουν στο ΑΑΔΜ: είναι η κωδικοποίηση αυτής της διάθεσης συμβιβασμού.

Αλλά βέβαια, ο συμβιβασμός ο οποίος πηγάζει από την απόρριψη της επιμονής στην αναγκαιότητα της κατάληψης της εξουσίας και του σοσιαλισμού δεν θα ήταν και τόσο συμβιβασμός: θα ήταν απλώς άτακτη υποχώρηση του κόμματος και αυτόματη ενσωμάτωσή του στο "αντιμνημονιακό μέτωπο" που επιχειρούν να αρθρώσουν χρόνια τώρα διάφορα αστικά κόμματα και τάσεις. Θα συμβιβαζόμασταν, στην ουσία, μόνο εμείς, και το αποτέλεσμα θα ήταν αναπόφευκτα η απονομιμοποίησή μας όταν θα γινόταν σαφές ότι αδυνατούμε να πράξουμε το αδύνατο, δηλαδή να αλλάξουμε τον σημερινό καπιταλισμό, στον σημερινό κόσμο με τον σημερινό συσχετισμό ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, σε έναν "άλλο" καπιταλισμό με το μαγικό όπλο της διαμαρτυρίας.

Αυτό ο σύντροφος το καταλαβαίνει, για αυτό γράφει: "δε θα μιλήσουμε για την εξουσία; Φυσικά και θα μιλήσουμε. Παράλληλα και ταυτόχρονα, σαν ΚΚΕ θα προσπαθούμε να βαθύνουμε τους δεσμούς μας με τον κόσμο, ζυμώνοντας τις επεξεργασμένες θέσεις μας για το σοσιαλισμό. Κάποιους θα τους κερδίζουμε ακόμα παραπέρα. Αλλά το ζήτημα της εξουσίας δεν μπορεί να μπαίνει σαν προϋπόθεση στη συμμαχία που θέλουμε να οικοδομήσουμε, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων δεν θα έρθει καν κοντά μας για να μας ακούσει". Δεν απαγορεύεται, με άλλα λόγια, να προσπαθούμε να πάμε τον κόσμο παραπέρα, απλώς αυτή η προσπάθεια πρέπει να έρχεται σε ένα δευτερεύον επίπεδο, γιατί αλλιώς διώχνουμε τους εργαζόμενους εκ των προτέρων. Όμως το πρόβλημα είναι και πάλι πως η κατάληψη της εξουσίας και ο σοσιαλισμός ή είναι αντικειμενικά ή δεν είναι αντικειμενικά προϋπόθεση της αλλαγής της σημερινής κατάστασης. Αν δεν είναι αντικειμενικά τέτοια, τότε δεν πολυέχει νόημα το ΚΚΕ να είναι αυτοτελές κόμμα πλέον, θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ένα κόμμα, πχ, με τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση για τη λαϊκή ανακούφιση. Αυτό άλλωστε ήταν το αίτημα μιας μερίδας των εργαζομένων πριν και μετά τις εκλογές. Δεν ήταν ένα παράλογο αίτημα εφόσον προϋπέθετε ήδη τη μη αναγκαιότητα του σοσιαλισμού και το εφικτό, συνάμα, ενός πιο ανθρώπινου καπιταλισμού. Ούτε ήταν ένα αίτημα κακόβουλο ή διαβολικό. Ήταν ένα αίτημα απόλυτα φυσιολογικό από τη σκοπιά αυτή. Αν, μέσα στο ΚΚΕ, συμμερίζεται κάποιος την ιδέα ότι είναι εφικτή η καλυτέρευση της θέσης του λαού χωρίς την προϋπόθεση της κατάληψης της εξουσίας και δεν προτείνει συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε δεν νομίζω ότι είναι ειλικρινής και έντιμος ως προς τις λογικές συνεπαγωγές των αρχών αντίληψής του. Θα μπορούσε φυσικά να πει ότι το νόημα αυτής της κατεύθυνσης είναι το ΚΚΕ να γίνει ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει το ίδιο το κόμμα του 27% και να επιλύσει έτσι και πολλά από τα οικονομικά του προβλήματα και την εσωκομματική γκρίνια. Αλλά η ουσία θα παρέμενε η ίδια: ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί την αντικειμενική μορφή της επιβαλλόμενης κομμουνιστικής τακτικής σήμερα. Το αν το ΚΚΕ θα ήταν ένας "σοβαρότερος", "επιστημονικότερος", περισσότερο συνεκτικός ΣΥΡΙΖΑ είναι δευτερεύον και μάλλον αδιάφορο, μιας και όλα αυτά θα έπρεπε να κριθούν στην πράξη που θα επέβαλλε η εμπειρία του κυβερνητισμού κάτω από τις σημερινές συνθήκες.

Αν, απ' την άλλη πλευρά, η ΚΕ έχει δίκαιο ότι η κατάληψη της εξουσίας και ο σοσιαλισμός είναι αντικειμενική προϋπόθεση της αλλαγής της σημερινής κατάστασης, τότε πολύ απλά δεν στέκει η πρόταση της "βασικής συμφωνίας" με τις μάζες σε ό,τι αφορά τις συνέπειες του καπιταλισμού και της μετάθεσης σε ένα δεύτερο επίπεδο της ανάλυσης για τις αιτίες αυτών των συνεπειών και για το μοναδικό διαθέσιμο μέσο θεραπείας τους, που είναι η ανατροπή της αστικής εξουσίας. Απ' το πρίσμα αυτό, δεν πρόκειται καθόλου για δύο διαφοροποιήσιμα πράγματα αλλά για μια αρραγή ενότητα: δεν υπάρχει κομμουνιστική ανάλυση των συνεπειών χωρίς ανάλυση των αιτιών, και δεν υπάρχει ανάλυση των αιτιών χωρίς πρόταση για ανατροπή της εξουσίας από την οποία πηγάζουν οι αιτίες

Αυτός νομίζω πως είναι και ο πυρήνας του ζητήματος που επανέρχεται στη συζήτηση του προσυνεδριακού, δηλαδή της σχέσης στρατηγικής και τακτικής: ο ισχυρισμός ότι το κόμμα έχει αποκόψει την στρατηγική από την τακτική στην πραγματικότητα προέρχεται ο ίδιος από μια διάσπαση των δύο που πριμοδοτεί την τακτική σε αντίθεση με την αντίληψη της αρραγούς ενότητας των δύο. Εξού και η παράλληλη κριτική ότι το κόμμα έχει εξαλείψει εντελώς την τακτική, ότι οι Θέσεις αντανακλούν μόνο στρατηγική και έχουν μετατρέψει την τακτική πλήρως σε αντανάκλαση της στρατηγικής.

Αλλά, θα ρωτήσει εύλογα κάποιος, αν το κόμμα δεν έχει πλήρως εξαλείψει την τακτική στο όνομα της ενότητας συνεπειών, αιτιών και ανατροπής των πηγών των αιτιών, τότε πού έγκειται η τακτική του, ποια είναι η σφαίρα της τακτικής του ως διακριτής σφαίρας; Εδώ πρέπει να επιστρέψουμε στο πυρηνικό ζήτημα της συμμαχίας και του τι σημαίνει συμμαχία

Ο Φλώρος γράφει ότι συμμαχία σημαίνει εξ ορισμού "υποχώρηση, συμβιβασμό." Όμως έδειξα, πιστεύω, πως αυτή η υποχώρηση και ο συμβιβασμός που προτείνεται είναι στην πραγματικότητα μονομερής, ότι είναι υποχώρηση και συμβιβασμός μονάχα του κόμματος. Η αμοιβαιότητα των υποχωρήσεων και των συμβιβασμών, και όχι απλώς και γενικόλογα η υποχώρηση και ο συμβιβασμός, συνιστούν τον ορισμό του τι είναι συμμαχία.

Αλλά πώς θα μπορούσε ο συμβιβασμός και η υποχώρηση που θα έκανε το ΚΚΕ προς τις μάζες των εργαζομένων να είναι αμοιβαίος και όχι μονομερής, και άρα πώς θα μπορούσε η συμμαχία να είναι πράγματι συμμαχία;

Κατά τη δική μου κρίση, αυτό ακριβώς το πρόβλημα προσπαθεί να επιλύσει η πρόταση της Λαϊκής Συμμαχίας, και με τον εξής τρόπο: τα όρια της συζήτησης, μέσα στους θεσμούς της Λαϊκής Συμμαχίας, για τις συνέπειες, τις αιτίες, και τον τρόπο επίλυσης της καπιταλιστικής κρίσης δεν αστυνομεύονται, δεν περιορίζονται στις προγραμματικές θέσεις του ΚΚΕ. Μπορεί κανείς να συζητήσει, μέσα στα πλαίσια της Λ.Σ, για την ενδεδειγμένη τακτική του λαϊκού και εργατικού κινήματος με συγκεκριμένο τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη συγκεκριμένους συσχετισμούς σε συγκεκριμένους χώρους δουλειάς, συνοικίες, κλπ. Η πρόθεση είναι, και πιστεύω ότι πρέπει να είναι, ακριβώς η ζύμωση όσων "δεν μας ακολουθούν πλήρως" με τους ήδη πεπεισμένους. Αλλά όλα αυτά γίνονται μέσα σε θεσμικά και οργανωτικά πλαίσια στα οποία διατηρείται αλώβητη η στρατηγική κατεύθυνση του κόμματος, όπου δηλαδή διασφαλίζεται η ηγεμονία της εργατικής τάξης και της κομμουνιστικής οπτικής πάνω στη συζήτηση. Στην Λ.Σ δηλαδή, το κόμμα αποσύρεται αρκετά από τον πυρήνα των προπλασμάτων ώστε να επιτρέψει την είσοδο σε αυτά στρωμάτων που δεν το "ακολουθούν" ως το τέλος, αλλά είναι αρκετά παρόν μέσω των συνδικαλιστικών και ταξικών οργανώσεών του ώστε να εγγυηθεί ότι οι τακτικές επεξεργασίες δεν θα αποσυνδεθούν τεχνητά από τα ζητήματα που θέτει η στρατηγική. Η Λ.Σ είναι ένα ΑΑΔΜ όπου η επιβαλλόμενη από τις συνθήκες συζήτηση για την αναγκαιότητα της ανατροπής της αστικής εξουσίας δεν περνά σε δεύτερη μοίρα και δεν αποσπάται από την εξίσου σημαντική αναγκαιότητα της επεξεργασίας δημιουργικών και αποτελεσματικών τακτικών λαϊκής και ταξικής πάλης στο επίπεδο της συνομιλίας και της συνεργασίας των κομμουνιστών με μη κομμουνιστικά ενσυνείδητα λαϊκά στρώματα. 

Δεν πρόκειται, βέβαια, περί "συνταγής της επιτυχίας" με "εγγυημένα αποτελέσματα"· δεν πρόκειται όμως, εξίσου, για "αυθαίρετη" και "αδικαιολόγητη" πρόταση επίλυσης του προβλήματος που ανέκυψε, σε τελική ανάλυση, από την ανάδυση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, του καπιταλισμού σε στάδιο συνάμα ολοκλήρωσης, πραγματικής υπαγωγής των πάντων, και συνάμα, σήψης και αποσύνθεσης των παραγωγικών δυνάμεων, των υπολειμμάτων, οικονομικών και πολιτικών, του μεταπολεμικού "φιλελευθερισμού", καθώς και κάθε πειστικής σχέσης της λειτουργικότητας της καπιταλιστικής οικονομίας και της αστικής πολιτικής εξουσίας με την έννοια του "γενικού συμφέροντος."

55 σχόλια:

  1. Πράγματι ο σύντροφος θέτει το ζήτημα από την σκοπιά της επικοινωνίας με ευρύτερες μάζες. Όμως και εδώ, όπως και με τους άλλους συντρόφους, φαίνεται ότι δεν έχει γίνει κατανοητό ένα βασικό ζήτημα: ο καπιταλισμός στον παλιό κόσμο δεν βρίσκεται απλά σε μια προσωρινή κρίση που θα την ακολουθήσει νέος κύκλος ανάπτυξης αλλά σε μια κρίση που δεν έχει την δυνατότητα να ξεπεράσει , τουλάχιστον στο μακρινό μεν ορατό δε μέλλον. Η κρίση που βρίσκεται σήμερα ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός θα ξεπεραστεί ή με πόλεμο ή με επανάσταση. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα έχουμε μια συνεχή επιδείνωση του επιπέδου διαβίωσης των λαών στην Ευρώπη. Αυτός είναι νομίζω ο κύριος λόγος που δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε σκέψη για μεταβατικές καταστάσεις στη δράση των κομμουνιστών, δεν το επιτρέπουν οι αντικειμενικές συνθήκες. Αν αυτό δεν γίνει κατανοητό από την εργατική τάξη και τους μικροαστούς και συνεχίζουν να ελπίζουν ότι μπορεί να γίνει μια διαφορετική διαχείριση που θα αποτρέψει την επιδείνωση της κατάστασής τους και θα αρχίσει εν συνεχεία η διαδικασία επιστροφής στο πρόσφατο, καλύτερο, παρελθόν, τότε η εξαθλίωση θα έρθει εύκολα και χωρίς αντιστάσεις. Το κομμουνιστικό κόμμα δεν έχει επομένως άλλη επιλογή από το να δείχνει την τρέχουσα πραγματικότητα: επανάσταση ή συνέχιση και βάθεμα της εξαθλίωσης.
    Κατά την άποψη μου εκεί εγκλωβίζονται και όλοι όσοι κάνουν κριτική για τον τρόπο αντιμετώπιση της κρίσης στη πολιτική της Γερμανίας. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική αυτή δεν είναι της Γερμανίας αλλά του ευρωπαϊκού καπιταλισμού που απλούστατα δεν έχει άλλες λύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Η αμοιβαιότητα των υποχωρήσεων και των συμβιβασμών, και όχι απλώς και γενικόλογα η υποχώρηση και ο συμβιβασμός, συνιστούν τον ορισμό του τι είναι συμμαχία.

    Αλλά πώς θα μπορούσε ο συμβιβασμός και η υποχώρηση που θα έκανε το ΚΚΕ προς τις μάζες των εργαζομένων να είναι αμοιβαίος και όχι μονομερής, και άρα πώς θα μπορούσε η συμμαχία να είναι πράγματι συμμαχία;"

    Σημασία έχει και τι είδους υποχωρήσεις κάνεις εσύ και τι είδους οι άλλοι σύμμαχοι.
    Σε ένα βιβλιαράκι του ο Θ. Παπαρήγας έθιγε αυτό το ζήτημα("Β' Παγκόσμιος Πόλεμος-Σκέψεις για μερικές πλευρές του"). Πολλές παραχωρήσεις μπορεί να κάνουν οι άλλοι κι εσύ λιγοστές, στις περιπτώσεις των μετώπων ανα τα χρόνια ήταν, από τη μεριά των ΚΚ, το ζήτημα της εξουσίας της εργατικής τάξης που έμπαινε σε δεύτερη μοίρα, αυτό δημιουργούσε σύνθετα προβλήματα και στο εσωτερικό των ΚΚ.
    Επομένως και η ποιοτική διαφορά των υποχωρήσεων έχει σημασία και αξία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το θέμα είναι ότι αυτά τα εξηγεί η Αλέκα σε κάθε της συνέντευξη. Η εποχή της ακμής/στασιμοτητας του καπιταλισμού, όπου χρειαζόσουν 2 παραπάνω (από τα τουλάχιστον 5 που δικαιούσουν),, έκανες απεργία ζητώντας 10 και η κυβέρνηση συμβιβαζόταν στα 3 και ήσασταν όλοι χαρούμενοι, τελείωσε. Τώρα χρειάζεσαι 10 παραπάνω (από τα τουλάχιστον 20 που δικαιούσαι), η κυβέρνηση σού κόβει 20. Τι θα κάνεις; Ή θα συμβιβαστείς να σου κόψει 10 (και άρα είσαι στο -20) ή το πας μέχρι το άκρο και ζητάς και τα 20.

    Ε, το ΚΚΕ λέει το δεύτερο.

    Και κάτι ακόμη. Λέει ο αρθρογράφος ότι αν κατεβάσεις τα στάνταρ σου θα έρθει περισσότερος κόσμος από όσος αν τα κρατήσεις υψηλά. Σύμφωνοι. Όμως τι κόσμος θα είναι αυτός; Θα σε οδηγήσει μεσοπρόθεσμα σε βελτίωση του δυναμικού σου; θα σε βοηθήσει να πας κοντύτερα στο στόχο σου; Όχι, αφού θα είναι κόσμος συμβιβασμένος εξαρχής. Άρα τι να τον κάνεις; Να λες ότι έχεις ποσότητα; Αν η ποσότητα δεν αντιστοιχεί σε κάποια ποιότητα τι όφελος προσφέρει; Κι αυτό δεν είναι ελιτισμός, είναι απλός, πρακτικός ρεαλισμός. Αν τιγκάρεις το κόμμα στους οπαδούς της καλύτερης διαχείρισης του καπιταλισμού, ιδίως σε εποχή όπου έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, απλά στέλνεις το σοσιαλισμό στο ποτέ. (Αν διαιρέσεις οποιαδήποτε θετική ποσότητα με το μηδέν πας στο συν άπειρο.) Κι αυτό είναι πρόβλημα, αν βεβαίως στόχος σου είναι ο σοσιαλισμός, γιατί αν δεν είναι πάνε στο Σύριζα-Ανέλ και τελείωνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και αυτός τα λέει απείρως καλύτερα :)
    http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7357961

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμα καλύτερα από τον Κυριακάτικο "Ρ"
      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7353655&publDate=23/3/2013 )
      ΑΛΕΚΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ
      Με εμπιστοσύνη στη στρατηγική μας και απαιτητικότητα από τον εαυτό μας
      Αποσπάσματα από την ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στη Συνδιάσκεψη της Κομματικής Οργάνωσης Θεσσαλίας.Ilief

      Διαγραφή
  5. ''Δεν πρόκειται, βέβαια, περί "συνταγής της επιτυχίας" με "εγγυημένα αποτελέσματα", δεν πρόκειται όμως, εξίσου, για "αυθαίρετη" και "αδικαιολόγητη" πρόταση επίλυσης του προβλήματος που ανέκυψε, σε τελική ανάλυση, από την ανάδυση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, του καπιταλισμού σε στάδιο συνάμα ολοκλήρωσης, πραγματικής υπαγωγής των πάντων, και συνάμα, σήψης και αποσύνθεσης των παραγωγικών δυνάμεων, των υπολειμμάτων, οικονομικών και πολιτικών, του μεταπολεμικού "φιλελευθερισμού", καθώς και κάθε πειστικής σχέσης της λειτουργικότητας της καπιταλιστικής οικονομίας και της αστικής πολιτικής εξουσίας με την έννοια του "γενικού συμφέροντος."

    Αντώνη, ο όρος ''ολοκληρωτικός καπιταλισμός'' χρησιμοποιείται από το ΝΑΡ ακριβώς με την έννοια της πραγματικής υπαγωγής να είναι το ουσιαστικότερο σημείο. Συμφωνείς δηλαδή σε βασικά σημεία με τη σχετική ανάλυση του ΝΑΡ? Δε μοιάζει όντως με τον ''πραγματικό ιμπεριαλισμό'' που σε άρθρο σου περιέγραψες?

    http://www.narnet.gr/content/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-1%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%B1%CF%81

    Lazzarato

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντιγράφω από το λινκ που έδωσες ¨

      Με βάση το σύνολο αυτών των κριτηρίων, αλλά με καθοριστικό πεδίο την εξέλιξη της βασικής σχέσης εκμετάλλευσης, μιλάμε σήμερα για το πέρασμα σε ένα νέο στάδιο ανάπτυξης και κρίσης του καπιταλισμού, το στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Οι βασικές ποιοτικές αλλαγές που σημαδεύουν την ανάπτυξη αυτού του σταδίου είναι:
      - η διαμόρφωση ενός νέου ασύγκριτα πιο εκμεταλλευτικού καθεστώτος απόσπασης υπεραξίας, που συνδυάζει πιο οργανικά την έξαλλη αναζήτηση της σχετικής υπεραξίας και την επίσης αναβαθμιζόμενη αναζήτηση της απόλυτης υπεραξίας που τροποποιεί τις μορφές απόσπασης και της απόλυτης και της σχετικής υπεραξίας, οδηγώντας σε παροξυσμό το βαθμό εκμετάλλευσης.

      βαθαίνει ποσοτικά και ποιοτικά η υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο.

      - η συμπίεση της αξίας της εργατικής δύναμης όχι μόνο σχετικά (κάτω από την άνοδο της παραγωγικότητας και από το νέο ιστορικό όριο των αναγκών των εργαζομένων) αλλά συχνά και απόλυτα (κάτω από το ιστορικό όριο αναγκών της προηγούμενης περιόδου, με λεηλασία ακόμα και του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας).

      - η ανάπτυξη της κοινωνικά συνδυασμένης εργασίας, του καταμερισμού εργασίας, μιας νέου τύπου οργάνωσης της εργασιακής διαδικασίας και της άμεσης ουσιαστικής υπαγωγής της επιστήμης στην παραγωγή.

      - η ανάπτυξη του ηγεμονικού ρόλου των πολυεθνικών- πολυκλαδικών μονοπωλίων, που αποτελούν μια υπεραναπτυγμένη σχέση παραγωγής και κυριαρχίας του κεφαλαίου. Τα ΠΠΜ έχουν ένα δεσπόζοντα ρόλο που απορρέει, σε μεγάλο βαθμό, από την δυνατότητα τους να ελέγχουν την επιστήμη, την έρευνα και την πληροφορία.

      ένα νέο μοντέλο οικονομικής και κοινωνικής παρέμβασης του κράτους, κράτος επιτελείο-στρατηγείο της ανάπτυξης.

      - η μεγαλύτερη συχνότητα, μεταδοτικότητα σε όλο τον κόσμο και το νέο βάθος των κρίσεων, που είναι κρίσεις υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.

      - η καθολική υπαγωγή των διεθνών σχέσεων στο κεφάλαιο, η ανάπτυξη της καπιταλιστικής διεθνοποίησης με ηγεμονική μορφή αυτή της διεθνοποίησης του παραγωγικού κεφαλαίου, οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις σαν μορφές κίνησης, οργάνωσης και λειτουργίας των ΠΠΜ, η ένταση με νέους τρόπους και μορφές της ανισόμετρης ανάπτυξης στο εσωτερικό του διεθνούς πλέγματος του κεφαλαίου. Ιδιαίτερη σημασία έχει το ότι κυριαρχούν οι εξαγωγές κεφαλαίων μεταξύ αναπτυγμένων χωρών που αντανακλούν τόσο τις αυξημένες δυνατότητες υπεξαίρεσης υπεραξίας όσο και την όξυνση του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού.

      - το περιεχόμενο και οι μορφές του σύγχρονου πολέμου, που έρχεται πιο κοντά στην πραγματική ουσία του ως ανώτερο μέσο καταπίεσης, εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, όχι βασικά ενός έθνους απέναντι σε άλλο, αλλά μιας τάξης απέναντι στην άλλη.

      - η "επιστροφή" της πολιτικής στη βάση των κοινωνικών σχέσεων και η ασφυκτικότερη υποταγή της στην καπιταλιστική παραγωγή και οικονομία. Ο αυταρχισμός και η ανάπτυξη των μηχανισμών καταστολής σε εθνική και διεθνική κλίμακα αποτελούν εσωτερικό συστατικό στοιχείο του νέου σταδίου και συνδυάζονται αλλά και συγκαλύπτουν την ανυπαρξία θετικού αστικού ιδεολογικού οράματος.

      - οι τάσεις κρίσης του συστήματος της υπεραξίας, του εμπορευματικού χαρακτήρα της εργασίας, του χρήματος, των αστικών μορφών οργάνωσης του διεθνούς συστήματος, του αστικού πολιτικού συστήματος και η ανάπτυξη της τάσης χειραφέτησης της εργατικής τάξης, της βαθύτερης σύνδεσης κοινωνικού-οικονομικού και πολιτικού αγώνα και των δυνατοτήτων κατάλυσης της αστικής ηγεμονίας στο εργατικό κίνημα. Κατά συνέπεια, οξύνεται η ταξική πάλη σε συνθήκες περιορισμού των ενδιάμεσων στρωμάτων και διεύρυνσης της εργατικής τάξης.

      - το βάθεμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και κρίσης έχει δραματικές επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον με την αλόγιστη κατασπατάληση, στρεβλή χρήση και καταστροφή φυσικών πόρων. Στην πραγματικότητα η επιδείνωση των σχέσεων ανθρώπων-φύσης είναι αποτέλεσμα των εκμεταλλευτικών σχέσεων μεταξύ ανθρώπων που επιβάλει και βαθαίνει ο καπιταλισμός.

      Διαγραφή
    2. "πιο εκμεταλλευτικού καθεστώτος απόσπασης υπεραξίας, που συνδυάζει πιο οργανικά την έξαλλη αναζήτηση της σχετικής υπεραξίας και την επίσης αναβαθμιζόμενη αναζήτηση της απόλυτης υπεραξίας που τροποποιεί τις μορφές απόσπασης και της απόλυτης και της σχετικής υπεραξίας, οδηγώντας σε παροξυσμό το βαθμό εκμετάλλευσης."

      Πουθενά δεν μίλησα για "πιο εκμεταλλευτικό καθεστώς απόσπασης υπεραξίας", ούτε στην παράγραφό μου που παρέθεσες, ούτε πουθενά αλλού. "Πιο εκμεταλλευτικό" σε σχέση με ΤΙ; Τον καπιταλισμό στις αποικίες των 17ο ή τον 19ο αιώνα; Την πρωταρχική συσσώρευση; Τον καπιταλισμό του φασισμού; Δεν γνωρίζω με τι ακριβώς συγκρίνεται στο σχετικό κείμενο ο "ολοκληρωτικός καπιταλισμός". Και σίγουρα δεν αφορά την έννοια της πραγματικής υπαγωγής την οποία χρησιμοποίησα το σκέλος αυτό.

      "έξαλλη αναζήτηση της σχετικής υπεραξίας"

      Δεν έχω ιδέα τι είναι η "έξαλλη αναζήτηση" και σε αντιπαράθεση με τι είναι "έξαλλη" (και άρα και τι είναι "μη έξαλλη αναζήτηση σχετικής υπεραξίας."

      Διαγραφή
    3. "- η ανάπτυξη της κοινωνικά συνδυασμένης εργασίας, του καταμερισμού εργασίας, μιας νέου τύπου οργάνωσης της εργασιακής διαδικασίας και της άμεσης ουσιαστικής υπαγωγής της επιστήμης στην παραγωγή."

      Δεν αφορά την δική μου προσέγγιση, όπου "ολοκληρωτικός καπιταλισμός" σημαίνει καπιταλισμός σε στάδιο ολοκλήρωσης, το οποίο για μένα είναι έννοια που συνδέεται άμεσα με όσα εξέθεσα στο "Μια χούφτα χώρες" για τον ιμπεριαλισμό.

      "η ανάπτυξη του ηγεμονικού ρόλου των πολυεθνικών- πολυκλαδικών μονοπωλίων, που αποτελούν μια υπεραναπτυγμένη σχέση παραγωγής και κυριαρχίας του κεφαλαίου."

      Όχι κάτι νέο για μένα. Στοιχείο του Ιμπεριαλισμού.

      "Τα ΠΠΜ έχουν ένα δεσπόζοντα ρόλο που απορρέει, σε μεγάλο βαθμό, από την δυνατότητα τους να ελέγχουν την επιστήμη, την έρευνα και την πληροφορία."

      Όχι ουσιώδες στην δική μου προσέγγιση.

      Διαγραφή
    4. "ένα νέο μοντέλο οικονομικής και κοινωνικής παρέμβασης του κράτους, κράτος επιτελείο-στρατηγείο της ανάπτυξης."

      Όχι κάτι νέο για μένα. Βλ. φασιστικό κράτος, παρατηρήσεις Πουλαντζά για "αυταρχικό κράτος" ως αναδυόμενο μετά το 72-73 (δηλαδή σύγχρονο με αυτό που σήμερα περιγράφεται ως "νεοφιλελευθερισμός").

      "η μεγαλύτερη συχνότητα, μεταδοτικότητα σε όλο τον κόσμο και το νέο βάθος των κρίσεων, που είναι κρίσεις υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου."

      Συμφωνώ (και εξυπακούω όταν κάνω λόγο για "ολοκληρωτικό καπιταλισμό"), αλλά αυτό υπάρχει ήδη στον Λένιν.

      Διαγραφή
    5. "η καθολική υπαγωγή των διεθνών σχέσεων στο κεφάλαιο"

      Πολύ δύσκολο σημείο, θέλει πολλή θεωρητική επεξεργασία και σκέψη ακόμα.

      "το περιεχόμενο και οι μορφές του σύγχρονου πολέμου, που έρχεται πιο κοντά στην πραγματική ουσία του ως ανώτερο μέσο καταπίεσης, εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, όχι βασικά ενός έθνους απέναντι σε άλλο, αλλά μιας τάξης απέναντι στην άλλη."

      Το ίδιο. Σχέση εθνικού-ταξικού θέλει πολύ μεγάλη προσοχή και συγκεκριμένη μελέτη μιας κατάστασης, δύσκολο να γενικεύσεις.

      "η "επιστροφή" της πολιτικής στη βάση των κοινωνικών σχέσεων"
      Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό ακριβώς.

      "συγκαλύπτουν την ανυπαρξία θετικού αστικού ιδεολογικού οράματος" "Θετικό αστικό ιδεολογικό όραμα" ορίζεται πώς; Δεν φαίνεται να έχει αξιόπιστη βάση ως ιδέα.

      Διαγραφή
    6. το χοντραίνετε πολύ το πράγμα και δεν ξέρω πού θα οδηγηθεί η συζήτηση. Μπορεί να κάνει κανείς καμιά τρέλα, αν διαβάσει τα παραπάνω (εγώ τα διάβασα δεμμένος και υπό την επίβλεψη άλλων).
      Συναισθανθείτε τις κρίσιμες ώρες και τις αντοχές των ανθρώπων (βιασμένων ψυχών που αιωρούνται στην πίσσα της καθημερινότητας)
      έκσσσαλλη έχω γίνει, έξαλλη!
      γ

      Διαγραφή
    7. "οι τάσεις κρίσης του συστήματος της υπεραξίας, του εμπορευματικού χαρακτήρα της εργασίας, του χρήματος, των αστικών μορφών οργάνωσης του διεθνούς συστήματος, του αστικού πολιτικού συστήματος και η ανάπτυξη της τάσης χειραφέτησης της εργατικής τάξης, της βαθύτερης σύνδεσης κοινωνικού-οικονομικού και πολιτικού αγώνα και των δυνατοτήτων κατάλυσης της αστικής ηγεμονίας στο εργατικό κίνημα. Κατά συνέπεια, οξύνεται η ταξική πάλη σε συνθήκες περιορισμού των ενδιάμεσων στρωμάτων και διεύρυνσης της εργατικής τάξης."

      Συμφωνώ και εξυπακούεται απ' τις αναλύσεις και θέσεις μου, φτάνει να είναι σαφές ότι ως "τάση" αντιλαμβάνομαι δυνατότητα και όχι νομοτέλεια όταν μιλούμε για σύνδεση κοινωνικού-οικονομικού και πολιτικού αγώνα. Εξακολουθεί να παίζει κρίσιμο ρόλο το υποκειμενικό.

      Διαγραφή
    8. "το βάθεμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και κρίσης έχει δραματικές επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον με την αλόγιστη κατασπατάληση, στρεβλή χρήση και καταστροφή φυσικών πόρων."

      Περιλαμβάνεται στις διαστάσεις της "πραγματικής υπαγωγής" για μένα.

      Ελπίζω να ξεκαθαρίστηκε τώρα σε τι συμφωνεί και σε τι διαφωνεί η αντίληψή μου από τις σχετικές θέσεις του 1ου συνεδρίου του ΝΑΡ.

      Διαγραφή
  6. Οπως και να εχει τους συμβιβασμους ,αυτοι αποτελουν συμβιβασμο με τον καπιταλισμο ο οποιος φυσικα θα πρεπει να ειναι και σε αντικειμενικη θεση να κανει υποχωρισεις σε θεματα οικονομικων κυριως παροχων.Σε καθε περιπτωση οι κρισεις απο τη δεκαετια του 70 και μετα ειναι κρισεις υπερσσυσορευσης,που σημαινει οτι το κεφαλαιο δεν εκμεταλευεται αρκετα την εργατικη δυναμη ωστε να εχει ενα ικανοιποιητικο ποσοστο κερδους για να γινονται επενδυσεις και να αναπαραγεται το συνολικο κεφαλαιο.Ετσι σε συνθηκες κρισης στο ερωτημα μεταρρυθμιση ή επανασταση η πλαστιγα γερνει στην πιο ρεαλιστικη για τα συμφεροντα της εργατικης ταξης απαντηση.Οπως και να το κανουμε δε φτανει να θελει καποιος μεταρρυθμισεις.Πρεπει και το κεφαλαιο να μπορει να τις παραχωρισει.

    G.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Το όλον ζήτημα κατ' εμέ έχει μια ουσιαστική βάση, δηλαδή την αντιπροσώπευση στην δράση ή κοινώς πασοκιά, μια παιδική αρρώστια του εργατικού κινήματος που η εργατική τάξη στην ελλάδα την πέρασε σε μεγάλη ηλικία και βαριά.
    Το πρόβλημα δεν είναι τι συζητάμε με τον κόσμο και πόσο συμφωνούμε μαζί του, αλλά πού, ναι πού γίνονται αυτές οι συζητήσεις, κι αυτό ο σύντροφος δεν το πιάνει.
    Γιατί, αν οι συζητήσεις αυτές γίνονται στο εργοστάσιο (χώρο εργασίας εν γένει, μη γίνω κι εγώ φετιχιστής της μάκινας) έχουν άλλο περιεχόμενο κι από τις δύο μπάντες. Και τέτοιες συζητήσεις γίνονται, αλλά είναι λίγες και φθίνουσες.
    Σημειώστε ότι το πιο σημαντικό στοιχείο που οδηγεί στο φθίνον ρυθμό διεξαγωγής της πολιτικής κουβέντας στο χώρο εργασίας είναι επειδή οι εργάτες έχουν εκδιωχθεί από αυτό τον χώρο, με τους κομμουνιστές πρώτους απ' όλους.
    Είναι απίστευτο το να παραβλέπεται η ανεργία, η αποψίλωση των χώρων εργασίας και η αύξηση της τρομοκρατίας και της ελαστικοποίησης στους όρους διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Με τον κομμουνιστή άνεργο και περιθωριοποιημένο, τον εργάτη άνεργο και αποκοινωνικοποιημένο, όλες οι συζητήσεις γυρνάνε γύρω από την ανάθεση: να ψηφίσουμε κάποιον, μια μέρα που θα βγούμε από το σπίτι, μια Κυριακή κατά προτίμηση!
    Μ' αυτά και μ' αυτά τα λέμε στο ιντερνετ, σε κάποιο σαλόνι, στο τηλέφωνο. Σε τέτοιο περιβάλλον, και πολύ μακριά πάει η κουβέντα. Αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ θα είχε σταματήσει κάθε επικοινωνία.
    Είναι ώρα να τσακίσουμε κάθε λογική ανάθεσης, να πολεμήσουμε την πασοκιά στη ρίζα της, σε συνθήκες εντελώς αντίξοες. Πώς; Αμ, εδώ σε θέλω κάβουρα! Σίγουρα πάντως, δεν λείπει μια έξυπνη ιδέα, λίγος συμβιβασμός, μια λαμπρή προσωπικότητα και μια πρέζα αμοραλισμού.
    Αυτή είναι συνταγή για να γίνεις ρινόκερος.
    τα 'πα και ξεθύμανα... μα, βγαίνω από τα ρούχα μου ώρες-ώρες!
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "έλα μαζί μας ακόμα και αν δεν συμφωνείς σε όλα.." -και αυτο σημαίνει κτήσιμο εμπιστοσύνης με τις μάζες.. εκεί ειναι το στοίχημα του 19ου -εκεί ακουμπάει ο σ. Φλώρος..
    19

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ένα το κρατούμενο είναι ότι ένα κομμουνιστικό επαναστατικό κόμμα δεν μπορεί να προσαρμόζει τη στρατηγική του ανάλογα με τις διαθέσεις του κόσμου, το πολιτικό κριτήριο που έχει αποκτήσει ο λαός (από την κυρίαρχη ιδεολογία) ή το συσχετισμό δύναμης. Αυτό να το κρατάμε σαν κόρη οφθαλμού, γιατί στις μη επαναστατικές (πόσο μάλλον στις αντεπαναστατικές συνθήκες) η επαναστατική συνείδηση θα αποτελεί πάντα μα πάντα μειοψηφία. Το θέμα είναι πως θα μπολιάσεις τη λαϊκή συνείδηση με την επαναστατική διδασκαλία. Ακόμα και σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, αυτό δε σημαίνει ότι ο λαός θα καταλάβει μεμιάς σε τί συνθήκες βρίσκεται και τί πρέπει να κάνει. Το ΚΚ θα πρέπει να του το επισημάνει και να μπει μπροστά.
    Δεύτερο: Από που προκύπτει ότι η συσπείρωση σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση σημαίνει πως δε μιλάμε σε κόσμο που δε συμφωνεί με την πρόταση εξουσίας του ΚΚΕ ή πως απευθυνόμαστε στον κόσμο λέγοντας του «έλα, αντικαπιταλιστική πάλη τώρα» και τίποτα άλλο; Ένα μεγάλο κομμάτι των θέσεων που αναλύει τη Λαϊκή Συμμαχία είναι αφιερωμένο στις συσπειρώσεις που παλεύει το ΚΚΕ σε ό,τι μα ό,τι απασχολεί την εργατική τάξη.
    Δε θέλω να αφήσω καμία αιχμή για το συγκεκριμένο άρθρο, γιατί σε σχέση με άλλα μου φαίνεται τουλάχιστον να έχει ειλικρινή προβληματισμό και όχι διάθεση σπέκουλας όπως κάποια άλλα.

    Yastr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. off topic
    θα το είδες/άκουσες από ώρα, άιντε τυχερούλη, εξαιρείσθαι!
    Δε λέει γιά τα ιδιωτικά (που υποψιάζομαι ότι κι αυτά θα τα
    εξαιρέσει, αν όχιθ τώρα, στο άμεσο μέλλον) αλλά τα δημόσια
    δεν πάνε κουρείο.
    Ορίστε, είδες οι τζύπριοι καπιτάλες σέβας στη μάθηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, μας ανακοινώθηκε στο μέσο συνεδρίασης για το (μη) μέλλον του παν/μιου. Είναι πάντως πολύ νωρίς ακόμα για να ξέρω σήμερα.

      Έχει κάποιος δει προβλέψεις για μείωση ΑΕΠ; Άκουσα κάτι τρομακτικά νούμερα.

      Διαγραφή
    2. ξέρω σήμερα=να ξέρουμε σίγουρα.

      Είμαι λίγο στα πρόθυρα μπρέικνταουν σήμερα απ' τη συσσωρευμένη πίεση και αγωνία.

      Διαγραφή
    3. Άρθρο Μεντρέκα για κάποιες από τις τοποθετήσεις στον Προσυνεδριακό: http://www2.rizospastis.gr/story.do?id=7359644

      Ξεκαθαρίζω ότι το βάζω εδώ απλώς επειδή το πιο πάνω είναι το πιο πρόσφατο κείμενο του Προσυνεδριακού και όχι για να το συνδέσω με όσα αναφέρει ο Μεντρέκας στην πιο πάνω παρέμβαση.

      Άλλωστε, δεν μου πέφτει λόγος κανένας πέραν της υπεράσπισης της οπτικής της ΚΕ εφόσον συμφωνώ με αυτή.

      Διαγραφή
  11. Μια υπόθεση εργασίας και μια ερώτηση μαζί
    Ας πούμε ότι το ΚΚΕ καλούσε σε αντιμνημονιακη κοινωνικοπολιτική συμμαχία πριν τις εκλογές του 2012. απευθύνονταν σ όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις (πλην των φασιστών) και τις καλούσε να διαμορφώσουν μέτωπο κατά του μνημονίου και των συνεπειών του, ενάντια στην σφαγή του λαού και στο βάθεμα της εξάρτησης,για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων και των δημοκρατικών ελευθεριών που αλέθονται απ τη τρόικα και τη κυβέρνηση.
    Που θα ήταν ο « συμβιβασμός» του ΚΚΕ?
    Δεν θα ήταν συνεπές με το πρόγραμμά του και την ιστορία του?που θα έκανε έστω και λίγο « πίσω» από τις θέσεις του?τι θα το εμπόδιζε να συνεχίσει να λέει ότι ο καπιταλισμός φταίει?
    Δεν θα μπορούσε μέσα στα πλαίσια αυτού του μετώπου να δείχνει στη πράξη και ξεκάθαρα τα αδιέξοδα της διαχείρισης του συστήματος όταν αυτά θα παρουσιάζονταν?
    Και τελικά δεν θα ανάγκαζε σε « συμβιβασμό» τις άλλες δυνάμεις ,που εμπρός στα τρομακτικά προβλήματα της πολιτικής των μνημονίων, έχουν « συρθεί» σε ρητορείες – έστω- ενάντια σε στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης και της ΕΕ?
    Και επιπλέον ,δεν θα ήταν αυτό το κοινωνικό μέτωπο , προνομιακός χώρος δράσης των κομουνιστών?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπέγραψες; http://katargisimnimonion.kke.gr/view.html

      Διαγραφή
    2. Πώς ερμηνεύεις το γεγονός ότι τόσοι λίγοι υπέγραψαν; Αυτό δεν είναι υπεροκομματικό μέτωπο για την κατάργηση του Μνημονίου;

      Διαγραφή
    3. "Δεν θα μπορούσε μέσα στα πλαίσια αυτού του μετώπου να δείχνει στη πράξη και ξεκάθαρα τα αδιέξοδα της διαχείρισης του συστήματος όταν αυτά θα παρουσιάζονταν?"

      Πώς ακριβώς το φαντάζεσαι αυτό; Προεκλογικά πες μου σε ερώτηση δημοσιογράφου:
      "Τι προτείνει το ΚΚΕ;"
      "Προτείνει αντιμνημονιακή πολιτική συμμαχία κτλ"

      "Θα δώσει αυτό τη λύση πιστεύετε;"

      Η απάντηση που θα δίνεται είναι ναι ή όχι;
      Αν όχι γιατί το προτείνει το ΚΚΕ; Αν ναι, δεν υπάρχει κανένα θέμα καπιταλισμού;


      Συγγνώμη αλλά λες για υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων.
      Από κυβερνητική θέση. Όταν οι εργάτες ματώνουν για να αναχαιτίσουν τις επιθέσεις των αστών, τις μειώσεις 30-40% που ζητάνε.

      Υπάρχουν πολλοί τρόποι διεξόδου από μια κρίση του καπιταλισμού;
      Υπάρχουν τρόποι "ανθρώπινης αξιοπρεπούς διεξόδου";
      Αν κάποιος το πιστεύει, πολύ απλά δεν είναι κομμουνιστής ούτε καν μαρξιστής αλλά ανήκει σε κάποια υποομάδα του Κευνσιανισμού. Και μάλιστα της ροζ πλευράς του, όχι αυτής που αναλαμβάνει να κυβερνήσει και για τους εργάτες επιφυλάσσει ό,τι ακριβώς ο νεοφιλελευθερισμός.



      Εγώ δε λέω, τιμή του και καμάρι του του οποιουδήποτε τα πιστεύει αυτά.
      Άλλοι πιστεύουν στα δις του Πούτιν, τι να κάνουμε.
      Είναι όμως αυτός λόγος να εξαναγκαστεί κι ένα ΚΚ να τα πιστέψει;

      Τι ακριβώς φαντάζεσαι όταν λες ότι θα δείχνει το ΚΚΕ ξακάθαρα τα αδιέξοδα της πρακτικής του μετώπου που το ίδιο πρωτοστάτησε να φτιαχτεί; Βγάζει κάποια λογική αυτό; Σχεδιασμός επί χάρτου είναι;


      Θα βγαίνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, στέλεχος του ΚΚΕ, και μαζί με την αναγγελία αύξησης της ανεργίας θα λέει "λύση είναι η λαϊκή εξουσία";
      Πριν τις εκλογές γιατί έλεγε άλλα;

      Καταλαβαίνετε σε τι παλινωδίες θα οδηγούνταν το ΚΚΕ; Πόσο ρεζιλεμένο θα έβγαινε;
      Καταλαβαίνετε ότι και εμείς ο απλός κόσμος, θα βγαίναμε σε απίστευτα χειρότερη θέση; Ότι αντί να προσπαθούν ας πούμε στη Χαλυβουργική με κινητοποιήσεις (και με την επιρροή των ταξικών δυνάμεων) να ακυρώσουν τα σχέδια της εργοδοσίας, θα περίμεναν να τους σώσει ο υπουργός;


      Γιάννης

      Διαγραφή
    4. Δεν νομίζω ότι μπορούν να βγουν συμπεράσματα από μια αποσπασματική (στα πλαίσια της συνολικής πολιτικής) πρωτοβουλίας.Θα ήταν κρίμα π.χ. να βγάλει το συμπέρασμα κανείς ότι τουλάχιστον 200.000 ψηφοφόροι του ΚΚΕ που δεν υπέγραψαν, δεν θα συμμετείχαν στην συμμαχία που περιγράφω παραπάνω...

      Διαγραφή
    5. Όχι...δεν είναι υπερκομματικό, είναι από τους κομμουνισταί που θα μας πάρουν τα σπίτια, έχουν ξύλινο λόγο, δεν ξέρουν τι τους γίνεται, θέλουν να μας κάνουν Βόρεια Κορέα και Κούβα- ταυτόχρονα.(θυμάσαι;).
      Δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν θέλουν να καταλάβουν, ένα ΔΕΝ είναι καρφωμένο στο μυαλό του λαού απέναντι στους κομμουνιστές, αυτό πως βγαίνει μου λέτε παρακαλώ;
      selina

      Διαγραφή
    6. @makis: Να σου εξηγήσω γιατί ρωτάω: Ανάμεσα σε άλλα, αυτή η λίστα ονομάτων αποτυπώνει τους συσχετισμούς μιας εφικτής διαταξικής συμμαχίας και δείχνει δυνατότητες συσπείρωσης μελών, μη μελών του ΚΚΕ, καθώς και ψηφοφόρων άλλων κομμάτων. Είναι, με την δική της περιορισμένη μορφή, μια "φωτογραφία" του τι θα μπορούσε να είναι αυτό το οποίο ζητάς. Αλλά βλέπεις ότι, παρά το γεγονος ότι ήταν, στο τέλος, η ΜΟΝΗ αντιμνημονιακή πρόταση που διατυπώθηκε με σαφήνεια και ολοκληρωμένα, ο κόσμος προτίμησε αέρα κοπανιστό και άφθονο καραγκιοζιλίκι στις πλατείες, που ποτέ δεν οδήγησε σε τίποτε, ούτε καν σε κάτι ανάλογο.

      Δεν είναι κρίμα; Δεν δείχνει κάτι αποθαρρυντικό; Δεν δείχνει, έστω, ότι στην πράξη δεν είναι το ίδιο εύκολο τα πράγματα όπως στα λόγια; Ότι το πράγμα δεν είναι καθόλου απλά "πετάω την πρόταση και ο λαός πετάει τη σκούφια του και συσπειρώνεται;"

      Ρωτάω εν μέρει γιατί τώρα τα ζω και γω από κοντά στην Κύπρο. Καλά τα λόγια, αλλά στην πράξη βλέπεις ότι ο κόσμος δεν έχει καμία όρεξη για ριζικές αλλαγές. Και η εντύπωσή μου από Ελλάδα τελευταία είναι ότι μετά και τα της Κύπρου, έχουν κατέβει τα κεφάλια κάτω και έχει λουφάξει πολύς κόσμος που το παιζε παλικάρι πριν.

      Είναι δύσκολο πράμα ο μικροαστισμός, δεν το ξεφορτώνεται κανένας εύκολα.

      Διαγραφή
    7. Σοβαρα τώρα,
      Τι άλλο προτείνεις εκτός από αυτό που η πράξη έχει δείξει πως σημαίνει υποχώρηση και ενσωμάτωση;
      Προνομιακός χώρος δράσης είναι ο χώρος δουλειάς, η λαϊκή γειτονιά. Ας αναρωτηθούν εκείνοι που συστηματικά απουσιάζουν και διστάζουν να συγκρουστούν ανοικτά ,με όλες εκείνες τις αριστεροδέξιες δυνάμεις, κοινοβουλευτικές και μη, που πρώτο τους μέλημα είναι το τσάκισμα του μοναδικού αντίπαλου δέους στις επιλογές των μονοπωλίων.
      Αντε γιατί πολύ μας τα πρήξατε με τα "μέτωπα" και την ασχετοσύνη σας....

      rednready2

      Διαγραφή
    8. Είπε κάτι βασικό πιο πάνω ο geolabros:

      Geolabros28 Μαρτίου 2013 - 4:27 μ.μ.
      Το όλον ζήτημα κατ' εμέ έχει μια ουσιαστική βάση, δηλαδή την αντιπροσώπευση στην δράση ή κοινώς πασοκιά, μια παιδική αρρώστια του εργατικού κινήματος που η εργατική τάξη στην ελλάδα την πέρασε σε μεγάλη ηλικία και βαριά.
      Το πρόβλημα δεν είναι τι συζητάμε με τον κόσμο και πόσο συμφωνούμε μαζί του, αλλά πού, ναι πού γίνονται αυτές οι συζητήσεις, κι αυτό ο σύντροφος δεν το πιάνει.
      Γιατί, αν οι συζητήσεις αυτές γίνονται στο εργοστάσιο (χώρο εργασίας εν γένει, μη γίνω κι εγώ φετιχιστής της μάκινας) έχουν άλλο περιεχόμενο κι από τις δύο μπάντες. Και τέτοιες συζητήσεις γίνονται, αλλά είναι λίγες και φθίνουσες.
      Σημειώστε ότι το πιο σημαντικό στοιχείο που οδηγεί στο φθίνον ρυθμό διεξαγωγής της πολιτικής κουβέντας στο χώρο εργασίας είναι επειδή οι εργάτες έχουν εκδιωχθεί από αυτό τον χώρο, με τους κομμουνιστές πρώτους απ' όλους.
      Είναι απίστευτο το να παραβλέπεται η ανεργία, η αποψίλωση των χώρων εργασίας και η αύξηση της τρομοκρατίας και της ελαστικοποίησης στους όρους διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Με τον κομμουνιστή άνεργο και περιθωριοποιημένο, τον εργάτη άνεργο και αποκοινωνικοποιημένο, όλες οι συζητήσεις γυρνάνε γύρω από την ανάθεση: να ψηφίσουμε κάποιον, μια μέρα που θα βγούμε από το σπίτι, μια Κυριακή κατά προτίμηση!
      Μ' αυτά και μ' αυτά τα λέμε στο ιντερνετ, σε κάποιο σαλόνι, στο τηλέφωνο. Σε τέτοιο περιβάλλον, και πολύ μακριά πάει η κουβέντα. Αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ θα είχε σταματήσει κάθε επικοινωνία.

      Διαγραφή
    9. makis

      Στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής συζητήθηκε την Τετάρτη (31/10) η Πρόταση Νόμου που κατέθεσε το ΚΚΕ στις 12 Ιούλη, με τον τίτλο «Κατάργηση των Μνημονίων, του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 - 2015 και των Εφαρμοστικών τους νόμων - καταγγελία των Δανειακών Συμβάσεων που έχουν ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή των Μνημονίων».
      ( http://www.rizospastis.gr/wwwengine/columnPage.do?publDate=2/11/2012&columnId=2241 )
      Διάβασε στο ποιο πάνω link τις τοποθετήσεις των κομμάτων


      Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ() περί άλλων τύρβαζαν.
      ( http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7123597 )


      Της χ.α ήταν κουτοπονηριλα αυτό που είπαν (ήταν κατά της πρότασης του ΚΚΕ)
      από ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/11/blog-post_6.html )
      (..)“Έίχαμε πει”, λέει ο ΧΑτης βουλευτής, “ότι όποιο κόμμα κι αν φέρει πρόταση νόμου για κατάργηση του μνημονίου, θα την υπερψηφίσουμε. Έτσι τώρα υπερψηφίζουμε την πρόταση νόμου του ΚΚΕ επί της αρχής και την καταψηφίζουμε επί των άρθρων”.

      Πράγμα που σε απλά ελληνικά (κι όχι στην κοινοβουλευτική καθαρεύουσα) σημαίνει πολύ απλά: “ωραία ιδέα αυτός ο νόμος αλλά τον καταψηφίζουμε λέξη προς λέξη”. Οσο για το λαουτζίκο, ασ’ τον να ακούει στις ειδήσεις ότι ψηφίσαμε ναι “επί της αρχής” και να παραμυθιάζεται ότι σαν “αντιμνημονιακοί” ψηφίσαμε την κατάργηση του “μνημονίου”. Τόσο απλά. Τόσο απλά που είναι δύσκολο και να το πιστέψει κανείς σαν αληθινό. (..)

      Να προσθέσω πως όταν λες " ναι " επι της αρχής ενός σχεδίου νόμου, αυτό σημαίνει πως τουλάχιστον συμφωνείς σε ένα άρθρο. Και δεν είσαι κατά όλων των άρθρων.

      Οι της ανελ ήταν ποιο σοβαροί από τους αλλους δύο "αντιμνημονιακούς"

      Λοιπόν τι συμπέρασμα βγάζεις για τα "αντιμνημονιακά" κόμματα; Γιατί έλεγαν άλλα τι άλλων και μόλις τους δόθηκε η ευκαιρία να πάρουν θέση έκαναν το κοροϊδο; Ιlief

      Διαγραφή
    10. Κι αυτό του Σεχτάρ, κλεμένο από Σφυροδρέπανο:

      Ο/Η Σεχτάρ ο Τρομερός είπε...
      Κάπταιν, το ΜΠΑΤΣΟΚ είναι δώ, ενωμένο δυνατό, κι όποιος αφήνεται να παραπλανιέται από το 6% των δημοσκοπήσεων δεν ξέρει που πατά και που βαδίζει. Ετσι νομίζαμε και το 1989, τότε που ο Ανδρουλάκης και το Συγκρότημα το ξέσκιζαν (έτσι νομίζαμε...) με τα ειδικά δικαστήρια, για να το δούμε να ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του σαν φοίνικας το 1993 και όχι με την μία βασική μορφή του αλλά και με άλλα μπουμπούκια, που εξακολουθούν να σκάνε μέχρι τις μέρες μας, ανάμεσα στα οποία το Ε.Μ.Ε.Ι.Σ. του λιράτου φωτό είναι το πιο αθώο.
      Ετσι για να καταλαβαίνουμε τι θα πεί ταξική πάλη.
      Πάνω από ΣΥΝ, Σύριζα, συνιστώσες, "ανεξάρτητα κινήματα", αντιεξουσιαστές του Σόρος η μη, αναρχοαυτόνομους η αναρχοφασίστες, αμεσοδημοκράτες η μπλανκιστές, αγανακτισμένους Ναρίτες η Σπινθηροβόλους καζακικούς Επαμίτες, νετσαγιεφικούς τρομοκράτες της φωτιάς η του Νοέμβρη, εργατοαγώνες και νεοσπόρους, εσωκομματική αντιπολίτευση του ΚΚΕ, πάνω και πέρα από την πολύχρωμη θάλασσα της ελληνικής αντιδεξιάς αριστεράς, είναι το ΜΠΑΤΣΟΚ όλα αυτά και σύγχρονα κάτι πολύ βαθύτερο και πλατύτερο.
      Είναι κοινωνική τάξη, κι ας με αγριοκοιτάει ο Βλαδίμηρος!
      Ηταν μια μετάλλαξη εργαστηρίου, που δημιουργήθηκε τεχνητά, σαν το μόνο αποτελεσματικό φράγμα ενάντια σε ότι επαπειλούσαν για την αστική τάξη οι καταβολές της Αντίστασης και του ΔΣΕ.
      Σαν μετάλλαξη το μισούσε και ο ίδιος ο δημιουργός του, απλά μισούσε ακόμη περισσότερο τον κομμουνισμό.
      Τώρα τα λεφτά τελειώνουν, και αρχίζει η δύση αυτής της μεταλλαγμένης και εκτός προδιαγραφών κοινωνικής τάξης.

      Υπομονή, αντοχή, και πείσμα χρειάζονται, για την νίκη.

      25 Μαρτίου 2013 - 8:08 μ.μ.

      Διαγραφή
  12. ρε makis πραγματικα γιατι δεν κανεις στον εαυτο σου την ερωτηση. τι σημαινει αντιμνημονιακο μετωπο;
    θα απαντησεις φυσικα να παρθουν πισω τα μετρα του μνημονιου, ωραια να τα παρουμε πισω. μετα τι; αντε και τα πηραμε, τι θα εφαρμωσουμε ως κυβερνητικη πολιτικη μετα; ο τσιπρας ας πουμε χωριζει τους καπιταλιστες σε καλους και κακους και μας καλει για την αναπτυξη και το καλο του ελληνισμου!!!!!!;;;;; να παμε μαζι τους. εγω σου λεω να κανουμε και εμεις υποχωρησεις, που;;;;; στο 7ωρο 35ωρο; στην αποκλειστικα δωρεαν υγεια και παιδεια;;;; δεν σου βαζω το βασικο μας για κοινωνικοποιηση των συγκεντρωμενων μεσων παραγωγης, εγω σου λεω να κανουμε και αλλη υποχωρηση και να πουμε μαι μετοχη και δημοσιες δεη/ευδαπ/οτε χωρις τις λοιπες εταιρειες. στο εξω απο το ΝΑΤΟ; ο τσυριζα ουτε καν που το αναφερει.
    ολα αυτα που εγραψα ποιο πανω ειναι πραγματα που ποιο πισω δεν μπορουμε να παμε. ακομα και αυτα αντιβαινουν τους κανονες της ΕΕ. επομενως λοιπον πλην κομματιου της ανταρσυα (και αυτο υπο πρυποθεσεις) δεν θα μπορουσαμε να κανουμε χωριο. αρα; παμε και ποιο κατω, ποιος απο τους ορους του μνημονιου δεν ειναι απαιτηση της ΕΕ απο το μααστρισχτ και τις περιβοητες λευκες βιβλους για υγεια,παιδεια, εργασια; απαντηση κανενας. ολοι ειναι οροι του μααστριχτ. επομενως για να εισαι "συνεπης" αντινημονιακος πρεπει να εισαι καταρχην εναντια στην ΕΕ επομενως στην αποδεσμευση απο αυτη.
    ας παμε και αλλιως. στην αγγλια δεν εχει μνημονιο και περνονται τα ιδια μετρα, στην γερμανια 4 εκ εργατες δουλευουν με 400ευρω το μηνα και εχουν να παρουν αυξησεις απο εποχη σρεντερ, εκει εχουν μνημονιο; στην δανια; στην γαλλια; στην ιταλια; στην πορτογαλια πηραν τα μετρα προ μνημονιου και μετα πηραν και αλλα, στην ισπανια;
    υπαρχει κριση και αυτη ειναι του συστηματος, ειναι κυκλικη και καθε φορα ψαχνουν να βρουν τροπους να βγουν, οπου τροπος ο εξης ενας, καταστροφη κεφαλαιου, πες το κουρεμα, πες το καταστροφη δικαιωματων των εργατων, πες το οταν αποτυχουν ολα πολεμο. οταν λοιπον παρετε χαμπαρι οτι τα μνημονια ειναι νομικη επιβολη ελεγχομενης καταστροφης κεφαλαιου κατα κυριο λογο της εργατικης ταξης δλδ, τοτε ισως κανουμε χωριο.
    οσο μεσα στο κεφαλι σας νομιζετε οτι για ολα φταιει η μερκελ, οποτε αν βγαλουμε τον γερμανο ολαν ή τον γερμανο καραγκιοζη γκριλο γλιτωσαμε, τοσο ποιο πολυ μεσα στα σκατα θα πεφτουμε.
    αιντε τωρα σαν καλα παιδια μαζευτητε ολοι κατω απο την ομπρελα του αλεξη καμενου στον αντιμνημονιακο αγωνα. και οταν ξυπνησετε θα καταλαβετε οτι η καλη ρωσια που θα μας σωσει τα ειχε "μιλημενα" με την ΕΕ για να μαζεψει καποιους απο τους ολιγαρχες με αλλα συμφεροντα απο αυτα που εκφραζει ο πουτιν. μονο προσεχτε γιατι οι ρωσοι οσους αλλαζουν στρατοπεδο τους κανονιζουν καπως ετσι
    http://www.skai.gr/news/world/article/227620/ereuna-gia-ta-aitia-thanatou-tou-berezofski/ ειδες και απο που εβαλα την ειδηση, απο το καινουργιο κοληταρι του αλεξη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Πώς ν’αναρωτηθούν πού’θε έρχονται
    Και πού πηγαίνουν
    Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι
    Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα
    Δεν τά’χουν ακόμα δει
    Όταν σημαίνει η ώρα τους"

    Σκληρή,επίμονη,μαζική,ενωτική,οργανωμένη,ταξική,πολιτική,συνδικαλιστική δράση είναι η απάντηση κάθε "όρθιου" ανθρώπου,κάθε αριστερού και φυσικά κάθε κομουνιστή.

    Μια μικρή διευκρίνηση:το ν/σ για το μνημόνιο έσκασε μετά τις πλατείες.

    @Γιάννης:περί κυβέρνησης δεν είπα τίποτα...
    παρ'όλα αυτά αν κάποιος ρωτήσει κάποιον απ το ΠΑΜΕ "Θα δώσει αυτό τη λύση πιστεύετε;"
    http://www.pamehellas.gr/index.php/el/2012-10-02-15-06-17/2012-10-02-15-07-49/414-i-protasi-tou-pame-gia-tin-egsse-tou-2013

    τι θα απαντήσει?

    ε,το ίδιο ας απαντούσε και το κόμμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βεβαίως και έσκασε μετά, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Αν είχε σκάσει πριν τι θα ήταν διαφορετικό σήμερα άραγε; Θα είχε γίνει κάτι διαφορετικό στις εκλογές;

      Νομίζω ότι το γεγονός ότι ο συνδυασμός εχθρότητας και αδιαφορίας προς το ΚΚΕ δεν κάμφθηκε στο ελάχιστο από αυτή την πρωτοβουλία --την, επαναλαμβάνω, ΜΟΝΗ, γιατί οι άλλοι πέρα από ήξεις αφίξεις και τρελές κωλοτούμπες δεν έκαναν ποτέ τίποτε χωρίς να τους κοστίσει και τίποτε μετεκλογικά-- διαψεύδει μια τέτοια εικασία.

      Διαγραφή
    2. makis
      "Μια μικρή διευκρίνηση:το ν/σ για το μνημόνιο έσκασε μετά τις πλατείες."
      Μία άλλη "μικρή" διευκρίνηση.Από τον Ιούλιο που κατατέθηκεν συζητήθηκε τελικά τον Νοέμβριο και αυτό με την πίεση εργατικών κέντρων, σωματείων, συλλόγων. Δεν κατέβηκε "εύκολα" στην Βουλή.

      Το τι ψήφισαν οι "πλατείες" (το 20% από ακροδεξιά μέχρι τον φασισμό) . με μετατόπιση του εκλογικού φάσματος προς τα δεξιά, το είδαμε στις εκλογές του Ιούνη.

      Οι "αντιμνημονιακοί" Συριζα και χα έλεγαν ότι τους κατέβει στην πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την καταργηση των μνημονίων εφαρμοστικών νόμων και δανειακής σύμβασης. Το ΚΚΕ ,με την πρόταση νόμου έδειξε στον λαό το τι πρεσβεύουν οι αντιμνημονιακοί και ο λαός έχει βγάλει τα συμπεράσματά του.

      Η Κύπρος με πολύ οδυνηρό τρόπο για τον απλό κόσμο της, δείχνει ότι οι ψευδαισθησεις της "αριστερής κυβέρνησης" της "καλής διαπραγμάτευσης", της "δημοκρατικής ΕΕ", της "πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής" των "συμμάχων" με τα ευρώ, τα δολλάρια, τα ρούβλια, τα γουάν, τα ρεάλ και τα σεκελ έτοιμα για δανεισμό, έλαβαν τέλος.

      Μέσα στο "μαντρί" της ΕΕ, σε συνθήκες κρίσης, το μόνο που αφήνουν για διαπραγμάτευση - στην καλύτερη- είναι τις συνθηκες οικονομικής αφαίμαξης της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων. Οι Κύπριοι δεν είχαν ούτε αυτή την δυνατότητα από την "δημοκρατική" ΕΕ.Ilief

      Διαγραφή
    3. Στην ουσία makis οι περισσότεροι κατά βάθος ήξεραν τις συνέπειες που θα σήμαινε η ψήφιση της πρότασης του ΚΚΕ. Οι "εταίροι" στην ΕΕ δεν μπλόφαραν και μόνο το ΚΚΕ ήταν ικανό να πάρει επάνω του την κατάσταση. Για αυτό και οι "αντιμνημονιακοί" έκαναν πως δεν "άκουγαν".

      Ή για να στο πω με "ενωτική" ορολογία; Αφού είσαστε "όλοι μαζί" "αντιμνημονιακοί" γιατί δεν ψηφίσατε "όλοι μαζί" την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την κατάργηση των μνημονιών εφαρμοστικών νόμων και δανειακής σύμβασης;Ilief

      Διαγραφή
    4. Είπες ότι θα καλούσε σε συμμαχία τους πάντες πλην χρυσής αυγής, όπως το καταλαβαίνω.

      Οπότε το ζήτημα της κυβέρνησης δεν μπορείς να το προσπεράσεις έτσι εύκολα.
      Με το νι και με το σίγμα θα εξηγήσεις τι σημαίνει αυτή η κυβέρνηση.
      Με το νι και με το σίγμα θα πεις τι θα έλεγαν τα στελέχη του ΚΚΕ στα προεκλογικά παράθυρα.
      Με το νι και με το σίγμα θα πρέπει να πεις πώς θα ανακοίνωνε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος-μέλος του ΚΚΕ την αύξηση της ανεργίας ή την αύξηση στην ελαστική εργασία ή την μεγαλύτερη του αναμενομένου ύφεση.

      Μήπως το ΚΚΕ θα έπρεπε να προτείνει αυτή τη συνεργασία χωρίς καν να σκεφτεί ότι κοινωνικά θα αφορά και τους αστούς που καλούνται άλλωστε να επενδύσουν; Μάλιστα αυτό δεν θα έπρεπε να ήταν και το πρώτο βήμα οικοδόμησης της συμμαχίας αφού θα αφορούσε και αστικά κόμματα (με βάση και το πρόγραμμα του 15ου);
      Πριν τη συνάντηση με τον Δραγασάκη και τον Καμμένο, δεν θα έπρεπε να υπάρξει συνάντηση και κοινοί στόχοι με τον ΣΕΒ και την ΕΣΕΕ;


      Δεν γίνεται να προτείνεις με ελαφρότητα να συναινέσουν οι κομμουνιστές σε "προσπάθεια να βγει η χώρα από την κρίση" και να περνάς ό,τι σημαίνει αυτό στο ντούκου.
      Γιατί για τους μαρξιστές καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης είναι ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα, οι ανάγκες που γεννιούνται αντικειμενικά ώστε να ξαναυπάρξει διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου είναι επίσης πολύ συγκεκριμένες.

      Αν εσύ θες να καθησυχάσεις τους όποιους "φόβους" αναπτύσσονται σε σχέση με αυτό το ενδεχόμενο, θα πρέπει να είσαι το ίδιο συγκεκριμένος. Δεν νομίζω κάποιος που υποστηρίζει το κόμμα, να θέλει να το δει να παίζει στα ζάρια όλη του την ιστορία, το παρόν και το μέλλον του.


      Γιάννης

      Διαγραφή
    5. Και για να καταλάβουμε το τι έγινε, η πρόταση του ΚΚΕ κρίθηκε αντισυνταγματική. Το μνημόνιο όμως συνταγματικό και με απόφαση του ΣΤΕ αλλά η καταργησή του αντισυνταγματική με μία κατα το δοκούν ερμηνεία του άρθρου 73 παραγραφος 3 του Συντάγματος δεν μπήκε σε ψηφοφορία.

      Η υποκρισία βρίσκεται στο εξής: Μόλις η πρόταση νόμου του ΚΚΕ κρίθηκε αντισυνταγματική και δεν μπήκε σε ψηφοφορία, ένας βουλευτής του συριζα είπε πως θα ψήφιζαν την πρόταση νόμου του ΚΚΕ!
      Ενώ οι ομιλίες τους στην Οικονομική επιτροπή της Βουλής(Σαμοϊλης , Τσακαλώτος, Λαφαζάνης, Βαλαβάνη και Μητρόπουλος) δείχνουν άλλα.
      ( http://www.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=2/11/2012&columnId=2241 ).
      Τα περι άλλων τύρβαζαν. Ilief

      Διαγραφή
  14. Σκεφτείτε μάγκες τι θα γινότανε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε έξυπνα τον αριστερό ΜΕΧΡΙ να βγει, δηλαδή αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να βγει. Θα μας είχε πάρει τα σώβρακα. Τώρα υπάρχει αυτή η γκρίνια με αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ του Ομπάμα και των άλλων παιδιών!!!
    Αφενός ντρέπομαι για τον οπορτουνισμό στη χώρα μου, θεωρώ ότι είναι προσβλητικός. Από την άλλη, διαβλέπω μια αδυναμία του να περπατήσει τον ευθύ τον δρόμο, την λεωφόρο και πάει μέσω Brookings και Levy προεκλογικά...
    Σημειώστε τα πρόσφατα αποτελέσματα στη ΓΣΕΕ: δεν καρπώνεται καμιά δυναμική, παρά τις νοθείες, τον προσαιτερισμό στελεχών κλπ.
    Φαίνεται λοιπόν ότι ζορίζονται σε δύο μέτωπα:
    1. δεν έχουν σοσιαλδημοκρατικό παραμύθι να πουν ώστε να κοιμίσουν τα πλήθη και παίζουν με τα λέγκο του Μηλιού
    2. δεν προχωράει η μεταβίβαση των συνδικάτων! Δεν ξέρω αν έχει κολλήσει στη γραφειοκρατία, αλλά μάλλον κολλάει στην ...έλλειψη σάλιου. Δεν υπάρχει παραδάκι.

    Συγγνώμη, αλλά χωρίς παραδάκι και χωρίς παραμύθι δεν πας μακριά σαν σοσιαλδημοκράτης. Άντε μέχρι ΑΝΕΛ (το ΑΑΔΜ στην πράξη). Τώρα, αν κάποιοι πρώην δικοί μας θέλουν, μπορούν να προσπαθήσουν να τους φέρουν στον δρόμο του καλού εξαπατητή, ώστε να μην γίνονται πολύ εξόφθαλμες και έξαλλες κωλοτούμπες (πολύ μ' αρέσει το "εξαλλος" στην πολιτική ανάλυση, θα το χρησιμοποιώ πάντα από 'δω και πέρα)

    Να κρατήσουμε καλημέρες με υγιή στοιχεία που έχουν σύνδεση με τις μάζες στο χώρο τους, αναγνωρισμένους συνδικαλιστές για την τιμιότητά τους. Να τους αφήσουμε το περιθώριο να αναγνωρίσουν στο μέλλον το λάθος τους. Να μια βάση συμμαχίας (γι' αυτό και άλλαξε το καταστατικό για τα πρώην μέλη: κακία)!!
    Κάποιους θα τους δούμε να κοσμούν το πάνθεον των Θεωνάδων, Κοψίδηδων, Καζάκηδων κλπ. Και τους πολλούς θα πρέπει να τους βγάλουμε από τα σπίτια τους, κάτι που πρέπει να κάνουμε ακόμα κι αν μείνουν...
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Σκεφτείτε μάγκες τι θα γινότανε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε έξυπνα τον αριστερό ΜΕΧΡΙ να βγει, δηλαδή αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να βγει. Θα μας είχε πάρει τα σώβρακα."

      Το έχω πολλάκις σκεφτεί...

      Και το ότι το παιχνιδάκι με ΚΚΕ (βλ. εμετό Παναγιώτη σήμερα περί συγκλονιστικού επιπέδου προσυνεδριακού και δη όσων τα βάζουν με ΚΕ) είναι σημαντικό για επιβίωση της μπαρούφας επίσης.

      Διαφυλάξτε την ενότητα του επαναστατικού κόμματος, υπερασπιστείτε την ΚΕ με νηφαλιότητα και σταθερότητα, εμμένοντας στα επιχειρήματα και παρακάμπτοντας το άφθονο μελόδραμα που πέφτει για θολώσει τα νερά είναι το μόνο που θα ήθελα να πω.

      Διαγραφή
    2. Να μου το θυμηθείς Αντώνη, αυτή είναι μια διαδικασία που θα κάνει καλό στο κίνημα από πολλές απόψεις. Πολλά πράγματα θα επανατοποθετηθούν σε σωστή βάση και θα αποδεσμευτούν δυνάμεις που ήταν σε καταστολή τόσο καιρό.

      Αν όλα πάνε καλά, θα θυμόμαστε αυτό το συνέδριο σαν ένα απαραίτητο κρίκο προς την επανάσταση, όχι μόνο για τις θεωρητικές του επεξεργασίες ή λόγω και των έμμεσων συνεπειών των θεωρητικών του επεξεργασιών.

      Το μόνο που χρειάζεται είναι δουλειά! δουλειά! δουλειά! (μια φορά για κάθε μέτωπο: ιδεολογικό, πολιτικό, οικονομικό)
      γ

      Διαγραφή
    3. Μια ενσταση λαμπρουκο...

      Δεν υπήρχε προβλημα επανατοποθέτησης, αλλά ενός προτσές εν εξελίξει...
      Αυτού της αναδιοργάνωσης του κόμματος μετα το 1991....Σωστα η σ.Γραμματεας είπε ότι τωρα η ανασυνταξη του κομματος οδευει προς ολοκλήρωση...

      Όσοι δεν το είχαν αντιληφθει αυτο το παραπάνω στην δυναμικη του και δεν διαβαζαν σωστα το προγραμμα του 15ου, και κυρίως την απόφαση γι το μετωπο του 16ου, σαν στιγμές, προσεγγίσεις και σταθερά βήματα στην επαναστικοποίηση και την θωρακιση του κόμματος.....ας είναι...

      θυμάσαι την κουβέντα την ημερα των εκλογων; απο τους 10 που μαστε εδω θα μείνουμε οι 4, οι 5 όχι κατανάγκην λόγω προδοσίας αλλά λόγω αδυναμίας να ακολουθήσουμε τον βηματισμο της επαναστατικοποίησης και των νέων καθηκόντων....

      ΠΑΜΜΕΓΓΙΣΤΟΣ ΕΡΜΗΣ, ΕΞ - ΑΛΛΟΣ

      Ν.

      Διαγραφή
    4. Εξάλλου, στις δεύτερες εκλογές φάνηκε η ήττα του σύριζα που δεν μπόρεσε να κόψει σοβαρό ποσοστό από το πασόκ όσες μεταγραφές και να έκανε - ιδιαίτερα συνδικαλιών.
      Ήταν τέτοια η απογοήτευση του Τσίπρα από το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιούνη που τον θυμάμαι - σα νατανε τώρα - έξαλλο να χαμογελάει διαρκώς.
      Είναι λίγο δύσκολο να είσαι Έλληνας την σήμερο ημέρα και να πρέπει να εξηγείς σε έξαλλους Αμερικάνους πως μετά από πέντε χρόνια κρίσης η χώρα δεν έχει δοκιμάσει ακόμη την "αριστερή" της εφεδρεία δηλ. εκείνους που τον πρώτο - δεύτερο χρόνο στην Αργεντινή μπήκαν στα ελικόπτερα και φύγαν.
      Και ύστερα να πρέπει να ανταμώσεις εκείνη την "ιστορία" στη σκοτεινή γωνία που σαν άλλη Παπαδοπούλου σε έξαλλη κατάσταση φωνάζει "εγώ πότε θα γίνω μάνα;" περιμένοντας την μαμή της.

      Τώρα που τελείωσε ο προσυνεδριακός μπορούμε να το πούμε καθαρά: ανεμογκάστρι ήταν, μα η εξαλλοσύνη δεν θα έχει τελειωμό...

      Διαγραφή
    5. Geolabros.
      Μία ένσταση για να μην γίνονται παρερμηνίες από τρίτους, για το "ΑΑΔΜ στην πράξη" το οποίο μάλλον το γράφεις με χιουμοριστική διάθεση. Συριζα και ΑΝΕΛ δεν κάνουν ΑΑΔΜ. Έκαναν "πλατείες"

      υπάρχουν η χρήσιμη ανάρτηση του Φάρου και του Αντώνη
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5207.html )
      ( http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5207.html )

      Όπως έχουν γράψει και στον Προσυνεδριακό,η Λαϊκή συμμαχία είναι συνέχεια-μετεξέλιξη του ΑΑΔΜ από τις συνθήκες του 1996 στις συνθήκες του 2013 .

      Παρατίθεται η χθεσινή ομιλία της ΓΓ
      ( http://rizospastis.gr/story.do?id=7363033&publDate=29/3/2013 )

      (..) Μέτωπο στον οπορτουνισμό

      Το ΚΚΕ, επεξεργάζεται καλύτερα τη γραμμή, αυτό που λέγαμε στο 15ο Συνέδριο Αντιιμπεριαλιστικό, Αντιμονοπωλιακό, Δημοκρατικό Μέτωπο -και δεν είναι ζήτημα ονομασίας είτε το πεις έτσι, είτε το πεις αλλιώς, η ουσία είναι- κι αν θέλετε η μόνη διαφορά που έχει το Συνέδριο, έχει μια διαφορά με το 15ο, έφυγε μια φράση, πάνω σε αυτή τη φράση λύσσαξε ο αντίπαλος και άσπονδοι φίλοι του Κόμματος, και τη χρησιμοποιούν. Είχαμε μια φράση εκεί, ότι αν και στην περίπτωση αναδειχθεί μια κυβέρνηση αντιμονοπωλιακών, αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αυτή η κυβέρνηση λέγαμε ή με τα μέτρα θα βοηθήσει στο άνοιγμα της επαναστατικής διαδικασίας ή θα ανατραπεί.

      Αυτό το αρπάξανε οι οπορτουνιστές και λένε ότι αυτήν την κυβέρνηση έπρεπε να την προτείνετε στις εκλογές. Ακόμη και αν πάρουμε υπόψη μας αυτήν τη φράση, και θα σας πω γιατί την βγάλαμε, ακόμη και αν πάρουμε αυτή τη φράση, δεν ταιριάζει καθόλου με την κυβέρνηση που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνοι λένε για μια κυβέρνηση που δε θα προέκυπτε απλώς από την εκλογική αποδυνάμωση των αστικών κομμάτων, αλλά και την ιδεολογική πολιτική αποδυνάμωση της στρατηγικής τους. Αυτοί που καταψήφισαν τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2012 καταψήφισαν τη συμμετοχή στην ΕΕ; Καταψήφισαν τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ; Καταψήφισαν τα μονοπώλια στην οικονομία; Οχι. Καταψήφισαν τις κυβερνήσεις που τους άδειασαν τις τσέπες. Το πρόγραμμά τους και τη στρατηγική τους δεν τα καταψήφισαν.

      Αυτό που περιέγραφε το 15ο Συνέδριο ήταν ακριβώς μια ανατροπή συσχετισμών και στο πεδίο της πολιτικής, της ιδεολογίας, στη στρατηγική. Δεν είχαμε ανατροπή συσχετισμών στη στρατηγική. Επομένως η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν άλλης στρατηγικής και δεν είχε καμία σχέση με την κυβέρνηση που λέγαμε. Γιατί το βγάλαμε από τις Θέσεις κι έχει γίνει επίθεση και στον Προσυνεδριακό Διάλογο στον «Ριζοσπάστη». Γιατί κατά κάποιο τρόπο περιοριζόμαστε σε μια μορφή που μπορούσε να πάρει η αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων όταν άρχιζε από τα κάτω υπογείως να ωριμάζουν οι συνθήκες επαναστατικής κατάστασης. (..)


      και του μέλους της ΚΕ Θεανώς ΚΑΠΕΤΗ
      ( http://rizospastis.gr/story.do?id=7362174&publDate=29/3/2013 )
      (..) Μιλάνε για εγκατάλειψη του Προγράμματος και του ΑΑΔΜ και αντικατάστασή του από τη Λαϊκή Συμμαχία που έχει αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα, ενώ δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές.

      Ο αντικαπιταλιστικός - αντιμονοπωλιακός χαρακτήρας της Συμμαχίας δεν έρχεται σε αντίθεση με την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ), ούτε βεβαίως σε αντίθεση με την πάλη ενάντια στην κρατική καταστολή, ενάντια στον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης, των λεγόμενων «λαϊκών ελευθεριών», όπως τεχνητά επιχειρείται να παρουσιαστεί. Γίνεται προσπάθεια να συνδεθούν καλύτερα αυτά τα ζητήματα με την πάλη για την εξουσία.

      Προσδιορίζουμε με μεγαλύτερη σαφήνεια τις κοινωνικές δυνάμεις που την απαρτίζουν, στη βάση αυτών του 15ου. Μάλιστα, στην περίοδο της κρίσης διευρύνονται τα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων που προλεταριοποιούνται ή φτωχαίνουν.

      Επίσης, το ΑΑΔΜ δε βασιζόταν σε γραμμή συσπείρωσης γενικώς πάνω στα προβλήματα ή στο ένα ή το άλλο μέτωπο πάλης. Βάζαμε ότι η πάλη έχει κατεύθυνση και έκβαση τη λαϊκή εξουσία, που για μας τους κομμουνιστές δεν ήταν τίποτε άλλο από τη σοσιαλιστική εξουσία. Χωρίς βεβαίως να ζητάμε από τους συμμάχους να συμφωνήσουν στο σοσιαλισμό, όπως και τώρα. Αυτά τα ζητήματα τα αναπτύξαμε και στα επόμενα Συνέδρια (16ο και 17ο). (..)Ilief

      Διαγραφή
    6. "Σκεφτείτε μάγκες τι θα γινότανε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιζε έξυπνα τον αριστερό ΜΕΧΡΙ να βγει, δηλαδή αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να βγει. "

      Δεν θα μπορούσε να γίνει το σενάριο που σκέπτεσαι.
      Ο Συριζα έπαιξε όσο μπορούσε τον "καλό αριστερό". Οι καταιγιστικές εξελίξεις και η απεύθυνση προς τα στρώματα που ήταν χρόνια σε πόστα, διαπαιδαγωγημένα και μαθημένα στην λογική "της μάσας και του γρήγορα" θα τον ανάγκαζε να φανερώσει την πολιτική του.

      Θα πει κάποιος ήταν οι γρήγορες εξελίξεις και δεν πρόλαβε ο συριζα ή ο σύριζα έχασε στο τσακ την κυβέρνηση.
      Πρώτον ο συριζα δεν ήθελε να κυβερνήσει και για αυτό δεν πήρε ούτε τυπικά την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στις δεύτερες εκλογές, με 10% παραπάνω από τις πρώτες. Μάλλον τούτοι θα εκτίμησαν ότι το ΚΚΕ ή θα διαλύοταν ή θα φυτοζωούσε. Και δεύτερο αν δεν ήταν καταιγιστικές οι εξελίξεις, τα στρώματα αυτά δεν θα "μετακόμιζαν" από την βολή τους με τόσα χρόνια ΠΑΣΟΚ στον συριζα.

      Το μόνο που μπορούσε να κάνει ο Συριζα ήταν ή να μειώσει ή να ενσωματώσει το ΚΚΕ με τις επιθέσεις "λυκοφιλίας". Και τα δύο τα προσπάθησε αλλά απέτυχε. Και "χρεώνουν" στον κυρ-Παναγιώτη την αποτυχία τους. Και για αυτό περνάνε από την "φιλία"-"λυκοφιλία" στην ανοικτή διαστρέβλωση και κάποιες φορές στην επίθεση. Η αξία του κόμματος και η στάση του "βράχος" την συγκεκριμμένη στιγμή προσέφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στα φτωχά λαϊκά στρώματα.Ilief

      Διαγραφή
    7. ναι μωρέ, έτσι είναι...
      εξάλλου (άλλη μια χρήσιμη εκδοχή του έξαλλου!) ο μόνος λόγος για να κλάψουμε για τις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ είναι από τα γέλια (εγώ είμαι φαν του Μηλιού, αλλά υπάρχουν κι άλλοι αξιόλογοι σαλτιμπάγκοι).
      γ

      Διαγραφή
  15. Ας μην μας πιανει βιασυνη. Ολη η συζητηση εχει μονο ενα επιχειρημα, το εκλογικο αποτελεσμα του Ιουνη. Τι πρεπει να συμπερανουμε απ'αυτο; Οτι ενα μερος των ψηφοφορων μας τσιμπησε στην προοπτικη μιας αμεσης "λυσης". Την βρηκε; Οχι φυσικα. Επεστρεψε; Οχι ακομη. Το μονο ερωτημα εδω ειναι: Τι δεν καναμε σωστα ολο το προηγουμενο διαστημα και καποιοι ανθρωποι "μασησαν" την ΣΥΡΙΖΑικη παπαρολογια; Αφησαμε περιθωρια κοινοβουλευτικων αυταπατων η απλως καποιοι που στο προσωπο μας ψηφιζαν απλως συνεπεις αγωνιστες, σκεφτηκαν οτι μια "αντιμνημονιακη" κυβερνηση ηταν λυση; Οι ιδιοι θα απαντησουν. Η καπιταλιστικη κριση ομως ειναι σαν τις παλιες δασκαλες με την βιτσα που σου χωναν τα γραμματα στο κεφαλι με το ζορι. Καθε μερα ξεβρακωνει μια-μια τις απατεωνιες των μικροαστων πολιτικαντηδων π.χ Κυπρος. Ας ειναι... Εμεις την δουλια μας. Υπαρχουν εκατομμυρια ανεργοι, εκατομμυρια εργατες που εξαθλιωνονται και μερικες χιλιαδες δημοσιοι υπαλληλοι και κομματια της εργατικης αριστοκρατιας, που θελουν την κυβερνηση τους για να τους σωσει. Η κατασταση θα χειροτερεψει κι αλλο. Τωρα εχουμε πραγματικη ταξικη παλη και οχι την διηγηση της. ΑΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστός "ΑΑ",Σωστός geolambros,
      Ευστοχες oi παρατηρήσεις όλων!

      για το κείμενο: Οταν η γνώση συνδυάζεται με το ταξικό ένστικτο ,πολύ δύσκολα μπορεί να χαθεί κανείς σε έξαλλες*(το δανείζομαι ως καίριο.Ευχαριστώ geo) μετωπικές αερολογίες. Απαραίτητο συστατικό-η κόλλα που θα τα συγκολήσει-η δράση στο μαζικό κίνημα που δίνει και τη στόχευση.
      Εύγε!
      Κλείνοντας
      Αυτή η "αγραμματοσύνη" καταντάει κουραστική και αποτελεί βαρίδι. Η Ιστορία είναι γκαστρωμένη κι αναβολές αριστεροκυβερνητικές δεν παίρνει.Ας τελειώνουμε!
      Αυτά.

      ΥΓ αυτή τη στιγμή ο αρχιΧΑτης ξερνάει τον εμμετό του στο κουτί. Ας αποκωδικοποιήσουν τα λεγόμενα του όλοι οι "μετωπιστές", μπας και καταλάβουν πως τα αριστερά μπαρμπούτσαλα καμία διαφορά δεν έχουν σχετικά με τη φύση της κρίσης, την αντιμετώπιση της κτλ κτλ
      Σιχάθηκα πια....

      rednready2

      Διαγραφή
  16. Η τοποθετηση του Ξενοφώντα Φλωρου δεν αποτελει προβληματισμο που δεν βασιζεται σε θεωρητικη θεμελιωση, αλλα προβληματισμο που ειναι πιο απλα/ καθημερινα και οχι ακαδημαικα εκφρασμενος ως περιγραφη του φαινομενου.

    Παραθετω μια θεωρητικοτερη/ακαδημαικοτερη εκδοχη του ιδιου προβληματισμου που συνεχιζει ομως τη σκεψη του Φλωρου και τη φτανει στη καρδια της σχεσης στρατηγικης και τακτικης; η εισηγηση του Τ.Μειμαρη στη διημεριδα συγροτησης μετωπου (http://seisaxthia.wordpress.com/2013/03/12/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%8E%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CF%84-2/#more-35493)
    Νομιζω ειναι η αρτιοτερη προσεγγιση πανω στο ζητημα της σχεσης στρατηγικης-τακτικης και μια πραγματικα νηφαλια θεωρηση (ισως και μια ειλικρινης αυτοκριτικη) θα εδειχνε οτι η σημερινη γραμμη του ΚΚΕ ειναι ακριβως η δευτερη μορφη στρεβλωσης, η απολυτοποιηση της στρατηγικης.
    Το θεμα του ΑΑΔΜ(δεν γνωριζω πως και γιατι τεθηκε στο 15 συνεδριο) εχει προκαλεσει τον εσωκομματικο διαλογο γιατι ειναι ακριβως βημα που συντεινει προς την κατευθυνση της διαλεκτικης συσχετισης στρατηγικης και τακτικης. Τα μελη του κομματος που εχουν ανακινησει το θεμα ισως και διαισθητικα πιστευουν οτι η εννοια τ ΑΑΔΜ εχει μεγαλη αξια. Βλεπουν, νιωθουν οτι υπαρχει προβλημα, ισως δεν μπορουν να το προσδιορισουν με ακριβεια.
    Η απαλειψη του βαζει τη σφραγιδα της εγκαταλειψης οποιασδηποτε τετοιας αποπειρας και τοποθετει το ΚΚΕ μοιραια στη σφαιρα του αριστερισμου/σεχταρισμου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αντώνη το κείμενό σου είναι εξαιρετικό, κυρίως επειδή είναι χρήσιμο. Νομίζω τέτοια κείμενα, απλά και κατανοητά που να εξηγούν το πως και το γιατί του θέματος που πιάνεις λείπουν. Προφανώς και όλα όσα λες υπάρχουν στις θέσεις και στην αρθρογραφία του Ριζοσπάστη, αλλά η δόμη και ο τρόπος που παρουσιάζεις το θέμα είναι υποδειγματικός όσον αφορά την αμεσότητα τέτοιων "δύσκολών θεμάτων" στον απλό, "άμαθο" αναγνωστη.

    Αν υπήρχαν - ίσως να υπάρχουν και να μην τα έχω διαβάσει - και άλλα τέτοια κείμενα και αναλύσεις, πιθανόν να είχαμε αποφύγει μέρος της αρθρογραφίας στον προσυνεδριακό, οπού νομίζω είναι προφανές ότι αρκετοί σύντροφοι του ΚΚΕ δεν έχουν κατανοήσει, τουλάχιστον σε βάθος, τι τρέχει.

    Και πάλι μπράβο για το κείμενό σου, στο λέω παρόλο που διαφωνώ με τις θέσεις του 19ου και ως εκ τουτου με την ουσία του κειμένού σου.

    Μιας και αναφέρομαι σε θέμα του προσυνεδριακού και για να αποφεύγουμε τα μπλεξίματα, να επαναλάβω ότι δεν είμαι μέλος του ΚΚΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Το ΚΚΕ προσπαθεί να ξεμπερδέψει τους θολωμένους , με ελάχιστη επιτυχία δυστυχώς.Λέει μεγάλες αλήθειες, οι οποίες όμως χρειάζονται "κωδικοποίηση" για τις πλατιές μάζες.
    1.Από τον Μάη του 2010, όταν κυριαρχούσε και τρομοκρατούσε το "μνημόνιο ή χρεωκοπία", το ΚΚΕ έλεγε "Ή θα χρεωκοπήσει ή πλουτοκρατία ή θα χρεωκοπήσει ο λαός".Και ο λαός επτώχευσε...
    2.Η κρίση έφερε το μνημόνιο κι'οχι αντίστροφα.Εδώ είναι και η σοβαρότερη αδυναμία κατανόησης της αιτίας του προβλήματος ακόμα κι'από κομματικά μέλη,γεγονός που αποδεικνύεται από την επίμονη "περιδίνηση" γύρω απ'το θέμα στον προσυνεδριακό διάλογο.Σε διαφορετική περίπτωση ελάχιστη αμφισβήτηση της θέσης της χώρας μας στην "ιμπεριαλιστική πυραμίδα" θα υπήρχε.Η Ελλάδα ανήκει οργανικά στον "ιμπεριαλιστικό ευρωατλαντικό συνασπισμό",ακολουθεί πιστά τους σχεδιασμούς του,συμμετέχει στις εκστρατείες του, υφίσταται τις κρίσεις του,ως μέρος του συνδεδεμένο και αλληλοεξαρτώμενο από τα υπόλοιπα.Κμμιά αστική κυβέρνηση δεν μπορεί να σπάσει τους δεσμούς της με το ευρωατλαντικό οικοδόμημα,ούτε ν'αμφισβητήσει τους σχεδιασμούς του.Κι'αυτοί προβλέπουν μνημόνια με καταστροφή δικαιωμάτων και εισοδημάτων εργαζόμενων, αλλά και εναλλακτικά ελεγχόμενη καταστροφή κεφαλαίων(καλή αρχή με Κύπρο)
    Alone

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Θα μπορούσε κάποιος να με ενημερώσει για τις διαφορές ανάμεσα στο κκε, το μλ-κκε, το κκε-μλ, το ανταρσύα και το εεκ; Ξέρω γενικά ότι τα 3 πρώτα κόμματα θεωρούνται λίγο "σταλινικά" και τα άλλα 2 τροτσκιστικά. Αλλά πέρα από αυτό;
    Γιάννης(αρχάριος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή