Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Οι πολιτικές επιλογές των ελλήνων μικροαστών, πρόσφατες και μελλοντικές (Ι)

Στις εκλογές του περασμένου Μάη και Ιούνη, και σε ό,τι αφορά την --ας την πούμε χάρην ευκολίας-- "ενδοαριστερή" αναμέτρηση, ο μεγάλος και αδιαφιλονίκητος νικητής ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο βασικότερος λόγος για αυτό δεν είχε να κάνει ούτε με το πόσο ομορφότερα είναι τα στελέχη του, ούτε με το πόσο πιο πειστική ήταν η ρητορική τους, ούτε με το πόσο έπεισε ότι είναι μια πιο μοντέρνα ή και μεταμοντέρνα πολιτική επιλογή, προσαρμοσμένη στους καιρούς. Όλα όσα ο ΣΥΡΙΖΑ υπερτονίζει ως βασικά στοιχεία της τότε δημοφιλίας του είναι από ήσσονος ως ανύπαρκτης σημασίας και το γνωρίζει.

Ο βασικότερος λόγος ήταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέστησε απολύτως σαφές το ότι ήταν πρόθυμος να γίνει το "κόμμα διαμαρτυρίας" που ως τότε ήταν για μια μερίδα των χαμηλών και μικρομεσαίων στρωμάτων το ΚΚΕ, την ίδια στιγμή που το ΚΚΕ κατέστησε εξίσου σαφές ότι δεν επρόκειτο να διεκδικήσει πλέον αυτόν τον ρόλο, καθώς για τους δικούς του θεωρητικούς και στρατηγικούς λόγους έκρινε ότι ιστορικά είχε έρθει ο καιρός να απαλλαγεί από αυτό το πολιτικό προφίλ και να επιστρέψει στις επαναστατικές του ρίζες.

Γύρω στις αρχές του Σεπτέμβρη του 2012, δημοσίευσα εδώ ένα κείμενο με τίτλο "Ο λαϊκός εκβιασμός και το ΚΚΕ." Εξηγούσα εκεί ότι είναι αληθής ο ισχυρισμός ότι στις εκλογές ο "λαός τιμώρησε το ΚΚΕ", ψευδείς όμως οι θεωρίες περί των αιτιών της "τιμωρίας." Ο "λαός", το μικροαστικό και ακόμα και εργατικό εκείνο κομμάτι το οποίο απέσυρε την στήριξη του στο κόμμα και στράφηκε στον ΣΥΡΙΖΑ ή και αλλού, τιμώρησε το ΚΚΕ γιατί ήταν σαφές ότι το κόμμα αυτό δεν ήταν πλέον διατεθειμένο να περιορίζεται στο να είναι  όχημα της "πίεσης" στην μεγαλοαστική τάξη αλλά επιζητούσε πλέον την πολιτική της ανατροπή. Κάτι που δεν ανήκε καθόλου στις προτεραιότητες της μικροαστικής τάξης, ούτε και θα μπορούσε ποτέ να ανήκει.

Ως τάξη, η μικροαστική τάξη ορίζει το ταξικό της συμφέρον μέσω μιας διπλής αντίστιξης που είναι συνάμα ασύμμετρη: αφενός, ορίζει το ταξικό αυτό συμφέρον με όρους διατήρησης των "προνομίων" εκείνων (μισθολογικών, αλλά και σχετιζόμενων με την θέση της στην οργάνωση της εργασίας) που σηματοδοτούν την απόστασή της από την εργατική τάξη· αφετέρου, το ορίζει με όρους προστασίας της από τις επιθετικές διαθέσεις της αστικής τάξης, τόσο σε ό,τι αφορά την αναζήτηση αυτής της δεύτερης τρόπων μείωσης του κόστους της εργασίας, όσο και σε ό,τι αφορά τις συγκεντρωτικές, μονοπωλιακές της τάσεις, που απειλούν άμεσα μεγάλο κομμάτι της μικροαστικής ταξικής επιβίωσης. Η ασυμμετρία, η οποία δηλώνεται και από το ίδιο το όνομα "μικροαστός" (αντί, πχ, "μεγαλοεργάτης") είναι ευθεία αποτύπωση της ανισότητας πολιτικής και οικονομικής ισχύος ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη, που με τη σειρά της στρέφει εξ ορισμού τον μικροαστό με το πρόσωπο πάντα προς την αστική τάξη και την πλάτη πάντα στραμμένη στην εργατική.

Στις εκλογές λοιπόν του Μάη και του Ιούνη, η τάξη αυτή θεώρησε ότι το πολιτικό όχημα με το οποίο θα μπορούσε καλύτερα να "πιέσει" την αστική τάξη να χαλαρώσει την επίθεσή της προς την ίδια, να της αφήσει κάποια περιθώρια προνομιακότητας απέναντι στο προλεταριάτο, ήταν το κόμμα που προέτασσε το μικροαστικό συμφέρον ως καθολικό συμφέρον, και συνάμα, το κόμμα που ξεκαθάριζε ότι καμία πρόθεση δεν έχει να ανατρέψει την αστική ταξική εξουσία, και συνεπώς, καμία πρόθεση δεν έχει να θέσει σε κίνδυνο τα συγκριτικά προνόμια των μικροαστών τα οποία απορρέουν από την ίδια αυτή εξουσία.

Εξυπηρέτησε με την επιλογή της αυτή τα συμφέροντά της η μικροαστική τάξη; Γιατί βέβαια αυτή είναι η κρίσιμη ερώτηση από κομμουνιστική σκοπιά, μιας και για μας είναι ολότελα άχρηστο και αφελές να θεωρούμε ότι οι τάξεις μεταστρέφονται με ηθικολογικά κηρύγματα περί "αλληλεγγύης" και "ανθρωπιάς".

Η απάντηση νομίζω πως είναι ξεκάθαρα όχι. Αναμφισβήτητα θεώρησε ότι έτσι θα τα εξυπηρετήσει και στήριξε τα κόμματα που στήριξε με αυτό το κριτήριο. Από αυτή την άποψη ήταν "ρεαλιστική." Εξίσου αναμφισβήτητα όμως, απέτυχε να τα εξυπηρετήσει μέσω των επιλογών της, και από αυτή την άποψη φάνηκε εξίσου "αφελής." Ο "αφελής ρεαλισμός" είναι σε τελική ανάλυση το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ιδεολογίας της μικροαστικής τάξης, αυτό που συμπυκνώνει την ουσία του να είσαι μικροαστός: όπως έγραψα και σε άλλη ανάρτηση, ο μικροαστός είναι κάποιος που διαρκώς παγιδεύεται από την ίδια την καχυποψία με την οποία προσπαθεί να αυτοπροστατευτεί -- και αυτό επειδή δεν ξέρει ποτέ με πραγματικό ρεαλισμό πού να στρέψει την καχυποψία του.

Δεν εξυπηρέτησε λοιπόν τα δικά της συμφέροντα η μικροαστική τάξη αλλά αυτά της αστικής, και αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές της εργάστηκαν εναντίον της, στηρίζοντας και ενισχύοντας την προέλαση του αστικού τανκ πάνω σε ό,τι έχει απομείνει από τα "προνόμια" και τις "οχυρώσεις" των μικροαστών.

Από πού προέκυψε το λάθος;

Το λάθος προέκυψε από την εντελώς παραπλανημένη αντίληψη των μικροαστών για το τι σημαίνει "άσκηση πίεσης" σε περίοδο κρίσης. Σε μια τέτοια περίοδο, όταν οι δυνάμεις της μίας πλευράς (της αστικής) γίνονται ανεξέλεγκτα επιθετικές και βίαιες, η "πίεση" όσων αρκούνται να προβάλλουν την "πίεση" ως μέσο γίνεται κάθε μέρα και ασθενικότερη, ώσπου στο τέλος να αποκαλυφθεί ότι το πολιτικό "όχημα πίεσης" πιέζεται πολύ περισσότερο από ό,τι μπορεί να πιέσει.

Και αυτό ακριβώς αποδείχτηκε έμπρακτα σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ στα μάτια και των πιο αφελών: η "πίεση" που ο ίδιος ασκεί είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα ρητορικό πυροτέχνημα, ενώ η πίεση που δέχεται είναι πολύ αληθινή και τα αποτελέσματά της απτά και εντυπωσιακά. Μέσα σε λίγους μήνες, για να περιοριστούμε σε ένα και μόνο παράδειγμα, ο αρχηγός του κόμματος της "ριζοσπαστικής αριστεράς" απευθύνει ομιλίες στο Ίδρυμα του αρχηγού της ΕΡΕ Κωνσταντίνου Καραμανλή σε μια απελπισμένη προσπάθεια να βρει "πατήματα" στο εκλογικό σώμα. Στους αντίποδες, δεν υπάρχει ένα θέμα στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ να κατάφερε έστω να καθυστερήσει την προέλαση της αστικής τάξης και υπάρχουν πολλά όπου σπατάλησε ενέργεια και δυνάμεις για ζητήματα ελάσσονος σημασίας, καταλήγοντας αρκετά συχνά και στην επικοινωνιακή συντριβή, μεταξύ άλλων.

Κατά συνέπεια, και πάντα από τη μικροαστική σκοπιά, το "χαρτί" με το οποίο τα στρώματα που στριμώχνονται από την αστική επέλαση προς τα κάτω προσπάθησαν να αναδιαπραγματευτούν τη θέση τους έχει ήδη καεί. Και κάηκε για τους ίδιους ακριβώς λόγους που το κατέστησαν ελκυστικό τον Μάη και τον Ιούνη του 2012: Κάηκε επειδή δεν επιζητούσε την σύγκρουση με την εγχώρια και διεθνή αστική τάξη, επειδή αναζήτησε την "αναδιαπραγμάτευση" μαζί της, επειδή δεν είχε και δεν έχει καμία πρόθεση αντιπαράθεσης με τα εγχώρια μονοπωλιακά/ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, επειδή το μόνο που αναζήτησε ήταν η φενάκη του προ-κρίσης καπιταλισμού ως του "σοσιαλισμού για μικροαστούς". Όμως επρόκειτο ξεκάθαρα και αποδεδειγμένα για φενάκη, γιατί ο καπιταλισμός δεν δύναται να επιστρέψει στο προ-κρίσης σημείο του, δεν μπορεί να συνεχίσει να παράγει κέρδος και προϋποθέσεις συσσώρευσης χωρίς την πιο ανηλεή επίθεση σε κάθε περιοχή της καθημερινής διαβίωσης των χαμηλών στρωμάτων, και δεν μπορεί να εξασφαλίσει τον πλούτο για την τάξη που εξυπηρετεί χωρίς να αυξήσει εκθετικά τον αριθμό των θυμάτων της πιο άγριας βαθμίδας εκμετάλλευσης, χωρίς να συγκεντρώσει όλο και περισσότερη οικονομική ισχύ στους λίγους, χωρίς να εξαλείψει κάθε ίχνος "αυτονομίας" από την ταξική υπόσταση των μικροαστών. Αυτό είναι το νόημα και η σημασία του ιμπεριαλισμού που ανακάλυψε ο Λένιν και αυτό ακριβώς είναι το νόημα που οι επαγγελματίες της χαύνωσης των μικροαστών κρύβουν επιμελώς κάτω από τις νάιλον σημαίες του οπαδικού, συναισθηματικά ανακλαστικού "αντιαμερικανισμού" ή "αντιευρωπαϊσμού" ή των κάθε λογής βερμπαλισμών περί "νέων ΕΑΜ" και "λαϊκών μετώπων."

Αρνητικά λοιπόν --από τη σκοπιά της διάψευσης όσων θεωρούσε "ρεαλιστικά"-- η μικροαστική τάξη στην Ελλάδα είχε, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές, αρκετό χρόνο να αντλήσει μαθήματα. Και νομίζω ότι τα αρνητικά μαθήματα τα έχει αντλήσει, και με το παραπάνω. Όμως τα αρνητικά μαθήματα, τα μαθήματα που περιορίζονται στην διάψευση, δεν αρκούν. Από μόνα τους, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να βυθίζουν τους μαθητές τους στην απελπισία και την απόγνωση. Και τα συναισθήματα αυτά δεν είναι καλοί δάσκαλοι. Είναι το ίδιο κακοί όσο είναι και αυτά της κιχωτικής ευφορίας και επηρμένης αίσθησης ισχύος με τα οποία χαυνώθηκαν οι μικροαστοί ένα χρόνο πριν τις εκλογές, τον Ιούνιο του 2011.

Στο δεύτερο μέρος θα προσπαθήσουμε λοιπόν να εστιαστούμε σε κάποια εφικτά θετικά μαθήματα που μπορούν να αντλήσουν οι έλληνες μικροαστοί, τόσο από την ελληνική, όσο και από τη διεθνή εμπειρία.

10 σχόλια:

  1. Το κόβεις πάνω στο καλύτερο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σωστος!

    βαλε και το δευτερο λοιπον


    κου ρου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Εξυπηρέτησε με την επιλογή της αυτή τα συμφέροντά της η μικροαστική τάξη; [...] Η απάντηση νομίζω πως είναι ξεκάθαρα όχι."

    Θα σε παρακαλούσα να το εξηγήσεις λίγο περισσότερο αυτό γιατί έχω διαφορετική αίσθηση από το Μάη. Για ποιό λόγο η μικροαστική τάξη έκανε λάθος επιλογή στις εκλογές; Αναφέρεσαι αποκλειστικά στο Σύριζα εδώ ή και σε Πασόκ/Δημάρ; Έχω την αίσθηση ότι τα δύο τελευταία κόμματα ήταν φανερό από νωρίς ότι θα στήριζαν μια κυβέρνηση όργανο της αστικής τάξης. Οπότε κάθε μικροαστός που σέβεται τη μικροαστική του ύπαρξη ορθώς θα ψήφιζε Σύριζα, για να "τρομάξει" λίγο τα αφεντικά και να παραχωρήσουν λίγα ψίχουλα. Λόγω ασυναρτησίας και μόνο ο Σύριζα θα το κατάφερνε αυτό. Απλά δεν κέρδισε τις εκλογές.

    Μήπως η επιλογή της μεγαλύτερης μερίδας των μικροαστών ήταν σωστή και απλώς αρκετοί "πατήσανε" τις μπανανόφλουδες Μπένι/Φωτη;

    Κι αν το χω πάρει λάθος εγώ, ποιά θα ήταν η "σωστή" επιλογή για τα μικροαστικά συμφέροντα;

    Επίσης, αν έχεις την καλοσύνη, θα μπορούσες να το συσχετίσεις λίγο με την κατάσταση στην Ισπανία; Γνωρίζουμε ότι εκεί ο κόσμος είναι κάθε μέρα στους δρόμους πλέον, παρά το γεγονός ότι δεν πρόκειται για λαϊκό κίνημα, ούτε και για ταξικά συνειδητοποιημένες μάζες. Όμως δεν κάθονται στον καναπέ. Σε τι διαφέρει ο Έλληνας μικροαστός από τον Ισπανό μικροαστό σε αυτήν την περίπτωση; Αν δεν απατώμαι ο βαθμός εξαθλίωσης είναι παρόμοιος.

    Ξεφεύγει λίγο αυτό το ερώτημα αλλά ίσως μπορέσεις να το δέσεις ωραία με το επόμενο κείμενό σου που λες για τα μαθήματα από τη διεθνή εμπειρία.

    Σ' ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για το αν η επιλογή ήταν σωστή αλλά οι φορείς λάθος: ε, οι άλλοι φορείς είναι στην κυβέρνηση, δεν είναι;

      Και φροντίζουν για να περνάνε καλά οι μικροαστοί, δεν φροντίζουν;

      "ποιά θα ήταν η "σωστή" επιλογή για τα μικροαστικά συμφέροντα;"

      Τα μικροαστικά συμφέροντα μακροπρόθεσμα είναι καταδικασμένα. Όπως και η τάξη των μικροαστών. Είτε θα συντριβεί σε προλεταριάτο από τα πάνω, είτε θα παλέψει για την ανατροπή της αστικής τάξης μαζί με το προλεταριάτο. Η μοναδική άλλη επιλογή είναι ο μεγάλης κλίμακας πόλεμος.

      Διαγραφή
    2. επιβεβαιώνει και το βήμα τη θεωρία του αφελούς ρεαλισμού: http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=502909
      cia 239

      Διαγραφή
    3. ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ. Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 έως το 1850
      από Ριζοσπάστη ( http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=2894023&publDate=12/6/2005 )

      (..)Το σχέδιο για φορολογία του κεφαλαίου, που είχε συλλάβει η προσωρινή κυβέρνηση και που το υιοθέτησε ξανά ο Γκουτσό - με τη μορφή ενός ενυπόθηκου δανείου - απορρίφθηκε από τη συντακτική συνέλευση. Ο νόμος που περιόριζε τη μέρα εργασίας σε δέκα ώρες καταργήθηκε. Η φυλάκιση για χρέη μπήκε ξανά σ' εφαρμογή, αποκλείστηκε η συμμετοχή στο σώμα των ενόρκων μεγάλου τμήματος του γαλλικού πληθυσμού που δεν ξέρει ούτε ανάγνωση, ούτε γραφή. Γιατί όχι κι από το δικαίωμα ψήφου; Ξαναεφαρμόστηκε η κατάθεση χρηματικής εγγύησης για τις εφημερίδες. Περιορίστηκε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι.

      Στη βιασύνη τους όμως να ξαναδώσουν πίσω στις παλιές αστικές σχέσεις τις παλιές τους εγγυήσεις και να εξαλείψουν κάθε ίχνος που άφησαν πίσω τους τα κύματα της επανάστασης, οι αστοί δημοκράτες σκόνταψαν σε μιαν αντίσταση που τους «απειλούσε» με αναπάντεχο κίνδυνο.

      Κανένας δεν είχε αγωνιστεί στις μέρες του Ιούνη για τη σωτηρία της ιδιοκτησίας και για την αποκατάσταση της πίστης πιο φανατικά από τους Παρισινούς μικροαστούς - τους καφετζήδες, τους εστιάτορες, τους ταβερνιάρηδες, τους μικρεμπόρους, πραματευτάδες, επαγγελματίες κ.λπ. Το μαγαζί ανασκουμπώθηκε και βάδισε ενάντια στο οδόφραγμα για ν' αποκαταστήσει την κυκλοφορία που οδηγεί από το δρόμο στο μαγαζί. Πίσω όμως από το οδόφραγμα στέκονταν οι πελάτες κι οι οφειλέτες, μπρος του οι πιστωτές του μαγαζιού. Κι όταν τα οδοφράγματα γκρεμίστηκαν και οι εργάτες συντρίφτηκαν, κι όταν οι μαγαζάτορες, μεθυσμένοι από τη νίκη, έτρεξαν πίσω στα μαγαζιά τους, βρήκαν την είσοδο φραγμένη από ένα σωτήρα της ιδιοκτησίας, έναν επίσημο πράκτορα της πίστης, που τους παρουσίαζε τις απειλητικές επιστολές: ληξιπρόθεσμο γραμμάτιο! ληξιπρόθεσμο νοίκι! ληξιπρόθεσμη τραβηχτική! χρεοκοπημένο μαγαζί! χρεοκοπημένος μαγαζάτορας!

      Διάσωση της ιδιοκτησίας! Ομως το σπίτι όπου κατοικούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Το μαγαζί που φυλάγανε δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Τα εμπορεύματα που πουλούσαν δεν ήταν ιδιοκτησία τους. Ούτε το μαγαζί τους, ούτε το πιάτο όπου τρώγανε, ούτε το κρεβάτι όπου κοιμούνταν ανήκαν πια σ' αυτούς. Απ' αυτούς ακριβώς έμπαινε ζήτημα να σωθεί αυτή η ιδιοκτησία προς όφελος του ιδιοκτήτη που τους είχε νοικιάσει το σπίτι, του τραπεζίτη που τους είχε προεξοφλήσει το γραμμάτιο, του κεφαλαιούχου που τους είχε δανείσει μετρητά χρήματα, του εργοστασιάρχη που είχε εμπιστευθεί σ' αυτούς τους λιανοπωλητές εμπορεύματα για πούληση, προς όφελος του μεγαλέμπορα που είχε δώσει επί πιστώσει τις πρώτες ύλες σ' αυτούς τους επαγγελματίες. Αποκατάσταση της πίστης! Μα η ξαναδυναμωμένη πίστη αποδείχτηκε ένας ζωηρός και γεμάτος ζήλο θεός, ακριβώς γιατί έδιωξε από τους τέσσερις τοίχους του τον αναξιόχρεο οφειλέτη μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του, παραδίνοντας την εικονική ιδιοκτησία του στο κεφάλαιο και ρίχνοντας τον ίδιο στη φυλακή για χρέη, στη φυλακή που ξαναϋψώθηκε απειλητικά πάνω από τα πτώματα των εξεγερμένων του Ιούνη.

      Οι μικροαστοί είδαν με τρόμο ότι τσακίζοντας τους εργάτες παραδώσανε τους εαυτούς τους χωρίς αντίσταση στα χέρια των πιστωτών τους. Η χρεοκοπία τους, που από το Φλεβάρη και ύστερα κέρδιζε χρόνο και που είχε φαινομενικά αγνοηθεί, κηρύχτηκε ανοιχτά ύστερα από τον Ιούνη.

      Η ονομαστική ιδιοκτησία τους είχε αφεθεί απείραχτη τόσο καιρό, όσο χρειαζόταν για να τους οδηγήσουν στο πεδίο της μάχης, εν ονόματι της ιδιοκτησίας. Τώρα που είχε ξεκαθαριστεί ο μεγάλος λογαριασμός με το προλεταριάτο, μπορούσε να ξαναξεκαθαριστεί κι ο μικρός λογαριασμός με τον μπακάλη. Στο Παρίσι, το συνολικό ποσό των γραμματίων που εκκρεμούσε η πληρωμή τους ήταν πάνω από 21 εκατομμύρια φράγκα, στις επαρχίες πάνω από 11 εκατομμύρια. Οι ιδιοκτήτες πάνω από 7.000 εμπορικών επιχειρήσεων του Παρισιού δεν είχαν πληρώσει το νοίκι τους από το Φλεβάρη.(..)Ilief

      Διαγραφή
  4. στο ολο παιχνιδι πρεπει να συνυπολογισουμε οτι ο πολτικος χρονος πλεον τρεχει. οι διεργασιες που εγιναν τωρα σε 1 χρονο, παλιοτερα θελανε χρονια ολακαιρα. οσο γρηγορα ανεβαινουν οι σωτηρες αλλο τοσο γρηγορα πεφτουν και σε μια χωρα που τα προβατα ειχαν μαθει στα πολιτικα τζακια και στους "γκρουεζες" ειναι δυσκολο να φιαξεις ηγετες και ηγετισκους.
    ο σαμαρας για την αστικη ταξη εχει τελειωσει, στον βενιζελο δεινουν μια δευτερη ευκαιρια γιατι σε αυτο τον χωρο μετα την κατρακυλα του τσυριζα και του τσιπρα δεν υπαρχει κατι αλλο απο πισω.
    εχουν τεραστια αναγκη για παραγωγη ηγετων και δεν τους βγαινει ευκολα αυτο, γιατι καιγονται γρηγορα, δεν υπαρχει "παραγωγη" και απο οσους υπηρχαν πριν ειναι με το στιγμα της συμμετοχης στην καταστροφη.
    αυτο το πραγμα που ονομαζουμε μικροαστους (δεν εινα ταξη), ειναι τα φοβισμενα ανθρωπακια που θελουν το αμαξακι, τα παιδια την γκομενα, την ησυχια τους για να ασχοληθουν με αυτα και ενα τσελιγκα για να τους σαλαγαει.
    οι ποιο συντηριτικοι ψηφισαν αντωνη, οι προοδευτικοι ψηφισαν τον αλεξη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βιάζεσαι modesto.

      Οι αστική τάξη δεν πετάει τα πολιτικά χαρτιά της χωρίς να βγάλει και την τελευταία σταγόνα. Το πολύ "κυβερνήσεις συνεργασίας" ή "κυβερνήσεις εθνικής ανάγκης και σωτηρίας"

      Ο Σαμαράς δεν έχει τελειώσει. Μιά χαρά τα πάει για τους αστούς.

      Ο Αλέξης ολοκληρώνει την δεξιά στροφή για "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας"

      Ο βενιζέλος θα προσπαθήσει να απορροφήσει μέρος -ή όλη- την έτσι και αλλιώς ΠΑΣΟΚοσυνασπισμένη ΔΗΜΑΡ. Εξου οι νέοι "άφθαρτοι" σοσιαλφιλελέυθεροι που εξέλεξαν στο πρόσφατο συνέδριό τους.

      Ο Κουβέλης σκέπτεται να πάει για πρόεδρος της δημοκρατίας.

      Ο Αλέκος ή θα κάνει νέο κόμμα "μίας χρήσης" ή θα κάνει μέτωπο με ήδη υπάρχοντα κομμάτια μερίδας αριστεριστών και λοιπών συγγενών, για να βγει ευρωβουλευτής και να πάρει ΚΑΙ ψήφους από το Συριζαίους που σκέπτονται να πάνε προς το ΚΚΕ.

      ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ(να μην πάνε ψήφοι στο ΚΚΕ) εστιάζεται και ο πολιτικός ρόλος του κ.παναγιώτη του αριστερού ρεύματος. Που σιγά μην αφήσει τον συριζα. Δεν τον άφησε στις εποχές του 3%, θα τον αφήσει τώρα που δεν είναι μακρυά από την κυβέρνηση(και στις καρέκλες); Θα μείνει έστω και σαν "αριστερή" διαφωνία. Και κάθεται να καταπίνει αμάσητα τα χουνέρια που του κάνουν. Ο αντώνης ανάρτησε κάποια από αυτά. Ilief

      Διαγραφή
  5. Ο "αφελής ρεαλισμός" είναι εγγενές χαρακτηριστικό των μικροαστών,που σε κανονικές περιόδους καπιταλιστικής ανάπτυξης τους οδηγούν στην εκλογική λύση του πολιτικού διπόλου εξουσίας.Όμως η καίρια διαπίστωση για την συμπεριφορά τους είναι ότι ζούσαν και ζούν ακόμη με την " φενάκη του προ-κρίσης καπιταλισμού ως του "σοσιαλισμού για μικροαστούς".Κι'εδώ η κρίσιμη παρέμβαση με την μορφή προπαγάνδας, εκλαίκευσης,της θέσης του ΚΚΕ για την κρίση. Γιατί δεν αρκεί να αναφέρεται απλά ως καπιταλιστική κρίση.Πρέπει να αναλυθεί πλατιά, να εξηγηθεί με απλά λόγια, να γίνει όσο πιο εύπεπτη γίνεται για τα μικροαστικά στομάχια που κινδυνεύουν να μείνουν άδεια μετά της γκουρμέ απολαύσεις της εποχής του προ-κρίσης καπιταλισμού.
    Alone

    ΑπάντησηΔιαγραφή